|
|
| Вiтаю, дружа! |  |
|
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
|
|
| | Анталёгія сучаснай паэзіі створаны: 26.10.2006, абноўлены: 01.11.2007 14:54, камэнтароў: 183 Пра карыснасць тытуню ў сучаснай беларускай літаратуры Лепш курылі б папяросы Нашы хлопцы-хуясосы… Тытунёвая залежнасць Нарадзіла б незалежнасць, У якой пакуль ня ўстане Яны жыць бяз хуйсмактання.  напiсаў Epigraf 24.03.2007, 08:59
Першага красавіка… Прапаную сціпла ўсміхнуцца… Літаратурныя кілбаснікі Вунь чыесьці губы ласа Лезуць да таўстых кілбасаў… З апетытам тыя губы, Прагна сунуцца да дупы, Лашчаць яны ўсё бяз розніцы – Кумпякі й гузётніцу, Бо адтуль вылазяць часам Для губ ласых дзяржкілбасы… Языка эрэкцыяй Славіцца літсэкцыя, Моўнаю эротыкай У абгаўняным роціку… напiсаў Epigraf 01.04.2007, 15:22
Утарога апрэля — нікому ня вер Маладосць Штосьці Ў ранней маладосці Палюбіліся ім косці… Дык са смакам жрыце косць, Будзе мала – кінуць досць… Полымя Літмянты пры дыраколах Зноў складаюць пратаколы Палымяна на эпоху, І сваех сяброў патроху… На паэтаў і на творы Цэнз уводзяць без разбору, Падшываюць пільна факты Пра мастацкія літ. акты. Шыюць спрытна і вумела Адраджэнню яны дзела – Фармулюе ў дзеле мент Новы літменталітэт, І – жыгае аж да ўсрачкі Ў срацы полымя гарачка… напiсаў Epigraf 02.04.2007, 16:12
Калектыўны бздун Шчэ ня знаў такі смурод Наш мастацкі агарод: На ўсю моц адкрыў запор Ззаду калектыўны тхор, Распачаў з духоўкі прун Гэты літмастацкі бздун – Жмуцца аж да немачы Пердуны й падпердвачы… Ён заходзіць з боку ветра, А тады псуе паветра – Чад, што йдзе ад той заразы, Не трымаюць супрацьгазы: Столькі мае газу ў целе, Што смярдзіць з экранаў тэле, І чуваць духовы срач Нат праз радыёпрыймач. Не іначай, нейкай падлы Ён наеўся дзесьці надта, – Забівае дых смуродам, Сераю ды з вадародам… У такіх метэяўмовах Не хапае проста словаў, Не хапае мацюкоў, Бляць, на гэтых дзецюкоў І на іх метэярызм, І на іх калектывізм, На паскуднае іх дзела І сумеснае іх цела, Што наскрозь усё прабздзела, Бо пярдзела, дзе хацела… Каб адвесці потых гэты, Можа ўвесці ў зад катэтэр?.. напiсаў Epigraf 03.04.2007, 13:46
Літаратурны трактарыст Каб даверылі вам трактар, Трэба мець стальны характар, – Каб характар трактарыстаў Быў стальнейшы за танкістаў, Каб характар быў упарты, Генеральскага каб гарту… Нібяды, калі мужчына Той – сапраўдны свалачына… Важна, каб у трактарыста Ў лобе бітэбс быў плячысты… Каб гатовы быў на золку Ён правесці хімпраполку, Каб мастацкае ён поле, Быццам маслам, мазаў гноем, – Каб уносіў ён запар Трыста тонаў на гектар І бяз крыкаў і прымусу Павышаў бы бал гумусу. Каб трымаўся ён актыўна Тэхналогій інтэнсіўных І дзеля літарацыду Не жалеў бы пісцыцыду. Карыстаў каб тэхніку Ў прыёмах агратэхнікі, – Каб культуры бараною Ён мясіў бы разам з гноем, Каб душыў храбты і творы, Як гнілыя памідоры… Не для слабых характарам Трактар з культыватарам… напiсаў Epigraf 05.04.2007, 13:54
М…да, поўны Epigraf. напiсаў Pit 05.04.2007, 17:17
>> М…да, поўны Epigraf. напiсаў Pit 05.04.2007, 17:17 Яшчэ ня поўны Удалячынь крычу “Манда!”, А ў адказ: “М..да… М…да… М…да… М…да…” Хоць камусь здаецца поўна, Ды яно ж усё – умоўна. Хаця рэху прыкрасна, Ды гэта – толькі прыказка… напiсаў Epigraf 05.04.2007, 18:54
Скуралупы Каля дзяржмастацкай дупы Сталі ў варту скуралупы, – Мэта ў іх на ўсіх адна: Трэба скурку зняць з гаўна. Хтось шапнуў у неспадзеўцы: “Сэнс жыцця – у тонкай плеўцы!!! То высокае мастацтва – Плеўку аддзяляць ад срацтва!!!” І шныпараць пальцы юрка… Уміг лупяць з гаўна скурку Мастакі дзеля мастацтва – Гаўнюкі дзеля засранства… І сур’ёзам, і з усмешкай Мнуць дзяржаўныя какешкі Ўмельцы справы той няпростай, Безадходных тых рамёстваў… Хай сабе ён і смярдзючы, Ды затое неўміручы – Дух, што скуралупаў лучыць Каля дзяржмастацкай кучы… напiсаў Epigraf 06.04.2007, 12:56
*** Надзея ізноў аказалася пустой. Няспоўненыя мары чакаюць у чарзе Яшчэ крыху – чуюць у адказ, калі пытаюць лёсу. Крыху Паабяцаў даўно, што на другі дзень лесьвіцай уздымуцца на неба. Ашуканец, гэты лёс… Даўно ўжо прывыклі чакаць гады калі кажа крыху часу. <Казкі пра жыцьцё> Сядзь, паслухай дзіўных казак пра жыцьцё… Прыйдзе момант давядзецца і табе выбраць адну. Немагчыма без узораў маляваных на шыбах перабрацца праз гразь. Заслухаўся. Цікава. Сьмешна, бо пачуў апавяданьне пра таго, каму не ўдалося?… А захоплены хітрасьцю багатых дурняў і вандроўкай пустой. Быць? Каб у цябе было? <Не выратаваць> Словам схаваным за цень маральнасьці не выратаваць сьвету ад шэрай рэчаіснасьці. На памежжы трох падзеяў З-за непраходнага муру выходзіць мінулае. Нечакана, быццам гром які падае з блакітнага неба герояў надыходзяць хвалі жалезных каменьняў. *** У глыбіні возера адбіваюцца думкі накіраваны ў адно і гэтае самае. Не чуваць званоў, якія заклікаюць ісьці. І прымушаюць перабрацца праз невядомы шлях. Пачуў. І ня ведаеш аднак, адкуль голас іх выходзіць. А яны клічуць цябе ўпарта. Патрапіць нялёгка на сьляды, якія даўно пакінуў час дзеля тых, у каго ёсьць адвага і цікавасьць. Прызывае крыніца з якой не выбралі ўсяго. І шэпча, а потым уголас крычыць: Наперад ідзі <Дзівак> Жыў быў у адной краіне Чалавек, якога дзіваком звалі. Схаваўся калісьці ў маліне, На дрэвах яго прыкмячалі. Уласны сьвет ён сабе меў Вартасьці іншыя ў яго. Палац, хата ці хлеў - Не зьвяртаў увагі на то. Падаў ахвярай жартаў Суседзі сьмяяліся з яго. Аднойчы вываражыў з картаў Што знойдзе гусінае пяро. І выйшаў на двор - і бачыць - і ёсьць! Пяро ў кішэню схаваў А потым тым людзям на злосьць Цудоўныя вершы пісаў. <Штандар> Гэты сьцяг калісьці магутны Які над Грунвальдам лунаў Цяпер у горкай долі, пакутны. І - не чужынец яго зваяваў… Белы штандар, на якім стужка чырвоная Выглядае як кроў. Па твары кропля плыла салоная У таго, што ратаваць яго пайшоў. Вольнасьці хочам, свабоды. Мроіцца сьцяг старадаўні над краем. Да поўні шчасьця й асалоды Мы адраджэньня яго чакаем. Heta niaskalki maich vierszau, bolej można praczytać na www.voczy-duszy.blog.onet.pl напiсала moha 06.04.2007, 23:19
>> Heta niaskalki maich vierszau, bolej można praczytać na www.voczy-duszy.blog.onet.pl А што, і няблага… Прынамсі бачна, што баліць. Тут яшчэ мой сціплы ўклад у нашую велічную справу. Падваенне языка Рэзка павярнуў язык На гасударсцвенны язык – Па-гадзючы, непрылічна З роту лезе двуязычча. напiсаў Epigraf 07.04.2007, 00:09
Хрыстос ўваскрос! Надоўга і ўсур'ёз! Евангелле ад Эпіграфа Уваскрос Ісус Хрыстос І прамовіў усур’ёз Беларускім літмудзілам У свінячае іх рыла: “Што ж вы, сукі – божы дзеці – Не жадаеце цярпеці… Я за вас палез на крыж, А ад вас трывання – шыш… Толькі й дбаеце пра шлунак, Пра мамону і мацунак, Пра дзяржаўны свой заробак Да сваё гаўно ў вантробах…” І ў сабачыя іх вочы Ён сказаў ім па-прарочы: “Што ж вы, гады і паскуды, Прадаеце, як той Юда, Беларусь і мову-матку За памятую трыццатку Ды здзяйсняеце юдэйства Цераз зад прэлюбадзейства…” Ай, не кратай іх, Ісусе… Лепш мы вып’ем і закусім І за вечнасць, і ўваскрос – За цябе, Ісус Хрыстос… Не кранай ты гэтых шэльмаў, Там у іх – цвікі ў кішэнях… напiсаў Epigraf 08.04.2007, 13:33
Прашу прабачэння: "Ды здзяйсняеце юдэйства Цераз зад прэлюбадзействам…" напiсаў Epigraf 08.04.2007, 14:22
Се ля ві Адкрыты ліст да прэзідэнта Францыі Жака Шырака Не ўяўляю, сказаць як, Дык скажу, як ёсць, Вам, Жак: Ня йдзе ў радасць дзела гэта Беларускім дзяржпаэтам… Рэгулярна ў позе рака Чэшуць тым паэтам сраку І ў карэлую літдупу Ставяць тоўстую залупу – Ды ўсё роўна, пан Шыраку, Радасць не ідзе праз сраку… Не ідзе ні ў рот, ні ў вушы, Ні праз ноздры, ні праз душу… Бы парыжская клаака Праглынае душу й сраку. Іх калгасасадамія Выдае на індустрыю, Выдае на фізкультуру Іх калгасасэкскультура… Ад нярадаснага дзела Адно ў срацы ные цела Ды пакутуюць праз гэта Рыфмы, творы і паэты… Вельмі Вас прашу, Шыраку: Падтрымайце беллітсраку. Хай знайшлі б Вы дзеля музы Ім любоўніка-француза: Элеганцкага мусьё, Каб узяў іх за вуссё – Жана Поля Бельманду, Каб правёў іх за манду… Каб садзіў іх на калены, Як паэт Рэмбо Вярлена, І ўстаўляў свой пругкі член, Як Рэмбо паэт Вярлен… Каб мушкет у валанцёра Біў, як стрэльба ў мушкецёра, Й несла каб адэкалонам, Як ад Алена Дэлона, Каб ад вечара да рання Ён лямуркаў пра каханне І пяшчотна каб пад скурай Ён будзіў бы тых лямураў… Падбярыце ж Вы паволі Ў Елісеевым тым полі Ды на нашыя загоны Эратычную персону… Хоць каго, абы – француза, Каб пачысціў ззаду музу Ў срацы нашых недарэкаў… Хоць і негра-гамасека… Хай прыедзе ён здалёк На блакітны аганёк. Падтрымайце, пан Шыраку Беларускую дзяржсраку… напiсаў Epigraf 10.04.2007, 14:21
Хвіліна слабасці Ад знячэўнай цяжасці Прыйшла хвіліна слабасці: Пукнула ў штаніну Й пабегла ў калашыну Ўзнёслым вершыкам нібыта Ды пад свінскае капыта… З-пад амлелае пахвіны Тая слабая хвіліна Расцяклася перад носам Бруйным згодлівым паносам, Вадкім панігірыкам, Рэдзенькаю лірыкай… Памагае мленне яйцаў Розным хітрыкам у срацы… Мудар беларускі Прачытаў ён Бурачка І – валяе дурачка… Залупіў ён дзярждуду Й суне проста пад губу. Раскрыў рот ён на ўсю лупу Ды смокча тоўстую залупу. Прэ да ўпору і ўсутык Сабе ў сраку тоўсты смык. Можа гэтаму барану Лепш даверыць барабаны? Дый палепшае наўрад: Цмокаць будзе ўсіх у зад – Віртуозаў дар такі: З мудара ў мударнікі… Рыкае і пукае З усіх дзірак музыка Страўніка сімфонню, Нутраной гармонню… Эх, шкада, няма Мацея – Ён бы ўсыпаў грамацею. Вось і папрасілася паэзія на перакур. А жанчыне я адмовіць не магу. Дый вясна ідзе —прыспеў час вырывацца з інтэрнецкага балота… напiсаў Epigraf 11.04.2007, 13:31
Вясна, Вясна красна, а што ж ты нам прынясла? Няўжо зноўку нешта конскае?… Можна і ня верыць Галасуй, не галасуй…– Усё адно падсунуць хуй. Хочаш вер, або ня вер…– А ўсё адно палучыш хер… Прапазіцыя Не разбярэ й міліцыя Паставу апазіцыі… Таму ёсь прапазіцыя: Знайсці для кааліцыі, Ня позу, а пазіцыю. Пазіцыю ды з грацыяй Для попы дэманстрацыі. Каб бачылі: ня фікцыя – Попа ў апазіцыі, Ня зман і не абстракцыя, І не калабарацыя. Каб па-за ягадзіцамі Ў нявысраных амбіцыях Адкрылася міліцыі Ўся сутнасць апазіцыі… …Няхай растуляць попу Аж на ўсю Яўропу, Прадэманструюць на ўсей свет Цьмянай сутнасці прасвет, Запахнуць элегантна Газамі з-пад гранту… Сала Як падасца ежы мала, Мы дастанем з торбы сала: Як адрэжам тоўсты шмат, Мігам ежы стане шмат. Шмат у шмаце вітамінаў, Што карысна для пахвіны. Калі есці шмат патроху, Будзе хэ ўпірацца рогам, Адрасце рог да калена, Бо шмат мае шмат сялену, Адрасце да пят бадалка, Калі шмат шмат есці змалку. Дык няма чаго дзівіцца Мендылеевай табліцы, Што прысутнічае ў сале Дужай сілай сэксуальнай, Бо – дзівос той эратычны Ёсць закон перыядычны. Калі ж нам прыесца шмат Праз спажыў шмату зашмат, Дык ня трацячы гумору, Падамося мы ў камору, Дзе надзеты на кручок Намі дбайна кумпячок,– Заражае ён маментам Рэчыўныя элементы, Нашу хоць упартую Атамнымі ядрамі. Гопа Вось вады набраў у рот Асцярожны наш народ І маўчыць, пакуль яго Хтосьці гэтага таго… Ну, у сэнсе, так і гэтак – У кажусе, ці без шкарпэтак… Карацей, і сяк, і так – Проста, крыва і ўсяляк… Мякка кажучы, сюдэма, Груба кажучы, тудэма… Ну, іначай, вось кудысьці Неяк яксьці аж тудысьці – Справа, злева і ўсярод Карыстаюць наш народ… Добра, хоць набраў вады, Бо – было б яму й туды… Ва ўсе дзюркі гойсаюць. Адным словам – гопаюць. Гопа!.. Гопа!.. Гопа!.. Калматая попа… Попка валасатая Вады не набратая, Але ж усё роўнае З беражкамі роўная, Поўная – як бочка Салёных агурочкаў… Каенне Зноў вярнуўся ў наш звярынец З сылкі Павел Севярынец. У вышыні мкне душа, Бы знялі яго з крыжа, Кажа ўсёй ён нацыі: Трэба вам пакаіцца… Трэба ім, і трэба вам, І яму, і ёй, і нам…– Ад жыцця нягожага Будуць каіць кожнага… А хоць кайся ты ці кай, Ды – пакуль рана нам у рай… Флэшка Каб запудрыць мазгавешку, Яму ў сраку ўвялі флэшку. Бы прамой кішкі паліп Прыляпіўся гэты чып, Прапісаўшы ў задніх нетрах Мазгавых няйронаў цэнтры – Заткнулі яму ў задніцу Ёбаную матрыцу. Каб пазбегнуць розных глюкаў, Праграмуюць флэшку струкам, Ззаду, ці – даюць міньет Цераз сетку інтэрнет. Уся душа яго да грама У – куртатае праграме, Нат асобным утылітам Ёсць сумленне там нібыта… Уся душа – на кілабайт, І на талент – пара байт, Ды сумленне ўсё за раз Увайшло ў адзін макрас… Збацалі праграмку спрытна Ды ўшчамілі ў джава-скрыпты, У чакальным каб рэжыме Ён сумленна без нажыму Не пярэчыў бы сістэме Ды заўсёды быў у тэме – Уміг выконваў бы загады, Што дае радок камандны. Каб заўсёды быў ён лепшы, Складаў правільныя вершы, Казаў правільныя словы, Ведаў правільную мову, Рабіў правільную працу, Быў бы правільным засранцам… Каб штодня без перапынку Бздзела ў ім аператыўка Сранай дэмагогіяй, Лічбаваю тэхналогіяй: Лічбаю фінансавай – Пятаком засранцавым… І – жыве сабе бязвінна Электронная скаціна: Цела з дротам комбі – Кібердзядзя Зомбі. Ён ня ведае згрызотаў, І ня помніць, што – мярзота, Бо сябе ня зганіць Подлая пустая памяць… …Калі-небудзь прыйдзе хакер Ды пашле іх усіх нахер… напiсаў Epigraf 29.05.2007, 12:11
"Трэба вам пакаіцца…" Epigraf, хіба ты не ведаеш, што правільна "каЯцца", а не "каІцца"? Я разумею, што ў цябе свая граматыка, але зазірай-такі час ад часу ў слоўнікі. напiсаў дасведчаны 29.05.2007, 22:27
Малайчына. Хвалю за пільнасць. Хоць яно і не каіцца, а ўсё адно ікаецца Ну, хай сабе не каіцца, Ды – будзеце Вы каяцца Па граматычных правілах, Лексікай прыпраўленых Ды словамі народнымі, З-пад душы – прыроднымі… Палепшыць штосьці нечае Вашае дасведчанне – У сэнсе, уралогія Палепшыць марфалогію… напiсаў Epigraf 30.05.2007, 22:03
Прайшла вясна, настала лета — спасіба партыі за ета. Курачкі-нясучкі Робяць выгляд, што ня сучкі, Нашы курачкі-нясучкі Ды са сверцю ў срацы Носяць свае яйцы… Ну, магчыма, не свае, Бо напэўна нечые – Праз у срацы яйцаў носкасць Паляпшаюць яйцаноснасць Нясучкі нашы курачкі, Блядзі-сучкі-курвачкі… Не сабачыя, І не авечыя Носяць яйцы ў срацы нечыя – Настаяшчыя, Чалавечыя… Глісты Скажы-тка праўду, дзядзя, ты Ці запісаўся ж у глісты? Як не, дык хуценька ідзі ты Ды запішыся ў паразіты. Сягоння мода на заразу – За раз наешся і адразу На поўны рот усіх прысмакаў, Як запаўзеш глістом ты ў сраку. На запіс хуценька ідзі ты І лезь у сраку аскарыдай, Прыйшла бо добрая нагода Для абяртання ў нематоду: Сярод дзяржаўнай гаспадаркі Табе – найлепшыя кавалкі, І – будзеш жраць, як Божы дар, Усё, што зьеў дзяржгаспадар, І будзе грэць ён цябе ў сэрцы І ў трыбухах дзяржвыдавецтваў, І будзе грэць ён цябе ў срацы І дзень, і ноч, і ў часе працы… Нашто табе быць чалавекам – Якімсь нікчэмным недарэкам, Дурным паэтам з голым пупам, З галодным хуем, з рванай дупай?.. Ды ну іх, тых чалавякоў – Прыспеў бо час для чарвякоў… Завадны мужык Узялі яны мужчыну І завялі праз ключавіну – Ніжэй патыліцы й пляча Ёсць там дзірка для ключа. Накруцілі ды з зажымам Патаемныя спружыны, І зазнаў уміг бяз мату Ён законы супрамату: Бяз збояў і бяз панікі Затахкала механіка. Праз напятыя мембраны Стаў ён зайцам барабанным, І, вядома ж, ён пры гэтым Барабанным стаў паэтам. І ня трэба ставіць клізму Нутраным тым механізмам: Механізмы любяць ласку – Тэхагляд, наладку, змазку… Як падмажуць, дык душонка Шасцярыцца шасцяронкай, Шасцярыцца чым заўгодна, Абы – памазалі лагодна… Ад энэргіі аддачы Барабаніць ён і скача, Пляце штось па радыё Ды дае парады ён, Лезе ў хаты фізіяй З экранаў тэлевізіі… Ад накручанай натуры Не сядзіцца ў сваёй скуры, Бо ня цішыцца ў цішы Механічнай той душы… Ды гізуе ў срацы Сумлення дэфармацыя… напiсаў Epigraf 07.06.2007, 13:09
Хацелі лета — то наце вам лета. Хаўтуры Ля калгаснага сараю Нема плача наша Рая І галосіць у магілу Літкалгасніца Людміла, Ціха, поўны скрушных дум, Носам шморгае Навум… Плачуць Лёні ды Сярожы, Віці, Паўлікі, Алёшы, І Мацеі, і Сяргеі, Сержукі ды Аляксеі, Сержы ды Алёксы, Андрыкі, Алёйзы, І Міколы, Акуліны, І Алесі, і Паўліны, І Банасі, і Віктусі, І Альжбэты, і Марусі, І Марыі, і Лявоны, Леаніды й Халімоны, Ганны ды Ларысы, Алены ды Барысы, Бронакі ды Банашы, Борцікі ды Арцішы, Юрчыкі ды Верці, Юзікі ды Еўці, Янцікі ды Яські, Петрыкі ды Наські, Плачуць Леўкі, Васілі, Баўтрукі ды Базылі, Волі, Светы, Тані, Сані, Вовы, Шуры, Вані, Мані… — Не пяюць, ня скачуць, А рыдаюць-плачуць, Бо прыйшлі ў калгас хаўтуры: Труп хаваюць дыктатуры… Ды чаго ўжо тут журыцца, Галавой аб вугал біцца — Не для скрушнае самоты Радасная ёсць нагода: Яшчэ вернецца ня раз Дыктатура ў наш калгас, Для калгаснай звонкай песні Шчэ яна ня раз ускрэсне… Як не спраўляй па ёй хаўтуры, Ды — ускрасае дыктатура… Пэцкалі Абгаўняныя штаны Носяць нашыя паны, Прычым, нашы спадары Абгаўнялі іх знутры — Навалілі ад душы Гэтыя таварышы. Дый часам і ў паненкі Смярдзіць з-пад сукенкі… Як з душы катарсісы Пруць з нутра аналізы — Гэта, прошэ прабачэння, У іх завецца ачышчэннем… Прашу пардону, гэта акцыя У нас завецца дэфекацыяй… Экскрыментным рытуалам Прэ аналіз па каналам І выходзіць ён з аналу Рытуальнай кучай калу: Зранку елі казінакі, А ў абед — пайшло са сракі… Прапускаюць цераз кішкі Словаў, вершаў, прозы лішкі, Лішкі веры ды сумлення — Цераз стараўнік ды ў адзенне. Нават неўміручы Дух Запіхнуць змаглі ў каўбух, — І прайшоў праз трыбушок Гэты Дух як той душок… Усё зжырае арганізм, Меле быццам механізм, А затым усё ў бялізну Вылязае з арганізму… Ад таго вакол ванішча, Што няўпынна сруль той дрышча Пад сябе жывым гаўнішчам… Пэцкаць сракаю нягожа Нават собскую адзёжу… Эканамічны шворан з точаным вушком Распачаўся ўрапт дэфолт, Бо на ўсё паклалі болт, І адгэтуль дэфалту Іх балты ўсе па балту, Па балту ўсе гомікі З іхнай эканомікай… напiсаў Epigraf 04.07.2007, 11:04
Падзяка за службу Служы пану верна, А ён табе — пердне: Проста ў нос набздзіць табе, Калі служыш у кэдэбе… Ды дасць яшчэ міньет у рот, Каб – бараніў ты свой народ… напiсаў Epigraf 20.07.2007, 00:14
Разумею, што — хопіць, а рука ўсё піша, піша, піша… *** Піша… піша… піша… пі… піпі… піпі шаша… Ша… ша… ша… а… а… а… УЙ! Уюй! Уююй! Ху-ю-ю-й!.. Пі… пі… Сь… Сь… Сь… Сь. Сь. Сь. Сь. Сь. Сь. Сь. Сь. Сь. Сь. Сь. Сь. Сь. Му-у-у!.. Дык здзюк! Яць! Й на! *** Ху-ю-ю-й! Ён быў як агурэц… Ён з мухамі дружыў… Ён сябраваў з мю-ю-ю-хамі… Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Ху-ю-ю-й! Хуявыябоннай піздаёбінаю ёбаблядскаю выпіздзюрваўся з хуяпіздакурватраўкі мухаёб мухасранавыебнуты ў піздапраёб запіздоння… Ён быў як агурэчык, чык-чык-чык! Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі Мухі *** Сь. Зніжэнне кошту Як — два пальцы, пацану На сэксрынку збіць цану, Невысокая цана На сэксрынку ў пацана: Падстаўляе попу лоўка Літмастацкая дзяшоўка — Мае хлопец вопыт Рабіць танным попыт. Ну і хай сабе хлапчына – Не жанчына, не дзяўчына… Хай сабе ён не кабета, Хай сабе ня міс сусвету… Крываваты, дурнаваты Тупаваты, хамаваты, Ды зрынае рынак надта Тым, што ззаду шміздаваты, — Бачны добра і здаля Рэверс тога медаля: З аверсу яго палена Боўтаецца ля калена, Ды, як стане мальчык ракам, Там — піздзішча на ўсю сраку… Дык сэксрынку нінавошта На любоў трайныя кошты, Калі гэты ёсць мальчышка Са сваёй нямытай кішкай. Устакроць навошта здуру Плаціць таннай кліентуры, Што дае клітаратуру Па цане мукулатуры, — Прадае ён свой эрзац Па тры палкі за абзац Ды гатовы той хлапчак Падстаўляць за проста так: Браць за сэкс факцічаскі Чыста сімвалічаскі… Каб прадаць свой рукапіс, Ня трэба быць сусвету міс… напiсаў Epigraf 23.07.2007, 19:55
Сустрэча бяз гальштукаў На сустрэчы мужычкі Паскідалі пінжачкі, А загэтым мужыкі Развязалі гальштукі… Расшпілілі гузікі Аж на самым пузіку, І — вось ужо на нагавіцах Размінаюць пугавіцы…— Спрытна робяць яны гэтак На сустрэчы без шкарпэтак, Дэманструючы стрыптыз Праз аголены абрыс… Без маруды і замінкі Расшнуроўваюць бацінкі, Хутка скідваюць адзенне На сустрэчы без сумлення — На сустрэчы без нічога, Каб паймець адзін аднога, Каб пярдоліць крэпка-прытка Ззаду ці праз шчытавідку Ды падстаўляць усім урад Шчытавідку або зад. І нямашака законаў На сустрэчы без гандонаў — Калі кілбасяць прытка, Працуе сэкспалітыка І сціслы выраз яё – Гомапалітэканоміё. Працуе хрэнафізіка, І — уся тут метафізіка… За прачыстку газаводу Аддаюць газаправоды, Фабрыкі, заводы, Газеты, параходы, Краіны і народы Дый самі газаводы… Кідаюць праз яйцы Мацерыкі й нацыі І стагоддзі і вякі На сустрэчы басякі, На стрэчы той без гальштукоў Бяз дзевачак хлапчукоў… Шмат у срацы крэатыву, Калі – без прэзерватыву… напiсаў Epigraf 24.07.2007, 14:27
Наша слова Забралі яго ў кутузку, Бо казаў па-беларуску, Ды ў астрозе адмыслова Жыве ў кратах наша слова… Слова як туды ня пратай, Ды — дух жывы жыве між кратаў… Хай закулі ногі й рукі, Ды – жывыя нашы гукі, Гукі кратаў, сутарэнняў – Мова вязняў і сумлення, Мова турмаў і прыгону, І этапаў, і вагонаў, І засценкаў калідорных, І магілаў невядомых… Гучыць слова наша ўпотай У лясох і на балотах, Правапісам шыфраваным Мова ў дрэвах напісана, У разваленых мурох… У зарослых курганох… І чуваць скрозь пакаленні Нашу матчыную феню У траве, жвіры, камянні… Душаць, ды – усё лепее Наша арфаэпія… напiсаў Epigraf 25.07.2007, 13:15
Чую, няма прыдзелу ў беспрыдзелу, як канца ў бесканечнасці… Каб нарэшце несканечнасць займела свой канец, прыспеў час завяршыць паэтычную нізку. У якасці аглаблёвай чаркі прапаную некалькі радкоў на развітанне. Можна сказаць, апошні верш Эпіграфа. Суверэнітэт Хтосьці зноў дае міньет, Ды мы – за суверэнітэт. Ня браць у рот іх штукі гэныя Мы маем права сувярэннае. напiсаў Epigraf 26.07.2007, 13:48
І выйшаў на двор - і бачыць - і ёсьць! Пяро ў кішэню схаваў А потым тым людзям на злосьць Цудоўныя вершы пісаў. <Штандар> Гэты сьцяг калісьці магутны Які над Грунвальдам лунаў Цяпер у горкай долі, пакутны. І - не чужынец яго зваяваў… Белы штандар, на якім стужка чырвоная Выглядае як кроў. Па твары кропля плыла салоная У таго, што ратаваць яго пайшоў. Вольнасьці хочам, свабоды. Мроіцца сьцяг старадаўні над краем. Да поўні шчасьця й асалоды напiсаў ;;;;345 01.11.2007, 14:54
усе 183 паведамленьняў Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. | |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
