• Міхась Южык. АнтыРЫФМАР | лiтaрa.net

Вiтаю, дружа!

Вершы са збору “Марыя S.”
18 красавiка 2007 /лiтаратура/

Віктар Сямашка

“Кроў Сусвету”, Менск, 1996
12 студзеня 2007 /лiтаратура/

Валерыя Кустава

Адметнасць шляху ў апраметную для беларуса
12 студзеня 2007 /iнтэрвiю/

Валерыя Кустава

Дзень Дз
4 лiстапада 2006 /няшчырасьць/

Маnn Kurt

Зацірка
29 кастрычнiка 2006 /няшчырасьць/

Маnn Kurt

• Адам Глобус [e,ф,8]
• Аксана Бязьлепкіна [e,2]
• Алесь Аркуш [i,e,ф,6]
• Алесь Разанаў [1]
• Аляксей Бацюкоў [e,2]
• Аліса Бізяева [i,e,ф,17]
• Андранік Антанян [i,e]
• Андрэй Дынько [i,e,ф,3]
• Андрэй Курэйчык [i,e]
• Андрэй Хадановіч [i,e,ф,12]
• Валерыя Кустава [i,e,2]
• Валянцiн Акудовiч [i,e,ф,1]
• Вольга Караткевіч [i,e]
• Віктар Сьлінко [2]
• Віктар Сямашка [i,e,1]
• Вінцэсь Мудроў [i,e,ф]
• Ганна Гершвін [e,1]
• Ганна Кiслiцына [i,e,ф,7]
• Зьміцер Арцюх [e,1]
• Зьміцер Бартосік [i,e,ф]
• Зьміцер Вішнёў [i,e,ф,3]
• Зьміцер Дзядзенка [e,1]
• Людка Сільнова [1]
• Людміла Рублеўская [i,e]
• Лявон Вашко [4]
• Лявон Вольскі [i,e]
• Лявон Юрэвiч [i,e,ф,2]
• Маnn Kurt [i,e,ф,14]
• Макс Шчур [e,2]
• Марыя Мартысевіч [i,e,2]
• Мікола Папека [i,e,1]
• Міра Лукша [i,e,1]
• Павал Сьвярдлоў [i,e,1]
• Павел Абрамовiч [i,e,3]
• Павел Надольскi [i,e]
• Палівач [e]
• Пятро Васючэнка [1]
• Севярын Квяткоўскі [i,e]
• Серж Мiнскевiч [i,e,ф,1]
• Славамір Адамовіч [1]
• Сяргей Астравец [i,e,1]
• Сяргей Сматрычэнка [e,1]
• Сяргей Шыдлоўскі [i,e,ф,1]
• Тацяна Сьлінка [e,ф]
• Уладзімер Арлоў [i,ф,1]
• Усевалад Гарачка [e,2]
• Францiш Богуш [e,1]
• Цiна Клыкоўская [e,1]
• Юрась Барысевіч [e,1]
• Юры Гумянюк [i]
• Ігар Бабкоў [e,7]
• Ігар Сiдарук [i,e]
• Ўжо ня дзевачка... [i,e,ф,1]
• Ільля Сін [i,e]
• Інэса Кур`ян [e]
• Ірына Хадарэнка [i,e,ф]

i - толькi iнфармацыя
е - ёсьць email
ф - ёсьць фота
лiчба - колькасьць матэрыялаў зьвязаных з аўтарам

Міхась Южык. АнтыРЫФМАР
створаны: 02.03.2006, абноўлены: 30.09.2007 14:10, камэнтароў: 65

У гэтай галінцы планую змяшчаць тэксты “Антырыфмара”, што з’яўляліся ў перыядычным друку або па розных прычынах у друк не праходзілі. “Антырыфмар” – гэта, па сутнасці, спадзяванне зжыць у сабе рыфмаплёта.

* * *

У цёмнай задушлівай камеры чыніцца гвалт людзьмі над сабой, квітнее распуста і здрада. Нават праз таўшчэзныя дзверы даносяцца енкі і крыкі аб дапамозе. Адчыняе Вартаўнік камеру і кліча аднаго чалавека. “У чым ты грэшны?” — пытаецца Вартаўнік. “Ні ў чым. Я чысты і праведны!” — кажа няшчасны. Падзывае Вартаўнік другога і трэцяга, падзывае ўсіх па чарзе, і ўсе клянуцца ў чысціні і бязгрэшнасці, і кожны перакананы: праўда за ім. Тады зачыняецца камера, ды зноў чуюцца праз дзверы енкі, праклёны і галашэнні бязгрэшных людзей.

напiсаў iuzhyk 02.03.2006, 14:49

* * *

Мы прасілі ў слёзных малітвах бездакорнага раўнапраўя, мы жадалі, каб не было празмернага багацця і страшэннай галечы, каб не мулялі нам вочы крамянае здароўе і жудаснае калецтва, каб не было пашаны і ганьбы, вар’ятаў і геніяў. Калі ж уступілі ў вымаленую нарэшце краіну, то пабачылі пустэльню. І ажывілася яна толькі нашай няроўнасцю: нянавісцю і любоўю.

напiсаў iuzhyk 04.03.2006, 15:21

* * *

Толькі скончылася навальніца, і знасцежылася акно ад раптоўнага подыху. Праз хвіліну я стаяў перад ім, ды не бачыў ні саду, у якім шалахцеў дождж, ні тыну, што мусіў быць мокры. Стэп, жоўта-руды спякотны абсяг раскінуўся перад ваччу. Білі ў грудзі гарачыя паветраныя хвалі: да мяне набліжаўся смерч, на смерч не падобны, бо складаўся ён з двух конусаў – конус звужэннем дагары і конус звужэннем долу. Верхні падпіраў неба і быў небам. Ніжні ўпіраўся ў зямлю і быў ёй. І злучаліся смерчы зіхоткай кропкаю. …Ужо блізка гэты падвойны смерч ад мяне, і кропка – ужо не кропка, а нібы крыж са сваёй страшнай ахвяраю. Віруе наваколле, скаланаецца дол; як акіян, ускаламучана неба. Але на крыжы – спакой, не варухнецца і волас на галаве ўкрыжаванага. Напінаю зрок, але не бачу астатніх двух крыжоў, што павінны там быць, не заўважаю ні катаў, ні спачувальнікаў. Толькі адзін Крыж, толькі адзін Пакутнік. “Госпадзе!” – адчайна крычу я і працягваю рукі ў дзікім спадзеве быць усмактаным падвойным смерчам. Але чэзне кропка, меншае дзіўны смерч, аддаляецца па спякотным вечным абсягу…

напiсаў iuzhyk 06.03.2006, 20:35

* * *

З падачы ўласнай фанабэрыі расту да нябёсаў. І з вышыні гіганцкага росту раптам бачу сябе сапраўднага: мураша за мурашынымі справамі. Жахаюся, але мушу пакідаць уяўную верхатуру і займаць сваё месца. На зямлі ж не магу прымірыцца з мурашыным маштабам і цягнуся ўвысь… Каб каторы раз пераканацца ў сваёй мізэрнасці.

напiсаў iuzhyk 12.03.2006, 18:23

* * *

На каменнай пляцоўцы, у шэрых рызманах, таўчэцца безаблічны люд, доўга і безмэтна таўчэцца. Раптам выскаквае з натоўпу адна постаць, узлазіць на пляскаты валун і становіцца на рукі. Людзі ахаюць у захапленні і прызначаюць яго Правадыром. Тады заскаквае на суседні валун другі чалавек, спускае порткі і паварочваецца да людзей голым задам. Усе вохаюць, і становіцца ён народным Кумірам. Цяпер народ не бязглуздая маса, а, натхнёны Правадыром, бяжыць пакараць свет, галазады ж Кумір забаўляе яго ў дарозе.

напiсаў iuzhyk 14.03.2006, 18:39

* * *

Дом мой стаіць на бульвары, усутыч з дамамі-сабратамі. Фарбаваны фасад яго радуе вока. Шпацыруюць людзі ўздоўж яго, уздоўж фантанаў і кветнікаў. Але я не люблю свой дом з бульварнага боку. Люблю пыльны двор, і нават – далёкі яго закутак, дзе паміж старым клёнам і сметніцай касабочыцца мая лаўка.

напiсаў iuzhyk 18.03.2006, 10:43

* * *

Зацяўся чалавек. І дзеліць ён сусвет на часцінкі. Знаходзіць усё болей мізэрныя. Упільнаваўшы меншую, тут жа сумняваецца ў яе наймізэрнасці, свідруе вірлавокімі мікраскопамі ў спадзяванні знайсці яе складнікі… І калі, здавалася б, дасягнута мэта – вось яна, самая меншая! – раптам абвяшчае гэтая вартая жалю часцінка: “Я не часцінка, а поле!” І сапраўды робіцца няўлоўнай, і сапраўды праяўляе сябе паўсюль. А разумнік чалавек зніякавела маўчыць, бездапаможна чухае патыліцу ды суцяшае сябе тым, што такіх часцінак-сусветаў безліч у яго, чалавекавым, целе.

напiсаў iuzhyk 22.03.2006, 17:41

Ад поўнага даверу пераходжу да крайняй замкнёнасці, унікаю людзей. Аднак пабыўшы на адзіноце, нуджуся, марнею і, хоцькі-няхоцькі, выходжу за свой парог… Пакуль зноўку не вяртаюся, расчараваны, у родную схованку. Гэтак і кропля марская, засумаваўшы ў прывычнай стыхіі, узнімаецца да нябёсаў, але ўсё ж ападае дажджом і, праз сотні ручаінак, праз рэкі і моры, вяртаецца ў сваю вотчыну.

напiсаў iuzhyk 24.03.2006, 17:16

* * *

Два чалавекі напроці адно аднаго. І перад кожным з іх гара клетак: у аднаго белыя, у другога чорныя. Але яны не ведалі колеру тых клетак і іхняй вартасці, пакуль не змяшалі ды не расставілі шахматным полем. Усё стала ясна тады: як хадзіць, куды і па якіх правілах. Хаос стаўся парадкам, нерухомасць – рухам, а людзі, усё жыццё ходзячы па чорных клетках, нязменна імкнуліся да святла.

напiсаў iuzhyk 28.03.2006, 18:54

* * *

Петлямі стаўся мой лёс, ямамі. І вярэдзіць нязводнае: навошта? Бо ж відавочна, што змяніць не змагу анітрохі ў дарозе сваёй. Прапісана ўжо на зорах, на далоні гэтай шурпатай ды ў кнізе чыёйсьці: так будзе. Але не хоча з гэтым згаджацца пакутная душа грэшніка, марнуе паперу, калупае радкі адным пытаннем: навошта?

напiсаў iuzhyk 30.03.2006, 18:59

* * *

У светлай вітальні прымаю падарункі і віншаванні на свой юбілей. Мне дораць раскошныя пахучыя кветкі, а мне шкада іх, сарваных. Мне падносяць цукеркі ў дыхтоўных каробках, але не церпяць мае зубы салодкага. Жадаюць шчасця ў асабістым (то бок любоўным) жыцці, але не трэба мне гэткага шчасця. Дораць і грошы, ды што я на іх куплю? Зычаць непарушнага здароўя, не ведаючы, што ўсё парушаецца на гэтым свеце. Я змушаны крывадушна ўсміхацца і дзякаваць, цешачыся тым, што пажаданага мной на Дні нараджэння не дораць.

напiсаў iuzhyk 05.04.2006, 19:06

* * *

Цямравы пакой з белым сталом па цэнтры. Сюды кладуць адвечнае пытанне і намагаюцца яго вырашыць. Любоў выключная і любоў боская ляжаць на стале. І так, і гэтак шчыруюць нябачныя даследчыкі. “Нельга любіць хімеру”, – даносіцца адзін голас. “Смешна любіць недасканалую адзінку”, – сцвярджае другі. “Я быў шчаслівы толькі выключнай любоўю!” – кажа трэці спрачальнік. “А я губляў чалавечае аблічча ад вашай праклятай выключнасці!” – пярэчыць яму чацвёрты. І толькі нехта, ледзь чутны за прарэзлівымі галасамі, сумняваецца: “А ці можна класці гэтыя любові на адзін стол?”

напiсаў iuzhyk 07.04.2006, 19:14

* * *

Выходзіць дужы чалавек і абвяшчае: “Я люблю жыццё, бо я яго валадар. Я размежаваў дабро і зло, я спазнаў зямныя законы”. І, выхваляючыся, ставіць ён на бяспройгрышную справу, і прайграе гэтая справа. Ён ідзе па спагаду да вернай жонкі, але прастыў яе след. Цураюцца раганосца сябры, выракаюцца няўдачніка дзеці, высыхаюць крыніцы на яго селішчы. Знясілены, ніцма ляжыць ён на сухім доле. Але раптам прабіваецца струменьчык з-пад мёртвага каменю, падыходзіць закляты вораг і поіць яго з далоняў, прылятае груган з хлебам у дзюбе, прыбягае воўк з мясам у зубах. І, насыціўшыся, устае чалавек.

напiсаў iuzhyk 11.04.2006, 18:52

* * *

Памёр чалавек сталага веку, і паселі вакол труны блізкія людзі. Слёзна смуткавалі равеснікі, старыя захоўвалі філасофскі спакой, маладыя ненавідзелі смерць і былі ўпэўнены ў сваіх сілах. А між тым прапісала ўжо Кніга лёсаў кожнаму свой век. І самы нямоглы стары пражыве яшчэ дваццаць гадоў, а самаму дужаму маладзёну засталося два месяцы. Ці не гэтыя свавольствы смерці даюць сілы жывому?

напiсаў iuzhyk 29.04.2006, 12:14

* * *

Аднойчы бег, як і заўжды, па справах пільных. Ды раптам укалола вока: куст агрэсту зелянее. Прыйшла вясна. Ды не яна мяне здзівіла, а тое, што нібы заўчора я страпянуўся гэтак жа, калі пабачыў той самы куст зялёным… О жах! Няўжо было так бедна і пустэльна між леташнім і сёлетнім кустамі?

напiсаў iuzhyk 24.05.2006, 20:29

* * *

Патануўшы ў крэсле, гляджу серыял – нешта з бясконцых “мыльных опер”. Калі даносяцца енкі, то прыцішаю гук, калі чыніцца гвалт, то гашу выяву. Прапускаю ў датклівую свядомасць адно прыгожае ды памыснае, унікаю нават кепскай гульні акцёраў. Карацей, пачуваюся самавіта… Але канчаецца чарговая серыя, і доўжыцца іншы серыял, у якім ужо нічога не прыглушыш, не прыгасіш, не прылагодзіш.

напiсаў iuzhyk 13.06.2006, 14:50

* * *

Пасярод бору сустрэўся чалавек з дрэвам, і прыйшліся адно аднаму даспадобы. А пабратаўшыся, памяняліся яны абалонкамі: пайшло дрэва ў свет, а чалавек застаўся стаяць у лесе. Ды не вынесла душа дрэва людской грамады, а чалавек занудзіўся ад нерухомасці. Але не вярнуць ім назад свае целы, бо не можа адшукаць чалавечнага дрэва чалавек з драўлянай душою.

напiсаў iuzhyk 15.06.2006, 16:20

* * *

Абярнуўшыся ў трывозе, бачу непрыемна знаёмага хлопчыка, што мучыць кацянят, надзімае жабаў, адрывае крылцы мухам і пчолам. З грэблівым страхам адварочваюся ад гэтага ката, але чую: ён стаіць за плячыма. Сцінаю кулакі, абарочваюся зноў, каб знішчыць ненавіснага падшыванца, ды не магу наблізіцца ні на крок. Бягу ад яго, але нітрохі не аддаляюся. Ён заўсёды са мной, гэты капрызны, разбэшчаны, бязлітасны хлопчык…

напiсаў iuzhyk 17.06.2006, 18:45

* * *

Ігруша стаяла ў пладах, што хілілі долу яе галіны. Пад жнівеньскім сонцам цяжэлі грушыны, крамянелі, імкнуліся на зямлю, але не насмельваліся расстацца са сваёй матухнай. “Падайце на мяне”, – вабіў мурог. “Аслабаніце нас”, – казалі галіны. “Наталіце мяне”, – прасіў я, здранцвеўшы пад дрэвам. Сплывалі гадзіны і дні, але не падалі набрынялыя сонцам грушыны. Я цярпліва чакаў свайго часу. Бо нельга сарваць, нельга стрэсці, нельга прыспешваць…

напiсаў iuzhyk 19.06.2006, 17:39

* * *

Трэснула зямля. Выплыла і расцяклася па ёй нянавісць. І рынуўся на брата брат, каб падзяліць старонкі і славу. А той, хто даўно ўсё падзяліў, адно ўхмыляўся ды паціраў рукі.

напiсаў iuzhyk 21.06.2006, 16:41

* * *

“Ён мае рамбічную форму, – ківае славуты знаўца на мой квадратны стол. – Стань на маё месца і пераканаешся”, – падахвочвае ён мяне. Станаўлюся і бачу: стол сапраўды рамбічны. Згодна ківаю, і ўсё-ткі ведаю непахісна, што куды ні станавіся, як на яго ні глядзі і як яго ні ўяўляй, – стол застанецца квадратным. Гэта яго якасць і самасць. Гэта яго непарушная ісціна.

напiсаў iuzhyk 22.06.2006, 15:28

* * *

Ахінаю сябе нявер’ем. Падвяргаю сумневу вартасць існых рэчаў. Будую свой маласвет і на ягонай аснове пнуся тлумачыць нашу Светабудову. Кожную рэч называю сваім іменем, кожную з’яву асвятляю па-свойму. Цягну ланцужок прычын і вынікаў да самага дна. І ўсё ж не магу дашукацца прычыны найпершага выніку і мушу прыняць за аксіёму, што яна, першапрычына, усё-такі ёсць. Я веру ў тую прычыну, а значыць, павінен быць вернікам.

напiсаў iuzhyk 07.08.2006, 13:32

* * *

Пачынаем з кахання ўзнёслага, песцім і наталяем партнёра. І здаецца, няма на зямлі прыгажэйшага і лепшага чалавека, чым ён. Але ж паспрабуй гэты найдастойнейшы чалавек нас адрынуць, паспрабуй ён не дагаджаць нашаму самалюбству, нашаму ўладалюбству і юру. О, гора тады яму, нявернаму, што пасмеў нас не кахаць. І сыплюцца на яго праклёны, і точыцца на яго нож, і жадаем мы яму смерці.

напiсаў iuzhyk 09.08.2006, 12:07

* * *

Цягнуцца з усіх бакоў доўгія ліпучыя рукі – затыкаюць мне рот. “Маўчы, – чуюцца галасы, – ты не скажаш ні слова”. А я не магу замаўчаць, бо ведаю, што кінутае ў зямлю зерне мусіць прарасці, а падкінуты над зямлёй камень павінен упасці. Але чую: “Маўчы!”, быццам яны мне далі гэты голас.

напiсаў iuzhyk 10.08.2006, 13:52

* * *

У горадзе Раўнавагі, дзе ўсё ва ўсіх ёсць і ўсе ўсім задаволены, я ўкраў бескарысную драбязу. І, зусім ужо ўсцешаны, зажыў невылазна ў доме сваім. Адчуванне ўласнай пераважнасці год за годам грэла і сілкавала мяне. Але неяк поначы ўварваўся ў мой дом чалавек, які называў сябе Пераможцам. Дзіця вайны, што бушавала ў горадзе Раўнавагі ўжо колькі гадоў, ён прыйшоў па маё жыццё.

напiсаў iuzhyk 11.08.2006, 12:19

* * *

Я ўзяў два кволыя саджанцы. Адзін уваткнуў у цяні пад домам і згубіў да яго цікавасць. Другі ж пасадзіў на віднае месца. Дзень пры дні, год за годам я паліваў гэты ўпадабаны саджанец, захінаў ад вятроў і сцюжаў, усяляк яго пеставаў. І ўсё ж вырас ён у крывую куртатую вольху. А першы, начыста забыты, саджанец перарос цень, паўстаў над домам, засланіў сонца. Бо гэта быў дуб.

напiсаў iuzhyk 12.08.2006, 13:12

* * *

Нястомна дбаю за мараль творчасці: апяваю чысціню духу, насміхаюся з грахоў і заганаў, непрымірыма змагаюся са злом. Аднак ліквідуй тое зло, запоўні сусвет дабром – і адразу зацвіце мой пустацвет. Як і ўсе творцы, я – паразіт на калізіях паміж чорным і белым.

напiсаў iuzhyk 14.08.2006, 12:18

* * *

Штохвіліны, удзень і ўначы, шукаю цьмянага шчасця. Прымяраю рэч да рэчы, слова да слова, людзей да людзей. Хочацца чагосьці лепшага, прыгажэйшага, не такога, як зараз. Тамлюся, намагаюся, прагну. А пакрыёма ведаю: шчасця мне не знайсці, дый ці патрэбна яно ў той неадольнай дарозе, у той справе шукальніка?

напiсаў iuzhyk 15.08.2006, 12:11

* * *

Люблю наш зменлівы, няўстойлівы, зімова-летні клімат: ёсць чаго чакаць, ёсць на што наракаць і на што спадзявацца; ёсць чым апраўдаць свой душэўны разлад.

напiсаў iuzhyk 16.08.2006, 12:04

* * *

Выпраўляючыся з дому па надзённай справе, не ведаў чалавек, што ў полі Прычын была адна кропка, ад якой ён ідзе, а ў полі Вынікаў ёсць адзіная кропка, да якой ён дойдзе. Дасягнуць іншага – значыць разбурыць Сусвет… ці скончыць жыццё самагубствам.

напiсаў iuzhyk 17.08.2006, 12:20

* * *

Строгімі вартавымі стаяць перада мной прывіды Мінулага. Чаго хочуць яны, непазбыўныя? Няўжо не разлічыўся я з імі, тадышнімі? Няўжо не выпілі яны мяне даастатку? Павінны быць за плячыма, а стаяць паперадзе майго шляху – маўкліва-дакорлівыя, існыя, як жыццё, прывіды Мінулага.

напiсаў iuzhyk 18.08.2006, 12:12

* * *

Поўны дом і поўная чаша ў знаёмца майго. “Як прыдбаў ты столькі багацця і любові”, – пытаюся з пэўнай зайздрасцю. “Я баязлівец, – адказвае мой знаёмы, – і дапамаглі мне ў жыцці страх болю і страх страты”. – “І толькі яны?” – дзіўлюся неўразумела. “Так, – пацвярджае прыяцель, – бо гэтыя два ўлучаюць у сябе ўсе астатнія чалавечыя страхі”.

напiсаў iuzhyk 19.08.2006, 12:24

* * *

Абмінуўшы тысячу пастак, ведаю, што патраплю ў тысяча першую. А таму перад гэтай наканаванай мне пасткай спыняюся і ўяўна перажываю будучую катастрофу. Мне і баліць, мне і крыўдна, і страшна, і невыносна… Як насамрэч. Але ж ператрываўшы гэтыя лжэпакуты, рушу на сапраўдную пастку з упэўненасцю, што яе пераскочу. І пераскакваю, і шыбую далей, бо падмануў тэорыю верагоднасці.

напiсаў iuzhyk 20.08.2006, 12:47

* * *

Блукаю па сетцы шляхоў. Пазбягаю святла, каб быць незаўважным для ворагаў. Абыходжу і цені, бо там небяспечна. Дыбаю ўзлескам, ускрайкам, узбочынай. Не аслеплены сонцам, бачу святло. Не заценены ценем, распазнаю цёмнае. Я – на ўяўнай мяжы, дзе няма жыцця, а ёсць адно назіранне.

напiсаў iuzhyk 21.08.2006, 12:33

* * *

Па вуліцах і дварах працягнуў вечар свае доўгія шчупальцы. І ўсіх людзей, хто жыве ў гэтым горадзе, раптам агарнуў непакой. Боязна рушыць, боязна думаць, боязна есці і спаць. У закутках і чорных вачніцах акон схавалася тайна.

напiсаў iuzhyk 22.08.2006, 12:11

* * *

Сабраліся і жавалі, і не закрываліся раты, не спыняліся сківіцы. А ў прамежках гаманілі пра ежу, народзіны, жаніцьбы і пахаванні. Захоплена хвалілі сваіх дзяцей. І жавалі, жавалі, жавалі, жавалі…

напiсаў iuzhyk 23.08.2006, 12:15

* * *

Сядзелі мы шчыльным колам вакол гадзінніка, што стаяў на высокім пастаменце. Сем яго цыферблатаў глядзелі на ўсе бакі свету, і кожны з нас бачыў, як плыве час. І доўга, век за векам, ніхто не зрушыўся з месца. Але стала нудна і страшна аднаму чалавеку, і штурхнуў ён суседа ў плячо, той саўгануўся і міжволі стрывожыў трэцяга… Неўзабаве паўскаквалі ўсе са сваіх месцаў ды прыняліся кахаць і ненавідзець, тварыць і развальваць. Так пачалося жыццё. Аднак круцілася яно ўсё адно вакол таго пастамента, на якім няўмольны гадзіннік адлічваў кожнаму свой тэрмін.

напiсаў iuzhyk 24.08.2006, 11:20

* * *

Бегалі і спыняліся, апярэджвалі і адставалі, зазнавалі каханне і смутак, ваявалі паміж сабой. Для вайны і міру, для хуткасці і спрыту стваралі машыны і бомбы. Занатоўвалі гэта ў паэмах, малявалі пра гэта карціны, выяўлялі ў танцах і музыцы. І не ведалі (ці не хацелі сабе прызнацца), што ўсяго толькі бралі ўдзел у дзяленні клетак, у няспынным перацяканні сусветнай энергіі з формы ў форму, з якасці ў якасць, з жыцця ў нябыт.

напiсаў iuzhyk 25.08.2006, 12:08

* * *

Бачу сябра свайго. Здароўкаюся, як заўсёды. Размаўляем пра сёе-тое. І неяк няўзнак гаворыць мне сябар, што яму дваццаць пяць. Як жа так, здзіўляюся нежартоўна: ён жа толькі на год за мяне маладзейшы; а мне трыццаць тры. Прыглядаюся да хаўрусніка: такі ж ясны пагляд, такія ж саламяныя валасы. І раптам прыгадваю, што насамрэч даўно з ім не бачыўся. Роўна сем год. “Мне дваццаць пяць”, – паўтарае сябар і чэзне ў блакітнай смузе. Я прачынаюся.

напiсаў iuzhyk 26.08.2006, 12:21

* * *

Вось дрэва, кажа мне дзед, яно такое ж згарбелае, як і я, такое ж старое і неўзабаве зачэзне; я бачу ў дрэве сябе, бо таксама пускаў атожылкі і галіны ў розных напрамках, трапятаў страсцямі, як ягонае лісце, але ствол (лінія жыцця) драхлеў і згінаўся не па маёй волі.

напiсаў iuzhyk 27.08.2006, 11:46

* * *

Бягу ці сплю, пакутую ці радуюся — штохвіліну помню адно: ляжу пад сякерай, якую ўзняў над маёй шыяй нябачны кат. Гэта не суд за нейкую будучую ці існую правіну маю, гэта не рахунак, які звядзецца са мной некім за нешта. Гэта проста няўмольны, не залежны ад майго ладу жыцця і думання Тэрмін. Ён прыйдзе для кожнага з нас настолькі ж неадменна, як пушчаны ў паветра папяровы самалёцік калісьці ўпадзе на зямлю. Рана ці позна. Дачасна ці своечасова. У славе ці бясслаўі. Ён прыйдзе, апусціцца сякерай на шыю, не ў сілах знішчыць толькі адно: плён нашых спраў. Але ў праве істотна яго ўрэзаць.

напiсаў iuzhyk 13.10.2006, 10:30

* * *

Дзеці не ведаюць Бога. Увесь свет для іх — толькі тое, што бачна, чутно, датыкальна і эмоцыі, з гэтым звязаныя. Які ж страх зазнае кожнае дзіцятка ў момант, калі ў пакоі знянацку пагасае святло! Са знікненнем святла знікае ўвесь свет — цацкі, сцены, мэбля, бацькі. Тады працінае жудасная адзінота — бо, акрамя знешніх атрыбутаў жыцця, у дзіцёнку амаль нічога няма. Ён надрыўна крычыць, каб пачуць сябе, каб галасы бацькоў яму адгукнуліся, ажывіўшы тым самым свет. Дзеці не ведаюць Бога.

напiсаў iuzhyk 14.10.2006, 12:14

* * *

Гуляюць па свеце дзве розныя праўды. Адна для шыльды, другая для ісціны. Праз першую наладжваюць асабістыя справы, праз яе трымаюцца на плыву, песцяць яе і мацуюць так, каб камар носа не падаткнуў. Некаторыя называюць гэтую праўду-шыльду хлуснёй. Але не слушна. Яна – толькі спосаб выжывання ў нашым бунтоўным свеце. І з дакладнасцю да адваротнага: праўда-ісціна – адно спосаб прыстойна памерці. Як Хрыстос на Крыжы. З таго часу ходзяць па свеце памілаваныя юдзеямі варавы, а ўкрыжаваная ісціна прысутнічае толькі ў слове… Аднак – прысутнічае.

напiсаў iuzhyk 17.11.2006, 10:20

* * *

Лезуць мурашы на пірамідальную пабудову – Мурашнік. Лезуць, пішчаць і шчэмяцца. Па галовах, спінах сабратаў, абдзіраючы і ломячы свае мурашыныя лапкі. Тыя, хто на версе Мурашніка, пачуваюцца лепей за тых, хто пад імі. На верхніх не цісне цяжар піраміды, кожнае прамоўленае імі глупства ўспрымаецца Мурашнікам як шэдэўр. Галасы ж ніжніх насельнікаў або зусім нечутны, або гучаць як скаргі і енкі. Верхніх мала, і большасць мурашоў іх не любіць. Аднак, ненавідзячы паасобку, ухваляюць іх адзіным голасам гэтага дзіўнага стварэння – Мурашніка. Унізе – цесна, мулка і непрэстыжна. Уверсе – ненадзейна, ветрана і самотна… Ідзе несупынны рух, выносіць хаос ніжніж на верх, зрынае высокапастаўленых мурашоў на падножжа Мурашніка. Задушаныя ў цісканіне паядаюцца сваімі сабратамі – дзеля энергіі дасягнення вяршыні.

напiсаў iuzhyk 18.11.2006, 21:23

* * *

Ніколі не хацеў вярнуцца ў дзяцінства. Не таму, што яго так званая бясхмарнасць у мяне пад вялікім пытаннем, а таму, што баюся перажыць нанова ўсе нягоды і расчараванні, што зазнаў у юнацтве, маладосці ды сталасці.

напiсаў iuzhyk 03.12.2006, 10:26

* * *

Мы не можам быць шчаслівымі — мы, жыхары блакітнай планеты. Як не можа быць шчаслівым адзін багаты, аточаны мільёнамі бедных. Вакол нас, на неабсяжных прасторах Космасу — смерць, там пануе мёртвая матэрыя, што непамерна ўстойлівейшая за жывую. Мы ёсць выключэннем з агульнага правіла смерці, а таму шчасце наша — падман, а няшчасце — рэальнасць. Мы зыбаемся на танюткай мяжы, абапал якой смяротны холад і пякельная гарачыня. Усе чалавечыя нягоды, хваробы, крыўды, здрады і скон — адно сублімацыя няўстойлівага стану жыцця. Не будзе яго — і нічога не будзе, апроч мернага абарачэння планет, апроч нараджэння і пагасання свяціл, неймаверна павольнага і абыякавага. Таму гаварыць пра чалавечае шчасце магчыма толькі ў плане часовасці ды адзінкавасці, то бок пра шчасце адной чалавечай асобіны ў нязначны прамежак яе кароткага існавання.

напiсаў iuzhyk 09.12.2006, 10:39

* * *

Усе замаўчалі, забіліся ў норы, разлілася па горадзе цішыня. Растварыліся ў ёй нямыя, а тыя, хто мог нешта сказаць, збаяліся. Плыве над гмахамі засмужаны ветах. Халодная золь ахінае муры. Бязгучна. Бяздушна. Магільна.

напiсаў iuzhyk 25.12.2006, 12:19

* * *

Па ўзаемным недаглядзе Яна зацяжарала. У іх ужо была дачка, і новая малеча парушала іхнія планы. А таму Ён і Яна пракліналі сваю нядбаласць і прымяраліся да аборту. Але паколькі Яна страшэнна баялася хірургіі, то хлопчык усё-ткі з’явіўся на свет. Ён, нягледзячы на ўсе намаганні бацькоў, вырас на рэдкасць разбэшчаны, нахабны і бандзюкаваты. Пасля чарговай сынавай грубасці бацькі папракалі яго: “Як ты можаш, мы ж нарадзілі цябе!” — шчыра верачы, што маюць у гэтым сваю заслугу.

напiсаў iuzhyk 04.01.2007, 11:44

* * *

У патухлым экране тэлевізара люструецца адбітак маёй цыгарэты. Дзе ён, спрабую з нуды даўмецца: на плоскасці экрана, або ў гэтакай жа бясконцасці, як і зорка, што ззяе ў начным праёме акна?

напiсаў iuzhyk 07.01.2007, 10:28

* * *

Не памятаю, як заходзіў у Лабірынт, не ведаю, навошта па ім блукаю і якім доўгім будзе мой пакручасты шлях. Адно несумненна: выйсце з яго там жа, дзе ўваход, і яно мне, не ў прыклад астатнім лабірынтам зямлі, гарантуецца. А пакуль – злізваю з муроў вільгаць для наталення смагі ды збочваю ў чарговы пралаз…

напiсаў iuzhyk 11.01.2007, 14:06

* * *

Дакучліва каркае груган пад акном. Скавыча вецер. Рыпяць ад яго дзверы пад’езда. Адзінокая постаць шыбуе праз бясснежны студзеньскі двор. Пагас апошні ліхтар. Але ў маім акне светла ад снегападу, весела ад завірухі, бадзёра ад маразоў. Абыходжу астатнія пакоі кватэры, пазіраю праз шыбы на двор – там тая ж цёмная золь. Дзіўлюся, і даводжу сямейнікам, што ў маім пакоі зіма. Не вераць.

напiсаў iuzhyk 14.01.2007, 10:55

странная нейкая тэма… на форум ніяк не падобная…

напiсаў Asya 14.01.2007, 12:16

* * *

Душа прагне самоты. А таму выбіраюся з пустой кватэры і раствараюся ў гаманкім натоўпе людзей. Усе чужыя, усім няма да мяне ніякае справы, усе не супраць, каб мяне зусім не было. Ідэальнае месца для адзінотніка.

напiсаў iuzhyk 19.01.2007, 23:17

* * *

Каб гаварыць нешта новае, трэба рабіць працяглыя перапынкі ў пісанні. За гэты час неабходна памяняць сваю існасць.

напiсаў iuzhyk 27.01.2007, 19:45

* * *

Гогаль у душэўным разладзе спаліў другі том сваёй сусветна вядомай паэмы, а неўзабаве памёр у роспачы і раскаянні… Нашы ж “інжынеры душ” чалавечых, будучы ў добрым здароўі, панастваралі ды панаапублікоўвалі процьму раманаў, трылогій, тэтралогій і пенталогій, атрымалі хвалебныя рэцэнзіі, пачэсныя прэміі, вялізныя грошы, з’ездзілі іх пражываць-прапіваць на курорты, а праз шмат гадоў сканалі ў пашане, з непахісным усведамленнем значнасці зробленага… Аднак свет іх не чытае і амаль што не ўзгадвае, а незмаўкальна гамоніць пра другі том Гогалевай паэмы, які ніхто ніколі толкам не бачыў, ніхто пэўна не ведае, існаваў ён ці не. Хвала вар’ятам. І хвала немаце.

напiсаў iuzhyk 05.02.2007, 14:24

* * *

Крочу па аслізлым каменні дапатопных часоў. Дыміцца пакарабачаная зямля, сям-там нешта расце, сям-там поўзаюць застрашлівыя пачварыны. Аднак за навакольнай жудой маячыць пэўнасць, што мы калісьці народзімся. …Рушу па ходніках недалёкае будучыні. Тыя ж вокны і тыя ж твары, тыя ж дрэвы і тыя ж слупы, тая ж мова і той жа дым цыгарэт… і досвед, што нас ужо не будзе ніколі.

напiсаў iuzhyk 11.02.2007, 00:14

* * *

Стагоддзямі яны захіналі голае цела, адводзячы яму месца на задворках жыцця, — і квітнелі ды множыліся, нягледзячы на ўсялякія навалы і пошасці. Сучаснасць распранула іх, паставіўшы секс на пачэсную покуць, — і яны мізарнеюць ды выраджаюцца, нягледзячы на навуку і медыцыну. Яны наважылі жыць “для сябе”, а таму іх землі запаўняюцца варварамі, што працягваюць жыць для Бога.

напiсаў iuzhyk 18.02.2007, 13:34

* * *

Я ішоў па цёмным калідоры ў вясёлай гурме. Як і ўсе спадарожнікі, я раз-пораз стукаўся ў дзверы, што цягнуліся з абодвух бакоў. Мне ніхто не адпёр, хоць адзін за адным знікалі за тымі дзвярыма мае прыяцелі. Я даставаў звязкі ключоў, але ніводзін не падыходзіў да замкоў, якімі запіраліся дзверы. Я крычаў, і голас мой нёсся ўздоўж калідора, а рэха прасіла: “Не крычы, я стамілася лётаць між сцен”.

напiсаў iuzhyk 23.02.2007, 23:41

* * *

“Спыніся!” — зрэдчас наганяе мяне на хаду нейчы вокліч. Тады нерухомею, абарочваюся і ўважліва азіраю Дарогу. Хіба вярнуцца? Ды хто там мяне чакае? Пакрыўджаным саромеюся глянуць у вочы; ашчасліўленым там добра і без мяне; неспазнанае будзе толькі наперадзе. Таму паварочваюся і крочу ў ранейшым кірунку — але ўжо не так імпэтна і самазахоплена. Баюся новага воклічу.

напiсаў iuzhyk 02.03.2007, 22:32

* * *

Дзе лес густы і цямравы, дзе сонца не бачна і летам, браджу я да болю ў ступнях, ірву аб хмызняк адзенне. Шукаю таго чалавека, які завабіў сюды, завабіў і скрыўся як здань за гушчаю елак і вольхаў. Галёкаю, клічу і плачу. Згасае нягучнае рэха. Маўчанне. І гук маіх крокаў. У снах жа кароткіх і млосных, якія прыходзяць у руху, заўжды ўспамінаю паляну і домік за ёю, і рэчку, і сад…

напiсаў iuzhyk 10.03.2007, 20:55

* * *

З усіх шчылін цячэ на нас Інфармацыя. Спакушае, цвеліць, забірае ў палон. Створаныя як непаўторныя адзінкі, мы прагнем збіцца ў гайню, жадаем ведаць літаральна ўсё пра кожнага з нас. Паглынаем, не ў змозе ператравіць. Разасабляемся.

напiсаў iuzhyk 15.03.2007, 16:46

* * *

Яны лёталі адвеку, як птушкі, — нябачныя, разлітыя ў паветры шматстайныя чалавечыя думкі. Яны існавалі тады, калі нас не было. З’явіўшыся на зямлі, мы прагна і няўмела наталяліся іхняй сілаю. Мы адкрывалі іх для сябе, хоць былі імі ж і створаны. Яны перацякалі ў нас і абагаўлялі нашу жывёльную плоць. Яны пужалі бязмежным і змушалі яго спазнаваць, каб не звар’яцець ад адчаю. Іх не пазбыцца, яны знітаваліся з намі навек — усюдыісныя легкакрылыя думкі.

напiсаў iuzhyk 21.03.2007, 10:50

* * *

Пешчу сваю ляноту. Ганаруся, што магу месяцамі не сядаць за пісьмовы стол. Вялая, кволая і дужа не паважаная людзьмі, яна не дае пакуль стаць кончаным графаманам.

напiсаў iuzhyk 27.03.2007, 11:29

* * *

Каторы раз страшыць дзяцінства, па якім блукаў вясёлым, слёзным і безабаронна-наіўным. Па сутнасці – слепаком. Аступаўся, падаў, выцінаўся аб цвёрдае да крыві, быў біты на пацеху дужым, быў бязлітасны на гора слабейшым. Дзіцё падобнае да п’янага, якому мора па калена, якога мала што напалохае. Страх прыходзіць у момант ацверажэння, у часіну сталасці, ад усведамлення сябе колішняга, які мог натварыць немаведама чаго і немаведама як скалечыцца. Дый не прамінуў скалечыць душу і цела ў час запою, запою даўжынёю ў дзяцінства.

* * *

Два нараджэння. Адно абавязковае і бяспамятнае. Другое неабавязковае і памятнае да болю. Першае перажываюць усе. Другое – адзінкі. Шчаслівыя тыя, што засталіся на ўсё жыццё дзецьмі і не зазналі пакутлівага нараджэння пад нумарам два.

* * *

Чалавек душэўны і чалавек духоўны – абсалютна розныя катэгорыі. Душэўным можа быць абаяльны хлус, таемны гуляка “на лева”, легкадумны выпівоха, распуснік, якога менавіта за гэтую мілую распусту любяць таварышы, любяць усёй душою.

напiсаў iuzhyk 30.09.2007, 13:56

* * *

Калі Зямля памяняла свой ход – кручэнне, напрамак палёту, – я ўбачыў людзей, што адступалі назад і маладзелі, як тое ні дзіўна. І згледзеў сябе – на лаўцы ў ліпеньскі дзень, пад шатамі парку. Павольна падняўся і стаў адыходзіць, пяткуючы, у глыбокі цень алеі той чалавек. Па дарозе далучылася да яго, патрымалася за руку і адпырхнула прэч нейкая спадарожніца. Пачуліся юначы смех і дзіцячы плач, а затым знік, затулены бухматай лістотай, мой цьмяны абрыс – вярнуўся ва ўлонне.

* * *

Напаўняе наваколле тлумнае шчасце. Але што гэта – скаланаюся неспадзейкі: тая, што радуецца замужжу, будзе кінута сваім чалавекам праз восем гадоў; той, што ўсцешаны вылячэннем ад карыеса, аслепне праз нейкі час; тыя, што радуюцца нараджэнню першынца, будуць цярпець ад яго пабоі ў старасці… Як сказаць, як хаця б намякнуць?.. Зрэшты, у няведанні – шчасце.

напiсаў iuzhyk 30.09.2007, 14:10

Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны.