|
|
| Вiтаю, дружа! |  |
|
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
|
|
| |
Поўная назва тэксту: "Увасабленне ідэі вечнага вяртання ў творы Уладзіміра Караткевіча “Ладдзя Роспачы”: адметнасць шляху ў апраметную для беларуса".  напiсала valjaryna 01.02.2007, 21:49
Цытую: “Страціўшы ж талент кахаць, страчваеш сябе, сваю існасць, сваю вечнасць.” Каханне – гэта міжполавая любоў, у сучаснасці – ужо і аднаполавая. Але заўсёды – пачуццёвая. Пытанне да аўтаркі: Серафім Сароўскі не ведаў такой любові (кахання) – ён страціў сваю вечнасць? Чытаючы артыкул, бачна, што аўтарка наталяецца сваім голасам, сваёй мовай (выкшталцоныя слоўцы “панятак”, “найсамейшы” і г.д), але не зусім разумее сутнасці таго, пра што піша. Уражвае катэгарычнасць. Незразумела, чаму Караткевіч больш “найсамейшы” беларус чым Купала. Ідэя вяртання наогул з пальца высмактана. Гэтак можна ўзяць, напрыклад, ідэю маркоты – і падладзіць-падабраць пад гэта месцы з Караткевіча, Ганчарова, Ніцшэ і г.д. Толькі – навошта? Дарагія паненкі, літаратурная аналітыка – не паэзія, тут трэба мець элементарныя паняцці (“паняткі”) аб логіцы. Хай кожны займаецца сваёй справаю. напiсаў Дасведчаны 02.02.2007, 13:09
А вось пачаткоўца таптаць некрасiва. Кажы заўвагi па сушчаству, калi такi дасведчаны. напiсаў Тактоўны 05.02.2007, 09:37
выкшталцоныя слоўцы “панятак”, “найсамейшы” і г.д - гэта нармальныя словы можна ўзяць, напрыклад, ідэю маркоты – і падладзіць-падабраць пад гэта месцы з Караткевіча, Ганчарова, Ніцшэ і г.д. Толькі – навошта? - для прафіляктыкі да прыкладу літаратурная аналітыка – не паэзія, тут трэба мець элементарныя паняткі аб лёгіцы - трэба? мець? лёгіцы? Хай кожны займаецца сваёй справаю - пакіньце калі ласка адрас даведкі сваёй справы напiсаў шшшыт 05.02.2007, 13:08
Цытую: Каханне – гэта міжполавая любоў, у сучаснасці – ужо і аднаполавая. Але заўсёды – пачуццёвая. - Ды і ў Антычнасьці, зрэшты. Такі Дасведчаны, а гэтага не ведаеце… Натуральна, што пачуццё (асабліва такое як каханне) заўсёды пачуццёвае… Нават таўталогія неяйкая атрымліваецца. :) Пытанне да аўтаркі: Серафім Сароўскі не ведаў такой любові (кахання) – ён страціў сваю вечнасць? - Ні да чаго тут вялікі рускі сьвяты. Мяркую, што да сьвятых іншыя і крытэры. Іхняя любоў, вечнасьць ды існасьць - Бог (у Богу) пэўна ж. Чытаючы артыкул, бачна, што аўтарка наталяецца сваім голасам, сваёй мовай (выкшталцоныя слоўцы “панятак”, “найсамейшы” і г.д), але не зусім разумее сутнасці таго, пра што піша. - Ну калі вам брыдка чытаць уласныя арыткулы - спачуваю. Словы натуральныя для таго, хто мовай карыстаецца. Уражвае катэгарычнасць. Незразумела, чаму Караткевіч больш “найсамейшы” беларус чым Купала. - Бо не пісаў "Хлопчык ды лётчык" :) Ідэя вяртання наогул з пальца высмактана. Гэтак можна ўзяць, напрыклад, ідэю маркоты – і падладзіць-падабраць пад гэта месцы з Караткевіча, Ганчарова, Ніцшэ і г.д. Толькі – навошта? - "Адмаўляеш - прапануй". (акадэмік Каралёў) :) Дарагія паненкі, літаратурная аналітыка – не паэзія, тут трэба мець элементарныя паняцці (“паняткі”) аб логіцы. Хай кожны займаецца сваёй справаю. - Шаноўныя дасведчаныя! Заўсёды выклікала сумнеў дасведачанасць тых, хто заўжды ведае "як трэба" і па логіцы… P.S. Станаўлюся ў чаргу за шшшыт за адрасам даведкі сваёй справы! І зусім не адмаўляю, што я пачатковец. Таму, дзякуй за падтырмку, Тактоўны! напiсала valjaryna 21.03.2007, 18:35
Паважаная, паненка. Не трэба так нервавацца. Чалавек самадастатковы чхае на крытыку дасведчаных і недасведчаных. Калі ж літаратар хісткі ў сваіх "панятках", то рэагуе хваравіта і гэтак жа бязладна, як Вы. Беручыся зя пяро, заўсёды думайце, што новага і карыснага Вы можаце ўнесці ў інфармацыйнае поле сусвету. Проста скаланаць паветра - гэта не паважаць не толькі чытача, а і сябе самаё. Артыкул Ваш - ён не слабы і не пачаткоўскі, бо пяром Вы валодаеце няблага, ды і вершыкамі, як я ведаю, здольныя паграшыць. Артыкул Ваш - ніякі. Ён не нясе ніякай актульнай і духоўнай інфармацыі, апроч трывіяльных сентэнцый і шморгання цытат у ім нічога няма. Міма яго можна быо б смела праходзіць міма, каб мне, як дасведчанаму, не было Вас шкада. А таму, пакуль не позна: кіньце гэты не адпаведны Вашым магчымасцям занятак і пішыце нешта іншае - толькі крый Божа не літаратурную аналітыку. Жанчынам яна ўвогуле супрацьпаказана. Значна вопытнейшыя за Вас, у каго цэлыя калонкі ў дзяржаўных газетах, выклікаюць адно крывыя ўсмешкі сваімі жаночымі высілкамі. Крытык павінен умець трымаць удар, умець з іроніяй ставіцца да нападкаў калегаў па пяры. Павінен ведаць, што выклаўшы артыкул на шырокі агляд, ён не застрахаваны ад разносаў і крыўдных выказванняў. Вы цалкам свядома змясцілі артыкул туды, дзе ёсць магчымасць каментарыяў на Ваш опус. Вы іх атрымалі. Не падабаецца? Тады трэба трымаць у стале, або несці ў папяровае выданне, дзе пажадана мець сваіх людзей, каб не далі каму "няправільнаму" на яго адгукнуцца. Калі хочаце ўсёр’ёз займацца літаратурнай аналітыкай, то вывучайце працы лепшых яе прадстаўнікоў. А гэта найперш Бялінскі, некаторыя расейскій сучасныя крытыкі. З нашых – ЛеГал, Д.Жукоўскі, С.Грышкевіч. І ні ў якім разе – не чытайце жанчын. Вы хацелі азнаёміцца з маімі “працамі”? Тады пачытайце каментары за подпісам (дасведчаны-абазнаны) вось тут: litara.net/forum/965 Поспехаў. І не трэба так хвалявацца. Усё праходзіць, пройдзе і гэта. напiсаў дасведчаны 22.03.2007, 12:16
Не трэба так нервавацца. Чалавек самадастатковы чхае на крытыку дасведчаных і недасведчаных. Калі ж літаратар хісткі ў сваіх "панятках", то рэагуе хваравіта і гэтак жа бязладна, як Вы. - Падаецца, што калі хто з нас і нервуецца, дык ня я. Для большай перакананасці, прапаную вам перачытаць свае… радкі. Ну, калі вы так на тым настойваеце, то я, вядома, паспрабую на розных ананімных дасьведчаных (што нават не гатовыя падпісацца пад сваёй дасведчанасцю) паціху “чхаць”. :) Дзіўнавата, што вы на мае адказы рэагуеце хваравіцей, чым я на вашыя “заўвагі” :)) Беручыся зя пяро, заўсёды думайце, што новага і карыснага Вы можаце ўнесці ў інфармацыйнае поле сусвету. Проста скаланаць паветра - гэта не паважаць не толькі чытача, а і сябе самаё. - Дазвольце, я ўжо сама вырашу, пра што мне думаць, беручыся за пяро. Няўжо вы сур’ёзна лічыце, што сваімі каментамі надзвычай узбагацілі “інфармацыйнае поле сусвету”… :)) Ці не, вы, відаць “сябе самаё” паважаеце. :)) Артыкул Ваш - ён не слабы і не пачаткоўскі, бо пяром Вы валодаеце няблага, ды і вершыкамі, як я ведаю, здольныя паграшыць. Артыкул Ваш - ніякі. Ён не нясе ніякай актульнай і духоўнай інфармацыі, апроч трывіяльных сентэнцый і шморгання цытат у ім нічога няма. Міма яго можна быо б смела праходзіць міма, каб мне, як дасведчанаму, не было Вас шкада. А таму, пакуль не позна: кіньце гэты не адпаведны Вашым магчымасцям занятак і пішыце нешта іншае - толькі крый Божа не літаратурную аналітыку. Жанчынам яна ўвогуле супрацьпаказана. Значна вопытнейшыя за Вас, у каго цэлыя калонкі ў дзяржаўных газетах, выклікаюць адно крывыя ўсмешкі сваімі жаночымі высілкамі. - Я б, вядома, магла пачаць апавядаць наколькі гэты артыкул быў падтрыманы разнастайнымі напраўду дасведчанымі кандыдатамі і дактарамі філасофіі і культуралогіі, і наколькі іх зацікавіў… Ды няма работы прыводзіць прозвішчы выдатных беларускіх навукоўцаў ананіму. Мо, калі б вы чыталі аўтараў, якіх я цытую і няблага былі б абазнаныя ў даследваннях на іх конт, то і зразумелі б пра што ідзе гаворка і якія мае наважванні з’яўляюцца цалкам новымі і свежымі. А то так – стрэлы ў малако ды асабістыя фобіі. Не хацела б, вядома, каб мой тэкст быў падставаю для выяўлення вашых комплексаў (як мужчыны ды чалавека паблізулітаратурнага), ды што ж з вамі зробіш… )) У вашым шкадаванні, як зрэшты, і ў вашай увазе патрэбы я не маю. Ага, значыць калонка ў дзяр.газэце – гэта для вас высокі паказнік літ.досьведу )) Што ж вы так жанчын не любіце, хто ж вас так пакрыўдзіў-та… )) І мне яшчэ за іх ўсіх дастаецца. )) Крытык павінен умець трымаць удар, умець з іроніяй ставіцца да нападкаў калегаў па пяры. Павінен ведаць, што выклаўшы артыкул на шырокі агляд, ён не застрахаваны ад разносаў і крыўдных выказванняў. Вы цалкам свядома змясцілі артыкул туды, дзе ёсць магчымасць каментарыяў на Ваш опус. Вы іх атрымалі. Не падабаецца? Тады трэба трымаць у стале, або несці ў папяровае выданне, дзе пажадана мець сваіх людзей, каб не далі каму "няправільнаму" на яго адгукнуцца. - Дык і трымайце, калі прэтэндуеце на тое, каб называцца крытыкам. Я не крытык. Зноў: “павінен”! Павінен?.. Ды што вы праўда… Не вам ведаць, хто што каму павінен. Не ўсталёўвайце сваіх правілаў там, дзе ў іх не маюць патрэбы. Ёсць небяспека самому аб іх грымнуць. Мо досыць вам грашыць падлеткавай адназначнасцю… “павінен”, “трэба”… Ці мо вы і ёсць падлетак. Тады, вядома, гэта даравальна. )) Калі хочаце ўсёр’ёз займацца літаратурнай аналітыкай, то вывучайце працы лепшых яе прадстаўнікоў. А гэта найперш Бялінскі, некаторыя расейскій сучасныя крытыкі. З нашых – ЛеГал, Д.Жукоўскі, С.Грышкевіч. І ні ў якім разе – не чытайце жанчын. - Я памру ад сьмеху, калі сярод прозьвішчаў паважаных вамі беларускіх крытыкаў ёсць вашае ўласнае прозьвішча. ))) Бо вы та-а-акі дасьве-е-едачаны!.. ))) Вы хацелі азнаёміцца з маімі “працамі”? Тады пачытайце каментары за подпісам (дасведчаны-абазнаны) вось тут: litara.net/forum/965 - Гэта не працы. Гэта каментары, якія ніяк не дацягваюць да “працаў”. Поспехаў. І не трэба так хвалявацца. Усё праходзіць, пройдзе і гэта. - Посьпехаў і вам. Паспрабуйце завесці жонку, на той выпадак, калі вы ўжо дзядзечка, а не падлетак ))) напiсала valjaryna 11.04.2007, 01:06
Люблю пагаманіць з жанчынамі. Разумнага і новага яны, вядома ж, не скажуць. Затое які запал, якая бура страсцей! Проста-такі хочацца “схавацца ў бульбу”… Пра артыкул, вядома ж, гаворкі і быць не можа. Ён атрымаў ад мяне роўна такую ацэнку, якую заслугоўвае. Калі хто лічыць іначай, або са мной не згаджаецца, хай напіша ва ўхвальным плане. Але ж уцямных водгукаў, апроч майго разноснага, не паступіла – значыць, такая яго пакуль што ацэнка. Патугі аўтаркі памахаць услед кулакамі, абараніць (а хто ж не пахваліць сваё) выглядаюць вартымі жалю і ідуць не на карысць, а на шкоду і без таго безаблічнаму і бессэнсоўнаму разважанню пра творчасць вядомых літаратараў. Але жарсць аўтаркі, яе прага пісАць даюць падставу пагаманіць пра крытычнную думку ўвогуле. Не для яе, якая не хоча вучыцца ні ў ЛеГала, ні ў Д.Жукоўскага, а для выпадковых наведвальнікаў. Вось аўтарка тут “напужала” нас станоўчымі водгукамі на яе опус нейкіх уяўных навкоўцаў, акадэмікаў і г.д. Але варта толькі паглядзець, якія глупствы пішуць нашы літаратуразнаўцы на старонках часопісаў, каб рассмяяцца. Неяк мяне прасілі напісаць крытычны артыкул ў адно выданне на даволі вострую тэму, якую нашы “смелыя” навукоўцы абыходзяць за тры кварталы. Я сказаў тады, што ёсць прафесіяналы, якія валодаюць матэрыялам мацней за мяне. На што той, хто заказваў артыкул, крыва ўсміхнуўся: “Вы занадта высокай думкі пра нашых крытыкаў і літаратуразнаўцаў”. Аўтарка, мабыць, не ведае, як у нас здабываюцца навуковыя ступені і званні, ёй пакуль няўцям, што талент і званне - рэчы ніякім чынам не тоесныя. Яна пытаецца ў мяне, чым я ўзбагаціў інфармацыйнае поле сусвету, раскрытыкаваўшы яе артыкул. Адкажу: менавіта сваім намаганнем адбіць у яе ахвоту пісаць такія груватскія, блытаныя і бяздарныя рэчы. Зрэшты, талент або ёсць, або няма. Важна, каб аўтар сам гэта ўразумеў. А не ўразумее – падкажам. Аўтарка пазлуецца, пагневаецца, палютуе і, цалкам упэненая, што не паддалася мне ні на грош, насамрэч тысячу разоў падумае другі раз – ці варта так непераканаўча пісаць. Яна неўпрыкмет для сябе палепшыцца і або наогул кіне літаратурную аналітыку, або павысіць патрабавальнасць да сваіх твораў, а значыць, узмоцніць іх. Пажадайма ёй поспеху. Адно хочацца параіць: у спрэчках не пераходзіць на асобу таго, з кім спрачаешся, а выказвацца выключна па тэме спрэчкі. Спробы пакрыўдзіць “дасведчанага” колкасцямі гавораць толькі аб адным – іншых аргументаў, апроч абразаў, няма. “Дасведчанага” ж зусім не хвалюе асоба аўтаркі, ён яе не ведае, а таму не мае асабістых прэтэнзій. Прэтэнзіі толькі да яе агромністага невыразнага тэксту. Мяне, праўда, могуць справядліва папракнуць жанчыны за агульныя нападкі на іх. Аднак вопыт сусветнай літаратуры паказвае, што жанчынам ёй займацца, канешне, можна, аднак за рэдкім выключэннем – не мае ніякага сэнсу. Ну няма сярод іх геніяў, гэта ўласцівасць мозгу. А быць шэрасцю – дык ці не лепей стаць добрай маці і вернай жонкай… А можа, трэба як у спорце (у шахматах – у тым ліку): увесці ў літаратуры мужчынскую і жаночую лігі. Зрэшты, яны і так негалосна прысутнічаюць. Выбачаюся-такі ў жанчын. Але прывык гаварыць тое, што думаю. А мужчыны (героі, рыцары) хай абароняць ад “дасведчанага” жанчыну і крэмзануць на яе артыкул свае станоўчыя водгукі. напiсаў дасведчаны 12.04.2007, 12:56
“Сёньня ён – ці ня самы папулярны пісьменьнік у маладзёвай аўдыторыі. Той-сёй з крытыкаў – а колькасьць іх расьце, як snezhny.com, адпаведна славе – спрабуе замяніць слова “папулярны” на “раскручаны”.” (Г.Кісліцына пра А.Хадановіча) Сп.Кустава. Вось вам і рэцепт: пішыце толькі пра раскручаных, агорнутых шматлікімі літаратурнымі сувязямі, як піша выкшталцоны крытык Кісліцына. Прыслугоўвайце “эліце” і тады вашы опусы будуць не толькі паспяхова друкавацца, вашы кнігі – выходзіць, але вам будзе забяспечана слава сярод “абраных”. Неяк прачытаў, што Кісліцына заявіла: я пішу выключна для чытача, мяне не цікавіць меркаванне знаўцаў, аднак абслугоўвае яна менавіта знаўцаў і іхняе атачэнне. Пішыце так, пішыце ТАМ – і будзеце апублікаваны, праслаўлены і г.д. Больш таго, не будзеце падвяргацца нападкам розных дасведчаных. напiсаў РЭЦЭПТ 18.04.2007, 13:21
Калі ўжо пра рэцэпты … Я пачынала пісаць пра Хадановіча, калі ў яго не было ні кніжак, ні славы. Сустрэла на семінары маладых у Іслачы — і як магла, і дзе магла расказвала пра яго творчасць. Як раблю гэта цяпер з Балахонавым, з маладзейшымі… Імя ім легіён. Калі праз год іх назавуць элітай — гэта будзе і мая заслуга. Так што рэцэпт тут просты: хочаш быць жонкай генерала — выходзь за лейтэнанта. Хочаш пісаць пра класікаў — раскручвай пачаткоўцаў. Не ведаю, ці даводзілася Вам браць ў рукі рукапіс пачаткоўца, рэдагаваць яго, самому ўкладваць у канверцік і адсылаць у якое-небудзь Калоссе, як я рабіла, напрыклад, з аповесцю Бахарэвіча. Хадзіць пра рэдакцыях з трыма лісцікамі прозы, і ўгаворваць рэдактароў, што гэта тое, што трэба моладзі — як раблю зараз з апавяданнем П.Анціпава. Вы ж і імя такое не чулі? Мае кнігі аплочаны маімі грашыма, і гэты адзіны рэцэпт быць надрукаванай. І я магу гэта сабе дазволіць,дзякуючы сваім чытачам, а не дзяржаве. Я рада, што Вам мой шлях у літаратуры бачыцца такім зорным. Апублікаваная, праслаўленая, без нападкаў закамплексаваных ананімаў… напiсала anna 18.04.2007, 20:30
2 Дасьведчаны Забрасаў дзевачку какашкамі. А навошта? Спакайней трэба быць, грамадзяне. Ну калі ты такой весь саўсем разумны то і раскажы, ціпа, бач , падруга, вось тут і тут касячкі ў цябе, прыкмець сабе на будучыню. сам жа кажаш, што пачаткоўцу бачна. Але ж не, трэба выпендрыцца ,а патом яшчэ і агрэсіўна адстойваць сваю антыгуманную пазіцыю. Фу, тожэ мне ,Джордж Буш-малодшы, прама такі. напiсаў Кастусь Пятровіч Гарэлка 19.04.2007, 02:40
зараз велізарная частка паэзіі - сацыяльная практыка… гаворыцца толькі агульнавядомае, а момант адкрыцьця адбываецца ў пункце салідарнасьці з калектыўным досьведам банальнага… паэзія ператвараецца ў макарону й прасьлізвае незаўважна, а падзеяй стаецца сацыяльная або мэдыйная рэпрэзэнтацыя. такая паэзія ствараецца з пазыцыі нязрушнай кропкі таму для яе гэтак важная іярархія ды аўтарытэты pavodle community.livejournal.com/belcytaty/ напiсаў nonsoc 19.04.2007, 12:02
Эх, паненкі, чаму вы такія датклівыя? Няўжо незразумела, што форум - гэта часткова гульня. Закідваюцца кручкі - а вы на іх прымітыўна трапляецеся. Ну не чуў я даўно Кісліцынай, захацелася - і вось яна ловіцца на прымітыўную вуду. Калі хоча Кустава - ладна, яе артыкул не кепскі, а добры. Але што ад гэтага ў самім артыкуле памянялася? Калі жадае Кісліцына - ладна, хай усё так, як яна кажа. Ды толькі без дыму агню я, напрыклад, ніколі не бачыў. Так што не крыўдуйце. Атрымоўвае па шапцы той, хто высоўваецца. І яшчэ: якісьці ЛеГал ці Разанаў і ў вус ад такіх закідаў не падзьме. Дарэчы, Кісліцына церпіць не так з-за сябе, як ад сапраўднай крыклівасці і саматырклівасці сп. Х-ча. Пра яго якасці станоўчыя і адмоўныя (творчыя) не ведае толькі сляпы і глухі. Мы Амерыку не адкрылі. напiсаў РЭЦЭПТ-2 19.04.2007, 19:46
Асноўныя памылкі Кісліцынай: 1. Яна лічыць, што Хадановіч не раскручаны, а папулярны, ставіць яму гэта ў заслугу, мяркуе, што Хадановічу проста зайздросцяць і таму раскрытыкоўваюць, і таму не любяць (некаторыя). Пэўная рацыя ў гэтам ёсць… Але ж вось дзіка папулярны Разанаў, страшэнна быў адзін час папулярны Дубавец са сваёй “Брамай”. І што? Ліпнуць да іх благія і раздражнёныя ацэнкі? Не. Таму што яны – не “голыя каралі”, не выглядаюць на выскачак, як іх ні павярні. У Хадановіча за выдатнай формай нічога сутнаснага не праглядаецца. Кепска гляджу? Дык не адзін я. 2. З першага пункта лагічна пераходзім сюды. Сп.Кісліцына ганарыцца, што нібыта адкрыла Хадановіча і Бахарэвіча. Але я падазраю, што яны з тых, хто на сціпласць не пакутуе і выдатна адкрывае сябе сам, без памочнікаў. Таксама я б пачакаў ганарыцца такімі “адкрыццямі”. І вось чаму. Каму як не Кісліцынай ведаць, што мастацтва павінна паляпшаць чалавека, аб гэтым казалі ці не ўсе сусветныя класікі. Дык пытанне, ці паляпшаюць хоць на трохі людзей творы узгаданых спадароў? Сумніўна. Хіба што паляпшаюць са знакам “мінус”. Яны мне бачацца літаратурнымі кіркоравымі; страшэннае славалюбства, нарцысізм, абсалютная пагарда да калег літаратараў. Мне звычайна і не трэба чытаць творы, дастаткова пачытаць інтэрв’ю, каб зразумець пісьменніка. У творах Бахарэвіча, які немаведама што пра сябе ўявіў, недасведчаны чытач можа навучыцца толькі таму, што жыццё – паганая, агідная і подлая штука, што чалавек – хітрая і сквапная пачварына, што жыць наогул сэнсу не мае. І ўсё гэта змешчана ў сапраўды элегантную форму, што яшчэ горш, бо павялічвае гэты “мінус”. Вось так, сп.Ксіліцына. Не спяшайцеся ганарыцца. Зрэшты, вашае права. Шум і пыл – рэчы часовыя. Спадзяюся, Вы ўсур’ёз не мяркуеце, што Хадановіча будуць вывучаць у школах праз сорак гадоў? Заўсёды правярайце вартасць твораў і творцаў на прадмент духоўнасці. Згодны, што няма формы – няма твора. Але ж няма ў той форме духоўнасці – няма твора ў квадраце. Для прыкладу з вядомых. У “Парфумеры” духоўнасць знайсці, згадзіцеся, вой як складана. А ў апакаліптычных творах Кафкі – колькі заўгодна. Дзе лепшая форма? – у Зюзкінда. Дзе геній? – у шызафрэніка Кафкі. (Надта зямныя людзі Вашы “пратэжэ”, каб наблізіцца да вялікага). Хаця, каму эпілепсія, каму воплескі, каму псіхушка, каму замежныя гранты. Кожны вібірае па сабе. А дакладней, кожнага выбірае лёс. Згадваем Дастаеўскага, яго знакамітае: "Бога няма - і тады ўсё дазволена". Як толькі мы гэта прынялі - усё напісанае мной не слушна, усё становіцца з ног на галаву - і хвала тады літаратурнаму блазнаванню і святатацтву. (Што і спрабуе рабіць наш бязбожны час.) Калі ж Бог усё-такі ёсць, ці ёсць у нас хаця б страх Божы, то ўсё сказанае мной набывае пад сабой глебу. І хай мне паспрабуюць тады даказаць, што я памыляюся ў сваіх вызначэннях. напiсаў ня трэ нервавацца 20.04.2007, 00:21
Згушчаеце фарбы. У Хадановіча і Бахарэвіча ёсць творы з розным настроем, розным градусам бачання рэчаіснасці. У тым ліку лірычныя. Так, пераважаюць адарваныя ад Вашага разумення духоўнасці, але гэта адлюстроўвае светагляд найбольш шырокага кола чытачоў. напiсаў werk 21.04.2007, 00:06
Так, пераважаюць адарваныя ад Вашага разумення духоўнасці, але гэта адлюстроўвае светагляд найбольш шырокага кола чытачоў. напiсаў werk 21.04.2007, 00:06 Згубны светапогляд, дадайце. У вытокаў распаду нашай цывілізацыі - якраз сарокіны, ерафеевы, хадановічы-бахарэвічы. Да ведама: не бывае розных разуменняў духоўнасці. Духоўнасць або ёсць, або няма. У таго, у каго няма чуцця на духоўнасць, не можа быць твораў мастацтва, а толькі - падробка пад яго. напiсаў апакаліптычны 21.04.2007, 11:04
Калі аўтар захапляецца пошукамі духоўнасці, што з ім адбываецца ў нашых умовах? Сыходзіць у манастыр, каб славіць Бога, як Бембель, змаўкае і співаецца, як Сыс, ці з'язджае ў іншамоўнае асяроддзе, як Разанаў. >У каго няма чуцця на духоўнасць, не можа быць твораў мастацтва, а толькі - падробка пад яго.< Не згодны. Духоўны чалавек саромеецца называць сябе мастаком, займацца мастацтвам - напрыклад, іканапісец. Рамеснікам лягчэй, чым мастакам, паказваць ўлях у несмяротнасць. напiсаў werk 21.04.2007, 14:43
Калі аўтар захапляецца пошукамі духоўнасці, што з ім адбываецца ў нашых умовах? Сыходзіць у манастыр, каб славіць Бога, як Бембель, змаўкае і співаецца, як Сыс, ці з'язджае ў іншамоўнае асяроддзе, як Разанаў. >У каго няма чуцця на духоўнасць, не можа быць твораў мастацтва, а толькі - падробка пад яго.< Не згодны. Духоўны чалавек саромеецца называць сябе мастаком, займацца мастацтвам - напрыклад, іканапісец. Рамеснікам лягчэй, чым мастакам, паказваць шлях у несмяротнасць. напiсаў werk 21.04.2007, 14:43
Не згодны. Духоўны чалавек саромеецца называць сябе мастаком, займацца мастацтвам - напрыклад, іканапісец. Рамеснікам лягчэй, чым мастакам, паказваць шлях у несмяротнасць. напiсаў werk 21.04.2007, 14:43 Не згодны ў сваю чаргу. Бо гаворка ішла пра духоўнасць у мастацтве, пра прысутнасць духоўнага складніка ў творчасці, а не пра духоўных людзей. Я бачыў і бачу сотні твораў з патугамі на духоўнасць, дзе славяцца Бог, маці, айчына, родны кут, але ў сілу сваёй мастацкай слабасці яны не ёсць мастацкімі творамі. У той жа час я ведаю мноства твораў сусветнай літаратуры, якія ставяць на мэце паказаць высокімі мастацкімі сродкамі бездані пекла і вышыні боскага. З чаго пачынаўся папрок да Кісліцынай – з таго, што творы ўзгаданых спадароў не могуць у прынцыпе зрабіць людзей лепшымі. Што такое лепшымі? А адкіньце моду, форс, вытанчанасць, пагоню за папулярнасцю, жаданне спадабацца літаратуразнаўцам і ўспомніце, чаму вас вучылі з маленства мама і тата, тыя азы чалавечнасці, на якія няма падручнікаў. Вось гэта і ёсць стаць лепшымі. Калі твор здольны выбіць слязу спачування, калі ад нечага зашчэміць у носе – гэта і ёсць мастацтва. Каб пазбегнуць непаразуменняў. Не думайце, што я лічу Хадановіча гэтакім абармотам, здольным толькі хахміць. Гэта выдатны эрудыт, знаўца сусветнай літаратуры, акрамя таго выдатны акцёр, рэдкі версіфікатар. Калі ён расказвае – заслухаешся. Калі чытае свае вершы – захопішся. Аднак пачнеш аналізаваць іх на паперы – і выходзіць, што не кранае, што расчароўвае сваёй пустатой. Хадановічу замінае якраз абазнанасць у літаратуры, ён ведае, што туды нельга, сюды нельга – інакш паўтор. Ён шукае новыя шляхі, але збіваецца на трывіяльнае перасмейванне, элегантны цынізм. Гэта для яго беспамылковае выйсце, бо цыніка цяжка абвінаваціць у банальнасці, эпігонстве – ён сам з усіх пасміхаецца. Гэта ахоўная маска ад літаратурнай (і духоўнай) нямогласці. Каб нечым уразіць, трэба шмат пакутаваць, прынамсі стаць у сур’ёзны канфлікт з грамадой, з чалавечай супольнасцю. Гэта амаль аксіёма (Гогаль, Лермантаў, Дантэ, Кафка, Дастаеўскі, Сервантэс). Як можа нажыць такі канфлікт чалавек, які не злазіць са старонак часопісаў, з радыё, які купаецца ў захопленай увазе на выступленнях? Велікае нараджаецца не ў заігрыванні з сучаснасцю, не ў патуранні модзе, а ў супрацьстаянні ўсяму гэтаму. напiсаў зацяты 21.04.2007, 19:03
Не варта мераць літаратуру выключна друкаванымі словамі, а тым больш школьнымі падручнікамі. Думаю, самі падручнікі з цягам часу стануцца мультымедыйнымі - з іх можна будзе пачуць дэкламацыю аўтара, пабачыць перформанс ці інтэрвью. напiсаў werk 23.04.2007, 11:35
Што ж за насланнё такое: пачынаеш за Караткевіча, заканчваюць за Хадановіча!.. ;) напiсала valjaryna 29.04.2007, 23:03
сувязьразрыў напiсаў шшшыт 30.04.2007, 12:42
Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. | |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
