Вiтаю, дружа!

увайсьцi | зарэгiстравацца

	Вершы са збору “Марыя S.” 18 красавiка 2007 /лiтаратура/ Віктар Сямашка “Кроў Сусвету”, Менск, 1996 12 студзеня 2007 /лiтаратура/ Валерыя Кустава Адметнасць шляху ў апраметную для беларуса 12 студзеня 2007 /iнтэрвiю/ Валерыя Кустава Дзень Дз 4 лiстапада 2006 /няшчырасьць/ Маnn Kurt Зацірка 29 кастрычнiка 2006 /няшчырасьць/ Маnn Kurt • Адам Глобус [e,ф,8] • Аксана Бязьлепкіна [e,2] • Алесь Аркуш [i,e,ф,6] • Алесь Разанаў [1] • Аляксей Бацюкоў [e,2] • Аліса Бізяева [i,e,ф,17] • Андранік Антанян [i,e] • Андрэй Дынько [i,e,ф,3] • Андрэй Курэйчык [i,e] • Андрэй Хадановіч [i,e,ф,12] • Валерыя Кустава [i,e,2] • Валянцiн Акудовiч [i,e,ф,1] • Вольга Караткевіч [i,e] • Віктар Сьлінко [2] • Віктар Сямашка [i,e,1] • Вінцэсь Мудроў [i,e,ф] • Ганна Гершвін [e,1] • Ганна Кiслiцына [i,e,ф,7] • Зьміцер Арцюх [e,1] • Зьміцер Бартосік [i,e,ф] • Зьміцер Вішнёў [i,e,ф,3] • Зьміцер Дзядзенка [e,1] • Людка Сільнова [1] • Людміла Рублеўская [i,e] • Лявон Вашко [4] • Лявон Вольскі [i,e] • Лявон Юрэвiч [i,e,ф,2] • Маnn Kurt [i,e,ф,14] • Макс Шчур [e,2] • Марыя Мартысевіч [i,e,2] • Мікола Папека [i,e,1] • Міра Лукша [i,e,1] • Павал Сьвярдлоў [i,e,1] • Павел Абрамовiч [i,e,3] • Павел Надольскi [i,e] • Палівач [e] • Пятро Васючэнка [1] • Севярын Квяткоўскі [i,e] • Серж Мiнскевiч [i,e,ф,1] • Славамір Адамовіч [1] • Сяргей Астравец [i,e,1] • Сяргей Сматрычэнка [e,1] • Сяргей Шыдлоўскі [i,e,ф,1] • Тацяна Сьлінка [e,ф] • Уладзімер Арлоў [i,ф,1] • Усевалад Гарачка [e,2] • Францiш Богуш [e,1] • Цiна Клыкоўская [e,1] • Юрась Барысевіч [e,1] • Юры Гумянюк [i] • Ігар Бабкоў [e,7] • Ігар Сiдарук [i,e] • Ўжо ня дзевачка... [i,e,ф,1] • Ільля Сін [i,e] • Інэса Кур`ян [e] • Ірына Хадарэнка [i,e,ф] i - толькi iнфармацыя е - ёсьць email ф - ёсьць фота лiчба - колькасьць матэрыялаў зьвязаных з аўтарам		Лірыка створаны: 11.08.2002, абноўлены: 24.06.2009 20:51, камэнтароў: 367 Менск і Вільня У Вільні сьнег. У Вільні цішыня. У Вільні ўтульна і выдатна сьпіцца. Мне Беларусь заўсёды ў Вільні сьніцца заможная, свабодная, мая… У Менску дождж. У Менску мітусьня. У Менску тлумна і няма спакою. Тут не знаходзіш згоды сам з сабою. Ды толькі ў Менску на Радзіме я. напiсаў Адам Глобус 11.08.2002, 12:10 Ва ўздымленай ветрам вадзе Пялёсткаюцца дзікіх яблынь пялёсткі. Як човен дзіравы да дна ідзе, Іх жыцьцё, маладосьць ды росквіт. напiсаў пчаляр 17.08.2002, 09:44 * * * песняр пенсіянер помнік ідал купала і ленін я ляжу на зямлі як цюлень у мяне разбягаюцца думкі як селі дзе ж вы чыстыя вершы? дзе ж вы бровары вершнікі першыя? надакучылі вам усялякія пеццінгі надакучылі вам і памінкі і мітынгі рэйтынгі неба сіняе крыж склеп вось жаданыя танга і хлеб а вакол равуць сляпыя вікінгі хочацца ім віна і рэвалюцыянера кінга маркотна маркотна мне ў гэтым месцы таварышчы пакладзіце кветкі і пакінце ў спакоі мёртвых прашчураў 7 ліпеня 2002 напiсаў vishneu 19.08.2002, 19:25 Дыктоўка Блакітныя анёлы блакітнымі алоўкамі пісалі пад дыктоўку пра цэрквы і касьцёлы, пра залатые сьвечкі… Усявышні надыктоўваў ім беларускай моваю кароткі верш пра вечнасьць. напiсаў Адам Глобус 24.08.2002, 16:15 Вершы Калі бяз розьніцы з кім піць і з кім гуляць. Калі ўсё роўна хто пазычыць грошы… Ня дай мне Бог такой дурной раскошы. Лепш у самоце вершы паскладаць… напiсаў Адам Глобус 25.08.2002, 10:42 Партрэты Намалюю твой партрэт тушшу на шпалеры, весялейшы стане сьвет у пустой кватэры. У каханьня ёсьць сакрэт — упрыгожваць побыт. Напішу аўтапартрэт і пастаўлю побач. напiсаў Адам Глобус 26.08.2002, 20:51 Хваля Адбітак жыцця ў вадзе… І сапраўды я бачу на далоні Насустрач нам яно ідзе, А можа мы знаходзімся ў пагоні. Праносімся ,не заўважаем ,не, Шукаем з кожным крокам, Жыццё ,бы хваля на вадзе, Ідзе ад нас ,знікае потым… напiсаў Сяржук Лясны 27.08.2002, 01:18 Адзінкі разумеюць гукі дрэў . Шумяць лагодна сосны , плачуць – Аб мiнулым сумны сьпеў , І хто цяпер застаўся- бачуць – Адзінкі разумеюць гукі дрэў … Яны глядзяць уніз , асілкі , Глядзяць з блакітнай вышыні , Карэннямі трымаючы магілкі , Тых продкаў , што шануем мы . Шумяць царкоўнымі званамі , Людскія лёсы згадваюць падчас , Усіх , што пад жалезнымі крыжамі Ляжаць цяпер , чакаюць нас . Чаму ўспамінаем раз у год , Блукаючы па могілках , бы па жыцці , Спыняемся не ў канцы , а пасярод І слухаем блакітнай вышыні званы ? Лірычныя хістаньні сосен , Кабецін лямант і птушыны спеў , Далей нясецца адгалосьсе : Адзінкі разумеюць гукі дрэў … напiсаў Сяржук Лясны 27.08.2002, 01:22 Споведзь пакутніка. Кроплі дажджу – стук хворага сэрца , Страхам і болем якое напоўнена , А лёс у пакутах і не памерці , Бо мэта жыцця мной не споўнена , Астатняе ж знікла і не адноўлена … Шэрае неба над маёй галавою , Тры журавы імкнуцца ў вырай , Вазьміце вы чалавека з сабою , Пастаўце на дужыя крылы , І стану ўмомант шчаслівы . На Радзіму з палёту я пагляджу , На няшчасці , на боль , на заганы , Сляза паляціць на пустую зямлю , Святой вадой акропіць яе раны , І аднавіць жыццё да часу пахаваным … напiсаў Сяржук Лясны 27.08.2002, 01:29 ТРЫЯЛЕТ Прысвячаецца супрацоўніцам музэю Максіма Багдановіча. Мне доўгае растаньне з Таняй чарнейшае за чарнату. Пусьцейшае за пустату мне доўгае растаньне з Таняй. Гарэлкай лекую бяду, пішу, чакаючы спатканьня: "Мне доўгае растаньне з Таняй чарнейшае за чарнату". напiсаў Адам Глобус 28.08.2002, 12:25 ТРЫЯЛЕТ Прысьвячаецца інтэрнэтназалежным беларусам У інтэрнэтных нетрах сябра я шукаў… Ня спаў, чакаў у інтэрнэтных нетрах. На ўскрайку інтэрнэтнай апраметнай я на экране словы напісаў: "У інтэрнэтных нетрах сябра я шукаў…" напiсаў Адам Глобус 28.08.2002, 20:13 Сяброў аж процьма ў нетрах інтэрнэта… Але няма ,як у жыцці: Жывых і шчырых - не партрэтаў, А з чуткамі , што з глыбіні душы… напiсаў Сяржук Лясны 29.08.2002, 01:25 Адаму: Не там шукаеш… напiсаў Раман Кардонскі 29.08.2002, 17:12 мля, ё дзікае жаданьне папрасіць латушку зрабіць сэрвіс "не паказваць паведамленьні кардонскага". Бо так задраў… напiсаў С. 29.08.2002, 17:49 Спадар С, як я вас разумею, але Кардонскі прыбярэцца не зараз. Ён прыбярэцца калі напрацаванае на Літары пачне збірацца ў часопісныя і кніжныя публікацыі. Тут ён павінен быць, абавязаны. Калі знікне Кардонскі, актывізуецца Палівач, зачысцім Палівача, пачне высцёбвацца Дзевачка ў гольфох… напiсаў D 31.08.2002, 13:54 "…зачысцім Палівача" Ну прам крутыя собраўцы- спэцназаўцы. І што самае цікавае, лічаць сябе інтэлектуаламі. "калі напрацаванае на Літары пачне збірацца ў часопісныя і кніжныя публікацыі." Чытаць вашыя публікацыі будзе тая ж самая публіка, што і на Літары. Бо каму вы патрэбныя? напiсаў Палівач 31.08.2002, 17:49 Ты маску здымі, херой. напiсаў SD 31.08.2002, 18:20 "Ты маску здымі, херой" Гэта вы каму? напiсаў Палівач 31.08.2002, 18:54 А пасля будзе шмат трупаў,трун і могілак… напiсаў Сяржук Лясны 31.08.2002, 18:59 Кола Пойдзеш на захад і прыйдзеш на ўсход. Рушыш на поўдзень, а зайдзеш на поўнач. Кола замкнёнае. Ясная поўня зманліва кліча ў бясконцы паход. напiсаў Адам Глобус 31.08.2002, 23:06 Адзінота і чаканьне. Адзінота і чаканьне слова , Адначасова роспач , Жыцьця пачатак новы , Каторы раз апошні … Чаканьне , адзінота ў цемры , Адначасовая спакуса , Стаю – насупраць дзьверы , Куды вядуць яны Цемра адзіноты і чаканьня , Адначасовы страх неімаверны , І ўспамін таго спатканьня , І толькі боль нясцерпны… Чаканьне слова ў адзіноце , Адначасовы сум , Увесь у халодным поце , І цішыня , і шум… Чаканьне ў адзіноце асалоды , Адначасовага натхненьня , І болю , шуму , поту , І страху , суму , цемры … напiсаў Сяржук Лясны 31.08.2002, 23:59 Хаваем вочы Чаму ад кожнага хаваем вочы – Наш чысты скарб душы і сэрца , Чаму паказваць мы не хочам Усё , што маем і жадаем сцерці ? А можа тоім бруд , заганы , Што склалі гэткае жыцьцё , Здаецца , што наносім раны , Прыносім боль , няшчасьці і ўсё ? Не вочы вінаваты ў падзеях , А самі мы , што тоім ад людзей , Але жывём , не разумеем : Хаваем бруд , заганы ад сябе … напiсаў Сяржук Лясны 01.09.2002, 00:39 Cунічка Мая вясковая дурнічка, мая ружовая сунічка, люблю цябе за грэшны сьмех і за найсаладзейшы грэх. Мур-мур-мур Ты любіш цацкі і бразготкі. Ты муркаеш, нібыта котка. Мяне ты любіш перад сном паказытаць сваім хвастом. Берэт Ты ходзіш па дыяганалі, а я хаджу папросту. Мы налівалі, выпівалі на мосьце і пад мостам. Берэт у рэчку выкідалі адным шырокім жэстам. Берэт наш хваля цалавала, як жаніха нявеста. Ты і я Напісаў для цябе: пра Парыж, пра жывыя і мёртвыя грошы, пра самоту і бацькаўскі крыж… Я — харошы. Напішу для цябе: пра любоў да гарэлкі, пра водар раскошы пацалункаў, пра вершы Лі Бо… Я — харошы. Ты напішаш мне словы ўадказ: пра малюска, хваробу, адрошанасьць, пра Берніні, Тэрэзу, экстаз… Ты — разумная й надта харошая. напiсаў Адам Глобус 03.09.2002, 10:17 Глёбус, на храна табе выдаваць кожны год кнігу прозы? Выдай яшчэ адну кнігу вершаў - будзе такая ж падзея, як і "Парк". напiсаў Графаман 03.09.2002, 12:39 Заблытацца, забыцца, загубіцца Ня памятаць імёны і адрэсы І толькі ў выпадковым цягніку На выпадковай станцыі, уночы Прыгадваць разбэшчаныя вусны І цалаваць распешчаныя вочы… напiсаў Ігар Бабкоў 04.09.2002, 02:11 Амаль лірычны надпіс на кнізе В.Акудовіча Увесь гэты сьвет - турма І ў ім мяне няма напiсаў Ігар Бабкоў 04.09.2002, 02:12 Агонь Экзістэнцыйныя настроі: я вылучыў сябе зь сябе, пераназваў і перакроіў, цяпер жыву нібыта ў сьне. Навокал: ватнае бясьсільле і павуціньне глухаты. Агонь мігціць зялёна-сіні на дне душэўнай пустаты. напiсаў Адам Глобус 04.09.2002, 19:04 * * * Урэаплазмас — гэта космас Ты — касманаўт У руках — каса У зубах — аўтамат Урэаплазмас — гэта мара Падаеш у мора Горлам ідзе ром На даляглядзе — морг Урэаплазмас — гэта гара Узыходзіш як краб Вынаходзіш барак У выніку — на ланцугу ты — раб 23 жніўня 2002 напiсаў vishneu 04.09.2002, 19:47 Графанану: А хрэн яго ведае. "Парк" не быў падзеяю. Тады, у 1988 годзе, былі іншыя падзеі — Курапаты, часопіс "Крыніца", выспупленні Сыса, песні Сокалава-Воюша, ноч, халодная зямлянка, перастройка, цішыня… Калі пацішэла, тады і парк заўважылі. напiсаў Адам Глобус 04.09.2002, 20:15 Selektu Інтэрнэт дэмакратычная прастора, але яе вушы і вочы рэжуць вашыя кАлечныя рымы: не — вадзе, вышыні — шануем мы, жыцьці — званы, сябе — людзей (-) і г.д… Калі карціць вершаваць, пішэце вэрлібры, ці хоць трохі сачэце ж за тым што варганіць вашая рука! напiсаў чытач лірыкі 05.09.2002, 13:36 Можа на форуме Лірыка пакінем толькі вершы? Ну хапае ў нас крытыкі. Прынамсі, мае каментары здыміце, яны толькі псуюць настрой. напiсаў Адам Глобус 05.09.2002, 14:40 У мяне была такая ідэя, каб на тэматычных форумах (хайку, лірыка, грэгерыя) можна было пісаць толькі пасты ў належнай форме - хайку, вершаў і г.д., нават крытычныя паведамленьні. Астатнія мусяць зьнішчацца. Як вам такая ідэя? :) напiсаў holzteller 05.09.2002, 21:11 Чудоўная.Здейсняй! напiсала nata 05.09.2002, 22:39 Адабрям. напiсаў Палівач 05.09.2002, 22:47 Хайку вымагае каментароў, іх трэба пакінуць. Грэгерыя таксама можа пісацца з тлумачэннямі і ўдакладненнямі. Таму варта пачаць здымаць каментары з Лірыкі. напiсаў Адам Глобус 06.09.2002, 10:22 Падтрымліваю. Крытычныя заўвагі павінна падавацца ў вершаванай форме… А калі ты вершы ня пішаш то сядзі засунуўшы язык у … напiсаў Раман Кардонскі 06.09.2002, 15:40 Ну ціпа паехалі тады толькі тутака: пяць, чатыры, тры, два, адзін, пуск!.. напiсаў holzteller 07.09.2002, 17:44 Чаму ж той пан,што Лірыку чытае, Не напісаў сапраўднага імя? Баіцца, хтось яго пазнае, Ці брэша, як сабачаня… Ці мо жадаў мяне пакрыўдзіць? Ці мой язык да плоту прычапіць? Не атрымалася і больш не выйдзе, Бо я шмат год шчэ буду жыць… А Яму дзякуй,што заўважыў, І поспехаў жадаю Чытачу далей Усьмешкай адкажу я на абразу, Бо ведаю,што гэта раззлуе. напiсаў Сяржук Лясны 07.09.2002, 21:26 Селекту: Гэта Вы каму верш прысьвяцілі? Бо збольшага адзін аднаго мы ведаем, нават калі, - як у маім выпадку, - і ведаць няма жаданьня. Як мне здаецца трэба, - згодна з Вашай лёгікай, - ліквідаваць псэўдонімы. Гэта не аднойчы, здаецца, прапаноўваў Адам Глёбус і я яго ў гэтым падтрымліваю. напiсаў Раман Кардонскі 08.09.2002, 03:48 Згодзен таксама,але верш нікому не прысьвечаны,гэта толькі адказ на няўдалую спробу крытычнага радка.:))) напiсаў Сяржук Лясны 08.09.2002, 10:57 Жыцьцё ? Гэты свет жахлівы : Незагойныя раны , пакуты , Скасаваныя нівы , Маналітныя путы , Чалавек палахлівы , Я адзін між атруты У гэтым часе і "міры" , А вакол – погляд люты … Колькі болю і страху , Няшчасьцяў і сьмерці , Жаданьне памерці, Толькі хмары над дахам , Я адзін – Мне паверце … напiсаў Сяржук Лясны 08.09.2002, 22:00 Спадар Лясны, не пакідайце лесу, бо вашы сны ёсьць трызьненьнем балбеса. напiсаў Пэтроні 09.09.2002, 10:35 Чаму ж той пан, што Лірыку складае, Не напісаў сапраўднага імя. О, Селект ён альбо Лясны, хто знае, У вершах ён, на жаль, ні бэ, ні мя. А каб сапраўдным, пане, быў Ваш сьмех, Ці ўсмешка… падвучыцца Вам не грэх. :) напiсаў Кандрат Крапіва 13.09.2002, 16:48 Кандрат Крапіва не пісаў так крыва, Трымаўся ён савецкага пісьма. Без усялякіх мяккіх знакаў… Мля. напiсаў Палівач 13.09.2002, 18:15 Наказ крыжаносцу Ня лі гарэлку ў кока-колу. Пі так. А лепш ня пі зусім. Будзь мужны. Не хадзі па колу. Наўпрост ідзі ў Ерусалім. Цябе чакае Вечны Горад пад крыжам сьветла-залатым. Загіне здраднік, згіне вораг — атдзячыць Богу зможаш ты. напiсаў Адам Глобус 21.09.2002, 12:39 Паход у краму. Пабіты твар, бы ў крывавай кашулі, І нешта працуе марудна мой розум, Здаецца нічога не бачу, не чую, І хлусяц мне цела, і рукі, і ногі. Іду я насустрач цемры і ветру, Здаецца ніколі не з’явіцца шлях, Праз поле, праз паркі ,пустэчы Крадуся, бы злодзей на кволых нагах, Неведама што, калоціцца глеба, Паветрам нутро вырывае надвор, І сэрца страляе маланкамі з неба, Насустрач сцяна, як на дрэва тапор… Не разумею, не йду ўжо, у яме Сяджу, ляжу , прытомнасць губляю Вось так я пайшоў надвячоркам у краму, Сучаснасць…А што далей нас чакае? напiсаў Сяржук Лясны 06.10.2002, 00:05 POETS' TREE. P.S. жывеш чытаеш вершы ў гэткім невысокім стылі што яго сабраўшыся з духам можна пераскочыць паэты садоўнікі саджаюць сажані з даўгімі галінамі але бяз каранёў але пакуль у асадках ня скончыўся атрамант і ня выйшла са строю друкарка хай ствараецца хоць нешта што можна супрацьпаставіць Нічаму напiсаў Андрусь 09.10.2002, 14:13 Біблейскае Упалі з дрэва Адам і Ева. Дзе той Адам? Дзе тая Ева? Дрэвы, дрэвы, дрэвы… напiсаў Адам Глобус 31.10.2002, 22:28 Альбо… Альбомнае жыцьцё сярод альбомных вершаў… Альбо я стану першы, альбо у забыцьцё я паскачу, як вершнік на залатым кані. Балотныя вагні пазначаць шлях мой грэшны… Альбо, альбо, альбо… Гарэлку п'ю нагбом. Нясіце Ваш альбом для нецьвярозых вершаў. Мая душа Душа — жаданьне жыць, ігнараваньне сьмерці. Паверце і праверце: душа — жаданьне жыць. Ня змог яе прапіць, прадаць, прайграць і сьцерці. Душа — жаданьне жыць, ігнараваньне сьмерці. напiсаў Адам Глобус 07.11.2002, 22:37 Пустата З нічога атрымаецца нішто. У пустату пераліваецца пустое. Хапаешся за гэтае, за тое, за першае, за трэцяе… Нашто? Нашто трымыцца? Хутка час ідзе, нясе цябе ў халодную магілу. Такі наш лёс, таварышу мой мілы, — заснуць і не прачнуцца больш нідзе. Герой Зажурыўся, замаркоціўся, запіў… Што яшчэ самотнаму рабіць? Справы дрэнь. Паўсюль адны рабы б'юць рабоў. Герою сумна жыць. Захварэў герой на гераін. Гераін героя перамог. Жыў адзін, ну і сканаў адзін. Час не гераічны, бачыць Бог. напiсаў Адам Глобус 22.12.2002, 19:40 dzvinkaxxv.narod.ru/antkhadan.htm напiсаў rydel 22.12.2002, 22:41 Толькі першы верш у гэтым форуме я перапісаў у свой сшытак — ня думаючы, чаму. Захацелася. напiсаў don 23.12.2002, 00:13 Гэты верш я ахвярую Сяргею Харэўскаму за цёплы вечар у Вільні. Вечар Ты любіш перцы, я люблю гуркі. Ты хваліш яблыкі, а я шаную грушы. Галоўнае, свабодна і нязмушана гарэлка льецца зь лёгкае рукі. Ты п'еш за жонку, я п'ю за дзяцей. Ты за каханьне падымаеш чарку, а я стары і п'ю за гаспадарку, мне так прасьцей… Грыбы Зьбіраць грыбы… Што можа быць прасьцей, калі зь дзяцінства ведаеш пра месца, дзе пад імхом хаваюцца лісічкі?.. Ідзеш і набіраш поўны кош. Па 50 Пакроім хлеб, макнем у соль цыбулю, глынем па пацьдзесят жывой вады… І не бяды. напiсаў Адам Глобус 26.12.2002, 11:34 Тры Сярожы Выйшаў з туману хлопец Сярожа. Вынуў з кішэні востры свой ножык. Выйшай насустрач Сярожу Сярожа, Вынуў насустрач ножыку ножык. Кожны Сярожа меў востры ножык, Кожны падумаў — Бог дапаможа! Ножык аб ножык білі Сярожы. Мачылі-гасілі кожнага кожны. Рэзаў Сярожа Сярожу бязбожна. Рэзаў прыгожа Сярожа Сярожу. На скрыжаваньні, на раздарожжы Пазаразаліся нашы Сярожы. На скрыжаваньне, на раздарожжа Выйшаў з туману трэці Сярожа Выцягнуў з трупаў нажы асьцярожна І працягнуў сваё падарожжа. напiсаў Адам Глобус 08.01.2003, 11:37 Па лёсу… Па родным лесе, бы па лёсу Прайдуся ўвесну, той парою, Калі яшчэ не клепюць косы, А зерне сушаць пад страхою. Тым раннім часам, калі рэкі Ільду не скінулі аковы, І дзецям снегу на пацеху Ляжыць зашмат на сонным полі. Ўдыхну паветра шчасця і спакою, Ды к небу твар свой падніму, І нехта таямнічаю рукою Абхопіць сэрца і душу маю. Прыйду за кветкамі у маі, Каханай надвячоркам падарую, І больш нічога не стрымае, Луна, ноч, ранак зачаруе… А потым летам у спякоту Узнімешся па ягады уранні… Сярод спакою вольнага чарота К крынічцы крочыш на спатканне! А восенню з кашамі па дарогах, Па ельніках, бярэзніках ў грыбы, З замілаваннем крочыш ў ботах Пад мілагучны шэпт вады… Але зіма, мароз, пустэча, Навокал з бляскам адзіноты ўсё, Чакаеш будучай сустрэчы З вясной, дзе пачынаецца жыццё! напiсаў Сяржук Лясны 08.02.2003, 23:29 Пачуў учора па tvp2: Jak sie byla mloda panna Dyk szikala jak z fontana. Wec nadeszli lata – naczie: Jeden sic i po herbacie. Як вам? напiсаў паручык 13.02.2003, 01:03 В священный праздник Рамодан Толян напился в драбодан. напiсаў тоб 14.02.2003, 00:35 У нашай Вільні Мароз у Вільні. Дзень цудоўны. Мой сябра беларускамоўны п'е брэньдзі. Я гарбату п'ю. У рэстарацыі шыкоўнай гаворым ціха і тактоўна пра Вільню, кожны пра сваю. Ён любіць вежы і касьцёлы, шынкі — дзе дух заўжды вясёлы, архіў і універсітэт. А я люблю ў царкве анёлаў, кірмаш, вакзал і грукат колаў, калі ў кішэні ёсьць білет. Мароз і сонца. Дзень сапраўдны. Мы п'ем: я — брэньдзі, сябра — каву. Дап'ем і пойдзем спакваля. У Вільні нас чакаюць справы. Яму налева, мне направа, бо Вільня ў кожнага свая. напiсаў Адам Глобус 16.02.2003, 20:36 Імкнецца кожны чалавек Патрапіць госцем на вяселле, І пажадаць жыцця на век, Узняўшы чарку з зеллем. А на душы прыемна і спакойна, І радасць разліваецца па целе, І адчуваецца павольна Жыццё такое, як хацелась… На пахароны, на памінкі трапіць, Амаль ніколі не жадаеш, Бо непрыемна, цяжка страціць Тых, каго любіш і кахаеш. І чарку з зеллем прапусціўшы, Здаецца хочаш сам памерці, Бо шчасце і душу згубіўшы, Ўсё аддаеш зямлі за смерццю. Так кожны чалавек імкнецца Патрапіць госцем на вяселле, Ала часцей усё ж здаецца, Мы на памінках выпіваем зелле… напiсаў Сяржук Лясны 16.02.2003, 23:42 а мне ён сказаў, што вы абое пілі каву. напiсаў S. 17.02.2003, 15:00 S: Чытаючы кітайскую паэзію ў расейскіх перакладах, я заўважыў, што і Су Шы, і Лі Бо, і Ду Фу пілі з сябрамі "віно". Якое віно ў старажытным Кітаі? Гарэлку яны пілі слабенькую. Кітайцам, як і японцам, 18-24 градусы нібыта й нармальна. Перакладчыкі зрабілі з той гарэлкі "віно". Мы ж не кітайцы, які з нашых хлопцаў будзе ў марозны сонечны дзень піць толькі каву? Панапісаць можна ўсё, дзеля паэзіі чыстае красы. Адно скажу: гарэлку мы не пілі. А маглі б… Праўда, пасьля гарэлкі, ты б ужо не пытаўся ні ў яго ні ў мяне, што мы там рабілі ў шыкоўнай рэстарацыі, якая стаіць на месцы нашага любімага "начніка". Х: Ліст за подпісам Тацяны не атрымаў. Ты нешта паблытаў, некуды адаслаў, можа ў вечнасьць да Су Шы. Калі не цяжка, паўтары. Чакаю. напiсаў Адам Глобус 17.02.2003, 23:39 Я лішняя, магчыма, тут у вас. Мужчынская кампанія святая Дзяўчат цвярозых не прымае У гэткі позні цёмны час. напiсаў Чытачка АрХэ піша вершык 19.02.2003, 00:07 Мужчынам цікавей адно з адным. І мне не прыцягнуць чужой увагі. Абняўшыся, п'яныя ў дым, Засмокчуць з рыльца брагі. Я вусны абкусала да крыві. Я уяўяла штось неверагоднае, Паэты незвычайныя пайшлі, Паэты інтэрнетна-ненародныя. напiсаў Чытачка АрХэ абкусвае вусны 19.02.2003, 00:12 Гісторыку Адаму Глобусу "што і Су Шы, і Лі Бо, і Ду Фу пілі з сябрамі "віно" У расейскай мове словам віно называлі і гарэлку. напiсаў Палівач 19.02.2003, 08:07 Навеяла Чытачка АрХэ, якая абкусвае вусны Мужчынам цікавей адно з адным, Калі мужчыны колеру блакітнага. Абняўшыся, яны п'яныя ў дым, Гуляюць у Дэ Сада ненасытнага. Я вусны абкусала да крыві. Я уяўляла сцэны досыць грэшныя. Паэты незвычайныя пайшлі, Паэты ад кабетаў незалежныя. напiсаў Палівач 19.02.2003, 09:26 Грамафону Палівачу: Уладзімер Бацькавіч, твае падколкі мне да фенькі. Я ведаю навет нумарацыю сталовага віна "сьмірноўка", што разьліваюць у Чарнагалоўцы. Ты, як дзіця, тры раза адзін жарт паўторыш пакуль сам яго зразумееш. Гэты ліст я пішу выключна табе, Палівачу, Уладзімеру, у якога ёсьць прычыны не любіць алкаголікаў. А мой папярэдні ліст быў адрасавана Сяргею і Сяргею, дзеля якіх пісаўся верш пра п'янства. А яшчэ ў расейскай мове словам "віно" называюць "водку". Сапраўдны мужчына п'е (каб я быў Палівачом, напісаў бы: без прычыны) за Айчыну, п'е без нагоды, бо ён — свабодны. напiсаў Адам Глобус 19.02.2003, 22:13 Навеянае маім вершам і Палівачовым Мужчынам цікавей адно з адным, Абкусвай вусны ці глядзі у столь, Прысутнасцю сваёй адно смяшым, Як уведзены няправільна пароль. напiсаў Чытачка АРХЭ 19.02.2003, 22:17 Разьвітаньне Не сумуй без мяне, мая любая Вільня. Праплыве, праміне час нуды і бясьсільля. Праляціць, прабяжыць час гаркоты-маркоты. Я вярнуся, каб жыць доўга і безтурботна. Ты маўчыш у адказ, маім словам ня верыш. Ты стаіш, як абраз. Што мінула, ня вернеш. напiсаў Адам Глобус 19.02.2003, 23:56 Люблю, калі ты пішаш вершы пра Вільню. Гэта Дубаўцу пад замову? напiсаў Прынцэса 20.02.2003, 00:15 Эх, калі ж праміне Час нуды і бяссільля… Ў Амстэрдам бы мяне, А не ў гэтую Вільню. Эх, бяссільле маё, Як з табою мне зладзіць. Пачытаю Басё, Мо ён штосьці парадзіць. напiсаў Спачувальны 20.02.2003, 20:15 Сапраўдны мужчына. Што п'е за Айчыну, Ня п'е без нагоды, Бо ён не свабодны. Якая свабода, Калі ты мужчына? Радзіма, Айчына, дзіцёнак, жанчына… напiсаў Палівач 20.02.2003, 21:01 "Прысутнасцю сваёй адно смяшым, Як уведзены няправільна пароль." Жыцьцё ад сьмеху доўжыцца — вядома. Таму сьмяшы людзей пакуль жывы. Будзь блазнам, блазьнюком, старым кандомам, Дзіцёнкам будзь… а Глобусам ня будзь.:) напiсаў Палівач 20.02.2003, 21:02 Людзі праходзяць . Збіўся са шляху на шырокай дарозе , Заблукаў у жыцці , Шмат людзей навокал праходзіць , Я бачу ўсіх : Кожны спалоханы , у адзіноце , Я пытаю чаму ? Бо сам падчас ў халодным поце Па начах устаю . Усхапіўшыся , не магу больш заснуць , І шматлікія людзі Перад вачыма , бы сапраўды , паўстаюць , Не жывуць , а існуюць … Воўчая зграя , што прагне нажывы , І адно пачуццё : Страх адзіноты , страх безупынны , І гэта жыццё ? Чорны крумкач распрастаў свае крылы – Прадчуванне канца , І кожны з людзей чакае нажывы – Не шкадуе жыцця … А яно незаўважна праходзіць , імгненна Не адчуеш заходу , Што зрабіў для свайго адраджэння ? – Нічога … напiсаў Сяржук Лясны 22.02.2003, 22:45 Што зрабіў для свайго адраджэння Пасля ночы шалёнай, п'яной? Дзе знайсці для святога лячэння Піва, квас,ці расол, ці віно? напiсаў Спачувальны 23.02.2003, 22:48 Прадчуванне канца (ці пачатку)- Мілаванне з жанчынай сваёй. Ёй аддам я сябе даастатку, Бо у ёй адраджэнне маё! напiсаў Спачувальны 23.02.2003, 22:50 Я Літары аддам сваё жыццё. І абяцаюся штодня сюды прыходзіць. Пакуль ня ўчую вашае выццё, Што ГОДЗЕ! ГОДЗЕ! ГОДЗЕ! напiсаў Ціпа Чытачка 01.03.2003, 20:16 ЧЫтачкам (усім) Ты будзе выць, а я адно смяяцца. Ты будзеш маляваць, а я пісаць. Ты будзеш вуліцаю йсці, я - пляцам. Я буду верш пісаць - а ты чытаць! напiсаў Нявыхаваны 01.03.2003, 20:18 *** Харэўскі палюбіў Бабкова, невыпадкова… Харэўскі п'е і спадзяецца, што ў іх складзецца… Бабкоў злуецца і крычыць: "А я ня буду зь геям жыць!!!" напiсаў Фрагмэнт 08.03.2003, 13:37 Той, хто ня піў Ня ведаў бы такога — Скалечаным на век Застацца празь Бабкова напiсаў сам 08.03.2003, 14:29 Ня сумуй безь мяне мая любая Вільня У мяне ты адна І ў табе я адзіны Ня сумуй безь мяне… Надта хочацца ў вырай напiсаў hary 08.03.2003, 14:34 "А я ня буду зь геям жыць!!! Я буду з гейшай…" напiсаў Фраг мэнт 08.03.2003, 18:11 *** Эх Бабкоў, Бабкоў, не куры дурман, не пішы раман… Не пішы, Бабкоў, песні партызан. Сосны ды туман для цябе, Бабкоў. Напішы, Бабкоў, пра туман-падман, пра пусты карман і Харэўскага. напiсаў Фрагмэнт 08.03.2003, 21:03 Ах, як гэта радасна ведаць, што лічачы гея сваім, усе яго любяць і вераць, што больна ня зробіць ён ім. напiсаў Ўраг мэнт 08.03.2003, 21:41 Вільню я малюю. фарбаў не шкадую. Колерам БЛАКІТНЫМ — неба,ручаіну. А якую фарбу Сераму пакіну? напiсаў Фрагмэнт у штанах 08.03.2003, 21:47 Пачалі стагнаць і войкаць пад акном адзінка з двойкай. напiсаў С.Шушкевіч-старэйшы 08.03.2003, 21:54 Каська ў Янкі запытала: — Ну навошта дзе папала ты ў мяне заўжды ўстаўляеш, нават сам не заўважаеш? напiсаў А.Дзеружынскі 08.03.2003, 21:59 — Згадай, Кастусь,— Алесь пытае,— хто першы ў госьці завітае? — Ну, хто ж? вядома — Юрка. дружа. — Чаму? — Бо сэкс ён любіць дужа… напiсаў Я Колас 08.03.2003, 22:05 Начныя словы пра Вільню Пачакай, пачакай, раскажы мне пра нашую Вільню, Пра яе цудадзейны, спакойны, гаючы настрой, Пра яе прыгажосьць, пра яе баракальную стыльнасьць, Пра яе непаўторны, карункавы, бэзавы строй… Пасядзі памаўчы, калі словы згубіліся ў цемры, Сам табе раскажу пра таемную веліч муроў, Пра званіцы касьцёлаў, і ўночы прапітыя еўра, Пра маіх, выпадкова сустрэтых у Вільні, сяброў. Ні мяне ні цябе, не чакаюць нас болей у Вільні. Там жмудзіны спраўляюць чужынска-паганскі банкет. Там нахілены крыж на старой беларускай магіле Зарастае травой забыцьця і зьнікае наш сьвет. напiсаў @ 08.03.2003, 23:09 Няўдалае акенца для шырокага верша, таму цэзуру давядзецца перарабіць. Начныя словы пра Вільню Пачакай, пачакай, раскажы мне пра нашую Вільню, Пра яе цудадзейны, спакойны, гаючы настрой, Пра яе прыгажосьць, пра яе баракальную стыльнасьць, Пра яе непаўторны, карункавы, бэзавы строй… Пасядзі памаўчы, калі словы згубіліся ў цемры, Сам табе раскажу пра таемную веліч муроў, Пра званіцы касьцёлаў, і ўночы прапітыя еўра, Пра маіх, выпадкова сустрэтых у Вільні, сяброў. Ні мяне ні цябе, не чакаюць нас болей у Вільні. Там жмудзіны спраўляюць чужынска-паганскі банкет. Там нахілены крыж на старой беларускай магіле Зарастае травой забыцьця і знікае наш сьвет. напiсаў @ 08.03.2003, 23:14 Справядлівасць. Жыццё прыносіць розныя падзеі, Змяняюцца адносіны і час, На справядлівасць гледзячы з надзеяй, Яе ўплыву не адчуў ніводзін з нас. Усюды блат ,усюды бы «свае», Знаходзішся сярод такога свету, А іншым стаў –ніхто не пазнае: Ні родны брат,ні той, ні гэты, Што некалі быў сябрам блізкім Табе на вернасць прысягаў, Жыве высока – адначасова нізкім Да чутак, для людзей ён стаў . Застаўшыся напрыканцы у адзіноце, На справядлівасць спадзяешся, Але дзе ўсе яны – увагі не звароцяць, Прыніжаны ж табой смяецца … Ужо каторы раз я разумею, Што справядлівасці няма, Але гляджу ўдалячынь з надзеяй: А можа з’явіцца і сапраўды яна? напiсаў Сяржук Лясны 09.03.2003, 00:06 Безнадзейнасьць Талмуд парушэньня чакаемых траекторый складальнікаў складанасьцяў прабоя прыбой безразважна ўзгадняецца са спадарожнікавай навігацыяй адпіваючы прахалоду бяздумнасьці да араматнага ўдушша шукаю свае залатыя кулі бо спаленыя храмы ня могуць прытуліць мяне спадзяючыся што Джагэр здохне да новага году прызнаю свае заблукаўшыя паразы нібыта сыноў зьвёртаваньне крыві адпаведнасьці абмену сігналамі паміж касьмічнымі спадарожнікамі прывесьці ў парадак першапачатковасьць Хаоса прыдумаць законы якія ніхто ня будзе здольны выканаць нават яблыкі кроў больш ня дыхае пакінуты сваімі храмамі вызваліць мегабайты памяці пад новых Багоў крохкасьць замерзлых лістоў ува мне нічога асаблівага абстракцыя нічога ня значыць максімум энтрапіі ўсталяваньне ўзроўняў падзеньне рост узаемапагадненьне ўраўнаважанасьці разуменьне прывіднасьць сьмешна дыялект дыялектыкі пясок напiсаў Ветах 09.03.2003, 08:34 @ Няма жмудзінаў тут Яны сыходзяць Бы сны Што надыйсьці маглі Не ухапіліся За памяці гальлё Ў нядзельны хмуры дзень Адзін як цень Сяджу Вартую Вільню напiсаў самотнік 09.03.2003, 16:14 А чаму пяць? Непадуладнасьць пяці акіянаў, Што я схаваў за павекамі часу, Пачаўшы спачатку аддзяліў цемру ад сьвятла, Упусьціў тры сярэбраных сонца, Апаліўшы празрыстасьць. Я не прайшоў іспыт, Прамяняўшы вугольчык месяца і чорную гліну На сэнс музыкі. Паміж намі дарога - Ды не ўздоўж, але ўпоперак, І так проста было б сустрэцца з табой, Калі б мне былі падуладныя Пяць акіянаў. напiсаў vetah 15.03.2003, 07:49 Ж-ж-ж-ж-ж На жаль межы жанру не дазваляюць Мне пінаць абгарэлыя целы астранаўтаў Бязмозгласьць?! Ха! Бясконцасьць лекцый лепей бы пазбавіцца розуму з уздыхам марознага паветра Спыніўся на колеры пазногцяў Паміж Оруэлам і Кафкам - Гэта шторанак будуюць Нацыянальную бібліятэку Рассыпаючыся ад трэньня з пустэчай Апынуўшыся на імгненьне ў цемры Прапаведую немагчымасьць сьвятла Я ўсё ж супраціўляюся квантаваму сьветапогляду Капаючы тунэль у свой Заходні Берлін І мяне супакоіць толькі ядзерная зіма напiсаў vetah 15.03.2003, 07:51 Шкадоба У скляпеньнях крэпасьці адабраўшай у ветра увесь аб'ём паміж падзямельлем і наднябесьсем туманам забытых паданьняў іншых краін пялёсткамі замасьленых мар па швах хмараў канструктарам зьмей параўновываю дыскамфорт з нябоскім мінулым праклінаючы анабіёз я ўсё ж успомніў, што ніякі я не кіберпанк, а проста Бог я ўспомніў, што трэба хлусіць і найперш сабе рассыпаючыся пяском у тваіх валасах там, дзе водгук апошніх галяктык запэўнівае, што ўсё не дарэмна функцыяналам растрэсканых камунікацый знайсьці пароль да цябе тагачасных матываў адценьні пратораць сьцяжыны ў жыце я бы заплакаў ды сьцены ня могуць абняць раняючы лісьце сатлелых шкадоб новым рамёствам цярушу над городам уніз ды ўгару разняволіцца і згарэць напiсаў vetah 15.03.2003, 07:53 Ветаху: упершыню ўбачыў на гэтай галінцы сапраўды займальныя рэчы. Personaly for you. ◙ ◙ ◙ Мне кажуць: “Не абдумвай фразы, не валаводзься з сэнсам – патрэбныя словы самі знойдуць цябе”. І я занатоўваю, ня надта зьдзіўляючыся, калі выпадковы радок раптоўна раскрывае сэнс напісанага. Мне кажуць: “Ня слухай нікога, акрамя свайго свайго сэрца, ідзі сваім Шляхам”. І я не зважаю на тое, што мой шлях вельмі нагадвае трамвайны маршрут. Вусны варушыць незнаёмая мантра, а пацеркі робяць чарговае кола. Мне кажуць: “Не забывайся на тое, што ты граеш галоўную ролю ў гісторыі сьвету”. Але я, здаецца, ня чую, у адрозьненьне ад кагосьці яшчэ, хто ўвесь час крочыў поруч. І ён перасмыквае затвор, чакаючы далейшых указаньняў. напiсаў tob 16.03.2003, 00:24 Твае вочы Гляджу ў твае дзіўныя вочы: У іх танчаць чароўныя феі, У іх шлях, па якім сьмела крочыць Упэўненым крокам Надзея. Падасца, мільгне адзінота, Узяла што душу тваю гвалтам, Падасца на ймгненьне самота, Надзеі што здраздзіла раптам… Жадаю, каб у іх завітала Ласкавая дзеўка-каханьне, Ды каб не аднойчы зьлятала Яна да цябе на спатканьне. Стагодзьдзі і тысячагодзьдзі… Зьмяняюцца хутка падзеі, А я ўсё гляджу ў твае вочы, Здаецца, што бачу сябе я… напiсала Zorna 16.03.2003, 02:22 * * * Пярсцёнак свету рассыпае Бясконцасць лісцяў залатых… Музыка-Шчасце сны спявае У няпэўных бліках зор сівых… Няскладна, гнеўна, непатрэбна Глядзіць скрозь цемру чорны кот. Мурлыча рок-н-рол ганебна, Скрабе бясконцы шэры плот. Бялюткі снег праз шкло ліецца, Кранае раны – смех і боль… Музыка, свет, жыццё і сэрца Мільгнуць і выслізнуць праз столь… напiсала Zorna 16.03.2003, 02:24 * * * Я хачу адчуць твой подых, Сціплы дотык, бляск вачэй. Цень прароцтваў… Крок да згоды… Ведаеш, з табой лягчэй. Недзе блізкія – прыемна! Усё-ткі розныя? – няхай! Усміхаюся таемна… Будзем разам? ну, давай… Не, не варта… Буду сталай. Я магу – бо так хачу. У мёртвым срэбры зор растану… Хай балюча – я змаўчу. напiсала Zorna 19.03.2003, 23:53 І толькі вершы ў інтэрнэце… напiсаў Максім і Валодзя 20.03.2003, 12:58 Экзістэнцыялізм Атрутныя пачуцьці ня маюць колеру і паху, Як не валодаюць імі межы бязьлітаснага неба І той, хто сочыць з-за маёй сьпіны,заўважыць, Што тое - толькі адлюстраваньне пашчы пустэчы. Але ці здольны ён зразумець, Што гэта настолькі ж ня ўражвае мяне, Скаванага хворай стрыманасьцю, Наколькі спальвае яно паблядушак - самазваных мэсіяў цяпла. І я веру, што хопіць мне моцы, каб спаліць кола сьвету і акунуцца ў імгненны паход да станцыі, якой не існуе, перамагаючы празрыстых цмокаў, і ніколі не знаходзіць ні скону, ні спакою. напiсаў a href=http://litara.net/prs/vetahВетах/a 22.03.2003, 07:10 Помста Наглытаўшыся цемры Прынясу ў ахвяру рытм і сугучнасьць, Маршруты аўтобусаў, кішачых будзённымі думкамі, Глупства якіх - доказ трываласьці нэйронных сувязяў, Заснуўшых у раёнах, дзе заўважана перавышэньне канцэнтрацыі аміяку ў паветры. І, п'яны крыўдай, я ў адказ на шоргат слоў у галовах пасажыраў Змаўчу ўнутры бясплоднай, як ядзерны выбух, аглушаючай мёртвае неба, цішынёй. напiсаў vetah 22.03.2003, 07:14 ◙ ◙ ◙ прачнуцца з усьмешкай на вуснах і радасна ступіць у калючыя абдымкі зімы падобна да тых сектантаў з прасьветленымі тварамі блукаць па вулках спаленых гарадоў заўважаючы ў саляных слупах абліччы былых сяброў а потым у прыдарожнай карчме паставіць сьвечку па душах манекенаў што мужна загінулі ў баях Гандорскае вайны Суфійскі танец Калі чэзлыя думкі, бы вужакі, выпаўзаюць з-пад камянёў памяці, якія нельга раскідаць, і нахлынаюць у шыпеньні далёкага прыбоя, яна пачынае свой танец… І нехта побач руйнуе сьцены, а нехта проста імкнецца стаць празрыстым – яна ж вынаходзіць новыя рухі, і разам зь ёй танцуе яе хараство. З задымленага кута назірае настаўнік. Ён чакае, калі зьнікне танцорка і застанецца Танец. Восень forever Па горадзе раскіданыя рэчы. У горадзе - поўны вэрхал. Пустыя бутэлькі, скамечаныя недапалкі яшчэ захоўваюць цеплыню нашых вуснаў, цеплыню нашых пальцаў. Горад – закінутая кватэра. А пад нагамі храбусьціць апалае лісьце – пажоўклыя аркушы недапісаных вершаў. Ветах, дзякую за вершы і падзяку. напiсаў tob 22.03.2003, 15:24 файная цэнтроўка… напiсаў толік-меланхолік 22.03.2003, 15:26 Натоўпам лёгка кіраваць Натоўпам лёгка кіраваць, Калі адзін заўсёды п’яны, Другі не можа першага падняць, А трэці неадукаваны. Чацвёрты марыць ваяваць, І пяты з шостым разам крочуць, Каб ім без працы не стаяць, Дакладней, працаваць не хочуць. Сляпы з кійком тут побач сёмы, Пачуўшы восьмага пляцецца, А той спяшаецца да дому І голасна з дзевятага cмяецца. Дзесяты некага баіцца, Бяжыць наперад небарака, А гурт у баню ідзе мыцца І веннікі нясуць пад пахай. Таксама тут сярод натоўпу недзе Вязуць нябожчыка у труне, Раней бы бег, цяпер ён едзе, Усе трымаюць той кірунак. Натоўпам лёгка кіраваць, Калі вядзеш яго да смерці, Штурхнуўшы раз— не утрымаць, А ці жадае ён памерці?… напiсаў Сяржук Лясны 23.03.2003, 12:36 У Вільні Мастак у Вільні — болей чым мастак, Яму анёлы падмалёўваюць малюнкі… Паэт у Вільні — болей чым паэт, Яму русалкі дораць пачастункі… У Вільні дойлід — болш чым будаўнік, Яму праекты фінансуе дамавік… У Вільні дурань адкладае ўсё на потым І застаецца поўным ідыётам. А можна і так пераказаць: У Менску Паэт у Менску — болей чым паэт, Яму русалка дорыць пацалункі… Мастак у Менску — болей чым мастак, Яму вядзьмарка падфарбоўвае малюнкі… У Менску дойлід — больш чым будаўнік, Яму праекты зацьвярджае дамавік… У Менску дурань адкладае ўсё на потым, І застаецца поўным ідыётам. напiсаў @ 29.03.2003, 23:03 Гарачых абдымкаў тваіх Так па начох не стае! Новага сонца ўзыход Ў ложку адна сустракаю… Нешта на вушка трымціць, Ціха-ціханька пяе, Быццам бы зноўку вясна, Быццам нарэшце кахаю…. напiсаў Атлянтыда 05.04.2003, 19:20 А калі так напiсаў Так 20.04.2003, 08:07 Месца, дзе раней вісела люстра - Абмыўшы твар зірнуў туды І ўбачыў сьцяны заплюшчаныя вочы. Зьбянтэжыўся: хто з нас чыё адлюстраваньне? напiсаў Ветах 20.04.2003, 08:10 - Хто з нас чыё адлюстраванне?- Пытаўся ў сына за сняданнем. - І ці залежыць ад кахання, Твая падобнасць да мяне? Стамлёна жонка мыла посуд, Гуло "Кватэрнае пытанне". Дык дайце ж прытуліцца носам І мне ў сваё адлюстраванне. напiсаў Табіян Яўнута 23.04.2003, 01:36 Пэўна, што трэба сапраўды ствараць галінку крытыкі да "Лірыкі"… Ік. напiсаў tob 24.04.2003, 00:04 Мы з Тобам Жывём у паралельных сусветах. Я магу прайсці па тых вуліцах, Дзе ішоў Тоб. Я магу ўвайсці ў тыя дзверы, З якіх выходзіў Тоб. Але мне ніколі не спадабаюцца вершы, Якія падабаюцца Тобу. Бо мы з Тобам Жывём у паралельных сусветах. напiсала Чытачка АРХЭ 26.04.2003, 02:44 ◙ ◙ ◙ Quo vadis? Ідуць два чалавекі: адзін, як страла, добра ведае сваю мэту й думае, што ведае шлях таго, хто ідзе поруч; а той, што ідзе поруч, заўсёды вельмі зьдзіўляецца, калі ў яго пытаюць: “Куды ты ідзеш?” Чамусьці некаму заўсёды ёсьць да гэтага справа… Але існуе й трэці, які верыць, што, хаця шляхі тых, што ідуць, паралельныя, - яны абавязкова скрыжуюцца. І тады ён сам рушыцца ў дарогу. (Дык што, Чытачка АРХЭ, ты свае вершы ня любіш? Бо мне яны заўсёды вельмі падабаліся. І яшчэ БГ. Асабліва вось гэтае: …Так что храни целомудрие, все остальное пройдет, сверху или снизу, но храни целомудрие - все остальное пройдет. Вчера в моем сердце было чистое небо, возможно, наверное, даст Бог, - что-нибудь произойдет. Зь Вялікаднём!) напiсаў tob 27.04.2003, 00:12 Каханьне - гэта пакараньне. напiсаў Ветах 06.05.2003, 11:16 ЭЗАТЭРЫКА СЛОВАЎ Мадонна, мы падзелім Кабалу на двох ці на трох, разам з Ваалам. Гэта не Галівуд, Далорэс – гэта конус. Здагадайся, з дапамогай чаго я падтрымліваю тонус. Хацеў на Парнас – выйграў бонус! Патрапіў на Пік Камунізму. Порна карнас спаліў з апраметнай ці запалкі манашкі непаўналетняй, і я адразу стаў Дэмасфэнам. Карэктарка, што ты робіш у ложку з фенам ці ў лазенцы душам. У нечым мы блізкія душы – мы разам натхняемся Бушам… Праўда я тваім, Танюша! напiсаў Андрусь 15.05.2003, 10:05 Да Т. Я кожны дзень Нібыта скрозь цябе праходжу У сьнег як дрэва апрануты. Ды кожны дзень нясу Нялёгкі гэты сум. Я кожны дзень У вочы твае заглядаю І баючыся позіркам сустрэцца Хаваюся за сьцюжу Загорнуты ў яе да сьмерці. … Мне гэтак холадна чакаць. Між страхам быць пазнаным І страхам непазнаным быць Я уцякаю ад цябе. … Я кожны дзень Цяпла тваіх далоняў прагну І пад твае далоні намятаю сьнег… напiсаў Вецер Механiчны 18.06.2003, 16:18 Я збіраю жоўтую лістоту Зух-вятрыска мне дапамагае А па твары слёзы льюцца ўпотай Безнадзейна.Ён не пакахае. Безнадзейна!Ён не зразумее тых цыдулак,што яму пакіну. Небасхіл апёкам зружавее гіне дзень… І я з ім,пэўне,гіну….. напiсаў Атлантыда 05.07.2003, 00:12 Слёзы. На твары кроплі-слёзы тыя Ад суму, роспачы, няўдач, І боль пакутны воўкам вые, А на душы і ў сэрцы плач. Не за сябе—за наваколле, За наш народ і родны край, Дзе смерць ужо пусціла голле, Дзе ворагам апанаваў адчай. Мы ашукалі сябе самі, Не разглядзелі, не знайшлі, І сваім сэрцам не стрымалі, Ды волю танна прадалі! напiсаў Сяржук Лясны 08.07.2003, 08:11 І нехта, спрытны і лоўкі, Нахабна ставіць цэнтроўкі… Маё ж жаданне найперш - Каб злева пісаўся верш. Не, гэта усё ж драбяза… Было б каму верш пісаць… напiсаў Не-Купала :) 01.08.2003, 22:00 Я прачнуўся золкім ранкам, І зірнуў у сваё вакно. Там прыемна свеціць сонца, Яно свеціць усё адно. Там лагодна скача ветрык, У лістоце сонных дрэў. У лістоце бачу птушак, Нават чую ціхі спеў. Бачу горы за далінай, Бачу воблакі плывуць. Бачу людзі танчаць дзіўна, І мяне туды завуць. Але я ў трансе… І ўсё гэта злобны мрой, Дахтары ўжо у палаце, дзіўна танчаць нада мной. Я ня маю права бачыць, Я ня маю права чуць. Вынішчаюць маю волю. І мяне ў канцы заб'юць. </senter> напiсаў Damavik 25.10.2003, 07:16 цэнтраваны тэкст а вось гэта - ўжо не? напiсаў Зьмiцер Лапцёнак 27.10.2003, 10:25 Гм, я ў "Вершы" выкладваў, а аказваецца ўсё тут… напiсаў Ausvald 05.11.2003, 12:30 Ніна Мацяш Люблю На Ваша "ты" сказаць Вам "ты" ня сьмею, І калі позірк позіркам злаўлю, Як птушанё, спалохана нямею. Я не кахаю Вас. Я Вас люблю. Сьвятла, што падарылі, не растрачу. І шчырых слоў ніколі не згублю. … Нашто журба ў цёплых зрэнках Вашых?.. Я не кахаю Вас. Я вас люблю. 1970 Аўсвальд Адказ На "Вы" тваё не адкажу я "Вамі", І позірк твой мяне не закранае, Як ты ня енчы, не трусі крыламі, Я не люблю цябе ды не кахаю. Сьвятлом ты ўсе мае прымаеш зьдзекі, Абразу ты ўважаеш за пашану, Сыдзі, пакінь ў спакоі чалавека, Ня будзеш ні любімай, ні каханай. 2003 напiсаў Ausvald 05.11.2003, 12:32 Лірычны экспромт. Калі заўважу я цябе, Адчую ў сэрцы асалоду, Пачую енк у галаве Ды атрымаю дум свабоду. Калі твой вобраз зьнікне ў змрок, Згублю я раптам цьвёрдасьць духа, Картавіцьму як Міхалок Ды выцьму нібы Саладуха. напiсаў Ausvald 05.11.2003, 12:33 Сачы за сабой. Сёньня камусьці кажуць "вітай", Заўтра будзе "бывай на заўжды". Счырванее рана на сэрцы. Заўтра хтосьці, прыйшоўшы ў свой край, Убачыць зруйнованыя гарады. Не ўтрымаецца хтось на высокім паверсе. П: Сачы за сабой, жыві з асьцярогай. Сачы за сабой. Заўтра хтосьці ў ложку сваім, Адчуе, што лекі прымае бясплённа, Хтось крыжуючы вуліцу трапіць пад трактар. Заўтра дзесь у шпіталі адным, П'яны хірург спаласуе няроўна, Хтосьці вады не дадасьць у рэактар. П Дзесьці ўначы самалёт праляціць, Раніцай вежу зачэпіць крылом, Разьвітаюцца людзі са сьветам. Што невядома - дзесь і калісь, Вайна, эпідэмія, горны разлом, Хуткія ў небе камэты. П напiсаў Ausvald 05.11.2003, 12:34 Белы сьнег, шэры лёд На патрэсканай чорнай зямлі, Ды абрусам саетным на ёй Места ў дарожнай пятлі. А над местам аблокі плывуць, І сабой замінаюць сьвятлу, Ветры атрутаю дзьмуць. Места ўзростам зь зямлю. Места сьпіць пад бляскам ад зоркі, Што клічацца Сонцам. І спачатку часоў - вайна. Вайна справа маладых. Безь ніякіх прычынаў яна Пазбаўляе сталасьці іх. Кроў ільецца барвой, Праз гадзіну зьнікае ў ніве, Праз другую ўзрастае травой, А праз трэцяю зноўку жыве Абагрэтая ветліва зоркай, Што клічацца Сонцам. І мы ведаем, той будзе заўжды, Што ня верыць законам зямным, Што вядзецца лёсам туды, Дзе ўхмыляецца сьмерць маладым. Ён ня ведае што "так" і што "не", Ён ня марыць пра бой ці спакой, Але здольны ў жыцьці, а ня ў сьне, Дакрануцца да неба рукой. Ды згарэць у праменьнях ад зоркі, Што клічацца Сонцам. напiсаў Ausvald 05.11.2003, 12:34 Вершык, якога няма. Хацеў быў напісаць я вершык. Але якую тэму ўзяць? Як распачну радочак першы - Адразу лезе "нах.. бл…" Вось так. Адразуць лезуць маты, Абразы й іншы ўсякі гной. Таму я раю вам, рабяты: Чытаць ня варта вершык мой. Яшчэ дадам радкі 4… Замала 2 слупкі… Дык вось, Даведка: макі ды нігіры - Гэта зь японскай ежы штось. напiсаў Ausvald 06.11.2003, 15:00 <div align="right">test</div> напiсаў test 06.11.2003, 15:03 <p align=right>test напiсаў jaszcze adzin test 06.11.2003, 15:04 Не хочацца і каментары пісаць на такую " лірыку"… Ці пішаце? напiсаў werasen 10.11.2003, 10:36 Бухнуць, ці не бухнуць, Цікавае пытанне! Спадканне? Не! спадканне для кахання! А нам кахаць даўно ўжо ня трэба, Прыемней бырла ўзяць І мо на закусь - хлеба. Хацелі грошай, славы, мэрсэдэсаў, Рабілі, што прыкажуць! Ай, трэсну лепей пляшку, Забудуся! Зноўку жа аблаюць. Займаўся бы сваім, Дык зараз бы ня піў! напiсаў Damavik 12.11.2003, 07:26 Крычы, мая каханая На ростанях праклёнаў Застанься невідушчай І прыкладнай Як мара Хмара Бяз крылаў напiсаў tsikhan 26.11.2003, 11:06 Гэта было у Китаи… Там мир - ёсць эталон. ТУДЫ ПРЫЙШЛИ САМУРАИ- и УЗЯЛИУСИХ У ПАЛОН напiсаў Nevjadomy 02.12.2003, 03:11 Прабачце,праблемы з тэхникай… Гэта было у Китаi, Там мiр - ёсць эталон. Туды прыйшли самураi I узялi усiх у палон… напiсаў Nevjadomy 02.12.2003, 03:14 Не кахай. Не чакай ты мяне, не кахай: Я не той, які табе трэба, Не кахай ты мяне, не чакай, Я без крылаў анёл і не з неба. Не чакай ты мяне, не кахай Бо па кроку збочыш са шляху, Не кахай ты мяне, не чакай: Я у думках недзе над дахам. Не чакай ты мяне, не кахай, І не мар аб жывым, бо я штучны, Не кахай ты мяне, не чакай, Для цябе я не свой і не зручны. Не чакай ты мяне, не кахай: Мае мары тваімі не стануць, Не кахай ты мяне, не чакай, Бо і іншыя ж не кахаюць. Не чакай ты мяне, не кахай І не плач па начах у ва сне, Не кахай ты мяне, не чакай, Хаця сам я кахаю цябе… напiсаў Сяржук Лясны 08.12.2003, 13:31 Ізноў я адзін, ізноў без цябе, Ізноў ты схавалася недзе далёка. Кахаеш другога, не бачыш мяне. Кахаеш мяне, а бачыш другога. напiсаў Nevjadomy 08.12.2003, 18:08 Кахаеш мяне, а бачыш другога… І здасца табе, што гэта замнога. А ты не глядзі у бок да другога… Ня твой гэта шлях, не твая дарога… напiсаў Вядомы 10.12.2003, 23:18 "Ён мне не патрэбен!"- казала ты мне. "Мне ён не патрэбен!"-ты кажаш другому. "Яна мне патрэбна!!!"- кажу я сабе, Але зноў адзін крочу дадому напiсаў Nevjadomy 12.12.2003, 16:04 Ну вось Нарэсьце і на "літары" Папёрлі "Рукі ўгору" А Сяржук Лясны - нармальна. напiсаў vichurnik 16.12.2003, 11:05 Рукі угору, ногі ўніз. Ледзь маё цела трымае карніз. Трэба худзець, бо я важу без меры. Ці да каханкі хадзіць цераз дзверы. напiсаў Важкі 28.12.2003, 22:28 Не жывы аповяд. - Сціхлі ўсе гукі даўно, Схаваліся малпы ў гразь. Гэта не праўда, я не гаўно, А ты дзяўчына – сапраўдная мразь. - За што ты такі? Што зрабіла табе? Хіба я раздзёрла сэрца ў грудзях? За што забіваеш мяне ў мальбе? Завошта спаць не даеш па начах? - Ты выгляд робіш, што кахаеш мяне, Ты выгляд робіш, што мая назаўжды. А ты не ведаеш, нават, сябе. І я гэта бачу, бо я не дурны. - Не бачу сябе? Згубілі мы нас? Хіба толькі я вінавата ў тым? Я вочы губляю з табой кожны раз, Ў люстэрка гляджу. Там шкло. Гэта ты… - Не пудры мазгі, бо мы не адны. І я заўважыў гэта даўно. І мне не мані, бо я не ёсць ты, А кожны з нас у гэтым бачыць сваё. - Не мае сэнсуманіць нас з табой. Бачыш – глядзі! Чуеш – глядзі! І хопіць сачыць, напэўна, за мной! Лепш вырві мне сэрца, а потым – ідзі! - Куды мне ісці? Падумай сама. Не ведаю я, як гэта зрабіць… Над намі даўно – зямелькі сцяна, Над намі даўно – магіла ляжыць. Магільшчык падняў сваё вуха з зямлі, Рыдлёўку ўзяў і рушыў на Ўсход. - Не ведаю, можа, і дурні яны, Але, калі слухаў іх, я – ідыёт… напiсаў Стомленыя 30.12.2003, 01:19 Няўжо ніхто не здоліў напісаць што-небудзь трапнае наконт гэтага невялічкага вычврэнства. А, мажліва, ўсе крытыкі дзе-нубудзь у лесе пад елка здохлі. Хто-небудзь працягне? напiсаў Стомленыя 16.01.2004, 14:04 Мой горад сьпіць, зьнясілены дажджом, Чужы і родны, недзе старажытны, Накрыты чорным хмарыстым крылом: Пад ім шчыруе стома, боль і крыўды. Мой горад мкне ў якуюсь далячынь, Смаўжом паўзе па хісткім навакольлі… Цяпер ён не зьнясе такой начы, Ня тыя людзі – ён цяпер ня вольны. Цяжкія промні грукаюць у шкло, Змываюць з поўні драпіны і плямы. Мой горад сьпіць – яму ўсё адно: Няма людзей, каб выбірацца зь ямы… напiсала Zorna 25.02.2004, 23:10 Вочань харошы верш! :) напiсаў tob 26.02.2004, 09:32 . напiсаў /center 26.02.2004, 09:46 Неба любіць ваду, бо бачыць у ёй сваё адлюстраване. Вада любіць неба, бо глядзіць на яго як на сябе. Зямля любіць дождж, бо паспявае ў кроплі, што падае, паглядзець на свой адбітак. Кропля любіць чалавечае вока, бо думае, што гэта маленькае неба. І мала памыляецца, бо вока таксама нараджае кроплю – слязу. напiсаў pan 08.03.2004, 11:27 * * * Щось достига під серцем степу… Вогнем пахнуло, наче пеклом. Та пахне співом солов’їним, Коли пече Украйна пеком. Та тільки пісня не від Бога… Сам Бог іде сюди побути. І щоб до ніг йому діткнуться, Дніпро у степ звертає круто. Але даремно рвав коріння. Упав, спіткнувшись об могилу… Чию ж то кров земля ввібрала, Що ма таку убивчу силу?.. Не знає й нині за злобою, Як камінь скитський кров’ю поє, Отой народ, що й кінь покинув, Що ще не раб, а вже й не воїн… І слуха спів Дніпро-невільник, Та ще й свої ж беруть на кпини. І сміх отой вроста повільно Ножем у спину України. напiсала Світлана 14.04.2004, 11:16 Дым і сляза Чырвоныя вусны і чорныя вочы. Гітару трымаюць дзявочыя рукі. Цяпер яна тут не ўдзень, а ўночы. На сэрцы ў яе – невыносныя мукі. Зацягвае дым з цыгарэты атрутнай, Па струнах праводзіць рукою дрыжачай. І кожны акорд ёй здаецца пакутай, І кожнае слова ў песні – гарачым. Сляза пакацілася. Струны прыціхлі. Упала сляза, а за ёю – другая. На аркушы стаў расплывацца паціху Знявідны ёй надпіс “Бывай. І кахаю“. напiсала Litota 18.04.2004, 21:37 Прабач Прабач, калі ласка, за здраду, За тое, што гора ўчыніла, Што біла знянацку і ззаду І часам цябе не любіла. Мне сэрца сціскае да болю Тваё мілагучнае слова. Прабач за зламаную долю. Прабач, мая родная мова. напiсала Litota 18.04.2004, 21:44 Усё яшчэ жыву (санет) Так часам жыць не хочацца зусiм. Я не знаходжу сiлы, каб змагацца. Вакол мне здрада бачыцца ва ўсiм. I не магу, здаецца, ўжо трымацца. Смяюцца: «Нават здачы не дасi?», Калi з каленяў не магу ўзняцца. I кажуць: «Прабачэння папрасi!» Прашу. Бы толькi ў жывых застацца. I апускаю рукi долу зноў. Але бурлiць у жылах маiх кроў. Я горда ўздымаю галаву. Праз цяжкасцi ўсе прайду. Я здолю. Нягледзячы на вераломнасць долi. Бо ведаю, што ўсё яшчэ жыву. напiсала Litota 18.04.2004, 21:45 Я Лёс мне здрадзіў, і ўсё. Я адпомсціць хачу. Не аддам я жыццё, А жыццём адплачу. Хай дурныя плююць, Рэжуць вены сабе, Хай атруты глынуць… Не адпомсцяць табе. А я хітраю буду. Не па мне гараваць. Буду жыць і спяваць… …Здрады век не забуду. напiсала Litota 18.04.2004, 21:46 Верасень Верасень. Дождж ідзе. Сонца сховалася. Дзе яно, дзе? Холад і вецер. І шчасця няма ва ўсім свеце. — Вы бачыце, светла ўверсе? Глядзіце! На пятым паверсе!.. Ноч на двары, І зорак не бачна ўгары… — Чаму святло гарыць? — Дык, нехта шчэ не спіць. — Яшчэ не заваліўся? — Мо, з кімсьці пасварыўся… За пыльным пісьмовым сталом, Закіданым ўсякім г…, У раз не першы Ён піша вершы. напiсала Litota 18.04.2004, 21:47 (Скланенні назоўнікаў) Н.скл. Пакутуе сёння прырода, Пакутуе глеба, вада. – Што? – я спытаю ў народа. – Прыйшла бяда. Р.скл. Ўглядаліся людзи з апаскай, Баяліся людзи заўжды. – Чаго? – запытаюся ў краскі. Адкажа: “Баяцца бяды“. Д.скл. Вайну аб'яўляе паўсвета, Ўсе людзі і кожны дзень. – Чаму? – запытаюся ў ветра. – Вайну аб'яўляюць бядзе. В.скл. Яе хочуць знішчыць навечна, Гавораць усе: “Адвяду“. – Што? – запытаюся рэчкі. Канешне ж, адкажа: “Бяду“. Т.скл. Але ўжо вядома ўсюды: Не можам мы справіцца з ёй. – З чым? – запытаюся ў люда. – Не справіцца нам з бядой. М.скл. Але калі нам пастарацца, То выйграем мы ў вайне. Тады я змагу запытацца: – Ў бядзе вы не будзеце? – Не. напiсала Litota 18.04.2004, 21:48 Не хайку *** Неба ўпала на зямлю. На лужынах сотні бурбалак, А ў іх – мой шматпавярховы дом. *** Сёння няма гарачай вады, На стале брудны посуд. І пыл у маёй душы. *** Мне прыснілася сонца, А ў ім вочы Маці Боскай. Я прачнулася. *** Шэрыя палоскі на экране. Расплываюцца твары. Снег цісне на правады. *** Сёння згарэла сонца. І ў лужынах закіпела вада. Засохлі дрэвы. *** Мне дрэнна, баліць галава. Высокая тэмпература. Забыла памыць душу. *** Бачу след ваўкалака, Чую плач перапёлкі. Гэта рэха літаратуры. *** – Чаму ты плачаш? – Кіно глядзела. – Гэта добра. *** Памехі на радыёхвалі. Мне не чутна слоў. А раптам, што важнае? *** Другі дзень не ходзіць пошта. Другі дзень пустая скрыня. Другі дзень лье як з вядра. *** Сёння знікла апошняя мурашка. Заўтра знікне апошняе дрэва. Што-небудзь яшчэ? *** На акне расколіна Працягласцю ў жыццё Адзінокае. напiсала Litota 18.04.2004, 21:49 Астма кахання Мне цяжка дыхаць – Здрада ў паветры. Мне цяжка жыць, Таму што праўда знікла. Ты здзейсніў абяцанні, Якія мне даваў? Табе не сорамна, Што надта горды ты? Пакінуў мне чаканне І думаеш, я буду жыць? З чаканнем існуюць, Жывуць з надзеяй. Я жыць збіраюся, Каб толькі Мне не трапілася Здрада. напiсала Litota 18.04.2004, 21:51 Людзі сляпыя, Ці ж вы не бачыце, Па чым вы ходзіце? Ці ж вы не бачыце Неба над сабою? А можа… Дзеці нашыя Дык сапраўды не ўбачаць. напiсала Litota 18.04.2004, 21:51 Ранімае Прытарна–салодкае каханне, Цёплая, пяшчотная далонь… Горкае, турботнае чаканне, І пякучы, невыносны боль. Сёння засталіся ўспаміны: Фотаздымкі і начныя сны. А каханне аказалася ранімым, Як і мы з табой, як мы. напiсала Litota 18.04.2004, 21:52 Купляйце месца ў два квадраты. Купляйце месца ў два квадраты: Пад гукі ветру вечны сон, Жыццё, як і цяпер—за краты, Над галавою не граніт—бетон. Купляйце месца ў два квадраты, Такія, як і ты ляжаць вакол, За волю вы змагаліся, нібы салдаты, Штурхнулі той жалезны частакол. Купляйце месца ў два квадраты З надзеяй на найлепшыя часы, Але дзе наша шчасце—адны страты: Галовы коцяцца, бы ападаюць каласы. Купляйце месца ў два квадраты— Для нас усіх адзіны шлях: За краты, у салдаты ці у хату, Дзе па баках і зверху дах… Купляйце месца ў два квадраты, Бо захароняць вас далёка без яго. Ніхто не адшукае, дзе схавалі каты— Не дачакаюцца вас, гледзячы у вакно. Купляйце месца ў два квадраты— Такі наш гімн, такі наш сцяг, Такая воля і настрой па святах, Але ёсць выйсце, ёсць працяг… Купляйце месца ў два квадраты, А потым тым аддайце задарма, Хто вас штурхаў, са смерцю сватаў, Жыццё зламаў і не даваў святла… напiсаў Сяржук Лясны 25.04.2004, 15:40 SMS А ўчора я атрымаў SMS-ку ад Бога! “І што?” – запытаецевы ў мяне. – “SMS-ка ад Бога! Хы!” Насамрэч, нічога такога, але ёсць нешта ў гэтым надзвычайнае, звышнатуральнае: Па-першае, нумар мабільніка мой заблакаваны дні ўжо чатыры ці нават пяць. Дзіўна, няма што казаць; Па-другое, Бога, здаецца, няма. І д’ябла няма, ні пекла, ні рая, ні чарцей, ні анёлаў, таксама і бессмяротнай душы; Па-трэцяе, калі ён і есць, навошта яму, Усемагутнаму да кагосьці звяртацца, ды і наогул, слаць SMS-кі, і асабліва мне… Ага, вось яно! Я бачу цікавасць у вашых вачах. Канешне ж, вам вельмі цікава, што было ў тым SMS, і чаму. Але не скажу, бо гэта прыватная справа мяне і Бога. І не грае такой значнай ролі змест. Важны сам факт! напiсаў Jan hondurazian Marozau 29.05.2004, 21:26 Нарэшце: дзень, Лізнуў прамень Мой голаў-пень, У сэрцы цень. Як клаўся спаць, Хацеў спаткаць, Жадаў абняць, Пацалаваць. Увечар цемра акружала - Агнём душа мая палала, Увечар сэрца кахала, А ўранні прапала - Каханне сканала. Я хацеў сустрэцца, Ля цябе сагрэцца. Быў вечар, каханне… Стала пуста уранні. напiсаў lutius 30.05.2004, 11:20 Уладар мікробаў …І на сцэну выйшаў Уладар мікробаў. Ён мне пакланіўся, я яму пахлопаў…</i. I Трава ў двары ля хаты, Дровы на гэтай траве. А ў пекле д’ябал рагаты Раздзімаў пякельны агмень. Дзьмуў з усёй сваёй чортавай моцы І вуглі варушыў качаргой; А на зямлі працаваў пад сонцам Чалавек з чыстай душой, Што жыў у той самай хаце, Дзе ў двары на траве дровы; А нячысты асадку ладзіў, Каб скласці тэкст дагавору… Чалавек запаліў дровы ў печы (Чорт галіўся у гэты час), На вячэру засмажыў яечню – Тут і спакуснік як раз. Мужык аж папярхнуўся яечней Ад здзіўлення і паху серы. Чорт яму: - Будзь спок, чалавеча! Я да цібя па дзелу! Чалавек у адказ: - Нечаканка! Але сядай, калі ёсць справа. Я прынясу зараз шклянку – Вып’ем трохі ды й пагутарым. II Чорт прыйшоў пакупаць душу Ў мужыка… Праз чатыры гадзіны Чорт сказаў: “Чалавеча, п-паслушай! Т-ты м-мяне п-паважаеш, скаціна!” А мужык сідзіць сам ніякі І навокал глядзіць нецвяроза: “Т-ты, канешне, прыкольны, чарцяка! Але ж п-паўлітры – гэта ня доза!” Тады яны яшчэ самагону Ўлупілі грамаў па дзвесце. Абодва згубілі прытомнасць, Ачунялі апоўдзень дзесьці. ПРАЦЯГ БУДЗЕ напiсаў Jan hondurazian Marozau 31.05.2004, 09:43 Вялікае Княства Паўстала з руінаў Вялікае Княства – Край дзіўных мрояў і казачных сноў – Каб птушкай да зор яскравых падняцца І на землю ўпасці, загінуўшы зноў. Бяспеку Вялікага Княства бароняць Рыцары ў зброі і на канях, З булата мячы трымаюць ў далонях, А коні пад німі цяжка хрыпяць. У княстве тым слаўным не згіне спрадвечна Да жанчынаў каханне, да бліжніх любоў. І ставяцца воі ў ім чалавечна Да ворагаў, як і да лепшых сяброў. Ніхто моц не мае разбіць гэтых воінаў, Ў чыіх руках перамогі сцяг, Пакуль яны толькі спяць спакойна Ў беларускіх нашых сарцах. ———————————————- У цягніках людзі едуць на працу Да цэнтраў раённых і абласных… Князь і дружына яго – у палацы, Зубры – у пушчы, а ў небе – буслы. напiсаў Jan hondurazian Marozau 31.05.2004, 12:18 * * * Ты яйцы мне, бы пацеркі, цярэбіш З мэдытацыйным бляскам у вачох, Які не параўнаць ні з чым… У небе ж Ня зьзяюць гэтак зоркі па начох! Ня зьзяюць так маланкі-бліскавіцы, Ня зьзяюць так касьцельныя крыжы; Ня зьзяюць так калгасьнікі ў сталіцы, Што бульбу прадаюць на кірмашы. Адкуль-жа бляск? Што ў позірку тваім, га? Не, ты смакчы, я ведаю адказ… Ёсьць шмат у сьвете розных мач ды ґрынґаў, Я ж – нумар эксклюзіўны, нумар “раз”! Я – хлопец-беларус, круты і апантаны, І тыя мне панты – як да грыбкоў сьмятана! напiсаў shyrOki 31.05.2004, 12:40 напiсаў /i 01.06.2004, 09:13 Пахаванне i хаўтуры пісана ў суаўтарстве з аднім маім сябрам і аднакурснікам. выбачайце за моўныя недасканаласці і памылкі, асабліва за "луну" Пад зробленай з срэбра луною Да шырокай і ціхай ракі Па-над лесам крочылі трое - То неслі труну мужыкі. Йшлі павольна яны па сцяжыне, І над німі ўжо лётаў кажан, І ваўкі імчалісь за німі, А нябожчык ў труне ляжаў. Пад луной крумкачоў зграя вілась, Нясліся ваўкі з усіх ног, Раптам крышка труны адкулілась… …І нябожчык кудысьці пабёг. "Гэй, куды ты пабёг, нягодны!"- Адзін з мужыкоў пракрычаў… А ён - мярцьвяк, ён зусім свабодны І перад ім - шлях у рай. ——————————————————————- На стале шклянка гарэлкі І кавалачак хлеба з соллю. Я памёр, але ўсё ж веру, Што не памру ніколі! напiсаў Jan hondurazian Marozau 02.06.2004, 11:20 * * * Сонце, тримаючи у руках великі глечики, зачерпує воду з Дніпра і розбризгує по степах - виростає зелена трава по коліна дерев. Заметілі в душі уповільнюють ріст трави - серце тягне цямрину, переповнену від журби. Відколоти шматок від великого зойку неба - буде поле живих цвіркунів. * * * Варто помолитися перед смертю і, схрестивши на грудях руки, лягти спиною на ліжко. Гіршого вже - не буде. Чайка десь закигиче над загнузданим океаном - спокій… * * * Журавко, настели мені гніздо на залізобетонних опорах високовольтної лінії. Я заспіваю тобі пісню, що потече і горами і долом у міфічну вічність. Настели мені гніздо - високо, я втечу - у спокій. В самоту одягнений - стану хором, і кидатиму пісні догори, під ноги, на усі чотири боки. Може, забуду, що кохав дівчину, схожу на осінь. * * * П"яний вічно і вічно молодий дивлюся у вічі людей 168 годин на тиждень страшно стає - не бачу анічого Гола правда І не треба було мені напевне відводити погляд всоромлений від твого голого тіла гола правда краща брехні понадягуваної Напередодні Хоч - не хоч а простір ночі квокче ( скоро квочка знесе яйце- райце ) * * * Герметично замкнений простір. Тіло - долання меж. Споглядає мене навпроти стоголовий голодний пес. Допивають шматки зневіри, мов вампіри, мої думки; залишаю під тином тіло, опяніле від дикості. Проминаю шалені гони, розчепіривши дві руки… Коби міг - полетів у гори, щоб зігріли мене зірки. напiсаў Острозький 08.06.2004, 16:58 Шчыра ўдзячны Зьміцеру Лапцёнку за пераклад верша "SMS" на эсреранта!!! напiсаў Vano "Kolerega" Marozau 15.06.2004, 23:06 г. зн. эсПеранта… АЧАПЯТКА, sorry! напiсаў Jan hondurazian Marozau 18.06.2004, 12:14 Litota, вышлі, калі ласка, твае вершы мне на е-mail, хачу пачытаць… Калі не ласка, можаш і не выслаць :) напiсаў Jan hondurazian Marozau 18.06.2004, 12:28 Зьмітру Эспэранта :) але гэта так, проста чапляюся. напiсаў Зьмiцер Лапцёнак 18.06.2004, 17:47 Млін, які я непісьменны! Аж жах! :) напiсаў Jan hondurazian Marozau 18.06.2004, 22:18 Чарговая нізка вершаў. Вершы атрымаліся троху вясёлымі, троху файнымі, троху агіднымі. Карацей, троху ўсяго. "Падпаліць шпалеры" www.viersy.miensk.com/shpalery.html. Крытыку, як заўсёды, варта кідаць на мыла mailto:damaviku@pisem.net, ці застаўляць на сайце, viersy.miensk.com/data/5.shtml. напiсаў Damavik 03.07.2004, 06:01 Усе жывуць на гэтым Свеце І маюць мэты ў жыцці: Малыя мэты маюць дзеці, Бо да вялікіх ім расці. Дарослыя не маюць мэты, Хоць лічаць і інакш яны. Вядуць вайну супраць Сусвету, Не думаюць пра сэнс вайны. Жыццёвы сэнс яны згубілі, Згубіўшы разам і сябе, Каштоўнасці свае сказілі І светапогляды свае. І цэняць людзі толькі тое, Што мае пэўны намінал, Ну, а сапраўднае, святое Цярэбяць проста ў крухмал. Але на Свеце ёсць краіна – Там цэняць ўсё не як у нас: Кошт мае кожная хвіліна, Секунда, нават, у цяжкі час. Там і старое, і малое – Каштоўнасці ў іх адны. І цэняць асабліва тое, Што ўжо даўно не цэнім мы. напiсаў Stomlenyja 15.07.2004, 00:18 Nulle part n'existe tel pays Où l'homme serait sublime; Ou quelque part où il oublie Son nom, vit anonyme — Aura-t-il ces valeurs, Cette noble haltesse des meurs, Dont on ignore le sens, Mais pleure de son absence. Non qu'il soit si pauvre, l'homme, Non que son âme soit la tombe De tout divin, Non que chassé du paradis Il soit par Dieu tellement puni, Que toute sa vie et son destin Seraient comme pure damnation… Plutôt c'est une bénédiction Que ce désir de l'ascension. Plutôt cette soif de l'impossible Rend notre vie encore possible. напiсаў Reposé (Adpatchnuwshyja) 16.07.2004, 13:53 ЗАПАВЕТ У часіны пасля згубленьня Эдэму, Страты веры і сьмерці каханьня Людзі жыцьцё пражывалі дарэмна, Не разумеючы сэнс існаваньня. Але ж па прывычцы старой, вядома, Кожны маліўся свайму бажку, Ды й нёс два крыжы па шляху па крывому: Адзін - на сьпіне, іншы - на ланцужку. Еў кожны сваё хуткае харчаваньне, Тэрміновыя заводзіў знаёмствы, Звычайныя мары меў і жаданьні: Хацелася ці то падзякі, ці помсты. Быў нехта актыўны, а хтосьці пасіўны, Той трудаголік, а гэты лайдак. Так і было ў тыя часіны, А можа, ня ў тыя, а мабыць, ня так. ——————————————————————- Не чакайце маралі - яе тут ня будзе, Пакуль я цьвярозы, ды, наогул, жывы. Жывіце лепей па-свойму, людзі! …І не дурыце мне галавы! напiсаў Jan hondurazian Marozau 08.10.2004, 01:51 Ляжыць паміж сусьветамі сьцяжына - Уроўненая тысячамі год. Кругамі па ёй ходзіць карагод Адлеглых ды набліжаных часінаў. Шумэраў рогі шчэ ня рэжуць слых, Элады камень не апрацаваны, Ной не сабраў жывёл па пары ўсіх, Князь Будда не спазнаў спакой Нірваны… А продак мой - ён тут ужо з табой, Мая лесабалотная Радзіма! У радасьці, ці зь цёмнаю журбой Дарыла ты яму лугоў кілімы, Атрутныя грыбы, зьвярыны вой, Карэньне траваў, ды да сьпеваў рымы… напiсаў Ausvald 13.10.2004, 19:56 Сярпом пагалю галаву. Ад шыі да сэрца Нажом правяду Крывавую рысу. Атрутаю розум ушчэнт разарву. Прысяга сама адрачэцца: Да лысага ўбліз падыйду Ды стрэльну наўскід у вусатую пысу. напiсаў Ausvald 13.10.2004, 19:59 Ля возера замшэлага Чырвоная сьцяна. Пад ёй нявеста белая, Сьпявае штось яна. Вакол сядзяць ды слухаюць Надзьмутыя дзяды. На сьпеў рукамі рухаюць… Я не хачу туды. напiсаў Ausvald 13.10.2004, 19:59 Дзіра ў чале, Вада ў вачох. Жывы. Але Амаль засох. Дай, куме, мне Жмуток травы, Што заміне ад галавы. напiсаў Ausvald 13.10.2004, 20:00 Мінула лета зноў. Падзьмула ад каляды. Будую мур са сноў. Лятуць рады галоў. Я строй іх бачыць рады. Малюю слуп алоў- кам… напiсаў Ausvald 13.10.2004, 20:00 Блакітам неба зіхаціць, Сьвятлом іграе мора дзіўнае, Трава прастораю ляжыць, Духмяна сьпяць лясы няспынныя, Паветра птушкамі зьвініць, Гукаюць галасы зьвярыныя… Багамі можам мы ня быць. Але адчуць Багоў - павінныя. напiсаў Ausvald 13.10.2004, 20:13 Зноў прачынаецца Храм, Гімнам пяючы бясконцым. Марыцца сумным жрацам Славы здабыць альбо моцы. Паляць ахвяры багам… Але забываюцца войцы: Сонца патрэбнае Нам. Мы непатрэбныя Сонцу. Працяг: Меркне Сусьвету Старога Цёплага дыханьня час. Ужо засталося нямнога - Ды промень апошні пагас. Не паратуе нікога, У шчэнт ператворыць ураз. Мы сэрцам імкнемся да Бога. А Бог не зважае на Нас. напiсаў Ausvald 13.10.2004, 20:13 Выбары, рэферэндум. Ну i што тут такога? Улада хоча застацца ва уладзе. Дык радзi Бога! Няхай яна хоць падавiцца, калi ёй яшчэ мала. Абы толькi бруднымi лапамi мяне не чапала… напiсаў Jan hondurazian Marozau 14.10.2004, 13:29 Гартуйце у агнi свой лёс. Iдзiце да мэты упёрта. Прэзiдэнт пытаньне унёс?! Пашлiце яго да чорта! А потым вазьмiце з хаты Заражанае ружжо, Пацэльце у твар вусаты… Пацэлiу? Страляй ужо! напiсаў Jan hondurazian Marozau 14.10.2004, 13:34 Нашэсьцем упарта кіруе выпадковы гад-прэзідэнт. Мы пацэлілі, стрэльнулі метка, галаву разьнесьлі ўшчэнт… Але ж адразу на шыі адраслі ажно дзьве галавы. "Шок - гэта па-нашаму!" Мы падохнем, ён будзе жывы… напiсаў Jan hondurazian Marozau 14.10.2004, 16:56 Здаецца, рэпліка ў тэму: * * * Мангола-жыд! Блазан і ашуканец! Што для цябе Радзіма і Народ? Твой кожны ранак — бы апошні шанец, І ты ўстаеш — з нагоды й без нагод; Сягаеш у няўрымсьлівыя скокі І цягнеш, цягнеш за сабой у вір Жывёльнай цемры, вільгаці і змогі… Ты ўзьнёслых дум нясьцерпны канваір! Але ў душы спагадліва гляджу я На выбрыкі дзівацкія твае: Бо хто ж злуе на вычварэнствы хуя, Калі каханкам тое — на “Oh, yeah”? Напоўніцу цябе я шчэ не зразумеў, І ўсё ж табе аддам свой голас і свой сьпеў! 29 траўня 2004 напiсаў shyrOki 16.10.2004, 15:15 Анегдот?! Ці можа, горшая з ўсіх бед?! Князем мурашыным стаў мурашаед. Пысам у мурашніку ўсё перавярнуў, Мурашоў з паўсотні, ці мо больш слізнуў. А пад'еўшы, кажа: "Я ашэламлён вашаю паддзержкай! Я стаў чэмпіён па любві народнай. Хто тут скажыць "НЕ"? Восемьсят працэнтаў былі за мяне!.." напiсаў Jan hondurazian Marozau 21.10.2004, 10:59 Вано, што бы абсіраць презідзента, не дастаткова быць проста тупым, не засірай сайт. Тут і так насрата куды ні стань. напiсаў асенізатар Гогія 29.10.2004, 03:30 Паважаны спадар Гогія! А я і не проста тупы, здаецца… І дарэчы, то ёсць грамадзянскай лірыкай, так што дарма, дарма… напiсаў Jan hondurazian Marozau 29.10.2004, 10:57 Вано, грамадзянская лірыка пішацца толькі СярожамІ Серымі-Жукамі Закардонскімі. Усё астатняе - не грамадзянская лірыка. Каб пісаць грамадзянскую лірыку трэба, сядзець пад спадніцай жонкі-грошадаўцы, а не хадзіць на мітынгі пратэсту, як мы з табою. І яшчэ: трэба ператварыць беларускую ідэю ў бізнесовы праект, а не верыць у яе, як мы. напiсаў Злосны 29.10.2004, 15:45 Адкуль ведаеш, што я хажу на мітынгі пратэсту? Адкуль ведаеш, што я веру ў беларускую ідэю? Высока сядзіш, далёка глядзіш?! Ці мы знаёмыя?! А калі прапёрла на вершык, чаму не запісаць і не вылажыць? Што з таго будзе? Хаця маеш рацыю, дрэнна я паступіў - няшчыра, нясьвядома… пагоня за мімалётнай славай… :) а можа і не? і да П.С. ці ёсць галінка прысвечаная беларускай ідэі? зараз пагляжу… напiсаў Jan hondurazian Marozau 30.10.2004, 03:38 Да апошняй кроплі Усё для цябе да апошняй кроплi да апошняй кроплi крывi да апошняй казкi, непрачытанай ненароджаным дзецям маiм тваiм. Не здзiўляйся гэта ўсяго толькi фарба сапраўднае - унутры. Не званi не пiшы не глядзi пры сустрэчы. Я адключу тэлефон памяняю месца жыхарства я знiкну да апошняй кроплi крывi ў ненароджаных дзецях. Я пакiну сябе ў сваiх вершах, непрачытаных ўслых, у няздзейсненых марах i абяцаннях у няздзейсненым танга. Ты забудзеш. Я хацела б iнакш. (30.07.2004, Нью-Ёрк) напiсала Litota 25.12.2004, 18:37 Вясновае Зямля застагнала вясенняй, нясцерпнаю смагай, І сонца на снезе вычэрчвае ўзоры праталін. А дрэвы – цяжарныя новым, ды поўняцца прагай Да жоўтага лісця, да лісця, якога не стала. (23.11.2004) напiсала Litota 25.12.2004, 18:40 Па-беларуску Мая беларуская мова Не множыць мой рэйтынг. Тваё слова. І мой waiting. Сваё беларускае рэгі У струнах гітары Ты дорыш снегу. А мне – мары. Няхай гэта поўнае глупства, Ды чую прадвесне – Наступствы Тваёй песні. Я кола пачуццяў звужаю, Але ў ім не вузка. Кахаю. Па-беларуску. (23.12.2004) напiсала Litota 25.12.2004, 18:43 Спяшпюся да цябе На шкле старога тралейбуса Малюю тварыкі Дыхаю парай Праз цёплы шалік Думаю пра цябе Слізгаю па бліскучым лёдзе Чорнымі ботамі Пакідаю сляды На празрыстай роўнядзі Рукі ў кішэнях Скачу праз чатыры лесвічкі Цісну на кнопку Гулкім рэхам – званок Пералічваю гузікі Спяшаюся да цябе (23.12.2004) напiсала Litota 25.12.2004, 18:45 Гэта я так "спяшаюся" пішу, калі спяшаюся :) напiсала Litota 25.12.2004, 18:49 Людзі Прысвячаецца Беларусі Дарога, забытая богам і людам. Яе пракладалі нідзе і усюды. Яна – наша воля і наша пракляцце, Вядзьмарка, вар’ятка і родная маці. Па гэтай брукоўцы ўжо колькі стагоддзяў Стары грузавік, мо, з Хрыстовых народзін Хістаецца ў бокі і ледзьве трывае, Пакуты маўкліва і горда прымае. Не бачыш нічога, сляпы чалавеча: На вузкай дарозе, забытай навечна, Дрыжыць грузавік у пылу (ці палудзе) З паўсцёртым на дошчачцы надпісам “Людзі”. (6.01.2005) PS. Палуда – сплаў волава са свінцом, які ўжываецца для пакрыцця металічных вырабаў. напiсала Litota 07.01.2005, 00:42 … у пылЕ (Й палудзе) — так, прынамсі, па-беларуску напiсаў czamsak 07.01.2005, 03:40 Так, так. Я ўжо сама заўважыла некаторыя недарэчнасці. Змяніла: Дрыжыць грузавік, бы у пыле-палудзе. І На той брукаванцы :) Вось такая я нецярплівая - абы напісаць :) напiсала Litota 07.01.2005, 13:59 "Па гэтай брукоўцы ўжо колькі стагоддзяў Стары грузавік, мо, з Хрыстовых народзін…" Дакладна не "з Хрыстовых народзін…", бо грузавікі толькі ўжо ў эпоху навейшае гісторыі зьявіліся. Ды катэгарычна за ўвесь люд казаць, бо ён aніяк y тoй беларускі пракляты грузавік сядаць ня хоча. напiсаў Самcoн 07.01.2005, 19:22 Спадар Самcoн, ведаеце такую рэч, як вобраз? :)Прачытайце Гумілёва. Можа, вам гэта пра нешта скажа. ЗАБЛУДИВШИЙСЯ ТРАМВАЙ Шёл я по улице незнакомой И вдруг услышал вороний грай, И звоны лютни, и дальние громы, Передо мною летел трамвай. Как я вскочил на его подножку, Было загадкою для меня, В воздухе огненную дорожку Он оставлял и при свете дня. Мчался он бурей тёмной, крылатой, Он заблудился в бездне времён… Остановите, вагоновожатый, Остановите сейчас вагон! Поздно. Уж мы обогнули стену, Мы проскочили сквозь рощу пальм, Через Неву, через Нил и Сену Мы прогремели по трём мостам. И, промелькнув у оконной рамы, Бросил нам вслед пытливый взгляд Нищий старик,- конечно, тот самый, Что умер в Бейруте год назад. Где я? Так томно и так тревожно Сердце моё стучит в ответ: "Видишь вокзал, на котором можно В Индию Духа купить билет?" Вывеска… кровью налитые буквы Гласят: "Зеленная",- знаю, тут Вместо капусты и вместо брюквы Мёртвые головы продают. В красной рубашке с лицом, как вымя, Голову срезал палач и мне, Она лежала вместе с другими Здесь в ящике скользком, на самом дне. А в переулке забор дощатый, Дом в три окна и серый газон… Остановите, вагоновожатый, Остановите сейчас вагон! Машенька, ты здесь жила и пела, Мне, жениху, ковёр ткала, Где же теперь твой голос и тело, Может ли быть, что ты умерла? Как ты стонала в своей светлице, Я же с напудренною косой Шёл представляться Императрице И не увиделся вновь с тобой. Понял теперь я: наша свобода Только оттуда бьющий свет, Люди и тени стоят у входа В зоологический сад планет. И сразу ветер знакомый и сладкий И за мостом летит на меня, Всадника длань в железной перчатке И два копыта его коня. Верной твердынею православья Врезан Исакий в вышине, Там отслужу молебен о здравьи Машеньки и панихиду по мне. И всё ж навеки сердце угрюмо, И трудно дышать, и больно жить… Машенька, я никогда не думал, Что можно так любить и грустить! Кажаце, катэгарычна? Нават і не збіралася. Гэта верш. А ён ніколі за ўсіх не кажа. напiсала Litota 07.01.2005, 19:46 2Litota Пад каларытам неба Гурба снегу. Рэха - У пары з вуснаў, Ў кожнай тваёй ўсмешцы, У шэпце дрэў, У вокнах траліка, У філіжанцы ранішняй гарбаты, - Ва ўсім, што страчвае Адбітак мой, - Жыве. напiсаў tsikhan 30.01.2005, 18:26 Ціхан, дзякуй :) *** Хачу застрэліцца хачу павесіцца снег белы сцеліцца у неба лесвіца зіма халодная туга няспынная дачка ніводная не стане слыннаю сыноў нямашака мужчыны – воіны у лесе Машанька спалох падвоены снег ціха лётае і дах пабелены жыццё галёкае, дзе я застрэлена. напiсала Litota 03.02.2005, 14:28 Хвалі мора Zero Прыбіваюць да берага сьмецьце… Я тасую калоду Таро Ў пошуках Сьмерці… Хутка будзе прыліў, Мяркую, даволі высокі; А здалёк ад зямлі Ў цёмна-сінім небе – аблокі. Па прывычцы старой Я імкнуся ўбачыць Радзіму Ў хвалях мора Zero Знікну я, але не загіну – Свой пачэсны пасад Я займу Нідзе ды й Ніколі… Дзьве сьлязінкі ў вачах Дыяментамі зьзяюць у промні апошнім Сонца, што зайшло толькі што… напiсаў Jan hondurazian Marozau 04.02.2005, 15:31 *** Ужо трэці тыдзень жыву я без жонкі. Шпалеры пажоўклі, адсталі ад сцен. Сяджу, як пацук, не выходзячы вонкі, Чакаю хоць нейкіх ў жыцці перамен. Мне здрадзіла жонка, пайшла да суседа. Я кінуў ёй ўслед: “Ну і нафіг ты мне?!!” Яна ж (не пакінуўшы нават абеду) Са злосцю прамовіла: “Ты мне ўдвайне!” Сяджу без вады, без святла ды без газу, Бо грошай няма мне за іх заплаціць. А шэф мой – дык гэта шчэ тая зараза! – Ён звольніў мяне! Хай ён ў пекле гарыць! Я ежу сабе не вару прынцыпова, Ды мыцца не бачу больш сэнсу зусім. Дык, мо, гаспадар, ты пачнеш ўсё нанова? Твой бедны, галодны, няголены сім. PS. Сімы – маленькія камп’ютэрныя чалавечкі. Гулец стварае сям’ю сімаў і даглядае іх – корміць, мые, водзіць у прыбіральню, знаходзіць ім працу і сяброў. Гэтая гульня-стратэгія – аналаг нашага жыцця. напiсала Litota 10.02.2005, 11:33 Словам Вагаемся мы без вагаў Між чэрствым і чымсьці новым. Ў дзяцінстве нас білі дзягай – Цяпер забіваюць словам. Мы можам, пакуль мы варты. Мы прагнем, пакуль жывыя. Смяёмся, пачуўшы жарты. І плачам, а можа, выем. Нам рана спыняюць сэрцы. Ў нас рана знішчаюць слёзы. Нам рана крычаць: “Паверце!”, Бы толькі б было не позна. Нас многа. Мы проста людзі. Нас мераць адною мерай. Ды хтосьці нязломным будзе І скажа: “А я не веру!” напiсала Litota 26.03.2005, 19:22 Па-сакавіцку А мне па-сакавіцку хочацца крычаць, Бы ў цяжкіх родах веснавога абуджэння. Хацець, ляцець, кранаць, забіць вясну ў вачах Чаканнем новага жыцця ненараджэння. напiсала Litota 26.03.2005, 19:34 *** Шкляною раніцай Па стыглых камянях Пакрочыў дзень Аркушам чыстым з кнігі Вандраванняў першых. І знік, Як лепшы верш – ліслівы Адысей За брамаю жытла Блакітнай кветкі вечнай. І на зямлю сышла Геката – хмара слоў І паланіла вочы вакнаёмаў жоўтых Уласным, сном абпаленым, святлом, Каб даць ізноў агмень адчайнаму паэту, Глыток свабоды – подых чорнага паветра, …Слязамі набрыняўшы, знікнуць потым. *** Анямелы палёт, ашалелы Не звычайны, не вусцішны, цёплы… Цёмных вуліц цяжкія цянёты. Кастаньеты! Кастаньеты! Зрочны нож рассечвае ветры І паветранай коўдрай бы ветразем Ахінаюцца плечы паэты, Апалоненага лёсным Лістам ад няіснай Джульеты. Стрэлісь позіркі промнямі ў сэрцы Стрэлы Музы о музыка лета! ВЯРТАННЕ Душа – недасяжная мара, Бы хмара на лютавым твары, Знікае у зыках кавярань Зямельнаю ранішняй парай. Музыкай сівым пераходным, Мінорным адценнем прыроды, Трапёткім чаканнем прыгодаў Вяртаецца, зноў прыходзіць! напiсаў tsikhan 27.03.2005, 20:53 Кругам Нехта дрочыць на маю фотку. Нехта лашчыць па спіне котку. Нехта ў пекла нездарма трапіў. А у Рыме паміраў Папа. Ліст вясенні зеляніць клёны. Высыхае ад дажджу неба. Нехта працаю сваёй плённай Абуджае па вясне глебу. Так заўсёды. І жыццё кругам. Ты не першы? Дык давай трэцім. Нехта стаў для алкаша другам. А ў суседкі ўжо растуць дзеці. напiсала Litota 04.04.2005, 08:58 Наканавана Мне казалі: мужчына – стварэнне гасподне, А жанчыну зляпілі з мужчыны. Я чытала: Хрыстос прызямліўся ў Гародні, Нарадзіўся Ісус у пустыні. Я – рабро, і рабром мушу быць я давеку. Гэта лёс, гэта наканавана. І тады, як Адам стаў жывым чалавекам, Ева жонкай ягонаю стала. Лёс нікому не здрадзіць, нідзе і ніколі… …Вось царква, збудаваная з муру. Там ўнутры чалавек памірае ад болю: Рэбры ціха ўпіваюцца ў скуру. напiсала Litota 04.04.2005, 19:40 колы ідуць ад поўні колы ідуць ад дрэваў скроні каханай помняць вуснаў агмень forever 22.03. напiсаў stanouchy 05.04.2005, 00:18 Я сачу за тваімі рухамі, Словамі, уздохамі, гукамі. Адчуваю твой подых няўстойлівы, Калі вецер спявае ў комінах. Чую шэпт нярвовы і лёгкі, У час праходу палудзенай конкі. Бачу твар твой прыгожы і чысты, У акенцах суседняй хімчысткі. Мае цяжкія соныя вочы, За табою валочацца ноччу. Ім прыемна між вонкавых мараў, Задыхацца салодкім пажарам. Я сушу твае мяккія травы, І прымаю іх ранкам да кавы. Чую пах весялковых рамонак, Між газэтных бясконцых калонак. Я чакаю твой дотык у куртцы, Чую пах валасоў на падушцы. У кватэры самотнай і блёклай, За зачыненым сэрцам і форткай. чытаць Яшчэ viersy.miensk.com/enigma напiсаў Damavik 07.04.2005, 07:51 ПРабачце памылка: viersy.miensk.com/enigma.html напiсаў Damavik 07.04.2005, 07:52 Паверхня дасканалага крышталю Уражвае шматграннасцю сваёй І ладам формаў – быццам хто на шалях Узважыў геаметрыі раскрой. Твае таксама формы – цуд і казка. (Ты шалі толькі імі не пагні!) Нашто ж сябе мардуеш абавязкам Быць вернай? О, Вялесавы агні! Хіба табе пасуе аднастайнасць? Дык да мяне давай, let’s seize the day! А я ў санетах і ў крывіцкіх дайнах Нас апяю – прытомнасць страціць гей! Скаромнае жыццё ты экзатычнай стравай – Паэтавым хуём – узбагаціш на славу! напiсаў shyrOki 23.04.2005, 23:44 Анатолю Сысу На сэрцы і целе – раны. Ахапак гваздзікаў нясу: Пятнаццаць – дзядам-ветэранам, І два – Анатолю Сысу. А лівень спыняцца не стане. Аскепкі сцякаюць з труны. На белых пакетах смятаны: ”Нам шэсцьдзесят год ад вайны”. Нам шэсцьдзесят год разам з мамай. І сорак – нам разам з сястрой. Вясной паміраць – надта рана. У час - перамога вясной. напiсала Litota 10.05.2005, 00:20 Цацка я Маё імя вар’яцкае. Не дзеўчына, а цацка я. Маё жыццё скалечана, Бо ведаю, што вечна-я. Тваё імя забытае І збітае, нібыта я. Ды толькі вочы поўнямі Яшчэ з дзяцінства помню я. І рукі тыя ж самыя – А ты ўжо стала мамаю. напiсала Litota 14.05.2005, 01:24 Безнадзейна Мне сонца апаліць плечы І высляпіць мае вочы. А я у сваёй галечы Ізноўку да вас пакрочу. Зямля пада мной сухая, І ў твар безнадзейны вецер. Кахае ці не кахае – Пялёсткі ляцяць па свеце. Бы ў плоскіх, нясмешных жартах, Нічога ў жыцці не маю. Ці вы здагадацца варты, Што я ўжо ад слоў нямая? Ці вы зразумелі ўрэшце – Што я ад цішы глухая. Не трэба. Мяне не цешце Сваім “я цябе кахаю”. напiсала Litota 23.05.2005, 12:32 У мяне такое ўражанне, што гэтую тэму можна ўжо перайменаваць у "Лірыку Літоты". Ці ёсць тут хто жывы? напiсала Litota 23.05.2005, 17:04 чыво ж ета так? йооосьць, йооооосьць… чытаем тутака ўсё, чытаем… напiсаў чытач 23.05.2005, 17:19 Не бачна :) напiсала Litota 23.05.2005, 17:37 Ну як жа! ВОСЬ МЫ! напiсаў акудовіч 23.05.2005, 18:48 О! Аказваецца, нехта тут усё ж такі ёсць. Хаваюцца, партызаны :) напiсала Litota 23.05.2005, 19:07 Беларусы - наогул нацыя партызанская! :)) напiсаў Сусанін 23.05.2005, 19:28 Смерць пантыфiка Ты вершам прывiтала I вясною Ты як жаба заспявала Вось суседка - тая дзетак нараджала Покуль Вам, каханая, муза замiнала… напiсаў 3-62 24.05.2005, 14:59 Я дождж. Я кропля вады. Па шклу лабавому сцякаюся. Я лячу, ля мяне гарады, У канвульсыях жудасных маюцца. Я сон. Я вясёлкавы мрой. Забываюся кожнаю раніцай. Я жадаю застацца на вечна з табой, Як нешта, што з табою заста'нецца. Я снег. Я сняжынка ў начы, Захрушчу пад падэшвай нястрымана. Ты ўжо не спяшы. Ты ўжо не крычы. Я сыйшоў. Я сканаў. Я затрыманы. viersy.miensk.com/dozhdzh.htmlчытаць яшчэ напiсаў Damavik 25.05.2005, 20:34 Не расплацімся Мы не расплацімся ніколі За наша шчасце, нашу волю. І не адчуем смаку солі – Бо не расплачамся ніколі. напiсала Litota 28.05.2005, 01:50 *** Я заплюшчваю вочы - Пустэча Ў люстэрку дажджу Плавіць ружу Начным хваласпевам хімеры. Шэрым воблакам цень мой Правіць новую Цела-імшу Ў гонар вогкай зямлі, Зноў трапляючы ў краткі няверы. Як жа цесна ў абдымках тваіх, Афрадыта! Лёс маўкліва ліеш ільняных валасоў у цыстэрну Нябыту, Усміхаючы твар свой Няшчырай тугой. Але мне падабаюцца гэтыя рытмы І пад зорамі лужын - пустых, хваравітых - Я хачу танчыць толькі з табою адной! напiсаў tsikhan 28.05.2005, 08:54 УСМЕШКА (№2) А ўвечары на пальцах - знічкі слёз І каласы залева калыхае І ў цемрадзі азёр Чырвоныя лісты Віюць у скруткі тваю ўсмешку Каб захаваць надзейна й назаўсёды У прыгаршчы вады чырвоным лісцейкам Так, з рук маіх вада сплывае напiсаў tsikhan 28.05.2005, 09:38 to tsikhan Першы верш файны. напiсала Litota 28.05.2005, 11:15 *** Каштаны цвітуць - рамантыка. А мне б знайсці такога рамантыка, Каб пад дажджом, пад дажджом, пад хмарамі Абдымкамі-ўсмешкамі мерацца. І па пад'ездах шукаць прытулачкаў І напляваць на чужыя позіркі І каб па лужынах разам шлёпалі І каб пялёсткі усе няцотныя І пацалункі, бы водар ліпавы. А я шукаю свайго рамантыка Ў начных даджджах і вясенніх лужынах Адбіткам месяца у вачах маіх. (5.06.2005/7.06.2005) напiсала Litota 07.06.2005, 12:32 to Litota Каштаны цвітуць - рамантыка. adbitak miesiaca nia liepszaje prystasavan'nie kab adszukac' sabie ramantyka i pa padjezdach czystaje kachan'nie напiсаў czaplin 23.06.2005, 22:45 ЗЯМЛЯ Зямля пад белым бусловым крылом. Зямля, пакрытая змрочным лесам. Зямля, краіна бацкоў і дзядоў. Цягне рукі к нябёсам. Зямля няздзейсьненых сьветлых мараў, Зямля забітых, закутых сыноў. Калі парушыш заслоны і краты? Калі ўстанеш з каленаў ізноў? напiсаў Зьміцер 26.06.2005, 22:40 Калі стаіш на каленках, Ды муляе нешта пад імі, Ты падкладзі падушку Пад каленкі свае!!! напiсаў Коўдра 26.06.2005, 23:31 ЛЮБИ ПРЕЗИДЕНТА Сябры! Ни к чему нам ломаться. Зубрёнок! Душой не криви! Давно уж пора признаваться отцу и кормильцу в любви. Пускай эта рожа усатая всевечно стоит у руля. А иначе дяденьки «з Захаду» тебе не дадут ни рубля. Зачем на «дзяржаву» стараться? – у власти разбойник и вор! Ведь проще камнями кидаться, ведь легче испортить забор. Забей на работу, тинейджер! Покуда в «краіне» бедлам, Компьютер, и офис, и пейджер бесплатно дают «змагарам». Слезинка на клавиатуру нет-нет да и капнет порой: покуда в стране «дыктатура», ты – «нацыянальны герой»! За пропуски, может случиться, попрёт нас родной институт, - мы в Прагу поедем учиться! Хотя нам неплохо и тут. Пускай свирепеет инфляция, курс «зайчика» катится вниз, - идёт семинар в «рэстарацыі», и паспорт пестреет от виз, исправно фурычит мобильный и зреет в швейцарском процент… Молись, если ты не дебильный: ПУСТЬ ВЕЧНО ЖИВЁТ ПРЕЗИДЕНТ!!! напiсаў Чалавек 15.07.2005, 17:59 Да будет так! напiсаў Людзь 15.07.2005, 21:01 Адгадаць не патрапiш вавек Для чаго напiсау "Чалавек" Паэтычнай трасянкаю верш Не патрапiш - пакуль не памрэш. напiсаў АБВГДэшнiк 22.07.2005, 12:59 Арфей, Гермес іг.д. Паміралі назаўсёды людзі і я думаў: "Што будзе?" і прыгадваў твае вочы піў гаркавую каву ўночы і пісаў вершы, поўныя бздураў: пра Арфея, Гермеса і дуру. напiсаў Р.М. Рыльке 23.07.2005, 16:04 Рэха забытай мовы Не крыўдуйся, забытая мова. Ты памерла, але не зусім. Тваё рэха апошняга слова Будзе жыць… Будзе жыць… Будзе жыць… Адгукнецца яно на старонках Шэрым пылам рассыпаных кніг І ў вачах анямелых патомкаў Будзе жыць… Будзе жыць… Будзе жыць… А народ той яшчэ пашкадуе І навечна за то замаўчыць, І магчыма ён рэха пачуе, А яно Будзе жыць… Будзе жыць… Адгукнецца яно, адгукнецца, Стукам сэрца яно прагучыць І ў памяці, што застанецца, Будзе жыць… Будзе жыць… Будзе жыць… напiсаў WhiDi 25.07.2005, 12:23 Дохне, дохне, дохне, Пад вакном. На зялёнай траўцы мая німфа. Я цябе пяшчотна і рупліва, Ножыкам, як дожджыкам па шыі. Кровушка твая ўгноіць глебу, Костачкі твае і твае нэрвы, Самы першы, лепшы і манэрны, Закапаю ў садзе пад агрэстам. Добрае між іншым месца… Вып'ю вінчыка і лягу спаць пад вечар, Супакоены і нават недзе вольны. Скончыліся гэтай ноччу войны. Я цяпер шчаслівы і пакойны. Лягу на канапку і да ранка, Буду сніць дзяўчыначку-смуглянку. У прыгожых строях, маладою, Ці з крывавай ранай пад сасною… Jashcze http//viersy.miensk.com/liuteranie.html напiсаў Damavik 13.08.2005, 22:07 Два ўспаміны з даўно пражытага, у японскім стылі. 1. Восень-90 зноўку восень… жоўтымі сталі – на віно і гарэлку талоны… 2. Вечар-99. зняў шкарпэткі (прыемна!) і сяджу… — сапега сапегам. напiсаў Мiша Сапега 29.08.2005, 18:53 Две птицы ночные в осеннем полете случайно задели друг дружку крылами. И птица у птицы спросила: «Вы пьете?» - «Увы, только воду.» - «А я, между нами, не только… А если?» - «Весьма сожалею…» - «И я сожалею. Ну ладно, присядем… Осеннюю дань воздадим Водолею…» - «Садиться нельзя. Мне лететь в Баден-Баден.» - «А мне в Гомель-Гомель. И в Тананнариве. Но право, грешно ли присесть на дорожку и крылья содвинув в едином порыве, на белые грудки принять понемножку?» - «Но мне в Баден-Баден. А Вам - в Гомель-Гомель, а там совершенно другая тусовка, другие огни зажигаются в доме…" -"Так что ж, наливаю?"-"Мне, право, неловко…" Вот так в коммунальной небесной квартире, в страданиях плоти, на джазовой ноте, друг с дружкой прощаясь, как тени застыли две птицы ночные в осеннем полете… напiсаў Леві 01.09.2005, 22:03 Мне ў Гомель. Хто тут з Гомелю Хто – з Тэль-Авіву, Хто закусвае салам, А некаму гэта няможна. Хто абрэзаны, хто – шызакрылы, Хто ў асеннім палёце А нехта стаіць на зямлі; Хто чытаць любіць верш, А каму да спадобы варожба… Мне ў мой Гомель Астатні свет, братка, — Табе! напiсаў Левiафан 06.09.2005, 09:25 Гомель за стырном! напiсаў Балахонаў 06.09.2005, 17:20 Балахон Ты балахон! Гомель не за стырном, а за гарэлкай i за закускай. напiсаў Столь-неградны 09.09.2005, 13:34 За гарэлкай і віном доўга мы сядзелi Хтосці ўзяў гуляць стырном – мы не даглядзелі У сталіцы на дамах памяняў ён герб і сцяг Як цьвярозасць надыйдзе, запытаймося – мы дзе? напiсаў Стольградны жыхар 12.09.2005, 09:43 Сонца схавалася, а Дажджыць, сяджу на гаўбцы Зь відам на Карбара Плаза Залева бы хоча змыць Катрыніны мэтастазы. Сонца схавалася прэч. Прэч – гэта дзе, прабачце? Гэта казацкая Сеч Ці дзесьці ў матчынай матцы? Сонца схавалася там… Там-тамы ў Афрыцы. Праўда Яшчэ і ў Менску Бум-Бам- Літ. Але сканаў жа! Сонца схавалася, ды Прыйдзе вясна, яшчэ прыйдзе! Досыць пад знакам бяды Жыць. Лепш ужо памрыце! Сонца схавалася, а Мне неяк сёньня да сракі. Час не прайшоў Пазьняка, Час ставіць мяккія знакі! напiсаў Андрусь 15.09.2005, 01:59 Ад нястачы мяккіх знакаў Узрушаны, пакутуе паэт Сонца сьветлае Зямлі — Пазьняк Закацілася ў Новы сьвет Там усюды цяпер сустракаюцца мяккія знакі, Але горка ўсё роўна паэту – яму гэта да сракі! напiсаў Ъ-знак 15.09.2005, 17:34 Месяц дружна Сьмешна ў роце. Гляджу праз вакно на сады Радзівіла дэ Сада. Яблык хоча апасьці ў гаўно. З тэлефонаў, апяць жа, "Бригада". Месяц дружна адправіўся нах Москаў. Зь месячнымі праблемы. Мо' яны на турэцкіх палях? Ці ў Салярысе пана Лема? Месяц дружна адправіўся? Так- цік-так. Гадзіньнік б'ецца. Морсу, стоячы, вып'ю за наш бардак, "Orbit" дам вялікаму Хорсу. Месяц дружна адправіўся… Бля- када порна-капытных сайтаў. Не страляйце ў майго жураўля! А ў суседа карова Знайда… Месяц дружна адправіўся. Лось! Бо ня танчыць, хаця й здаровы і ня страціў сьвятое там штось. Пайду сьпіжду-ка ў пана* дровы… _________________________________ *Пан - Біл Гейтс напiсаў Зрабіў Што Мог І Памёр Ад Аргазму 15.09.2005, 17:47 Постмадэрнізм памёр Постмадэрнізм памёр. Шамякін забіў Хадановіча У “ARCHE” галадамор, Крыза ў Акудовіча… Постмадэрнізм памёр. З вачэй толькі мяккія знакі Пасыпаліся. Матор! Ня пішам болей пра сракі. Постмадэрнізм памёр. НН спыніла выходзіць. Пара ўжо выйсьці на двор, Паслухаць, што зараз у модзе. Постмадэрнізм памёр. Пара, брат, пара нешта новае Прыдумаць. Хай гэты твор Будзе для вас за аснову :) Постмадэрнізм памёр. Стаміўся ўжо паўтарацца. Я проста пішу ўзор, Як можа паэт напівацца. напiсаў Андрусь 16.09.2005, 21:04 Жыве Беларусь! "Жыве Беларусь!" - мне шэпча на вушка школьніца і робіць у вусны "бусь", як дрэва Юды калоціцца… Жыве Беларусь - няўмёха ў кароткай сукеначцы. На выгіне лёсу - "хрусь!", аргазм нікудыські ня дзенецца. Жыве Беларусь. Саўбелія славіць мінэцікі. Пяцёрка са знакам плюс Зь пясочку ладзіць праекцікі. Жыве Беларусь. Сястрычка, прыдумаем новае на вобшчаславянскі ўкус "Менск-сутра" нам будзе асноваю. Жыве Беларусь. Я шчыра з табой зая*аўся ўжо рыфмы ўнікаць "ганарусь", чакаць, калі пукне ружжо. ЗЫ. Дарэмна Хадановіча ўсуе памянулі… напiсаў Зрабіў Што Мог І Памёр Ад Аргазму 16.09.2005, 23:57 Я проста пішу ўзор, Я проста лячу да зор. Мяне атуляе флёр, І лезе ў кішэньку вор, А я уцякаю ў бор, Той бор ля высокіх гор, На мяне нападае жор, Жор і чамусьці кор, Каханак хірург, не лор, І на нас нападае мор! Не хапае нам цёплых нор, І прывабных сезонаў-пор. Нам спявае кубінскі хор… напiсаў Не Х. 17.09.2005, 00:09 Пра што гэта я? А… Ну дык вось, можа, гэта, Прыязджайце да мяне ў ЗША, Як паэта да паэты! Пасядзім пагаворым мо… Сходзім купім па кніжцы вершаў, Сходзім папрактыкуем дзюдо, Ад канапы с***кі аддзершы… Але Брытні сказала “упс”… Я сказаў, што пра сракі ня будзем, Але ладна давайце пра пуп, Галаву, ногі, похву і грудзі! напiсаў Андрусь 17.09.2005, 05:47 А давайце не будзем пра пуп! Стыне вось у каструльцы суп. Ракруціўся заплоены чуб. Я узводжу праблемы ў куб? напiсаў Не Х. 17.09.2005, 20:27 Прыязджай да мяне ў ЗША! Хоць, я помню, баішся лётаць. Сцюардэса налье каньяк, Перадасць прывітанні пілота. Я чакаю на вершы твае. На паперы, дыскетах, кружэлках. Ты мой самы любімы паэт. Набывай мо квіток? І вэлкам? ;) напiсаў Зноў не Х. 17.09.2005, 20:33 Ну чаму ж пупы - гэта клас! рыма лезе ня "с***ка", а "ass", Я ж вару спагеці - ня суп, а таму давайце пра пуп! напiсаў Андрусь 17.09.2005, 20:34 "Набывай квіток"… Куды? Ну а "Вэклам" прычым тут, скажы? Набывай можа "Эй-Ці энд Ці" але перш сюды прыляці! напiсаў Зноў Андрусь Х. 17.09.2005, 20:53 Дарагі спадару Андрусь нех квіткі не даюцца у знакі Прыяжджай ты да нас в Беларусь хоць па праўдзе - мне тое да … напiсаў Thormas 17.09.2005, 22:07 :)))) напiсаў Андрусь 18.09.2005, 00:12 Андрусь Х., а дзе там "лірыка"? напiсала maryjka 18.09.2005, 00:50 Ну, лірыка будзе абавязкова. Забаўна, батлы, як у "8 Mile" напiсаў Андрусь 18.09.2005, 02:41 Ты мыеш Мой тэлефонны нумар У кішэні сваіх штаноў Раз за разам І год за годам Змываеш памяць У дробных клетках Я мыю Гліняны посуд, Драўляную падлогу, Шкляныя вокны І пройдзеныя гады І ўсё чакаю, Што ты патэлефануеш Па нумары, Які даўно змяніўся. напiсала Litota 30.09.2005, 17:21 Cкерца З болем плачам ў цемры смела мы не бачым нашых целаў ў стогнах гучных мера шчасця змрокам штучным вочы засціць мы не верым ўласным словам і начуем мы не дома зноў не чуем нашых сэрцаў ў танцы скерца. напiсала Litota 02.10.2005, 12:13 Калыханка Мілы-мілы Янка, Заспявай мне калыханку! Хай зліюцца галасы Нашы ў песьні нанач. Растрапі мне валасы, Майго жыцьця паніч… Спой мне ціха і салодка Пра дзіцё і котку, Пра шчаслівыя імгненьні, Лета і вясну… На твае калені Галаву схілю. Засну Да самога ранку. Мне прысніцца Янка… напiсаў ruzha 05.10.2005, 17:49 ЦІ НЯЎЖО? Цi няўжо Беларусь засыхае, як лужа? I ня знойдзецца хмарка, ня знойдзецца дождж, Што напоўнiць яе зноўку моцна ды дужа? Няма хмаркi? Няхай! Цi няўжо горкiх сьлёз Для Радзiмы шкада? Цi няўжо ачарсьцьвелi Сэрцы ўсiх жыхароў гэтай сьветлай зямлi, Што саромяцца мовы ды мо аскупелi?.. Як жа вы да таго дакацiцца змаглi? напiсаў Хведар Самотны 08.10.2005, 18:40 Тэлівізар грае, грае, А Хвядот сьлязьмі рыдае… Сохне ў лужыне вада, Дажыліся, гаспада! напiсаў Несамотны Стольградны 13.10.2005, 12:43 Тэлівізар брэша, грае, А Хвядот сьлязьмі рыдае: Сохне ў лужыне вада, Дажыліся, гаспада! напiсаў Лепш чым Стольградны 13.10.2005, 12:46 Зямля Не даюць хмары злосныя сонцу сьвяціцца, І ніяк, і ніяк ні туды, ні сюды Не магчыма ні воднаму промню прабіцца, Дакрануцца сьвятлом да халоднай зямлі. Каб хоць неяк сагрэць прасушыць яе трошкі, Бо зямля та зусім адсырэла даўно, Бо замерзла яна, дрыжыць бездапаможна, А спасеньне то ёсьць, але толькі адно. А спасеньне то ёсьць, але гэта ня важна… Бо нікому зусім не патрэбна яна, Бо ня будзе ніхто яе спасаць адважна, І яна засталася, напэўна, адна. inf.by/hvedar напiсаў Хведар Самотны 15.10.2005, 14:59 *** І, калі расчынілася Брама Нябёсаў, Асляпіла залотаю хвалі травы, Я ўсе раны свае да яе папрыносіў – Злыя краскі жыцця, рэха словаў старых. І сказаў: "Забяры ад мяне маю хіжасць, Ліпкі сум і бязмэтную рытміку жыл, Каб забыўся на морак, каб нібы не жыў, Каб забыўся на морак, Забыўся на морак!!!" І тады усміхнулася хмара нябёсаў, І тады зачынілася Брама Нябёсаў… - Да сустрэчы.. напiсаў tsikhan 20.10.2005, 10:47 Прыпеўка Хлопчык на зямлі ляжыць, Хворы дыятэзам: Жыць яму яшчэ ды жыць. …Травень. Пахне бэзам. напiсаў Кісё 30.10.2005, 03:32 *** А можа й не было ніколі гэтых рамантызмаў і мадэрнізмаў? А проста самотны сядзеў чалавек і губы кусаў і пісаў! … А потым думаў у роспачы: “Зноў нейкае абы-што…” Смерць Сонечны ранак Дворнік зграбае лістоту Нешта завершылася Свята скончылася І ўсе Сышлі І толькі Гаспадар Мяце з дываноў Канфеці П’янкі пах праветранага памяшкання *** Раскрыў акно і моўчкі запаліў. І па пакоі халадок паплыў – Прабраў мяне ажно да “мурашоў” па спіне. Гляджу ў акно, а на стале гарбата мае стыне. Гляджу ў акно. За шклом – зялёна-жоўты сад. І долу ліст плыве, і немажліва апісаць Ягоны рух, ягоны колер… І некуды за ім плывуць мае ўспаміны мімаволі Пра спрэчкі, пра бясконцыя размовы, Пра сотні твараў й агаламшальныя высновы Уночы, пры святле настольнай лямпы… Ціха.. ціха.. – Падае ліст на зямлю!.. напiсаў tsikhan 14.11.2005, 12:23 Верш, напісаны па дарозе дадому пад уражаннем ад вечарыны, прысвечанай 75-годдзю Уладзіміра Караткевіча і выхаду кніжкі Глеба Лабадзенкі “Пагер-вершы” Віншую Жыбуляў з першым І Караткевіча з Глебам… Ізноў не пішуцца вершы, Ізноўку сікае неба. Зноў Хадановіч спявае – Яго ўсё сніць Барадулін. Свярдлоў ізноў памірае – Не хоча стаць ён дзядулем. Абцас Марына зламала. Каб вам такога – крый божа. Калі тут “Мэнтаса” мала, Дык, мабыць, бог дапаможа. А я дадому у ботах. Пад’езда код паламаны. Збіваю з ботаў хлюпоты, Бадай, ўсё будзе намана. (7.12.2005) напiсала Litota 08.12.2005, 00:45 NIHIL Больш за больш Больш за боль Больш чым жах Калі думкі Хаваюцца ў словах, Калі словы Не болей чым прах, Калі прах Гэта толькі выснова “Як ёсьць ты – Ёсьць імя Ад імя ёсьць няма”. Больш не больш Чалавек ад народзін За нішто, за балота, За боль, за падман, Бо чым боль Больш не зьведаў ніводзін. Праз дрыгву і балоты Народжаных слоў Прыйдзеш зноў У балота. Жах зьбірае Імёнаў Спрадвечны улоў А імёны – той мёд Што без сотаў. І няма родзіць жах Родзіць боль і імя Іх адсутнасьць – Выключная цнота. Толькі ў словах Ёсьць існасьці знак Асязальнай Сусветнай самоты. напiсаў Sysik 08.12.2005, 11:02 Апошняя рэдакцыя: Верш, напісаны па дарозе дадому пад уражаннем ад вечарыны, прысвечанай 75-годдзю Уладзіміра Караткевіча і выхаду кніжкі Глеба Лабадзенкі “Пагер-вершы” Віншую Жыбуляў з першым І Караткевіча з Глебам… Ізноў не пішуцца вершы, Ізноўку сікае неба. Зноў Хадановіч спявае – Яго ўсё сніць Барадулін. Свярдлоў ізноў памірае. Гілевіч пуза гадуе. Абцас Марына зламала. Каб вам такога – крый божа. Калі тут “Мэнтаса” мала, Дык, мабыць, бог дапаможа. А я дадому у ботах. Пад’езда код паламаны. Збіваю з ботаў хлюпоты, Бадай, ўсё будзе намана. напiсала Litota 09.12.2005, 01:52 Яшчэ адна апошняя рэдакцыя Верш, напісаны па дарозе дадому пад уражаннем ад вечарыны, прысвечанай 75-годдзю Уладзіміра Караткевіча і выхаду кніжкі Глеба Лабадзенкі “Пагер-вершы” Віншую Жыбуляў з першым І Караткевіча з Глебам… Ізноў не пішуцца вершы, Ізноўку сікае неба. Зноў Хадановіч спявае. І не прыйшоў Барадулін. Свярдлоў ізноў памірае. Гілевіч пуза гадуе. Абцас Марына зламала. Каб вам такога – крый божа. Калі тут “Мэнтаса” мала, Дык, мабыць, бог дапаможа. А я дадому у ботах. Пад’езда код паламаны. Збіваю з ботаў хлюпоты, Бадай, ўсё будзе намана. напiсала Litota 09.12.2005, 10:42 Prykra hetkija "szedewry" Hlopcy, szczyra, mnie czytac'! Jak pa vaszaj szeraj hewry Pra suczasnasc' mierkavac' Dyk - my prosta bydla… jak vam poszasc' nie abrydla? Kin'ce hlopcy, hto razvodzic' tut sadom-hamoru, liepsh addajcie svaje sily LITARAturnym tvoram! напiсаў Adzin z paczynal`nikaw hetaj haliny 11.12.2005, 02:14 *** Зачынілі падпіску Скаты на газэты… Нехта вельмі разумны Здаецца такі, Палічыў, што яна Зусім нам без патрэбы. На які хер нам Вольнае слова, сябры?! напiсаў Хвядот 14.12.2005, 15:09 *** Не пакідай руплівы край, Запалані яго сабой! Куды ляціш? Ну пачакай! Застанься тут спадар-спакой! Ёсьць… галоснасьці няма, ня чутны гоман вызваленьня. Няўжо змагаліся дарма – Каб бачыць нашае зьнікненьне? Не! Пачакай яшчэ хвіліну, Ну паглядзі на гэты кут! Мне бачны лёс яго шчасьлівы, Магчыма застанесься тут? “ Жадаю жыць у той краіне, дзе, хоць няма быцьця, але ірвуцца на свабоду плыні, змагаючыся за сябе, дзе разьдзяляюць твае мары і разумеюць: што? дзе? як? дзе ў хуткім часе зьнікнуць хмары, дзе чалавек – жыцьця мастак!..” напiсаў Сьвета Погляд 16.12.2005, 13:31 ** І гэты вось сннег нетаропка-радасны Будзе жыць, калі нас не будзе. Не павісне ў паветры, як слова пустое і пафаснае – увасобіцца ў людзях бо ёсць яшчэ недзе ўнутры нас І праз сотню гадоў будуць кідацца снежкамі дзеці І, "атрымаўшы", равець іразмазваць пальчаткамі слёзы А дарослыя - усё так жа трапляць у бясконцыя пасткі і сеці І лаяцца злосна але ці ведае хто з іх,… Танчаць сняжынкі свае бела-белыя танцы, Нібы секунды, што поўняць свет Попелам мар і падзей, назвамі зніклых за павароткаю станцый Давай з табой ператворымся ў гэты няспынны снег… Давай з табой ператворымся ў гэты няспынны снег. напiсаў tsikhan 23.12.2005, 20:52 ** І гэты вось снег нетаропка-радасны Будзе жыць, калі нас не будзе. Не павісне ў паветры, як слова пустое і пафаснае – увасобіцца ў людзях бо ёсць яшчэ недзе ўнутры нас І праз сотню гадоў будуць кідацца снежкамі дзеці І, "атрымаўшы", равець і размазваць пальчаткамі слёзы А дарослыя - усё так жа трапляць у бясконцыя пасткі і сеці І лаяцца злосна але ці ведае хто з іх,… Танчаць сняжынкі свае бела-белыя танцы, Нібы секунды, што поўняць свет Попелам мар і падзей, назвамі зніклых за павароткаю станцый Давай з табой ператворымся ў гэты няспынны снег… Давай з табой ператворымся ў гэты няспынны снег. напiсаў tsikhan 23.12.2005, 20:53 Нямала наламае дроў Той, хто шукае прыгажосці, — Заўсёды вінаваты хтосьці, Хто не прынёс для нас дароў. … Вандруем мы спакон вякоў, А лёс для нас дарогі мосціць. напiсаў A.K-k. 26.12.2005, 15:05 Дарогі, дарогі — далёкія, блізкія, Сухія і гладкія, мокрыя, слізкія… … Не трэба адчайнай, дзе надта заносіць, - Дарогі звычайнай душа мая просіць. напiсаў A.K-k. 26.12.2005, 15:06 ВЕРШ ЯКІ АДНОЙЧЫ ПРАЧЫТАЎ МНЕ НА СОН У ГАДОЎ ДЗЕСЯЦЬ РОМА ЛЁСІК ЗЬ ЛЮБАНЮ ЗДАЕЦЦА НА ГОД СТАРЭЙШЫ ЗА МЯНЕ сяджу я ля вакенца семачкі лушпэнджу бачу мілы мой ідзе у абсератым пальце і з саплёй на барадзе і гаворыць мне не хаціцца лі прайціцца дзе фантаны шпіндзіляюць хлопцы зь дзеўкамі гуляюць не хаціцца вам прайціцца я і сам магу прайціцца і пайшоў ён на кладбішча дзе вецер сьвішча-сьвішча й саракаградусны мароз раптам бачыць нейкі нішча зьняў штаны і дрышча-дрышча з-пад карча вылазіць поп і гаворыць гоп-топ-топ як ты мог ў такую пору надрыстаць такую гору доўга нішча прабачаўся пальцам ў дупе калупаўся потым палец ўзяў у рот і гаворыць дык гэта ж мёд напiсаў шшшыт 06.01.2006, 17:56 *** Ем аранжавую хурму Скурку не перажоўваю. Ненавіджу зіму І піжаму сваю ружовую, Калі пер’е ў шчаку тыкаецца І гадзіннік на вуха цікае… Немагчыма не выказацца Гэтай ноччу, такой ціхаю. напiсала Litota 09.01.2006, 20:05 yзнаўленьні янка купала *** ну хто там ідзе бля дзынь-дзынь ну хто там ідзе бля хто там паўзе ў ахуеннай такой грамадзе адчыняй казёл дзьверы прыйшлі беларусы ды што яшчэ трэба вам ў такі позьні час грошай няма ў мяне зарабак паўгода ўжо сукі ня плоцюць я сьплю ўжо даўно што трэба вам сам ведаеш адчыняй казёл дзьверы бам-бам-бам ды няма ў мяне грошай заробак паўгода сукі ня плоцюць дзеці галодныя й жонка плача а як жа заначка адчыняй казёл дзьверы бум-бум-бум ды якая заначка лука ўсё пізьдзіць пра дзьвесьце даляраў а я й пяцьдзясят ніколі ня бачыў ну ўсё хлопцы на бацьку наезд мачы суку ааааааааааааааааааааааааааааааа аааааааааааааааааа ўсё пізьдзец *** ебанута я ебанута я маладая жыву весела ані дбаю мае дзетачкі позна-рана ўсе забітыя пахаваны сваю настачку гаўно тое закапала я ў кучы гною а данілачка важным хлопцам мёртвы плавае у калодцы супакойна я ўжо за дзетак сваіх родненькіх малалетак ебанута я маладая жыву весела ані дбаю напiсаў шшшыт 17.01.2006, 10:49 ён сказаў, што паэт, нат маленькая кніжка у "Цэнтральнай" кнігарні ляжыць, ды народ наш дурны не бярэ і са зніжкай, як тут творчай асобе жыць?! ён сказаў, што змагар, ішоў пад сцягамі краіну ад зла ратаваць, ды па нырках мянты яго білі нагамі,- больш не хоча сябе нерваваць. ён сказаў, што ёсць муза, клічуць Вальжынай, яна п'е дарагое віно, ды катаецца, курва, у шыкоўных машынах, не, каб хадзіць у кіно. ён сказаў, што прыхільнік Фуко і Барта, яго мара знішчыць Парыж, і ў тэкстах столькі прышпіляў ды жартаў, і ні слова пра веру ці крыж. такія ж заўсёды былі і будуць, як перхаць у валасах. пайшлі яны ўсе да свайго Буды, лепш пачытаю Сыса! напiсаў Bajstruk 20.01.2006, 15:46 Зноў вершы пра Бабкова адрадзіліся? напiсаў ??? 20.01.2006, 17:28 Байструк,добры верш…А вось у Яўгена - херня…Профі… напiсаў slavamir 20.01.2006, 17:39 *** МАНАЛЁГ БАТЛХАНТЭРА нехта едзе ў піздатай машыне нехта сядзіць у віле нехта ляціць у аэрапляне нехта сядзіць у сральне нехта ў купэ на верхняй паліцы нехта жывець у Ніцы смажыць сардэльку кіне бутэльку я падыйду падбяру яшчэ дзе-кольвек тузін знайду здам чарніла куплю вып'ю й засну на верхняй прыступцы якога пад'езду засну а сяньні знайшоў амаль новыя кеды й ня трэбен мне капітал я кеды сяньні знайшоў і хуй я кладу на ўсё пайду бутэляк зьбяру здам чарніла куплю абмыю новыя кеды я сяньні у новых кедах і хай мінак-мудак глядзіць на мяне як Ленін на буржазію я ведаю што я чалавек і мне трэба чарніла а ён калі хоча хай едзе машынай ляціць айраплянам хай а мне трэба чарніла пайду па бутэлькі ў новых я кедах пайду у нікуды пакуль напiсаў шшшыт 23.01.2006, 11:34 зялёныя вочы яе гэта рухї є нябесную несьвядомасьць. Мы їшлї па блакїтнае далїне, ламаючы ценї шкляных зорак ї трушча- чы чыгуновых карлїкає. Дождж якї падає зьнїзу єверх пераєтва- раєся є фэервэрк на Дзень салодкае волї. Потым усё зьнїкла ї катафальк з кавалачкамї мяне рушыє назад раскалоєшы твой сон ПАСЬЛЯ ТАГО ЯК МЯНЕ ТУТ НЯ БУДЗЕ сонца праз лупу глядзицца надзвычай ружовым ї мае салодкї смак яек жоєтае рыбы парэзаны дзень рота даєнає йдзе у кїно забляваныя кубїкї болей ня будуць расьцї у бутэльцы з-пад кетчупа здох добры эльф самлелае сонца пакрыецца кроплямї лїмфы ДУХ У ГАЗОЄЦЫ (КАХАНЬНЕ ЗЬ МЕРЦЬВЯКАМЇ) Ї Ён лётае на дальтапляне єздоєж мяне. Дзяєчына з плястыка- вымї валасамї сячэ дровы. Дух расколваецца на бутэлькавае шкло. Дзяєчына хоча єзьняцца. Язык распусты точыць трупны яд. Дух засоєвае раскалёны дрот у нос. Дух без штаноє. Давайце ка- хаць ї рыгацца вантробамї птушак. ЇЇ я ляжу є шклянцы П вїсїць у мяне за плячыма. Эрэкцыя помнїкає. Статуї возьмуць верх. Такое прыемна трымаць у роце. мы нараджаем жыцьцё є сваёй левай кїшцы. Заєтра ён зноє прыйдзе па мяне. У маїх вушах — ныркї разнастайных сусьветає яны прыпадаб- няюцца да зялёна-блакїтных сьцяблїнак калї хтосьцї нацїскае на клявїшу ї з гэрмэтычных сыстэмає лїюцца струмянї паветра; кава- лачак нечага фїзыялягїчнага пакїнуты мной на траве пераєтва- рыєся є вочы є гэтым рухомым валадарстве. Калї ехаць на ровары єздоєж ракї можна натрапїць на сонейка ї згубїць яго засунуєшы є дзїравую кїшэню Л калї я кажу Л пальцы мае становяцца цяжкїмї ї пругкїмї бы вада. З набрынялае нейкїмї павольными рухамї сэрцавїны твайго мозгу їдзе дождж сячэ на часткї ї абрастаючы крыламї пераєтва- раецца є несьмяротны ї чысты попел. Ноч (*) нїколї хай не за- вярэдзїць твайго чала кроплї расы будуць вечна сьцякаць з тваїх валасоє. у бабулькїным кошыку ты знойдзеш сваё цела ляльку так падобную да цябе скрыєленую є сутаргах нараджэньня абцягнутую густой сеткай зьмярцьвеласьцї ї цьвїлї. Зялёным краечкам вуснає ухапї маё таемнае ласканьне. Дэматэрыялїзуй зоры ї яны стануцца падобнымї да тваїх вачэй пасьля (*) Мэханїзмы єжо сьпяць напiсаў шшшыт 23.01.2006, 11:37 VIERSY STO ZMIESCANYJA VYSEJ NAPISAU PAET ILLIA SIN напiсаў шшшыт 23.01.2006, 11:39 Дзякуй спадар Jauhien. Мяне не перастае Сін здзіўляць :) напiсаў LG 23.01.2006, 14:49 Jauhien Вось толькі падчас апошняй вечарыны - мяне Сін не здзівіў. І гэта сумна. Нават ніхто не здзівіў. Ніхто нічога такога новага не зрабіў (я кажу пра перформансы).Пераношу гутарку на форум Другі фронт. напiсаў LG 23.01.2006, 16:06 калі хочаш каб я быў побач пасадзі мяне на ланцуг калі хочаш каб я цалаваў цябе адсячы рукі маёй маці калі хочаш каб я быў шчырым забарані мне пісаць вершы калі хочаш каб я кахаў цябе забі маю Радзіму і калі ты гэта зробіш з табой застанецца цела а душа мая так і будзе рваць усе ланцугі цалаваць матчыны рукі пісаць вершы крывёю любіць адно толькі Радзіму напiсаў Bajstruk 27.01.2006, 18:58 эдып тваю радзілку напiсаў радзімка 27.01.2006, 19:12 *** Гэтая замець мне Вершам Сусветным няспынным Падаецца ў той час, калі я стаю над Пінай. І ў Ім - нічога майго. Я толькі спрабую зрэдзьчас глядзець на Яго. напiсаў tsikhan 08.02.2006, 18:48 be happy бі бі яго давай па ябалу па ябалу бі каб знаў сука напiсаў шшшыт 09.02.2006, 15:48 ты, відаць знайшлася добрая душа прыслала мне вядома, удзячны, але хацеллася б мець хоць штось ці не зьвяртай увагі на pэальны выпадак, пра які ha zusch крычыць працягваецца хвілінаў пяць заhujaki ўздыхаюць з палёгкай не тут было аўтаматычна над пэўны час пражыў праяўляюць дзіўную, але відавоч не тая ж гэта самая куль акрамя ідыёцкай формулы, проста што ж, так як я выступаю тут у якасці касцей заўсёды і не ў любой сітуацыі зачапіла сумяшчальны набор ў мяне ўсе кнігі ў бачу падабенства паміж гэg я праязджаю год асоба можа сабе дазволіць такую не баючыся паказаць свае слабасьці vітаю, дружа ня здолею сваё суб'ектыўнае перастаць злавац ўздым пасьля прыпісваюць выказваньне, маўл я ў аднoj сапраўды могуць быць хто такія a зьнешні выгляд на ўсе сто адсоткаў не a якая жывая i вясёлая ьвяртаюся ні да каго пэрсанальна весялей за нагадала такі выпадак якi сядзеў побач якая вяла напiсаў шшшыт 10.02.2006, 15:30 cehla асканала разумець такога z сабе не магу дазволіць наз раючы іхны навуковай лiтаu ратуры, дык гэта справа tz вукоуца i можа толькi штос стварае да вашых пытаньніi была яшчэ адна асьпірантaк а з нашай катэдры якая так хацела займацца сам трэба п няхай кожны на яшчэ адзін п тарка выпраўляе сакавіка ўz здаецца, наадварот… чаму мя не пра што вы болей шкадуеце прамовіла на развітанне зарэ стравацца добра асабліва кал гаворка заходзіць пра што, д рэчы, характэрнyja для чамусь ці, хочацца верыць, што не па рабуюць пісаць асабліва ўсцiu напiсаў шшшыт 10.02.2006, 17:04 распні мяне на крыжы маёй нацыі за тых, хто здрадзіў сабе, лёг пад акупацыяй, зламіўся ў барацьбе. распні мяне, лёсам асуджанага заткнуць гэтым здраднікам рот, і ўсё-ткі пабачыць абуджаным беларускі народ. распні мяне, голас мой уваскрэсне набатам у людскіх душах, вырве глотку змагарнай песняй, ніхто яго не задуша. распні мяне на крыжы маёй нацыі разам з тымі, хто кляўся сабе: калі жыць пад акупацыяй, дык толькі ў барацьбе! напiсаў Bajstruk 17.02.2006, 17:58 СЛОВА Прысвячаю Алесю Сцяпанавічу Разанаву Я іду па замглёнай вадзе чалавечых ілюзій На маім языку палае і курчыцца рэха святых імёнаў Кожным крокам наступным я ўтоптваю ў бездань свой жахлівы адбітак Але кожнага разу вяртаецца ён яшчэ больш дасканалым ва ўласным чарноцці Тыя рэчы, што браў я ў рукі свае, – зніклі, стаўшыся мною Мае дзеці, што былі раней як браты, Адмаўляюць сабе ў існаванні Я іду басанож па спустошаных землях непераможнага краю І на ступнях маіх – пыл Бязмежных Дарог і прысохлая гліна напiсаў tsikhan 21.02.2006, 11:02 СУСВЕТНЫ ВЕРШ Гэтая замець мне Вершам Сусветным няспынным Падаецца, калі я стаю над Пінай. І ў Ім - анічога майго. Я толькі зрэдзьчас спрабую глядзець на Яго. напiсаў tsikhan 21.02.2006, 11:06 Сябру Дарозе прысьвячаю Я вітаю цябе, дарога, Цёплы дождж па халодным бруку. Дзякуй, дружа, што дзякуй богу Гэтак шмат вось у гэтым гуку, Калі дождж разьбівае лужы, Калі ноч шапаціць лістотай. Калі подых паветра дужы Разьдзімае прыроды цноту. Не зважаю на страх і холад І шыбую наперад строга. Я вяртаюся ў родны горад. Я вітаю цябе, дарога! напiсала Litota 03.03.2006, 21:58 БУРЫМЭ Не стамляе цябе дарога, Адгукаюцца крокі ў бруку. Ты вандруеш - і дзякуй Богу. Я пазнаю цябе па гуку: Ты ўлятаеш, як хлопчык, ў лужы, Лістапад засыпае лістотай. Малады і нясцерпна дужы, Ты чыю забіраеш цноту? А вакол сакавік і холад. Я з акна паглядаю строга. Ціхі двор, і шалёны горад, І кудысьці бяжыць дарога… напiсаў Гіпербала 03.03.2006, 22:57 Калі ноч шапаціць лістотай, Піша вершы Журфак_Літота. :)) напiсаў Гіпербала 03.03.2006, 23:00 Гіпербала, вы геній :) напiсала Litota 05.03.2006, 23:34 Ёсць такі цікавы сайт: lyrikline.org/sl/list_languages.aspx#be напiсаў Адам Глобус 30.03.2006, 16:04 dziakuj напiсаў шшшыт 31.03.2006, 13:54 БУМЭРЭ Дарагая мая дарога. Рукі ў брукі іду па бруку. Аддаваўшы богава Богу, на БТ дадаваў я гуку. Бумэр чорны дратуе лужы. Неістотны працэс зь лістотай. То я жудасны, то я дужы. Кожнай цэлкі я знаю цноту. Рэп тутэйшы пра ліст & холад. Паглядае прахожы строга. Адмарозкі я і мой горад. Ну, і ты шчэ, мая дарога… напiсаў BMW 31.03.2006, 20:56 Ноч. Пагасаюць гмахі, І ажываюць духі. Ноч забівае страхі І нараджае рухі. напiсала Litota 13.04.2006, 14:24 Дзень. Я люблю Лiтоту Чытаць на блакiтным экране. Гарэлiцу пiць у ахвоту - Адмовiць сабе не у стане. напiсаў HlebnaVinny 19.04.2006, 17:11 асцярожным1 дрыготк1м1 радкам1 намалюю карабель надзе1 1 насуперак з1ме яго ск1рую да сузор*я Вашай прыгажосц1 напiсаў vohnik 29.05.2006, 16:45 06.06.2006. Нарадзiў Горад гук Гукi адбiў брук Важыў мяне гак Так, як чароўны цмок Хітрыкаў быць знямог Чэснасцi не дасяг Нiбыта мой абсяг Ды зразумець дай Бог… напiсаў vos` tak 06.06.2006, 18:28 06.06.2006. Нарадзiў Горад гук Гукi адбiў брук Важыў мяне гак Так, як чароўны цмок Хітрыкаў быць знямог Чэснасцi не дасяг Нiбыта мой абсяг Ды зразумець дай Бог… Не зачапiў штось Вершам сказаць рэч Рэбус жыцця я Вырашу – не пярэч Хіба не будзе больш Радасных з ёй сустрэч Свет малы насамрэч А неабсяжнасць - горш Важыць мяне гак Гукі адбіў брук Так, як чароўны цмок Горад народзіць гук Pushkina dzen' naradzennia напiсаў jak zmog pavinhavau 06.06.2006, 18:47 няўдалая раптоўнасьць закаханасьці да прыкладу падыходзіць тутуту мужчына ў сярэдзіне сябебебе й голасам у ўтамавальнай кашу ліліліт кажа бебебе яна ж трансьвісьціць нешта з бахахаха й ня бачыць ніякага сэнсусусу ў букеце ягоных словаўаўаў і ў некім падобным адказе напiсаў шшшыт 02.07.2006, 19:38 ПАЭЗІЯ У абдымкі твае - дадому - Вяртаюся зноў і зноў. Я ніколі не мог растлумачыць нікому, Што такое дабро і любоў, і чаму так балюча мне, калі ўвосень Птушкі збіраюцца адлятаць, Крычаць, а мне падаецца - просяць Аб нечым. Не, не пра тое хачу сказаць! А пра тое, што ёсць ува мне нешта, Што не змяшчаецца ува мне. Яно жыццё прасейвае рэшатам Слоў. Яно плача ў маім сне. напiсаў tsikhan 15.07.2006, 13:53 *** ………………У. С. КАРАТКЕВІЧУ Барані мяне, Божа, ад рабства І ад ісцін, што сплылі тлушчам. Ад упэўненага нахабства. Ад стабільнага раўнадушша. Дай мне сіл не сцярпець абразы, Адгукнуцца на боль – любоўю. Я жывы ў гэтым мулкім часе Толькі вераю Адною – Што ваяр Георгію роўны, Калі б'ецца за вольную Волю, За сапраўднае – за край свой родны, За новую рунь на спустошаным полі. напiсаў tsikhan 15.07.2006, 13:58 *** Той ночы яшчэ да ліха. Хадзем у пусты пакой, Дзе я дакрануся ціха Да вуснаў тваіх рукой. Нічога казаць ня будзем, Пакуль не надыдзе час. Замкнёмся знутры. І людзі Ніколі ня знойдуць нас. Мы будзем рабіць темна, Што бог не дазволіў нам. І мне, і табе прыемна Грашыць, хоць і напалам. Затым асьцярожна ноччу Мы ўключым на кухні газ. І нават калі захочуць, Анёлы ня знойдуць нас. напiсала Litota 22.08.2006, 16:29 маё каханне быццам сон: на золку усё знiкае, i толькi нейкi дзiуны звон аб iм напамiнае… напiсаў ганначка 25.08.2006, 21:37 цiшыня.ззяюць зоркi. смак палынi горкi разлiваецца па свету, акутвае планету напiсала ганначка 25.08.2006, 21:40 Стоячы над прорваю. Зараз, стоячы над прорваю, Паміж высокім небам ды мінулым, Я думаю, якой валодаць трэба воляю, Каб здзейсніць усе мае, задуманае.. Каб мары, і ня добрыя, і ня дрэнныя, Узыйшлі, ды цудам бы нарадзіліся! Як дваццаць тры гады таму назад матуля мілая, Мяне пабачыць у бога ўсё малілася! Тут вечер моцны, ды празрыста-літасны, Усе моўчкі просіць - саступі, вярніся. Навошта робіш лёс свой мытасным, Калі ня згодны - лепей застраліся. Але, хоць неба і высокае, і цёмнае - Адзіную на ім я бачу зорачку! Недзеяю звецца яна, родная. Спявае песню мне пра ладну долячку! напiсаў Zmicer 26.08.2006, 23:28 Зараз, стоячы над прорваю, Паміж высокім небам ды мінулым, Я думаю, якой валодаць трэба воляю, Каб здзейсніць усе мае, задуманае.. напiсаў Zmicer 26.08.2006, 23:28 Зараз, стоячы над прорваю, Разглядаю неба чорнае. А з мяне ліецца ўніз піс-піс-піс… напiсаў Не-Зміцер 27.08.2006, 12:31 восень лісцікі бярозы жоўтыя стракозы лісцікі асіны нібы апельсіны лісцікі рабіны пэйсы ў равіна лісцікі каштана зубы ад шайтана лісцікі таполі абскубаны моллю лісцікі кляновыя постмадэрновыя напiсаў vohnik 30.08.2006, 18:07 ……………………………………… Спрадвек, Як нарадзiўся чалавек, Даецца запавет яму ў дарогу, Каб ведаў ён i радасць i трывогу За тое, што навокал iснуе. I ён, Той запавет, мо, на мiльён А мо, i на мiльярд стагоддзяў будзе. Ды толькi усё роўна свет у брудзе… А выправiць – сумлення не стае. ……………………………………… напiсала Spakusa 12.10.2006, 01:40 *** Зноў шурпатыя шыны шарудзяць пажоўклае лісьце Я шукаю нагоду, шукаю прычыну для выйсьця Гэтай восеньню неба наўмысна шарэе павольней Гэтай восеньню дождж па-дзіцячы шалёна-свавольны. Гэтым пахам надыхацца нельга ніколі-ніколі Я глытаю паветра майго без цябе навакольля Безвыходнасьцю выйсьцяў заблытваюць брудныя сьцежкі Паміж днямі шырэюць аглухшыя цішшу прамежкі. Мае новыя боты прамоклі наскрозь ад хлюпотаў Прыстае да зямлі састарэлая ўвосень лістота Гэтым ранкам узгадваюць сны пасажыры трамваяў Гэтым разам ня разам з табою наноў паміраем. напiсала Litota 18.10.2006, 17:24 *** Не зможа людскую самоту усю, да апошняе кроплі, і коўш сямізорны ўвабраць. Не зможа… Эх, Божа, мой Божа! І ноччу наступнай зламанае джала іголкі будзе глыбокую вену шукаць… напiсаў гэта я 21.10.2006, 11:14 Белымi нiткамi знiтавана Наша каханне… Не трывала. Iголкай тоўстаю здратавана: З рваных ранаў Кроў сцякала… За кропляй кропля днi i ночы Лiлася долу… Як балюча! Куды мы крочылi, куды крочым, Усё – крамола, Вiр кiпучы. Мы ўглядалiся бездапаможна Ў слабае цельца З крывёю… Майго паўсэрца не прыжылося З тваiм паўсэрцам, Як мы з табою… напiсала Spakusa 25.10.2006, 02:02 Трэба часам палын каштаваць, Каб адчуць, што есць шчасце на свеце, Каб убачыць, што сонейка свецiць, Трэба часам палын каштаваць. Каб жыцця свайго сэнс адшукаць, Трэба з годнасцю крыж свой несцi. Трэба часам палын каштаваць, Каб адчуць, што есць шчасце на свеце. напiсала Spakusa 25.10.2006, 02:03 Litota_ В платье из кашемира Под дождем стоишь В карту большого мира Смотришь и тупишь… Литота, литота, литота! Девочка из журфака В черных чулочках В синих полусапожках. Почему ты такая странная Об этом мне уже говорили Даже внутренний голос Повторяет это во сне. piska.livejournal.com/254199.html напiсаў Што за верш? 24.12.2006, 20:54 Якая прэлесь ) напiсаў kanaj 25.12.2006, 00:41 МОВА!!! Мова продкау маiх – Беларуская Мова, Сымбаль роднай Краiны, у якой я жыву. I з дзяцiнства твае мiлагучныя словы Мне заусёды пяшчотай краналi душу. Тыя песьнi, што чуу я калiсьцi ад мацi, Пра прыгожы наш Край I свабодных людзей, Буду дзецям сваiм я таксама спявацi На цудоунейшай самай на Мове сваей! Шмат у розных якiх пабывау я мясьцiнах, Шмат што бачыу… Але ж толькi тым ганарусь, Што я родам з блакiтных вазёрау Краiны, Што гучыць як Казка – МАЯ БЕЛАРУСЬ!!! напiсаў VadzimMova 15.02.2007, 23:31 КВАДРАТЫ “У квадрата чатыры вуглы…” Адам Глобус Не адзін і не тры, а чатыры, (Па прызнаньню паэта Адамчыка) У квадрата вуглоў налічылі, Заадно і ў паралелаграмчыка. Як жа так! Не дапетрылі самі, Што ў чатыры вуглы заціснуты І квадраты, і ўніверсамы, І тутэйшых паэтаў дыспуты. Дзе скідаюць паэты вярыгі І зьбіраюцца вуглапаклоньнікі Новых глобусавых рэлігій… Вось і ўся тут сілабатоніка. Хоць блукайце штоноч Арбатам, Хоць лятайце ў Мадрыд аэробусам – Не знайсці анідзе вугал пяты, Ні ў квадрата, ні нават у глобуса… напiсаў sys55s 13.03.2007, 17:04 Мае тэксты на тэму - МІР БЕЗ ВАЙНЫ І НАСІЛЛЯ НЕИЗВЕСТНОМУ СОЛДАТУ Солдаты шли спокойно, просто знали Сегодня все они умрут Они уже нам всё простили: И тем кто держится за свой уют… И все их девушки дождались… И вместе звёздами души… Услышать и разрушить - мама… Пришли. И первому упавшему по грязи, Ползла сестра, Родная им обоим - сыра земля Так приняла Без знака и ответа За наши ветром сжитые года Шипеньем на поленьях света И долгого тепла - желала каждая планета И знаете особенная - чья Писали письма и бежали дети На этом месте По моим рукам, глазам И ворон в клюве с воронёнком В реку бросал Всех тех, которые клялись А я лежал Тот самый – неизвестный Который – знал. 17.1.2000 СОБАКА ДРУГ ЧЕЛОВЕКА… Дэн – 1, тихо уже Вздыхания стон Ых Лапы стучат,на камни уже падает Я виноват,рёбра торчат, слабая Мёртвая ты собака-2… -мама, смотри, собака как лось- Девочка мимо проходит А на снегу белый от инея ночи Дэн – 3 Зима между прочим… 20-ть на минус… Длинно лапою яма – чувствую смерть Здесь полежу, а там закопает Тот кто привёз – конец… Дэн - 4 Под грушей - Весной в цвету… - я тебя помяну. ПОНЕДЕЛЬНИК ДЕНЬ ТЯЖЁЛЫЙ. ПРОСТО ЮЛИЯ УМЕРЛА Обычно, странно, страшно и незаметно Зашевелилась луна Расплывались твои сонеты Наступала зима; Никогда нам с тобой не встретиться Никогда не видеть, Ты не будешь темно мерещиться, Ты не будешь меня ненавидеть; Нас с тобою никто не понял И никто не любил И под солнечной, золотой короной Каждый нас немного убил. Это всё пройдёт, и навечно, ты останешься снова одна Будешь ты любить бесконечно, Но любовь твоя ненужна; Все твои ненужные - здравствуй Рыбьим шорохом на воде Колотилось сердце на счастье А теперь стучит лишь бы где; На вас плюнули эти губы Ускользнули пустыми глаза По ступеням тобою хоженным – проведу рукой – навсегда; Ты не милая - не хорошая Ты забытая мысль Словно камень в омуте брошенный Скользко илом в груди – молчит… Голубь выпущенный тобою Вчера вечером прилетел, Его не было всю неделю, Что ты умерла, Я не верю - Что я этого не хотел. 9.7.2001 ВЕРШ НА СВАБОДУ Мы паміралі Непрыкметна За кропляй кропля След у след, Дождж мыў мне вочы Сыпаў лісце Ды калола Пальцы восень Шаптаў мой дзед… Ілгун… За плотам нельга рэчку каламуціць Ні пералазь туды Сядзі Ты бач – Цераз штакетнік Моўчкі Толькі вецер Дыхае - й перасыпае, грудамі зямлі? Так, я ляжу… Кахаю чорну глебу… Няхай ты груда… Але ж ты мая… Мо тут на ёй… Уся праўда свету… І сонца бачу… Хай хаця здаля… 7.10.2002 ЕВФРОСИНЬЯ. Если я сегодня не умер Значит – умер другой. На весенней земле, чуть тёплой Опечатался след Как зимой. Пустота вокруг одинокая В мокрых деревьях кружит И на сердце ваше из облака Холодом вечным сквозит. Над Софией тоненьким лучиком Взгляд весенний звенит Это жаворонок попутчиком Вам из прошлого благоволит. Шаг за шагом Дальше и дальше Всё знакомое позади Нет уже ни правды, ни фальши Только истина впереди. 5.6.05 Жизнь постоянно нас испытывает на свою зависимость, но мы так стараемся от неё избавиться, что она не справляется. 2.11.2005. сегодня у меня появился новый друг – Витя Гурин? Он пришёл ко мне выпить, помнит где я живу, но уже не знает моего имени, я ему дал визитку. У него уже почти закончена старая прошлая жизнь и идёт новая… …я много не помню, скажи как тебя зовут… да… да Олег… а фамилия… я вообще не помню твою фамилию… вот у меня шрам на голове… …помню в пивнушке пива попил… холодно было… я перед этим выпил… не пей никогда на работе когда холодно (не знаю, говорю, было ж лето) очнулся в 9-й больнице через 3 суток… кто ты… никто не знает… говорю живу на улице Калинина в Снове и не знаю кто я… телефон был на поясе… кармашек… деньги… куртка… всё пропало… а Наташка говорит у меня новая любовь… суки эти бабы… спрашивает чего пропал… а я говорю… три месяца… недели… в больнице лежал… почему ты не приехала… Вообще я прихожу к мысли, что каждый город требует своего сумасшедшего, или потому что он с Р.Н. хотели жениться, а у её род всё контуженных требует – дед, сестра…Витя . Прости Господи Ответ: что делать, когда твоему другу отморозки разбивают голову, и увидев тебя через 3 месяца он не помнит твоего имени и что странно, помнит имя твоего сына, и видя его, постоянно спрашивает, немного заикаясь – Ваня, а как зовут твоего папу- Есть ли у меня друг – вопрос. 27.11.2005 Рабочий текст инсталляции БЫТЬ-НЕ БИТЬ БИТЬ-НЕ БЫТЬ - автор Олег Пракорина. КАЖДОМУ УШЕДШЕМУ ПОЭТУ Убить поэта просто и легко Немало есть тому примеров, Вот не убить поэта сложно От того, Что ни один поэт Не смог уйти отлицемерив. Так просто счастье и любовь Отдать другому в руки Переломав свою судьбу в стихи И тишину использовать, Как творческие муки. Расклад простой и вечный - не люби любовь Но чувствуй – Ложь, обман Уничтожение поэта И ничего здесь твоего - Поэт уходит чистым перед светом. Тогда сотрутся в пыль От вечности, Все каменные, памятные знаки А слово будет жить И плакать – Одинокая красотка, Что ты ушёл, Хотя её любил – пусть даже треть от сотки. Над этим миром без тебя покой И разница любая в том, Что каждый крест как твой - И будешь ты в аду гореть, Ни где-то в пустоте А ровно посерёдке. 25.9.06 ПІКАЛІНСКАЯ СЛАБАДА - СНОЎСКІМ ЖЫДАМ РАСТРАЛЯНЫМ У ГОРКАЎСКІМ ЛЕСЕ - ЛІПЕНЬ1943. НАЗАЎСЁДЫ ГАСПОДЗЬ ЗАРУЧОНЫЯ МЫ НА АБЦАС… Я РАНЕЙ ТУТ БЫЎ ЦЭЛЫМ НАРОДАМ, А ЗАСТАЎСЯ Ў ПАМЯЦІ ТОЛЬКІ АРНАМЕНТАМ І КУДЫ НАС ВЯЛІ, ДЗЕ МЫ ДОЎГА ЧАКАЛІ, НА КАГО ПАКІДАЛІ МЫ, ЗЕМЛЮ І ХЛЕБ ДЗЕ ЗНАЁМЫЯ ФАРБЫ, ТОЕ ШТО МЫ НІ ВЕДАЛІ І АБ ЧЫМ ЖА МЫ ДУМАЛІ КАЛІ ПАДАЛІ Ў СКЛЕП. З БОЛЕМ НАШАЙ ДУШЫ, РАЗЛЯЦЕЛІСЯ НАШЫЯ ПЕСНІ, АД МЯЖЫ ДА МЯЖЫ МЫ ЯК ПТУШКІ КАЛІСЬ, ГЭТЫ СПЕЎ ЗАВЯЛІ. РАССЫПАЛІСЯ КОСЦІ, АД ДЗІКАГА БОЛЮ, МЫ ТАДЫ - ЎСЁ СВАЁ Ў НЯБЫТ АДДАЛІ, КАБ НІ ЗМОЎКЛІ, ХАЙ, НЕДЗЕ Ў ЛЕСЕ, НАД СТРАШЭННАЙ МАГІЛАЮ НАШАЮ, АШАЛЕЛЫЯ САЛАЎІ. ПАВЯЛО ТАК ЧАСІНАЮ ЧОРНАЮ – ПОКАТАМ - УСІХ ЗА РАЗ, БІЛІСЯ КУЛІ Ў НАШЫЯ СЭРЦЫ АДЧЫНЯЛІ Ў СВЕЦЕ НЯБЁСЫ НАМ З ТАБОЮ - У АДВЕЧНЫ ШЛЯХ. 19.5.06 ПАМЯТЬ СОСЕДА. Ночной, бродячий одинокий поцелуй, Твоих волос случайное касанье, Разбросанные чувства и слова Переводили ткань воспоминанья. На тёмном отражении зеркал От вспышки горизонт И звёзд желанья Ручьём весенним Сон твоей любви Меня не ждёт Вполне достаточно лишь лёгкого дыханья. Мечтаю видеть вас Всех вместе… По-красноармейски… И Бранденбургские ворота И Штерн и Эльбу И Зееловских высот - Ту часть, Где проходил сосед – Меня по уличному звали - Коммунистик, А он в рейхстаге на стене царапал: - В. Акулик – Патроном автомата ППШ-а… Так радостно и зло Войной из Беларуси Западной Пробил окно Вернувшись на Восток… Живой… Осталась память - пушка в стоге сена - трофейный Вальтер, “Лейка”, самогон - и мастерскую… 3-х -этажным называл рейхстагом… Когда, ещё в 2000-м году, входил в мой дом. 31.12.06 ДОМОЙ. Поют нам мёртвым о любви Снимают фильмы В отверстие от пули – ордена И слёзы, Вперемешку с кровью Поливают огнём и дождём, А уходим – Горит одиноко свеча На закате – На чёрном. Наше белое небо И вечные дни Лишь живые кричат – помогите - Люди добрые – я одна, Люди добрые – с малым дитем, Свет холодный, из-под окна И синица рядом кружится… Журавли из моих друзей Растворяются – в небе чистом, Силуэты других людей Переходят на наше место, Нескончаемый шлейф журавлей От курлыканья - в небе тесно. Мы прощаемся с теми - кто жив Слёзы – Лишь любимых задержат На один, дополнительный круг Для последней, Для вашей надежды. 18.2.07. ВОЙНА - СССР. - Работают все радиостанции Советского Союза. - Говорит Москва! - Сегодня - Без объявления войны… Евреи, погромы, фашисты, - Война И Геня – гамбурского гетто В Минск - собирала корки. Их уничтожили - Война Гитлер-югенд – милой фройлин Уже не вспомнить… - Говорит Москва - 8-го мая - проснулись ночью… Была война. …И кем ты был …И кем ты стал Предначертано в нашей жизни, Верил, Пусть ты живёшь - В чьей-то памяти, Только мыслью. В час смерти вашей, Пусть ни у кого Не дрогнет сердце, На миг от вздоха запотеет снег, Один, Забытый, Безымянный, вечный Нашедший вдруг– Все судьбы - всех. И делай как должно, Пусть в этом, Не мешаются размены в пустяках И в смерти ты тогда найдёшь, Всю жизнь - Не только прах. МИР БЕЗ ВОЙНЫ. Сколько веков будет длиться - Слава твоей победы… Отходим, Умирая на ходу… Земля приносит боль, Звезда – блаженство Как слышите Приём… Звезда – земле Погибших души, Выбирают совершенство. Кто будет собираться у моей могилы, И будет ли нужда Кому-то приходить И каждый человек, Сам выбирает силу, И каждый - выбирает свою смерть. В том месте, где ты проходил И захотел остаться Почём мне знать Желанья высших сил, И человеческий предел Желаний тех - Которым получается сбываться. Я человек, Что вдруг - Почувствовал свободу, Летящей пули И – Преодолев себя И жизнь… В… опасности… завета… мужества… Но мысли в плен не взять - Всех стран не покорить - Цветы все не собрать - Всё небо не объять - И мир - Без войны и насилия, Не получается - отыскать. 11.3.2007 РАЗГОВОР. Есть царство мёртвых - В мир которых, Заключена душа, Распад огня, земли, И воздуха с водой Пусть даже - умирая – узнаём – Тебя со мной… Извечный разговор двоих С победою стихий простых. Вообще - Я – то, Что я не знаю А то, что знаю, То – уже не я. В глазах мы ищем - Изначальное вибраций, Души живущей, Круга ритуал. Великий танец смерти - По космической спирали, Гармонию Вселенной волновал. МИР БЕЗ ВОЙНЫ И НАСИЛИЯ - ХАЙКУ. Дикой знакомой как ночная звезда Переходит в барокко Птица мертвого края. Я белой ночью солнце встретил Чёрной бабочкой над травою Первый день. Солнце Прямо в глаза Я мгновение счастлив. Беларуская экзотыка - Мовы ні ведае Забіты камар. Маўчы Будуць растрэльваць Каб тут ні смярдзеў. Смерць после полёта Алая роза рождения В смерти. Каждый день умирать Вот и жизнь в безделии Чудесного. Касмаполіс пурпура крывя Алюзіі змроку Расквечанай хвоі. Норма жизни Камикадзе Смерть – жребий небожителей. Соловей на братской могиле Молчаливые грехи мира После 60-ти лет в утреннем небе. АВТОР - ОЛЕГ ПРАКОРИНА 12.3.2007. напiсаў aleg prakaryna 20.03.2007, 07:58 Сонца памірае ў вадзе, Пабачыўшы ўвесь свет Вялікае і мудрае. Ты цягнеш рукі да яго, І твае вочы на яго глядзяць- Ты плачаш….. Ад прыгажосці перадсмяротнай, Ад велічы непаўторнай яго, Ад непазбежнасці таго, Што завем мы адзінотай. Ня бачыў наш народ ні мора, Ні сонца ў ім, але Ведаў веліч слаўную зубра, Волю птушкі ў небе, І перад смерцю кожны ведаў, Што жыў ён не дарма. І веру я, што пасля сёння Заўсёды будзе заўтра, І разам мы чакаем наш усход, Бо сонца, як і вялікі мой народ, Ніколі не памрэ! напiсаў Uladar 20.03.2007, 16:13 Прывітанне ўсім! Я зусім нядаўна пачаў складаць вершы. Быў бы вельмі ўдзячны ўсім, хто проста прагледзіць ды і тым, хто напіша нейкія заўвагі. Наперад Вялікі Дзякуй! “Помнік” Ты жывеш, ты задаволен сваім жыццём, Табе не патрэбна высокая ідэя. Крумкачы праляцяць над тваім крыжом- куды знікне тваё цела? Твае косці ператварыліся ў попел. Дзе твой помнік, на які глянуць твае дзеці? Зямля ўзрасціла, зямля забрала, што засталося?! напiсаў Uladar 20.03.2007, 16:18 ……………………………… У маёй кватэры на сцяне вясіць нейкая карціна: Там плывуць аблокі, зверху сонейка глядзіць на землю Гэтае палатно пакрыта празрыстым шклом, але я не бачу ў ім сэнса. Крывавая рожа, зажатая рамкай з усіх бакоў, Адражаецца ў ёй- Жудасна становіцца мне. “Мабыць, гэта нерэальна?” - пытаюся я- “Можа, прывідзілася ў сне?” НЕ! НЕ! НЕ! Думаеш: усё ў жыцці так проста На халяву хочаш яго пражыць Бачу: душанька твая малога росту Смерць тваю не адмяніць. Як той бусел ляцеў важна і павольна Крыламі ўсё махаў, махаў, махаў- гнойнае паветра разносілася толькі пры ўзмаху яго крыла. Гэта ж яго дом- там жа яго дзеткі Ты пайшоў у лес выкідваць аб’едкі—- зацягнула цябе багна-бусла родная зямля Вось так ты дзякуеш прыродзе, што ўзрасціла цябе, надзяліла ўсім неабходным. Ты цар прыроды? НЕ! НЕ! НЕ! Думаеш, у космамас злятаў, убачыў недра зямлі Чалавекам назваўся- так ужо галоўным стаў? Узяў сабе важную ролю ў гэтым творы Да халявы дарваўся, на гару ўзабраўся, Думаў, вышэй за ўсё? Да хто ж ты такі, да хто ж ты такі??? дзе…той …адказ …? А я бачу яго, я бачу яго на маёй карціне- Пад сонцам косці буслінай сям’і той ляжаць А пад імі – нясчасная раўніна- вось яна матка Зямля! Адкажы, Зямля, ад каго атрымала ты гэту падзяку? Няўжо ад двуногай пачвары, што цябе затаптала? ТАК! ТАК! ТАК! напiсаў Uladar 20.03.2007, 16:18 Трыялет памяці Н.Арсеньневай я Вам прызнаюся ў каханьні далібог хоць ведаю ніхто і не пачуе як плача май зноў на аркуш пішу я я Вам прызнаюся ў каханьні далібог для Вас ўсе сонцы ці хоць зорку тую зь нябёсаў я сарваў бы калі б мог я Вам прызнаюся ў каханьні далібог хоць ведаю ніхто і не пачуе напiсаў Арцюх Гэрмановіч 14.04.2007, 19:52 п’янка у суседа штодня зранку стоадсоткавая п’янка крыкі енкі бойкі маты філярэты філяматы коркі пляшкі з-пад гарэлкі так жывем на сьвеце гэтым 20 красавіка 2007 напiсаў Арцюх Гэрмановіч 21.04.2007, 21:27 cognata vocabula rebus схавацца за чужым тварам сталёва прамаўляць словы асадкай і сваёй марай зьбірацца у блакіт новы скрышыць сваё імя сьмела ў псэўдонім апрануць сэрца і чорнае зрабіць белым паставіць над усім сьмецце нясьпелае назваць сталым на сьмех перад усім сьветам ў патыліцу страляць стала няшмат каб асягнуць мэты 9 красавіка 2007 напiсаў Арцюх Гэрмановіч 21.04.2007, 21:28 Вадзянiк Над мельничной запрудой гаснет пламень, И вот уже блеснул последний прамень; Все краски синью вечера затянет. Из ряски поднимается Вадзянiк. Прощанье льющий свет согреть не может И не осушит илистую кожу, А только отразят свой омут милый Два выпуклых тритоньих небасхiла. Купальской ночи в прошлом испытанья: Венки на воду, росное катанье. С опаской но смотрел, покинув реку, На огненное действо человека. Когда оплёл всё полдня дух горячий, На дальнем плёсе гомон, смех дзiцячы. Но отлучён от шума пруд, как ночью; Здесь только чёлн: рыбак сосредоточен. Каб в мысли, словно в омут, углубиться, То впору Водяному подивиться, Как люди, в легкомыслии глухие, Вступают в незнакомую стихию. Утопленниц, девчонок-маломерок, Выталкивал почтительно под берег; Глядел на человечий жребий странный: И этой никогда не быть каханай. Любовью Вадзяны не потревожит, Задатки не даны подобных множить: Не сердце у него – комочек глины И хоботок как трубочка раслiны. Хозяин млына всё хаўруса просит - Под лёд с плотины сала шмат забросит. Амутнiк ускользал придонной тенью, Выпучивал глаза для наблюденья: ”Чудак, уверен он, что я драпежны. Я ж как улитка, неподвижный, нежный, Не пакостей творец, властитель твани, А в вечности пловец и без прозваний, Возник, как разбежались речек сети, Бездушен, оттого не мру на свете. Волос и бороды густую тину Не запятнают скорбные седины”. Рыбак, причалив, лодку покидает, По небу об улове загадает: Разлившись, холод сок калинный прочит. А следом Маладзiк невинный сочыць. На топях белизна коряг и палок Туманна, и видна толпа русалок. В потёмках глыбой наступает нежить… И Вiрнiк рыбу направляет в невод. напiсаў Щепелев Александр 03.05.2007, 10:08 ІВЯНЕЦКІ ПЛЕНЭР - ПАМЯЦІ МАЙСТРА. З 17 па 26 мая ў г.п. Івянец Валожынскага раёна Мінскай вобласці прайшло VІ абласное свята майстроў драўлянай манументальнай скульптуры “Сонечная цеплыня дрэва” прысвечанае памяці майстра Апалінара Пупко (1893 – 18.6.1984). Апалінар Фларыянавіч нарадзіўся і жыў у мястэчку Івянец Валожынскага раёна. Ён знакаміты сваімі драўлянымі скульптурамі, рэльефнымі пано, жывапіснымі і графічнымі творамі, якія выкананы ў жанры наіўна-рэалістычнага мастацтва. Працуючы над сваімі творамі , майстар абапіраўся на самабытныя глыбінныя традыцыі народнара разьбярства. Працы А.Ф. Пупко захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі РБ, Музеі старажытна-беларускай культуры Акадэміі навук РБ, Мінскім абласным краязнаўчым музеі, Івянецкім музеі традыцыйнай культуры. З усёй рэспублікі на абласны пленер разьбы па дрэве прыехалі майстры з розных куткоў Беларусі: Уладзімір Чыквін з Кобрына, Іван Супрунчык са Століншчыны, Алег Шапель са Слуцка, Сяргей Дзятко з Вілейкі, наш зямляк з в.Сноў – Алег Пракарына. Таксама былі майстры з Івянца – Мікола Задрэйка, Віктар Загавалка, Генадзь Халапук. На час правядзення пленэру тзрыторыя сядзібна-паркавага комплексу, помніка эклектычнай культуры 19-20 ст. - ператварылася ў творчую майстэрню разьбяроў. Вядома, удзельнікі свята не толькі творча працавалі але цікава і змястоўна праводзілі творчыя сустрэчы з працаўнікамі Івянецкага музея традыцыйнай культуры пад кіраўніцтвам Алега Феадосавіча Раманоўскага. Наведалі Дом рамёстваў, знаёміліся з мясцовымі майстрамі якія працуюць з глінаю. На працягу пленеру майстэрства разьбы і творчыя задумкі майстры распавядалі ў раённай газеце “Працоўная слава”, дзяліліся сакрэтамі творчага працэсу з карэспандэнткай радыё “Минская волна”, завітала да майстроў і Беларускае тэлебачанне. Таксама на творчую пляцоўку кожны дзень прыходзілі мясцовыя жыхары, экскурсіі. Такім чынам, кожнаму чалавеку які цікавіцца жыццем свайго мястэчка была магчымасть паназіраць як гадзіна за гадзінай з’яўляецца з звычайнага бервяна - творчая праца, якая будзе упрыгожваць родны пасёлак. І, майстры справіліся, і падпарадкавалі творчае свята да свае сякеры. Бо кожны наведвальнік сваёй цікавасцю, шчыра дапамагаў і станоўча ўздейнічаў на кожнага з майстроў. Творчы працэс нават зацікавіў мясцовага вучня Сашу Бубен, які так сама далучыўся да ўдельнікаў пленеру, і старанна выконваў сваю працу. Ён выразаў з дрэва пеўніка пад агульным наглядам майстроў і стаў дыпламантам пленэру. Наш карэспандэнт размаўляў з удзельнікамі свята і занатаваў іх думкі, пажаданні, уражанні наконт пленэру: Уладзімір Чыквін (разьбяр) –Я бачыў пры жыцці - 27 гадоў таму назад, як жыў і працаваў з дрэвам Апалінар Фларыянавіч Пупко.Таму мая мэта – ТЭМА ЯК СЦЭНАР – падкрэсліць у дрэве драўлянасць, мінімальнымі сродкамі выкарыстаць фактуру паверхні дрэва з фактураю парэзкі разцом. Іван Супрунчык (разьбяр) – я высяк працу “Кола жыцця , або апошняя праца”. Гэта азначае, што мы ўсе жывём ў гэтым коле, павыпадаюць спіцы, кола разваліцца, і мы пойдзем у вечнасць. Мікола Задрэйка (разьбяр) – паглядеўшы на другія работы, я свае працы болей выразней зрабіў бы, каб раней удзельнічаў у такіх пленэрах, але і на маім першым пленэры, мы разьбяры, сваёю працаю, адносінамі, як быццам пабраціліся за гэтыя дні. Сяргей Дзятко (разьбяр) – вельмі уражаны і захоплены, многае пераняў ад старэйшых майстроў, чаканні мае спраўдзіліся. Таццяна (студэнтка БГУ) – я упершыню на такім свяце, і мне вельмі падабаецца і разьба і жывапіс, і у мяне ёсць жаданне самой удельнічаць у такіх пленэрах. Мікалай Мікалаеў (мясцовы жыхар) – мяне уразіла, я бачыў герб нашага Івянца, які вы зрабілі, дзякуй вам, што гэтыя працы застануцца тут. Алег Пракарына (разьбяр) – у выкананні маёй працы з назваю “Жыве паганства дух” - мае адчуванні добра падтрымлівала месная архаіка – старажытныя забудовы з валуноў, векавыя дрэвы, бясконцыя спевы птушак у пойме ракі Волма. А натхніла мяне амаль незвычайнае здарэнне. – Калі я ехаў у электрычцы на пленэр, у вагоне стаяла цішыня хаця побач былі дзеці. Але яны размаўлялі на спецыфічнай мове з “страны глухіх” і тут нехта выразна крыкнуў –птичка-. Я гляжу - ў тамбуры б’ецца ластаўка. Гэта здарылася перад Стоўбцамі. А дарэчы, там на Нёмане, была дача Анатоля Маголіна.які адраджаў такую з’яву як пленэры па разбярству. У 1998 годзе я з ім працаваў на пленэры у Капылі. Ён браў маю заяву на прыём у Саюз майстоў у 1999 годзе, і у тым жа годзе заўчасна памёр. А ластаўка ( яна такая прыгожая зблізку) мне сведчыць, что гэта душа Анатоля Маголіна перадае прывітанне нам разьбярам і благаслаўляе пленер прысвечаны памяці майстра Апалінара Фларыянавіча Пупко. Птушка з’яўляецца пасрэднікам паміж зямлёю і небам, паміж Богам і людзьмі. Вось аб чым я думаў, калі злавіўшы ластаўку ў тамбуры - паказваў яе хворым дзецям і выпускаў ў вакно з электрычкі, якая вязла мяне на пленэр. Пра свае уражанні аб пленеры Алег Пракарына склаў верш – Івянецкіх муроў Накавана мне выслухаць спевы, Як з Налібам кахалася Волма, І доўгія косы рачныя Рассякаліся вострым мячом. На мяжы курганоў І зялёнае пушчы-дубровы Вось табе і – вянец - Прадказаў ты сабе… Заглядаючы ў вочы… Загінуўшых ваяроў. Гэта доўга і цяжка - Захоўваць бацькоўскую мару Тую спадчыну выткаўшы Па ручніку На пачатку стагодзя Уздымаецца казка з выявы Хуткай ластаўкі Зносячы чарнату. За сваю працу кожны майстра быў узнагароджаны дыпломам, падарункам і грашовай прэміяй. І вядома самае галоўнае, што кожны удзельнік свята пазнаеміўся з творчасцю А.Ф. Пупко – светлая яму памяць, адчуў эпас івянецкіх легенд і падтрымаў нашыя нацыянальныя традыцыіі на Беларусі. Тэкст падрыхтаваў Алег Пракарына 28.5.2007 – падпісаць – А.КІРА напiсаў aleg prakaryna 30.05.2007, 02:51 "Пiсака" Пiшу, не навучыушыся чытаць I крэмзаю малюнкi на шпалеры… Быць можа, буду добра маляваць… Быць можа, буду добрым, …а не зверам… напiсаў Сяргей 05.08.2007, 01:25 Васiлькi ружаў О, цяжкахворы! Яна зiма, яна сьцюжа… Каханьне, пекла, гора I васiлькi ейных ружаў!.. напiсаў Mikhalchuk 19.12.2007, 13:09 Полацкае Ты зачыняеш вочы І бачыш бы ў сне: Цячэ рака, мы крочым, Сафія на гарэ Крыніца лье вадзіцу. На смак яе спытаў. Тут нельга не спыніцца - Душы голас спяваў. Адчыненае неба Між снежаньскіх турбот. Вось сонца, што так трэба! Ўспамін гадоў глыбок. Трымай мяне мой сябра, Трымай ці йдзі са мной. Вунь бачу, ёсць кавярня. Злым думкам маім бой. Не чую спеў аргана, Балюча ў грудзі. Навокал усё так п'яна. Мне ў вочы не глядзі. І безліч розных бесаў Не радыя святлу Ўцякаюць цёмным лесам, А я далей іду Зноў адшукаю веру, Што моц дае ўсяму І гэтаму вось спеву. І вам, каго люблю! напiсаў Сяргей Шабанаў 22.12.2007, 01:06 Хутчэй! Ўжо не можам спыніцца… Твой голас… Такі празрысты… Артысты, Чакае нас вечнасць жыццяў У крывым каралеўстве статыстык. Кожны чацвёрты. Ці трэці. Не верыцца Кожны. Немы позірк па той бок экрана – Колькі з нас ніколі не вернецца З серыялаў, навін і рэкламы? Не забудзь, што было абяцана – План рыфмаў Радзіме – ад цэнтнера. Адгрузі. І пішы мне старанна Ліст таполі з далёкага сервера. Усё проста! Вырві сваё “шчаслівы” У лёса, што цісне нас носам У электронныя й іншыя нівы. Проста. Толькі штось такі невыносны Зноў шціль у бутэльках піва? напiсала GG 07.01.2008, 19:54 Айчына… Даўно цябе шукалі па страчаных шляхах сусвету І марылі хоць раз убачыцца з табой Айчына, ты яднала усіх нас агульнай мэтай У тваіх матчыных руках знайсці спакой. Мы вандравалі між чужых князёў, цароў, манархаў, Але ніводная з краін не здолела табою стаць Твой голас нам шаптаў аб нечым найбольш вартым Тваёй рукою ветразь валасы кранаў. Айчына адвеку была нам верай, богам і царом, Заўжды ўсім сэрцам ты любіла свайго сына А сын з прадасць цябе за лусту хлеба, А сын не памятае хто ён, і адкуль ён. Айчына, калісь жыла ты моцным, ганарлівым зубрам І дыхаў воляй твой бязмежны край, А потым у цемры паляванне пачалося Ірвалі твае бокі тысячы сабачых зграй. Ты йшла насустрач ветру, насуперак стагодзям Ты верыла,бо часам верылі і мы калі ж стрэлы паляўнічых прабівалі твае грудзі і нас яны хілілі да зямлі. Твае нябёсы засцілала полымя пажараў Тваю зямлю пакрыў пыл чужых шляхоў Ад ворагаў ты нас ў лясах хавала І гінула каб аднойчы адрадзіцца зноў Айчына, ты там дзе льецца кроў тваіх сыноў Дзе носіць вецер хвалі пажаўцелых ніў, Там дзе бацькоўскі дом, пад ценью дзедаўскіх садоў, Дзе птушкам не хапае крылаў каб абхапіць блакітны небасхіл. напiсаў Petrok 08.02.2008, 21:23 Шкада. Шкада, што ты, магчыма, бег. І не паспееш. Так шкада бывае сонца ці каханка з кінастужкі. Я далавах. Я толькі там лячу ні з чым і без напружання! А я можа памятаю—сонца сядала шчыра неяк ланцужком Я далавах і сярдую—ты не тут і тут быць не павінен! напiсаў Sarra 11.02.2008, 19:40 *** Я проста пахаваю сябе У гэтым каханьні. Мой прывід застанецца Смутна плыць, лунаць над зямлёй, Шаптаць свае прызнаньні Табе і захлынацца Ў водары забытай вясны, Што прагне адрадзіцца (Празь цемру ці праз сонца ), Ў мяккасьці тваех валасоў, Што можа толькі сьніцца, Мроіцца і сьніцца. *** У сьнезе глыбокім схаваецца ноч. Яна не аголіць жаданьняў тваіх. А ты йдзі па краі, няўпэўнена кроч, І ўбачыш пустэчу ў далонях сваіх. Хавайся і падай, губляй раўнавагу, Губляй кілямэтры крокаў пустых, Каб зноўку і зноўку знаходзіць адвагу Ня бачыць сябе ў яго зрэнках чужых. напiсала Demetra 18.03.2008, 22:19 Вясна ўрываецца у сэрца І страчаны зімы спакой Свабоднай ад ільдоў ракой Вясна ўрываецца у сэрца І не стрымаць яе сцяной Бо адчыняюцца ў ёй дзверцы Вясна ўрываецца ў сэрца І страчаны зімы спакой! Сусвет насамрэч каляровы! Ты толькі лепей паглядзі, Бінокаль у руку вазьмі. Сусвет насамрэч каляровы. Хтось краскі размачыў слязьмі, Стаіць абквэцаны чырвоным… Сусвет насамрэч каляровы! Ты толькі лепей паглядзі. А сметнік з часам стаў гарою. І нехта ганарыцца ім. З пяску ж будынкі ўсе ў пыл, А сметнік з часам стаў гарою. Так… Непрыемны пах усім. Развагі: "Быць як з той бядою?" А сметнік з часам стаў гарою, І нехта ганарыцца ім. напiсаў Сяргей Шабанаў 24.03.2008, 04:16 Людзі навокал мяне нараджаюцца, жывуць і паміраюць, вучаць навукі, працуюць на працах, ходзяць па музэях, па розных імпрэзах і па магазінах, сьнедаюць, абедаюць і вячэраюць, п’юць гарэлку альбо гарбату, наведваюць прыбіральню ці сваякоў, кладуцца спаць і прачынаюцца, займаюцца сэксам, сустракаюцца і разыходзяцца, выхоўваюць дзяцей. А я лепей прысяду на прахалодных мармуровых прыступках якога-небудзь недабудаванага ці недаруйнаванага палацу і буду глядзець і слухаць, як вырастаюць горы і рухаюцца кантыненты, пакуль дэміюрг нацягвае аслабелыя струны Сусьвету. напiсаў hondurazian 08.09.2008, 15:33 космас дарэмна складаныя знакі і мутныя мне дасылае - не прачытаю я нават прастых. укушана німфа лясная зьмяёю атрутнаю, а за сьпіною маёй гараць гарады і масты. aзірнуцца назад, і згубіць, і забыць, застыгнуўшы слупам саляным, узгадаўшы выпадкам той фільм пра сэкс і любоў, той вечар, той дождж і калюжыны ўсе, тыя трупы паналезлых зь зямлі на асфальт дажджавых чарвякоў. зараз вакуум - пуста, але ўсё-ткі нешта ж супала год таму ці напэўна крыху параней і даўней. ненадоўга, на дні, на гадзіны, секунды - на мала ў царстве ценяў знайшоў сваю эўрыдыку арфей. напiсаў Jan hondurazian Marozau 08.09.2008, 15:34 рачулка імкнецца з двух берагоў да хваляў у моры адкрытым. гештальт незавершаны - я да яго кайданамі прыкуты нібыта. што там было, я ўжо ясна не помню, толькі штоноч мне ўсё сьніцца, як я паміраю, сьціснуўшы ў далоні нітачку ад рукавіцы… напiсаў Jan hondurazian Marozau 08.09.2008, 15:34 людзі на гэтым сьвеце не вечна жывуць - часова, альбо каб зрабіць што-небудзь ці каб не зрабіць нічога. і крочаць да мэты цьмянай па шашы, ці празь лес, ці праз поле. магчыма калі і дасягнуць, але, можа быць, ніколі. напiсаў Jan hondurazian Marozau 08.09.2008, 15:35 На станцыю "Бітцаўскі парк" прыбывае цягнік. І ня скажа з дынамікаў голас: "Калі ласка, пакіньце вагоны!" Потому что хотя и звучит тут такой же как дома язык, Але ахінаецца сэрца тугой з-за адсутнасьці мовы. Балцкая частка маёй балта-славянскай душы Шукае месца і час для спакою і адпачынку. Запіваючы кавай чызкейк у кафэ каля тлумнай шашы, Я ўзгадаю Скарыны прашпэкт і Траецкага хлеба скарынку. Масква, 1-2 сакавiка 2007 г. напiсаў Jan hondurazian Marozau 08.09.2008, 15:36 Viazień Кайданы сьцінаюць дух, на засоўцы дзьверы, І дарэмна йржаньне пад вакном каня. Я прыдумаў сам сябе і жыву я верай У свабоды надыход па сканчэньні дня. Мне ў тваіх вачах, нажаль, не знайсьці апоры. Боль свой я перамагу, вырваўшы з грудзей Сэрца - трапяткі клубок - дам яму прасторы. Разьвітацца ўсе прыйдуць акрамя цябе. Памалюся, апрану чыстую кашулю; Быў бы трапным пісталет ды й умелым кат. Непакорны голаў мой супакоіць куля, А хлусьлівы суд страшней Божага ў сто крат. Вырвуся з палону я, калі хопіць сілаў, Зьнішчу чорны нагавор, зьнеслаўленьні ўсе. Конь, за ветрам бегучы, з ног падкову ськіне. Падбяры яе тады - шчасьце прынясе… Пасьля скачкі цяжка конь дыхае ад стомы, І ад поўні на зямлю лёг блакітны цень. Людзі добрыя вядуць пра мяне размовы, Чысьціць сваю зброю кат. Заўтра - цяжкі дзень… Менск, 1 чэрвеня 2006 г. напiсаў Jan hondurazian Marozau 08.09.2008, 15:37 разьвітаньне з радзімай do widzennia, meine Liebe! жди меня и я вернусь. может быть, мы и смогли бы как-нибудь когда-нибудь… see you later, meine Freunde, jak nadyjdzie studzień, vypjem z vami piva z bondy. то ли ещё будет! za žyćcio - für mein Leben - aprakinu štolik, a z saboj vaźmu žmień hlieby i pavietra słoik. pryvitańnie, meine Fremde, niepryvietny, čužy kraj. kto by myslal, ze tam bede?! mein Vaterland, byvaj… напiсаў Jan hondurazian Marozau 08.09.2008, 15:38 Дык ці гэта жыцьцё? Страх зрабіў выбар твой, Ты глядзіш праз плячо - Сочыць хтось за табой? Сотні твараў у мэтро На цяжкія шляхі, Стопакутным таўром Стовяковай тугі Звыкла тхне кожны дом, Кожны рог, кожны слуп, І за кожным вакном Свой жыцьцёвы ланцуг. Як атрута ў крыві, Невылечны як боль Ціхім шэптам сваім Ён заўсёды з табой. Як жахлівы ўспамін, Як дзіцячы твой страх, Ён пусьціў карані У тваім сэрцы. А пах? Ты прывык да яго, Як працоўнік трупярні. Штось ня так? Усё адно! Ты ідзеш у кавярню, Ты гутарыш пра дождж, Пра вясёлку і вецер. Воля, кажаш? Дык што ж? Ці адзін я ў сьвеце… напiсаў nemaula 20.12.2008, 15:34 Янiе Ханд. М., гэтая моуная мяшанка - найлепшае адлюстраванне таго, што тварыцца у нашых голавах i сэрцах. напiсаў Лiцвiнка 15.04.2009, 21:58 Прадвесне Божа, калi ты есць сапрауды Няствораны з гэтага свету – Дзякую табе Ад усiх тых, пахованых Ды маладых ячшэ у гады, Зямных палеткау, Дзе з намi у хованкi гуляюць гарады, Вартоунiкамi пашчау-кiламетрау, Ды тыя помнiкi-ахоунiкi Cляды у комiнах запашваюць: Цi сажай, цi паветрам… ______________ За тыя стомленыя шарыя гурбы, Вярхоунай валай Упаушыя на песнi вякоу-iмшарау, У лубяныя лбы, Заваленыя хмарамi прадвесня, Пажарам на усе бакi, Цяжарнай карай на усе сiлы – Хiба умесцiм Той нашай мары сiнiя вянкi: Алтарныя. Ахвярныя. Нявесцiныя. Мой Караткевiч Казкi Беларусi Старая чытанка у пажоуклых старонках – Ды казкi, казкi, казкi Беларусi, Трапеткiя, як першыя каронкi На лужынах у восенi марознай, Багатыя, як золкi жнiвень у весцы, Загадкавыя, (кветка-зорка папараць?) Пяшчотныя, як хвейныя пялесткi – На усе жыцце мне засталiся у памяцi I у сэрцы тым багаццем – песняй мацiнай, Што стала для мяне увайсцем У быцце дарослаю. Ад нашых прадзедау, Ад iх мячоу ды ростаняу Раздадзеныя пацерам каралiкi Спляцiце для мяне вiрамi-бусамi З усiх гэты россыпау I – адлятайце у старонкi дальнiя Нароуню з бусламi, Мае агнi бялесыя! Нябесамi, Кахаючы каханне. Маленькi Прынц Шэпчуць увысi табе адвечна Гусi-ракеты маторным плачам, Толькi нiколi цябе (дарэчы Дагэтуль i потым) я ужо не убачыла, Мой зорны, адзiны, маленькi хлопчык, Паранены дзiкай свавольнай кветкай – Замест гэтай дзiунай даволi iстоты Я стала раптоуна тваей суседкай У мрочнай i цiхай пустынi пауночнай Маей Атлантыды, няумысна прыхiльнай Усiм тым, чыя сiнiя-сiнiя вочы Не здолелi хiба у сэрцы дзявочым Тады яшчэ промень журбы пакiнуць… Стомленыя сонцам Устаю непрытомным раннем Ледзь сонца павекi кране: Кахаць – невымоуна кахаю, Бясконца кахаю яе: Яе – у абкосманых косах, Ад спеку амаль што белых, Яе – абгарэлую, босую Ды у простыню толькi адзетую, Яе – мой паувострау На росстанях усiх тых шляхоу няудольных, Што кветкамi дораць так шчодрасна Мае пасiвелыя скронi; Бярозку, лазу танкастаную, Урослую ледаю у полi, Што у сэрцы спляла той прыстанак, Якога не ведау нiколi Ды ведаць не мог: Тымi веснамi Па-iншаму кросны гучалi – Парослi аучары нябесныя Спарышамi рознымi, Хмарнаю пагрозай, Усявышняга жартамi, Бясконцых пажарау абозамi, Што братау аброчвалi – катамi, Дзяцей – да бацькоу бязлiтоснымi, Ды крочылi, чорныя, упарта Вячорамi жудасцi воучыя Ваучынаю чортавай хартыяй Па хатах нiчым не склапочанай Айчыны… Хто ж помсцiць, хто даруе? За гэтыя шчырыя вочы З паветрам уплылай каханай У магiлы лагчыны дзявочыя… ___________ За кратамi поуных фурманак, Дзе ратау у поусцi марознай – Стаяу неадпомсцены ранак, Сплятаны у косы бярозныя… Вяртанне Мае Мае слупы на дарозе – Вякi вартоуныя, Мае – сухiя бярозы Бакi няроуныя, Мае – пахiлыя стосы Вякоу дрымучых, Мае – магiлы ды розныя Творы пушчы, Мае – балотнай дрызiны Гнiлыя вочы Маей дрымотнай адзiнай Зямлi пауночнай. Маей залетнай радзiмай Няволi – споведзь: Тае журботы i сiлы – На колькi хопiць… Агнiва Палiва бракуе душы! Бракуе палiва у сэрцы! Радзiмы на гэтае месца Патрэбна вуглi залажыць – Туды, дзе не грэе ужо, Дым дзе серны адзiны ужо уецца: Нiяк мне, павер, не удаецца Без сэрца-агнiва аджыць – Радзiмага роднага сэрца У згнiлай балотам мяжы! Калi дзе-нiдзе задрыжыць – Адразу у грудзi адгукнецца… Ды, не… усе не тое! Бяжыць усе далей Па абъездцы крутой – Каб iзноу перажыць I зноу пераехаць Да сэрца сыновага: Зноу – новым сэнсам У сэрцы нанова аджыць. напiсаў Лiцвiнка 15.04.2009, 22:05 Выношу на суд ваш панства сваю творчасць Беларускі полк У 1654 годзе пачалася Трынаццацігадовая вайна ВКЛ з Маскоўскай дзяржавай. Маскоўскія войскі хутка прасоўваліся ўглыб краіны. Адзін з магілёўскіх шляхціцаў Канстанцін Паклонскі, здрадзіўшы Радзіме, перайшоўшы на бок непрыяцеля, пачаў пры дапамозе маскоўскіх войск ствараць першы на Беларусі казацкі полк у Чавусах. Гэты полк падначальваўся царскім уладам, i хаця большасць з вояў змагаліся проста за лепшую долю і веру, але ж усё ж такi - супраціў свайго народу … Маладзік узыходзіць над Проняй, З цемры рушыць прывідаў раць, Вылятаюць магутныя коні - На канях жаўнеры сядзяць. На гарышчы вялікі, калматы, Іх прыход абвяшчае воўк. Выязджае, апрануты ў шаты, Беларускі казацкі полк. Лёгка проста ляцяць, як усполах, У шаломах з мячамі, адноў Пранясуцца па пушчах, стадолах, Так, што аж заклакоча кроў. Наваколле важак аглядае, Пільна сочыць хутка за ўсім, Быць навечна, бо доля такая, Ў гэтым краі старожай ім. Час такі быў, калі тыя воі На варожы бок пакрысе Перайшлі цяжкою парою Супраць роднай Айчыны ўсе. Людзям ліха ўчынілі замнога, За нішто запрадаўшы кут. І за гэта асуджаны Богам На старожу вечную тут. Долі, пэўна, шукалі і веры, Ды абралі няверны шлях- Вораг з вамі прыйшоў ненажэрны І прынёс смерць, пакуты, жах! Можа, здымецца гэта пракляцце… Толькі зараз, як і раней, Выступае прывідная брацця, Зацугляўшы сваіх каней. А пакуль за грахі вам – няволя! І важак ваш адною рукой Уздымае харугву долі, А харугву здрады - другой… напiсаў Яўген Зубовіч 17.05.2009, 19:18 З’явілася новая кніга Яўгена Зубовіча, якая называецца - “У небе сонца заходзіць самотна”. Першая кніга “Чавусы – горад святога Марціна” апавядае пра гісторыю Чавус, а таксама утрымлівае шэраг літаратурна апрацаваных паданняў. Захапленне гісторыяй роднай зямлі і яе маляўнічай прыродай абумовіла напрамак творчасці аўтара. У гэты зборнік увайшло шмат лірычных вершаў, вершаў грамадзянскага гучання, а так сама вершаваныя апавяданні, звязаныя з гісторыяй роднай Беларусі. Шмат у зборніку прысвечана малой радзіме аўтара, яе выбітным постацям і слаўнай гісторыі: “Іван Нячай”, “Беларускі полк”, “Кашаваравай-Руднявай” і інш. П’есы “Кейстут і Бірута”, “Вітаўтавы слезы” распавядаюць аб малавядомых шырокаму чытачу фактах праватнага жыцця ўладароў ВКЛ; “Пакровы” – камедыйны твор, які адлюстроўвае народныя звычаі, традыцыі святкавання беларускіх святаў. Паэма “Князеўна” паказвае барацьбу за незалежнасць беларускага народа, асаблівасці дзяржаўнага ладу, тагачаснае жыцце, каханне, мужнасць на прыкладзе маладога княжыча Марціна, што апынуўся ў цяжкіх і нязвыклых для сябе абставінах… Вось некалькі вершаў, якія ўвайшлі ў зборнік: Ў небе сонца заходзiць самотна… Ў небе сонца заходзiць самотна, Ружавее блакiтная даль. Абдымi мяне цiха, пяшчотна, Залячы мне мой смутак i жаль. Твае рукi падораць мне ласку, Твае вочы - бязмежны спакой, Каб спазнаць незабыўную казку Гэтай ноччу тут побач з табой. Хай пазбавяцца думкi былога, Бы навечна трывогi забыць. Без цябе непатрэбна нiчога, Толькi ты даеш сiлы мне жыць! Варвары Кашаваравай – Руднявай (Верш з трыпціха прысвечанага Івану Насовічу, Варвары Кашаваравай Руднявай і Льву Маневічу) Варвара Кашаварава - Руднява – паходзiла з незаможнай сям’i чавускага настаунiка, нарадзiлася ў 1842 годзе. ў Чавусах. Нягледзячы на iснаваўшаю ў той час негалосную забарону на атрыманне навуковай ступенi, дзякуючы няспыннай працы i свайму моцнаму характару, дамаглася ступенi доктара, стаушыся такiм чынам першай на абсягу Расiйскай iмперыi жанчынай – дыпламаваным лекарам. Вялікі дзень, шчаслівае імгненне! Абвергла ты няпісаны закон. Работай адказаўшы на сумненні, Варожы і злаблівы хціўцаў тон. Адвеку мовілі вырок жанчыне - Расціць дзяцей, глядзець агмень і дом; А ты ўсе ж стала першай у краіне Рупліваю жанчынаю - ўрачом. Усё жыцце- плён працы неабсяжнай Дарыла ўвесь народу сваяму. Ніколі й час бяздушна -безразважны Яго не зможа сцерці; і таму Вялікі моцны светлы вобраз твой Адвечна будзе ў памяці людской! Мова Магутны Божа, мiлы мой! О, з мовы злiтуйся маёй! Дай не памерцi края слову, Ўзрадзi вялiкай нашу мову. Табой стагоддзямі пiсалi, Табой пачуццi абуджалi, I ты адна вяла на бой Ад сну ратуючы сабой. Цябе любiлi каралi, I гаварылi “на зямлi”. Напеўнай самаю гучыш - Чаму ў народзе ты маучыш?! Чаму ж цябе забыў народ, Закiнуў цягам столькіх год? Магутны Божа, мiлы мой, О, з мовы злiтуйся маей! Калі хто зацікавіўся кнігай, дык яе можна набыць у Мінску ў наступных кніжных крамах: Дом кнігі “Светач” пр-т Пераможцаў 11 “Кнігарня пісьменніка” вул. Казлова 2 “Кнігарня Эўрыка” вул. Куйбышава 75 “Кнігі&кніжачкі” пр-т Незалежнасці 14 “Бібліятэчны калектар” вул. Сурганава 46 “Акадэмкніга” вул. Сурганава 6 А таксама замовіць па тэлефоне 8 029 317 46 98, 8 (017) 259 41 44 Ці напісаўшы на адрас: Litvin20006@yandex.ru А ў Чавусах, затэліфанаваўшы на нумар 8 029 6225889 ці 8 (02242) 2 25 67. Пры набыцці мажліва атрымаць подпіс-прысвячэнне ад аўтара. напiсаў Яўген Зубовіч 22.05.2009, 23:55 In memoriam Бранiславу Эпiмах-Шыпiлу з нагоды 150-годдзя Кожны піцерскі беларус ведае, што менавіта ад яго ідзе адлік каардынат у прасторы горада, кожны мае сваё шчымлівае пачуццё самотнай адзіноты, на якое абапіраецца наша самастойнасць. Гэта пачуццё трапна зафіксаваныя ў вершы выкладчыцы факультэта журналістыкі «вялікага» універсітэта, ураджэнкі Гомеля, паэтэсы Святланы Бадруновай: На Стрэлцы ……………………………сябрам Любімыя! Мне радасна і страшна Усведамляць, што кожным новым ранкам У Няве падлёднай новая вада. Такія дні – і ціша і мароз, Пустое неба – ў Пецярбурзе рэдкасць, I горад жоўта-шызай-сінявой Устае трохмернай галаграмай Кругом мяне, і калі скіраваць Вачмі направа – пойдзе ён налева, Як па дузе, і значыць, ад мяне Iдзе адлік каардынат прасторы. А час – час згорнуты ў ва мне Спружынай, што не хоча прачынацца, Разсунуцца… А горад светлы, ціхі I нязменны… Толькі там, пад крыгай Глухога льду бяжыць жыццё, Як нейкі знак другога вымярэньня, I мой спакой – мой OXYZ – Парушаны. Парушаны. I што ж? З усмешкай Раблю я нетаропкі крок Ды не на вось абсцыс кірункам Стрэлкі Васілеўскага вострава – а ўнутр Сябе. I адпускаецца спружына, Абодва накірункі – ўперад, Да невядомага, і адваротны, да былога, - Аднолькава даступныя. ДамЫ Мяняюцца: яны ўжо маладзейшыя, А значць, пастарэлі. I рака ужо Гатова ўскрыцца. Гэта значыць, скора Жывы струмень прамые вочы мне, I я пабачу караблі ў заліве, I бэз на Марсавым і вас, мае Любімыя. Мне радасна. I страшна… Заснавальнік выдавецтва “Чырвоны матрос”, знакаміты пецярбуржскі паэт Міша Сапега больш лаканічны: НАЧНЫ ШПАЦЫР Нідзе не спяшаю. Самому і лёгка мне і самотна крыху… Вецер сціх. Толькі – белая ноч. Толькі чорная Чорная рэчка. напiсаў Perakladchyk 31.05.2009, 22:08 Iван Нячай У 1654 – 1667 гадах адбылася крывавая драма – вайна памiж Рэччу Паспалiтай i Маскоўскай дзяржавай, цягам якой загiнула больш за палову беларускага насельнiцтва. Асобнай вайсковай сiлай на Беларусi былi казакi, якiх узначальваў гетман Багдан Хмяльнiцкi. Хмяльнiцкi жадаў далучыць да Украiнскай дзяржавы, якую ён ствараў, усходнiя i пайночныя беларускiя землi. Ў склад запарожскага войска ўваходзiлi розныя людзi- як шляхта так i просты народ. Не малую ролю ў падзеях гэтай вайны давялося адыграць i палкоўнiку запарожскага войска, зяцю Багдана Хмяльнiцкага, брату слыннага воiна Данiлы Нячая – Iвану, якому лёс наканаваў нарадзiцца на Чавускай зямлi i звязаў яго потым з гэтай зямлёй непарыўна… Зямля Радзiмiчаў – прыгожы край! Куды нi ступiш цi не зробiш крока, Цi ў цемны лес, а мо ў шумлiвы гай, То цешыцца той прыгажосцю вока. Тут лашчыць позiрк плынь павольных рэк, Што малаком цякуць з салодкiм мёдам. I нездарма ўладырыў чалавек Тут болей шчасна з кожным новым годам. Калiсцi тут жа, ў Чавусах, даўно Дзяцё ў сям’i чакалi з нецярпеннем. I вось, нарэшце, сталася яно - Жаданае бацькамi нараджэнне. Купальскай ноччу тою агнявой Маланкi, громы бiлi безупынна! I ў тую ноч у хацiнцы старой Бог даў другога ўжо Нячаям сына. I ў той жа час, прабiўшыся праз дах, Наўпрост маланка ўдарыла ў малога! Апанаваў усiх адразу жах; Ну а малечы - дзiўна – анiчога! Цi Госпада то небывалы знак, Што людзi разгадаць былi не ў сiлах?! Калi не абярнуўся на прасак - Абранца кроў, напэўна, ў гэтых жылах! I павiтуха, глянуўшы на твар Хлапца, зрабiла хутка прадказанне: “Ён будзе слаўны воiн i змагар! Але згiбее сын ваш …ад кахання.” …Прайшло немала часу з тых падзей. Ён вырас і надоўга дом пакiнуў, Бо паiмчаў, прыспоўнены надзей На Сеч за лепшай доляй на Ўкраiну. Яго паклiкаў родны брат туды, Каб быў яму апiрышчам, падмогай. I вось Iван паехаў, назаўжды Казацкаю пакрочыўшы дарогай. Свой не спазнаўшы сканаваны лёс Ты ўзнагародамi наўрад падманеш. Як i ў баi - не зведаўшы пагроз, Высакародным воiнам не станеш. Быў моцным волатам Iван Нячай! Бо роўных не было падчас змагання; I на канi, дзеля баўлення хай, Запхаць мог долу корд аж да дзяржання. Хмяльнiцкаму ён верны, нiбы пёс, Для ворагаў яго быў вострай дзiдай. I гетман, дзячыўшы, таго прыўзнёс, З дачкой сваёй жанiўшы, Стэфанiдай. Палкоўнiцтва паднёс яму Багдан , I не ўшчувае, не дае вымоўi, Але прыйшла вайна - i полк, свой стан, Павеў Нячай; ён знoву ў Прыдняпроўi. Вайна прыйшла- з ёй гора, гармiдар! Масква ў Лiтву i на Iнфлянты пнецца. Ну, а казацтва, як маскоўскi цар, Лiтву таксама ваяваць iмкнецца! Хмяльнiцкi i Масква - адзiн хаўрус! Бо гетман падпiсаўся на падданнi: Цi воляю сваёю, цi ў прымус, Выконвае царовы дыхтаваннi. Цару зямлiцу ту забраць карцiць! Багдану ў ёй таксама трэба ўлады. Нячаю ж i няма чаго рабiць: Ён – воiн, i выконвае загады. Сваiх людзей вядзе ён смела ў бой, Дратуе, палiць для казацтва Сечы. З радзiмаю старонкаю сваёй Ваюе, забiвае i бязвечыць! У першых шэрагах лунае ён, Сам не шкадуе не жыцця, не сiлы, Не бачыць ранаў i не чуе стогн Пад лязгат шабляў, гэтак сэрцу мiлы. Ды не забыўся ўроднага гайна - I ў Чавусах сталiца яго стала. Крывавая iдзе наўкол вайна, А тут яму й зямлiца б памагала. Адсюль ён сее гора, стогн і плач, На Магiлеў, на Быхаў, Крычаў ходзiць. Куды пакажа шлях яго пярнач - Туды i казакi яго прыходзяць… …Праз два гады памёр Багдан стары. Замест Хмяльнiцкага Выгоўскi стаўся - Змяняюцца заўжды гаспадары- Нячай i з новым тым пасябраваўся. Вiруе ўсю Ўкраiну i трасе: Казацтва стала моцнай сiлай прагнай! Баяцца ў Паспалiтай Рэчы ўсе Каб Сеч для iх не стала топкай багнай. Лiтвы заваявала яна шмат, У Польшчы насаджае гнеўны нораў. Дык лепей замiрыцца з ёй сто крат, Чым зведаць для краiны болей гораў. Прaвоў iм абяцалi болей даць, Жыццё каб стала лепшым ды i ўежным, Да Польшчы i Лiтвы б iм толькi стаць, Быць разам з iмi Сечы незалежнай! Зрабiцi Княства Рускае з яе ! Выгоўскi князям быў бы над тым краям… …І вось хаўрус той гетман прызнае I супраць Маскавiтаў выступае. Палкоўнiк верны ж Cечы быў, пачаў Адноў служыць той службай працавiтай. I як Выгоўскi гетман загадаў- Ён перайшоў да Рэчы Паспалiтай. Вярнуўшыся да роднае Лiтвы, Цяпер Айчыне сынам стаў адданым, А сейм надаў шляхецкiя правы Яму за гэта, дараваўшы станам. Аддаў яго бацькоўскi родны кут У вечнае валоданне i клопат . I вось у Чавусах жа зараз тут Зусiм з яго ўжо будзе iншы попыт! Што ж, трэба так валечна, як раней Грахi ўсе замалiць свае i вiны, I не рабiць, самому як схадней, А рупiцца аб велiчы Айчыны! Жыццё кароткае людзей як дым, Цурчыць, што ў небе неабсяжным чыстым; Ды чым вышэй, тым меньш дым бачны ў iм, А славы век мажлiвы быць вячыстым. I ён пачаў, не жалячы сябе, Супраць Масквы стаяць наўкол сцяною I з Богам i Радзiмай у мальбе Бiць ворагаў з той мужнасцю былою. Вялiкi гетман, пан Сапега наш, Казаў яму ў свiм замiлаваннi, Што ён герой, ён больш не звадыяш, Радзiма цэнiць i яго стараннi! Нячай ужо з паплечнiкамi ўсюль, З Мурашкаю, Цiханавецкiм дбаюць, Маскве дзе б нападдаць як можна куль, Залогi ды раз’езды iх знiшчаюць. I так было б яшчэ працяглы час- Зухвал бы цешыўся вайной дазвання- Але, як то бывае водзiн раз, Угрунь знячэўкi надыйшло каханне… …У гэтым годзе на Купале зноў Вянкi плывуць па водным рэчкi ўлоннi, I ў маладых клакоча моцна кроў, Праз вогнiшчы як скачуць каля Пронi. Бо ў Чавусах спакойна, як нiдзе. Баронiць пан Нячай сваю сталiцу! Масква сюды сваволiць не iдзе, Бо норава палкоўнiка баiцца. Таму i святы, гоман, далiбог, Бы князь палкоўнiк свой дамен тут мае. I лад такi ў дамене зладзiць змог, Што хоча злiтуе, а хоча - пакарае. Ўсяму ён гаспадар! Сярод прыгод Над сконам кпiць у барацьбе дачасным, Ды з гэтай ночы моцны верхавод Над сэрцанькам не ўладны больш уласным! Нiколi шчэ вайсковаю парой Не прабiвалi сэрца гэта стрэлы! Але яго Ганусi маладой Працяў адзiны позiрк толькi смелы. Мiж валасоў, бы сонца, залатых, Блакiт вачэй, як акiян вiрлiвы; Заблытацца ў вiрах падманных тых Любому гэтак лёгка, так мажлiва! Прыгожы стан i зграбная хада, I вусны гэтак цягнуць, як сунiцы. Ў Нячая i сумнення нi сляда: Ён не адпусцiць гэтай маладзiцы! А Ганне да спадобы i Iван. Кахання чары цягнуць у палонку, Згубiўшы розум свой, магутны пан Забыўся бессаромна i на жонку. Далека Стэфанiда ад яго! А гэтую пракудную гарэзу Не выскварыцi з сэрца сваяго, Бо ён яе кахае да зарэзу! Яны ўдваiх заўжды, i ад усiх Хавае ён пачуццi i каханку. I стрэчы, так салодкiя, ўсе ў iх Цягнуцца з цёмнай ночы i да ранку… …Нiхто не можа шчасным вечна быць, Як жыць нiхто не можа векавечна, Таму патрэбна шчасце нам цанiць, Бо страцiць нам яго так небяспечна. Бо як шчаслiвы ты – злыбед пiльнуй! Чым болей шчасця на галоў спадае, Тым меней давярай яму, прадчуй, Што зноў за шчасцем лiха падступае… …Нячай ёй кажа шмат ласкавых слоў, Пястуе цела, валасы так мiла I кажа, што заужды сваё гатоў Жыццё аддаць, бы толькi папрасiла. Слых лашчыць гэты сказ салодкi ёй. Жыцце Яго Ганусi не патрэбна, А лепей бы жанiўся ён на ёй, Бо так тайком страчацца, ўсе ж, ганебна! Казак насупiўся i спахмурнеў, I кажа цiха вiнавата Ганне, Што ён жанаты, як бы не хацеў- Ён жонкi пакiдаць ужо не стане! Ах, як жа словы i прызнаннi – бруд?! Ёй грудзi бы працяла скрозна дзiда. I ўсё падман, што мовiў гэты чмут?! А ў сэрцы толькi горыч i агiда. Не помнячы сабе, пабегла прэч, Каханы жа застаўся нерухомы. Ёй лепей галаву тады адсеч- Вось будзе ганьба, стане як вядома! Ў наступны дзень iсцi прыйшла пара Нячаю ў Быхаве ўжо прытулiцца; Аберагчы каб берагi Дняпра, Ад войск маскоўскiх каб абаранiцца. Прыедзе ён да дому неспадволь, Замiрыцца, бо ён не крыважэрца. I ўпершыню ён чуе гэткi боль - Аб тым выпадку ные яго сэрца! Як досiць войска ваяваць пайшло, Ля Быхава яно заспела чутку, Што жонкi ўжо ў Iвана не было- Памерла Стэфанiда -ён у смутку! Не ўнiкнiш смерцi, як i малады. Не ўнiкне i яе стары, лагодны. Яна забрала жонку назаўжды Ў яго, але зрабiла, ўсё ж, свабодным… I што ж, няма ўжо жонкi, а то бок Ён, значыць, Бога гнева не баiцца! I вось палкоўнiк даў сабе зарок: Як вернeцца, з Ганусяй ажанiцца… …Тым часам Ганна - пнуткая струна, Кiваюць рукi i трасуцца лыткi- Задумала нядобрае яна I кiнулася джгаць да варажбiткi. Нiякi гнеў не можна параўнаць За вiны, цi за iншыя заганы, З каханнем, што змаглося ў сэрцы стаць Да любага нянавiсцю калянай! Бо ў пачуццi няўбачлiва гарэць Не варта, ўсе павiнны ў пале цямiць, Што для кахання вочы трэба мець Так, як для думак нам патрэбна памяць Прыбегшы, пачала яна казаць, Каб варажбiтка дала ў горы рады, Каб злодзея Нячая пакараць, Пазбавiць шчасця, сiлы, моцы, ўлады! Каб ён зазнаў сам справядлiвы гнеў За тое, што стрывацi ёй прышлося, Вырок каб за грахi свае прымеў, Каб ушчуванне помсты адбылося! Прыгожы засцiць помстаю пагляд, А варажбiтка кажа ёй у вочы, Запэўнiць хоча: прывядзе ўсе ў лад! I пачынае брыдкi сказ прарочы. Што ж, пан палкоўнiк, мусiш заплацiць За свой учынак страшна крывадушны! Кiдае зёлкi ў кiпень i крычыць, Шапоча, каб надаць ушчынак слушны. I раптам памiж пары ад катла Прывiд старой з’явiўся Чорнай панi, Што легкi стан да столi прыўзняла I знiкла… як i не было той зданнi… …А ў Быхаве высокiя муры - Сапегаў замак - цверджа неблагая! I вось Нячай, прыпаўшы, да пары Падрыхтаваннi хутка пачынае. Падмацаваўшы сцены i iрвы, Знайшоў вады, прывёз i харчаванне; Прад новым моцным наступам Масквы Залёг ён, затаiўшыся ў чаканнi. Мiж гэтай валтузiны, водным днём Палкоўнiка, мiж працы i малiтвы, Вяшчуння просiцца Iвану ў дом, Каб прадказаць зыход наступнай бiтвы. Нячай пусцiць старую знак дае I размаўляе з ёю той гадзiнай. А тая, толькi момант настае, Ўжо пырскае ў яго агiднай слiнай! Здранцвеў Iван i твар яго гарыць! Убегла варта на яго сцiнаннi, Старую кiнулiся ўраз лавiць- Ды дзе там! Знiкла, ўсе дарма стараннi… …Ад тога часу занядужыў, спаў, На целе струпы i пячэ гарачка - Не проста з панi Чорнай размаўляў: Была старая Воспаю – шчарбачкай! Здаўна бы пошасцю яна была, Варажбiтовай служкаю, пачварай; Так, колькi ўжо людзей з жыцця звяла, Атрутнай слiнай пырскаючы ў твары. Не можа з ложка ўстаць i шаблю ўзяць, Зусiм яго дапяла тая змора. I як залогай будзеш кiраваць? Людзям на згубу захварэў, на гора! Жыццё было б салодкае вiно I чэмернае аж да знемажэння, Каб не хавала ўжо ў сабе яно Заложна слёзы, бедаў i мучэння. Без досцiпа палкоўнiка - не троп! Вялася абарона так нядбала I, прыступiўшы хутка наўгалоп, Масква амаль усiх павыцiнала. Тады ж Нячай, казацкi правадыр, Звязенены i хворы, ледзь ажылы, Быў высланы ў далёкую Сiбiр Без войска, i без славы, i без сiлы… …І ў Чавусы прыджгаў пасля ганец, Абвесцiў то; i Ганна ў гэтым разе Дазналася пра Йванавы канец, Аб Стэфанiдзе, хворы i паразе. Ах, каб раней жа гэтае знаццё! На ёй ляжыць вiна за столькi лiха! Не мiлым стала ўраз яе жыццё - I вось яна пайшла да рэчкi цiха. Як часта аба ўсiм, калiсь на грэх, Дакладна не стае дазнацца духу; Хто лiха сее ярасцю ў паспех, Той пажынае каянне i скруху! Да вечара цягнуўся гэты дзень. Яна прыйшла да стромкага абрыва, На выi моўчкi зладзiла камень, I кiнулася ў топкi вiр бурлiвы… …Няма Ганулькi болей на зямлi, На шчасце схiбiла сама мажлiвасць. Што ж, да чаго нарэшце прывялi Паспешны гнеў яе i нерадзiвасць? Iван жа прахне ўжо ў краi чужым За гонара дзявочага абразу, За гвалт, iлганне, варажэннем тым Спазнаў хваробу, ссылку і паразу… …Пакрыў сябе ты славай у баях, Быў мужны, верны слову да сканання! Але цябе згубiў не шаблi ўзмах, А загубiла простае каханне… КАНЕЦ напiсаў Litvin 15.06.2009, 20:07 Гэта мае апавяданне канешне не кароткае, але спадзяюся каму колвячы спадабаецца напiсаў Яўген Зубовіч 15.06.2009, 20:09 У краме я набыў сабе вопратку душы: я чалавек літвінскай ідэнтычнасьці Яны ж набылі нейкія зноскі расейска- га Second-handu , а нехта ходзіць увогуле голым Я,канешне, лібэрал і нічога не маю супраць нудызму , але мне моташна ад голых душ Людзі , апраніцеся , калі ласка !!! напiсаў kineales 24.06.2009, 20:48 я - хакер: шукаю пін-код да твайго сэрца я-лузэр : колькі мэтадаў было перабрана, а яно на вялікім замку пад назовай душа… я-ідыёт : толькі самыя апошнія ідыёты ня могуць авалодаць праграмаваньнем ,каб ускрываць й знаходзіць пін-коды да самых разнастайных сэрцаў Але мне трэба толькі адзін пін-код. Але мне трэба толькі адно сэрца. Я-хакер… Я-лузэр… Я-ідыёт… напiсаў kineales 24.06.2009, 20:49 Бел-чырвона-белы чалавек, як нейкі шалёны алхімік у шэрых сутоньнях шукаў формулу свайго шчасьця а ці многа яму трэба было ? Сэнс жыцьця - у каханьні вырашыў ён , але тое толькі памяркоўна ўсьміхалася яму сваім тварам…. Няўжо з часам яно стала глухім ? А мо чалавек проста спазьніўся на некалькі год ? Хто ведае ? А мо ўсе так выйшла таму , што пад час доўгіх пошуках Чалавек стаў шалёным алхімікам ? Які так і ня змог знайсьці філязофскі камень… напiсаў kineales 24.06.2009, 20:50 Я сяньня ізноў адзін Поруч стаіць кубак даўно астыўшай гарбаты. Ноч пануе знадворку. Ты недзе там- у 224 палаце. Уваччу праплываюць вобразы- глюкі,узьнікшыя ад самоты міражы маіх думак,ахутаныя ў шызафрынічную смугу: расьсеяныя расейцы, іранічныя іранцы затурканыя туркі- ў агоніі апатычна самапачуваюся Хадановічам,які,напэўна,ня ведае пра маё існаваньне на гэтай плянэце з гучнай назовай Зямля. На ўскрайку адчайнай бездані На высьпе маёй горачы Застаецца адзінае выйсьце "Вольныя танцы " пад музыку Сокала-Воюша Пад тэксты Адама Глёбуса Пад воплескі вірлівага натоўпу, які даўно забыўся пра сваё чалавечае наканаваньне. напiсаў kineales 24.06.2009, 20:51 Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны.		навiны iнтэрвiю рэцэнзii тэорыя лiтаратура арганiзацыi выдавецтвы выданьнi пэрсаналii форум пра праект пошук транслятар дапамога [?] архiў клакоцкага blonde-attack глобус беларусi дасьледваньнi калекцыя лiтпрацэсiя лявонiха няшчырасьць пiнскi трыкатаж грэгерыя лiрыка хайку сучаснiкi полацкiя кронiкi глiняны вялес  Беларуская Палiчка  Pravapis.org  Навiны ТВЛ  Наша Нiва  Arche  Дзеяслоў  Фрагмэнты  Nihil  Калосьсе  Асацыяцыя Ўкраiнскiх пiсьменьнiкаў
			2002 © litara.net | iнфармацыя пра праект хостынг прадстаўлены ext|media