Вiтаю, дружа!

увайсьцi | зарэгiстравацца

	Вершы са збору “Марыя S.” 18 красавiка 2007 /лiтаратура/ Віктар Сямашка “Кроў Сусвету”, Менск, 1996 12 студзеня 2007 /лiтаратура/ Валерыя Кустава Адметнасць шляху ў апраметную для беларуса 12 студзеня 2007 /iнтэрвiю/ Валерыя Кустава Дзень Дз 4 лiстапада 2006 /няшчырасьць/ Маnn Kurt Зацірка 29 кастрычнiка 2006 /няшчырасьць/ Маnn Kurt • Адам Глобус [e,ф,8] • Аксана Бязьлепкіна [e,2] • Алесь Аркуш [i,e,ф,6] • Алесь Разанаў [1] • Аляксей Бацюкоў [e,2] • Аліса Бізяева [i,e,ф,17] • Андранік Антанян [i,e] • Андрэй Дынько [i,e,ф,3] • Андрэй Курэйчык [i,e] • Андрэй Хадановіч [i,e,ф,12] • Валерыя Кустава [i,e,2] • Валянцiн Акудовiч [i,e,ф,1] • Вольга Караткевіч [i,e] • Віктар Сьлінко [2] • Віктар Сямашка [i,e,1] • Вінцэсь Мудроў [i,e,ф] • Ганна Гершвін [e,1] • Ганна Кiслiцына [i,e,ф,7] • Зьміцер Арцюх [e,1] • Зьміцер Бартосік [i,e,ф] • Зьміцер Вішнёў [i,e,ф,3] • Зьміцер Дзядзенка [e,1] • Людка Сільнова [1] • Людміла Рублеўская [i,e] • Лявон Вашко [4] • Лявон Вольскі [i,e] • Лявон Юрэвiч [i,e,ф,2] • Маnn Kurt [i,e,ф,14] • Макс Шчур [e,2] • Марыя Мартысевіч [i,e,2] • Мікола Папека [i,e,1] • Міра Лукша [i,e,1] • Павал Сьвярдлоў [i,e,1] • Павел Абрамовiч [i,e,3] • Павел Надольскi [i,e] • Палівач [e] • Пятро Васючэнка [1] • Севярын Квяткоўскі [i,e] • Серж Мiнскевiч [i,e,ф,1] • Славамір Адамовіч [1] • Сяргей Астравец [i,e,1] • Сяргей Сматрычэнка [e,1] • Сяргей Шыдлоўскі [i,e,ф,1] • Тацяна Сьлінка [e,ф] • Уладзімер Арлоў [i,ф,1] • Усевалад Гарачка [e,2] • Францiш Богуш [e,1] • Цiна Клыкоўская [e,1] • Юрась Барысевіч [e,1] • Юры Гумянюк [i] • Ігар Бабкоў [e,7] • Ігар Сiдарук [i,e] • Ўжо ня дзевачка... [i,e,ф,1] • Ільля Сін [i,e] • Інэса Кур`ян [e] • Ірына Хадарэнка [i,e,ф] i - толькi iнфармацыя е - ёсьць email ф - ёсьць фота лiчба - колькасьць матэрыялаў зьвязаных з аўтарам		Абы пра што створаны: 25.07.2002, абноўлены: 05.01.2003 18:41, камэнтароў: 660 Быў такі дзядзька Мансэрат Кабалье. Няблага гуляў у футбол. Жаніўся, разьвёўся, ляжаў у труне. Аб чым я? Ды так, прыкол. І гэта напісаў літаратар? напiсаў Палівач 25.07.2002, 22:23 Чытаў "Вядзенскі дзёньнік" Ільлі Анпілогава ў КП. Запомнілася наступнае: "Зусім прападаючы без культурнага жыцьця, мы спрабавалі ў "чэхаў" харчы на кнігі абмяняць, але высьвятлілася, што ў Чачне чытаньнем не захапляюцца і ў цэлым сяле кніжак проста няма." Добрых сяброў знайшлі сабе прадстаўнікі "кніжнай нацыі" Зянон і К. напiсаў Палівач 25.07.2002, 22:37 Часта так здараецца, што адзін пісьменьнік уваходзіць у гісторыю літаратуры, хаця ягоныя кнігі напісаны такой мовай, што сам д'ябал нагу зламае, пакуль дакавыляе да сярэдзіны Дняпра, а другі пісьменьнік, які піша талентавіта і лёгка, застаецца напаўзабытым. Прыклады Сервантас і Франсіска дэ Кеведа-і-Вільегас. Спрабаваў я некалі чытаць "Дон Кіхота", але кінуў. А вось "Гісторыю прайдзісьвета дон Пабласа, прыклад валацуг і зерцала махляроў" здолеў прачытаць да канца і нават зьбіраюся перачытваць. А мо справа ў доўгім прозьвішчы і доўгай назьве кніжкі? Мо таму іх забылі, што назвы вельмі доўгія? напiсаў Палівач 25.07.2002, 22:53 Мова і правапіс з часам мяняюцца. Бывае, што адкрываеш кнігу ці газэту, а там трапляюцца словы, быццам знаёмыя і ў той жа час нейкія дзіўныя. Трымаю кнігу ў чырвонай вокладцы. "ЦЁТКА". Л. Арабей. Разгортваю і перад вачыма цэлы тузін дзіўных слоўцаў:Совецкі, Комуністычны, комунізм, рэволюцыйныя, дорэволюцыйныя, большэвікі… Быццам у далёкія 50-я трапіў. напiсаў Палівач 25.07.2002, 23:09 Раман Кардонскі шукае беларускія прыгоды і фантастыку. Дык вось два ў адным флаконе-шкаліку: Аляксей Якімовіч "Сакрэт тунгускага метэарыта" прыгодніцка-фантастычная аповесьць. У сьвятле мэтэарыта, які набліжаецца да Зямлі, каб яе зьнішчыць - вельмі актуальна. напiсаў Палівач 25.07.2002, 23:21 Ліпень. Гомель. Сьпёка. З жонкай і дачкой сядзім на лаўцы, адпачываем.Дачка пытаецца: - Тата, а хто-небудзь у Гомелі гаворыць па-беларуску? -Канешне. Мы, калі прыязджаем. напiсаў Палівач 25.07.2002, 23:45 Калі бываю на бацькаўшчыне( а мо маткаўшчыне?) заўжды заходжу ў гомельскія кнігарні. Так і гэтым разам. Зайшлі з Эльжы ў некалькі кнігарняў, спадзяючыся набыць сабе па добрай кніжцы. Мора кніг, вось толькі дзе беларускія? Ага, вунь закуточак з шэрымі кніжкамі. Дакладна, нашы. У выніку купілі адну - Маўра. І на тым дзякуй. напiсаў Палівач 26.07.2002, 00:10 Маўра вы купілі!!!.. я ў падарунак шукала, шукала, - не знайшла. так што Вам пашанцавала :-) напiсала Tekla 26.07.2002, 00:20 Palivac, нічога, што ўлезла? Проста зачапіла Беларускія кніжкі шэрыя, але выдаюць і ўсё ж такі прадаюць. А я два гады шукаю па кнігарнях прыднястроўскія кніжкі, але апроч атласу МПР не знайшла ніводнай. Вось гэта сапраўды… сум. Але, зь іншага боку, хіба можна параўноўваць гэтыя краіны. напiсала alice 26.07.2002, 00:23 Перачытаўшы ў дзяцінстве масу кніг, у рэшце рэштаў стаміўся і ўжо некалькі год практычна нічога новага не чытаю. Ды і кнігі сталі нейкія нецікавыя. Ці можа я старэю? напiсаў Палівач 26.07.2002, 07:12 Зусім іншая справа сецявыя форумы.Мысьля ў іх так і б'е ключом. І ўсё па галаве. Дарэчы ўспомніў, што ў Янкі Брыля ёсьць такая нізка замалёвак "Каб весялей, святлей", якая візуальна вельмі нагадвае форумы ў інэце. Усё ж такі вельмі сучасны пісьменьнік Брыль. напiсаў Палівач 26.07.2002, 07:17 За ўсё жыцьцё толькі адзін раз давялося паразмаўляць у Гомелі зь незнаёмым чалавекам па-беларуску. Суразмоўнік, як лёгка здагадацца зусім не беларус, а зусім наадварот - паляк. Ксёндз Славамір з гомельскага касьцёла. напiсаў Палівач 26.07.2002, 07:28 Жыцьцё вельмі складаная і парадаксальная рэч.Мая вёска знаходзіцца на мяжы з Расеяй. Прыязджаючы дамоў у Беларусь з цяперашняга расейскага дому я ніяк не магу зразумець, дзе ж я свой? Тут? Ці за рэчкай, на расійскім баку,там дзе зь мяне ні адзін мент не патрабуе страхоўкі. напiсаў Палівач 26.07.2002, 07:41 Прачытаў слова "прыднястроўскія" і перад вачыма паўстаў мутны Днястроўскі ліман, вінаграднікі, старая крэпасьць Белгарада Днястроўскага-Акермана-Ціры і сяло Шабо, дзе прайшлі паўтара гады майго жыцьця. У гарнізоннай бібліятэцы я часта браў кнігі. Апошнюю нехта скраў і каб трапіць на дзембель, мне прыйшлося заплаціць за яе выкуп. напiсаў Палівач 26.07.2002, 07:58 Лёкка закахацца ў чалавека праз ягоныя тэксты напiсаў Поліўка 26.07.2002, 12:45 Зразумела,лёгка — лепшыя творы мы пішам каханым. Вы трапляеце ў плынь чужога пачуцця. Можна закахацца нават праз сеціва. Каханне з першага постынга. напiсала anna 26.07.2002, 14:44 Палівач: Ты‚ браткас‚ паведамі хоць нейкія каардынаты той кніжкі Якімовіча. Ці ёсьць яна яшчэ ў продажы? Бо я сабе замовіў-бы. Люццы‚ што здарылася з віртуальнай кнігарняй Яна Цітовіча? напiсаў Раман Кардонскі 26.07.2002, 15:56 Нават празь сеціва… ай-яй-яй! Ганна, а што вы ведаеце пра каханьне зь першага постынгу? напiсаў Поліўка 26.07.2002, 16:35 Каханьне…Каханая…Кахаю… Як часта я чую гэтыя словы з экранаў TV і радыё, гэтыя словы глядзяць на мяне са старонак кніг і з манітора кампутара. Сам жа я прамаўляю слова "каханьне" вельмі рэдка, бо баюся напалохаць яго, баюся… Трэба пражыць мо цэлае жыцьцё, каб зразумець ці кахаў ты. Ці кахаў я? Ці кахаю я?… напiсаў Палівач 26.07.2002, 20:45 Каханне па інтэрнэце пачынаецца з разгадвання ніка. напiсала anna 26.07.2002, 21:06 Каханне нічога не баіцца. Яго нельга напалохаць. Яно само палохае. Як алкаголь, як наркотык. Як любы від залежнасці. напiсала anna 26.07.2002, 21:10 Каханне такая ж а д н а з н а з н а я з"ява як смерць, народзіны ці … ліставанне па электроннай пошце. напiсала anna 26.07.2002, 21:16 Цэлы тыдзень выконваў заказ - працаваў у адной сям'і. Сям'я - муж і жонка майго веку (па 35 год) і два хлопчыкі. За сем дзён адчуў, што непрыкметна, па крысе выклікаў у жонкі пэўную сымпатыю, якую можна было прыкмеціць у вачох, і патрэбны толькі адзін крок, адзін пацалунак, каб… Але грэх. Так непрыемна потым ісьці на споведзь да ксяндза і глядзець у вочы сваёй жонцы. напiсаў Палівач 26.07.2002, 21:26 Як шмат кніг я яшчэ не прачытаў. Я, напрыклад, не прачытаў "Сакрэт тунгускага метэарыта" А. Якімовіча / Юнацтва 1993/ і ягоную ж "Пастку для пярэваратня" /Юнацтва 1997/, якія выйшлі ў сэрыі "Бібліятэка прыгод і фантастыкі". Дзе іх можна зараз набыць? Ну, ня ведаю. Магчыма, толькі ў нейкіх сяброў. напiсаў Палівач 26.07.2002, 22:12 трэба гэта ўсё не абы пра што назваць, а абы што напiсаў don 26.07.2002, 22:19 "Каханьне нічога не баіцца". Тэарэтычна гэта так. Але тэорыя і практыка - крыху розныя рэчы. Гэта два бакі мэдаля, імя якому жыцьцё. напiсаў Палівач 26.07.2002, 22:23 Чытаю на суседніх форумах спрэчкі аб беларускіх кнігах. Як зрабіць, каб беларускія кнігі выходзілі шматтысячнымі накладамі? А ніяк. Ніяк ня зробіш, пакуль не зьявіцца шмат тысячаў беларусаў, якія вольна, без напругі, чытаюць па-беларуску. напiсаў Палівач 26.07.2002, 22:37 У адной маёй знаёмай усе кніжныя шафы і нават, болей, застаўленыя кнігамі. Жаночыя раманы "про любовь" у яркіх вокладках. Дыягназ вядомы - няўдалае сямейнае жыцьцё. напiсаў Палівач 26.07.2002, 22:46 Палівач - задаволіць жанчыну, які ж тут грэх! :)) напiсаў rydel 27.07.2002, 00:21 А ў мяне ўсе кнігі па літаратуразнаўству… Таксама дыягназ! :)) Каханне, ксёнз, жонка… Несумяшчальны набор словаў. напiсала anna 27.07.2002, 01:06 а ў мяне ўсе кнігі ў скрынях - няма куды класьці… напiсала Tekla 27.07.2002, 01:39 "Несумяшчальны набор словаў". Шмат хто думае, што ўсё ў жыцьці можна вытлумачыць, сыстэматызаваць, раскласьці па палічках. Гэты чалавек добры, герой, таму заўтра ён зьдзейсьніць подзьвіг. А гэты - так, лайно, ён заўтра здрадзіць. А вунь той ні рыба ні мяса… Якая глябальная памылка! Наша жыцьцё складаецца з розных дробязей, з набору несумяшчальных словаў і учынкаў, блондаў… і шмат яшчэ чаго. Таму я не люблю схемы, бо ведаю, схемы - гэта мана. напiсаў Палівач 27.07.2002, 10:00 Жыцьцё чалавека не табліца Мендзелеева напiсаў Палівач 27.07.2002, 10:17 "наша жыцьце складаецца"… гэтак і ёсьці ужо кантатацыя схемы…:-)) жыцьцё НЕ складаецца но я не ведаю што яно робіць :-)) напiсала Tekla 27.07.2002, 11:51 "трэба гэта ўсё не абы пра што назваць, а абы што" Я бачу падабенства паміж вынаходніцтвам інтэрнэту і вынаходніцтвам палкоўніка Кольта. Рэвальвер Кольта зраўняў магчымасьці грамадзянаў Амэрыкі, забясьпечыў тым самым дэмакратыю.Інтэрнэт зраўняў таленты і бездараў. Добра гэта ці кепска, я ня ведаю. напiсаў Палівач 27.07.2002, 11:57 аказваецца ёсьць яшчэ разніца паміж талентам і розумам… напiсала Tekla 27.07.2002, 12:06 Чытаю ў апошняй НН "Рэспубліка Радзіма-2" Дубаўца. Гэта мая радзіма.Сьвяцілавічы, Чамярня, Вялікія Нямкі, за імі Шалухоўка ці як напісана на дарожнай шыльдзе ПАБЕДА, а за гэтай Пабедай ляжаць мае родныя Казацкія Баўсуны. Шкада, што Дубавец не даехаў да іх. Калі б даехаў - зразумеў бы, што гэта самае прыгожае мейсца на ўсім Усходзе Беларусі. Недалёка ад маёй хаты крыніца, зь якой я ў дзяцінстве браў ваду. Каля крыніцы крыж, заўсёды павязаны ручнікамі - такая ў нас традыцыя.Калісьці ў нас была школа, ў якую хадзілі з усёй акругі, і зь Нямкоў і, нават з Расеі.Калі я вучыўся, завучам у нас была Галіна Нячаява. Яна ўжо даўно працуе дырэктаркай Веткаўскага музэю, у якім стаіць човен, зроблены маімі дзядзькам і бацькам, ну і трохі мной.Успамінаецца, як Галіна арганізоўвала Зарніцы. Сама пераапраналася амэрыканскай шпіёнкай(відаць вельмі ёй карцела пабыць амэрыканкай) і хавалася ў кустох, у чорных акулярах, з чорным як смоль валосьсем.Яшчэ ўспамінаецца, што яна хацела паслаць мяне ў Менск, у нейкую мастацкую школу-інтэрнат, але бацькі былі супраць і зь Менскам я разьмінуўся ў першы раз. У гэтай школе мая маці прапрацавала ўсё жыцьцё, застаўшыся ў рэшце рэштаў апошняй настаўніцай. Цяпер школы няма. І маці ўжо няма… І царквы, якая стаяла ў даўнія часы насупраць школы таксама няма.Нічога няма… А ёсьць суцэльнае п'янства. Ёсьць дэградацыя.Ёсьць злоба на сябе, што не магу дапамагчы свайму бацьку і братам. Прайшло ўсяго дзесяць дзён, як я вярнуўся з радзімы. Стаіць яна перад вачыма. Вялікія Нямкі… Эдуарда Акуліна я асабіста ня ведаю, хаця ён старэйшы за мяне ўсяго на некалькі гадоў і, відаць ня раз нам прыходзілась езьдзіць разам у адным аўтобусе.Ён прыязджаў з Гомеля, а я з далёкага украінскага Запарожжа. У Нямках працавала мама, калі ня стала Баўсунскай школы. У Нямках працуе брат. У Нямках я рэгістраваў свой шлюб. П'яны старшыня сельсавету ўсё ніяк ня мог правільна выпісаць пасьведчаньне, сапсаваў адзін блянк,выпісаў другі. Ізноў з памылкай і пад шчасьлівым нумарам 13. Чамярня… Чамярня ляжыць крыху ўбок ад шашы, за невялічкім полем.На поле курганы, якія ў народзе зьвязваюцца ці са шведамі ці з французамі. На самой справе курганам тысячу год.Праязджаючы кожны год паўз, бачу як курганьне робіцца ўсё меншым і меншым і зьнікае, расплываючыся па зямлі. Гэтыя мясьціны адметны тым, што тут зьявіўся першы чалавек, які прыйшоў на землі Беларусі ўсьлед за ледніком. Мая радзіма… напiсаў Палівач 27.07.2002, 12:51 "А ў мяне ўсе кнігі па літаратуразнаўству… Таксама дыягназ! :))" Няўжо ў сымпатычных бляндынак можа быць няўдалае сямейнае жыцьцё? Мяркую, што гаворка вялася пра іншы дыягназ. напiсаў Палівач 27.07.2002, 14:51 "жыцьцё НЕ складаецца но я не ведаю што яно робіць :-))" Яно робіць дзяцей. Бо ведае, што без дяцей яно скончыцца. А жыць хочацца ўсім, нават жыцьцю. напiсаў Палівач 27.07.2002, 14:54 вооо.. згодна, цалкам, - што рэдка са мной здараецца :0)). напiсала Tekla 27.07.2002, 15:08 Палівачу А ці былі Вы ў Глыбаўцы? Адтуль мая маці. Я там у бабулі гады 3 агулам пражыў. Што там цяпер - пасьля адсялення? напiсаў Ігар Бабкоў 27.07.2002, 22:30 Палівачу Калі сорамна перад Богам і жонкай, то гэта не каханне. А пра дробныя інтрыжкі мне гаварыць не цікава… Я ж сказала — роўнае жыццю і смерці. Вы спыталі ў нас і сябе, а ці было яно… А Вы заўважылі б ,калі б Вас пераехаў цягнік? напiсала anna 28.07.2002, 09:30 Наконт кніг… Мне здалося несправядлівым, што Вы так лёгка выносіце прысуд чужому жыццю. Рэчы, нават кнігі, не так ужо многа гавораць пра нас. Ранеўская сказала: "Вось памру, а ніхто так і не здагадаецца, што ў мяне быў добры густ!" напiсала anna 28.07.2002, 09:35 Так, сорамна перад Богам і жонкай. Так, гэта не каханьне. Таму і не пачынаю дробныя інтрыжкі, а пра тыя, якія пачынаю, наўрад ці каму распавяду. Роўнае жыцьцю і сьмерці… Каханьне… А Вам не страшна мімаходзь прамаўляць такія словы? Ці не якога-небудзь Караткевіча зь яго "Нельга забыць" вы начыталіся? Ніколі ня верыў гучным словам. Не люблю мітынгаў. Не люблю воклічаў. Люблю цішыню. І люблю гук цягніка ў гэтай цішыні. напiсаў Палівач 28.07.2002, 10:03 Несправядлівасьці навокал нас. Адны крыўдзяць іншых несьвядома, другія, як Глобус робяць гэта стылем жыцьця. Я таксама бывае крыўджу іншых. Бывае што наўмысна. Але стараюся пасьля выбачыцца. Пішу збольшага аб тым, што ведаю, але канешне ж магу памыляцца на кожным кроку. Тут справа ў тым, што ў жыцьцёвых задачак няма адназначных адказаў. Для розных людзей - розныя адказы. А Ранеўскую не люблю. напiсаў Палівач 28.07.2002, 10:12 Паўз Глыбаўку я праязджаю год за годам, але ні разу не збочыў і не заехаў у вёску. Што там можа быць? Марадзёры яшчэ дасёньня шныраюць па вёсках, намагаючыся чым-небудзь разжыцца. Пасьля Веткі дарога становіцца пустыннай. Мінаеш міліцэйскі кардон і можаш на ўсёй дарозе не сустрэць ні воднай машыны. Нейкая нерэальная карціна.Цудоўная дарога, цудоўныя краявіды навокал. А людзей нідзе няма. Можа калі заедзеце ў Глыбаўку, паглядзіце на тое мейсца дзе стаяла хата бабулі. Я ў тым годзе так і зрабіў. Мая маці з Рэчыцкага раёна, а я там ня быў 21 год. Сеў у машыну і паехаў. Знайшоў мейсца дзе стаяла хата, пастаяў пад старымі вішнямі. Проста так. патрэба душы была. напiсаў Палівач 28.07.2002, 10:28 Палівачу Ну, мітынгаваць пачалі Вы… І гісторыі пра сябе распавядаць… У мяне ёсць некалькі забароненых словаў, але не каханне. НЕ думаю, што яно знікае пры вымаўленні слова. Мы ж не паміраем, калі гаворым пра смерць. Я як раз чытаю М.Фуко "Словы і Рэчы". напiсала anna 28.07.2002, 10:32 Каханне — гучнае слова? А мне здавалася, што яно гучыць як уздых… На дыханні, а не на голасе. напiсала anna 28.07.2002, 10:35 Віртуальная асоба можа сабе дазволіць такую маленькую вольнасьць - гісторыі пра сябе распавядаць. Гэта як у цягніку. Людзі расказваюць пра сябе, бо ведаюць, што на наступнным прыпынку яны сыйдуць у ноч і ніколі больш не сустрэнуцца з папутчыкамі.А жаданьне выказацца ёсьць натуральнай патрэбай чалавека, тым больш віртуальнага, які складаецца з літарак і кропак з коскамі. Віртуальны Палівач наўрад ці сустрэнецца з тымі, хто прачытае, як выразіўся нейкі don АБЫ ШТО. Таму можна пашчыраваць трошкі, не баючыся паказаць свае слабасьці, недасьведчанасьць і дурасьць. напiсаў Палівач 28.07.2002, 11:27 У кожнага чалавека ёсьць нейкая зайздрасьць. Па жыцьці мала каму зайздрошчу, бо прывык радавацца малому. Пакуль здаровы, шчасьлівы ў сямейным жыцьці, не галадую. Каму зайздросьціў апошнія год дзесяць, дык гэта Бабкову,Дубаўцу,Харэўскаму,Бартосіку - усёй гэтай кампаніі.Бо яны маюць тое, чаго ніколі ня меў я - сяброў, для якіх слова Беларусь, не пусты гук. напiсаў Палівач 28.07.2002, 11:47 Учора была на вяселлі Іллі Сіна. Акудовіч, Барысевіч і Мінскевіч завялі размову пра тое, што я ў крытыцы "страшная", жорсткая, а ў жыцці мяккая, мілая. Нечакана загаварыла прыгожая, маладая дзяўчына. Сляпая… "Тут Ганна Кісліцына? Я вас не бачу. Але я ведаю вас па тэкстах і вы заўсёды ўяўляліся мне мяккай…" Як??? Аказваецца, былая аднакурсніца Сіна, працуе ў фірме, дзе літаратуру перакладаюць на аўдыёкасэты для сляпых… Твары нашых чытачоў… Ніколі раней не думала пра адказнасць перад імі. Цэлы дзень плачу. Цягнік прыехаў з нечаканага боку… напiсала anna 28.07.2002, 15:25 Палівач, вельмі цікавы дзёньнік! :) напiсаў rydel 28.07.2002, 17:13 Ня трэба зайздросьціць. Вельмі рэдкае сяброўства вытрымлівае выпрабаваньне часам. Праўда, Ігар? напiсаў Адамкус 28.07.2002, 21:36 Вельмі цяжка даведацца які ёсьць чалавек на самой справе, па ягоных тэкстах. Тым больш, калі тэксты надрукаваны, а не напісаны рукой.Ды яшчэ калі іх чытае ўголас нехта іншы.. Я не чытаў кніг Ганны Кісліцынай, магу судзіць толькі па форумных тэкстах. Ганна мне падаецца залішне катэгарычнай, што я тлумачу як рэакцыю ў адказ на жорсткасьць навакольнага сьвету. Зрэшты, я магу памыляцца. напiсаў Палівач 28.07.2002, 22:01 Некалькі разоў за сваё жыцьце парываўся пісаць дзёньнік, але не склалася і існуе толькі адзін запіс у нататніку армейскіх часоў. Шмат чаго забылася, але ці сьцёрлася з памяці назаўсёды? Нядаўна цётка мне сказала, што пад старасьць пачынаюць ўспамінацца шматлікія факты зь дзяцінства і маладосьці.Калі гэта праўда, то я ў будучым даведаюся шмат новага-старага пра сябе і сваіх знаёмых. напiсаў Палівач 28.07.2002, 22:11 Гадоў зь дзесяць таму прачытаў дэтэкціву Міраслава Шайбака "Забойства на Каляды". Дзеяньне адбывалася ў сярэдзіне 30-х у Друзгеніках. На глебе супярэчнасьцяў нацыянальна-рэлігійнага характару было зьдзейснена падвойнае забойства. Наглядаю ход падзеяў на Драніках і думаю, слава Богу, што ўсе ўдзельнікі жывуць у розных краінах і не сьвяткуюць разам Каляды. А то так прачнешся раніцай, а ў суседнім пакоі яшчэ не астылы труп і алебарда побач. напiсаў Палівач 28.07.2002, 22:34 Палівач, а ці ў Туле ёсьць касьцёл? напiсаў rydel 29.07.2002, 01:33 Постынг — жанр, які вымагае сцісласці. Але чым ён карацейшы, тым больш катэгарычным здаецца тон… Мяркуючы па Вашых допісах — толькі па іх, так што выбачаюся — Вы чалавек, які спрабуе ўпэўніць сябе, што ён шчаслівы. напiсала anna 29.07.2002, 05:11 Зараз вельмі распаўсюджана словаспалучэньне "Как бы". "Як бы".Касьцёл у Туле як бы ёсьць - бо стаіць будынак касьцёла. Як бы ёсьць парафія - бо вернікі зьбіраюцца у прыбудаваным да касьцёлу гаражы. Жыцьцё як бы ідзе. Мяняюцца сьвятары, мяняюцца вернікі.Першы пробашч, які прыехаў сюды ў 93 годзе - Януш, кажуць ужо не ксёндз, бо ажаніўся з прыхажанкай.Апошні пробашч Богдан - польскі дзяцюк гадоў трыццаці, таксама ўжо ня ксёндз. Таксама ажаніўся. Спакусіла маладая дзяўчына і нарадзіла яму двойню. Жыцьцё віруе так, што літаратура атдыхае. напiсаў Палівач 29.07.2002, 08:46 Тэма шчасьця. Відаць яшчэ больш складаная чым тэма каханьня. Адзін паэт - іхняе ўсё, наогул адмаўляў існаваньне шчасьця, пішучы, што "на свете счастья нет, а есть покой и воля". Але пазьнейшы іх геній яму не паверыў і паспрабаваў зрабіць сілком шчасьлівымі мільёны людзей. Вынік, праўда, не таго выйшаў, ня вельмі. Ці можа чалавек быць цалкам шчасьлівы? Маю падазрэньні, што, нават душа, якая трапіла ў рай ня ёсьць шчасьлівай на 100%. Што ўжо казаць пра грэшную зямлю і грэшнага чалавека на ёй. напiсаў Палівач 29.07.2002, 08:56 Шчасьце як паветра, якім дыхае чалавек. Калі ён шчасьлівы, ён не прыкмячае існаваньне свайго шчасьця. напiсаў Палівач 29.07.2002, 09:00 Шчасьце ня можа існаваць без няшчасьця. Гэта як Бог і д'ябал, дзень і ноч, белае і чорнае. Калі ня будзе няшчасьця, то як даведацца, што такое шчасьце? напiсаў Палівач 29.07.2002, 09:04 Калі параўноўваць сям'ю маіх бацькоў - тую сям'ю ў якой я вырас, і маю цяперашнюю сям'ю, то я вельмі шчасьлівы чалавек.Бо маё дзяцінства ў значнай ступені складалася з праслухоўваньня мата, назіраньня п'яных оргіяў і ўцёкаў па начох ад п'янага разьюшанага бацькі, якога негледзячы на ўсё гэта я люблю. Любоў нелягічная штука. напiсаў Палівач 29.07.2002, 09:18 Прымроілася: "Пяты танкавы корпус расейскае арміі ўваходзіў у Менск. Пачаўся чацьвёрты падзел Усходняе Эўропы." …Апошні прывал перад Менскам. Ляжым каля гусеніцаў сваёй машыны і даядаем сухпай.Сьпякотна.Кахавец даеўшы тушонку шпурляе бляшанку ў траву. - Эх, піўка б! - По машинам! - раптоўна раздаецца каманда. Не пасьпяваем выпіць гарбаты. Хутка сабраўшы кацялкі заскокваем на танк.Рухі даўно адпрацаваны: Засоўваю дзьве нагі ў адчынены люк і праслізгваю ў вежу.Закрыўшы люк на засаўку, падключаю шлемафон. Преобразователь, вычислитель, дальномер - пальцы ў цемры дакладна находзяць тумблеры, - головное зеркало, червячная пара… Спрабую рукаяткамі павярнуць танкавую гармату. З зудзеньнем гармата рухаецца направа, потым налева. Усё ў норме. Калона рухаецца па шашы Масква-Менск у бок апошняга, набліжаючыся да Менска з хуткасьцю 60 км на гадзіну. Кахавец, які сядзіць справа,круціцца ў сваёй камандзірскай вежцы, разглядваючы навакольле. - Палівач! - крычыць ён. - Глядзі! Я тут на іжаку ганяў у маладыя часы! Кахавец як і я бульбаш. З пад Менску, з Зялёнага Бору. Даслужыўся ў расейскай арміі да маёра, два разы быў у Чачні.Цяпер вось за камандзіра танка. Усе экіпажы сфармованы з афіцэраў і жаўнераў запасу - тых , якія служылі яшчэ ў савецкім войску. Падрыхтоўка ў жаўнераў тэрміновае службы аказалася да таго херовай, што прыйшлося сьпешна выклікаць праз ваенкаматы запасьнікаў, ці , як іх называюць у народзе, партызан. Адношуся ў думках на дзесяць дзён назад. Я атрымаў позву . Як былы танкіст-наводчык чатырнадцатае арміі. Выбару не было: альбо пад ружжо, альбо лес валіць. Хуткая перападрыхтоўка, скалачваньне экіпажаў і вось наш корпус пад камандай генерала-дзесантніка Шпака імгненна пераходзіць мяжу зь Беларусьсю. На хуткасьці праскакваем мытны пераход. Пасьпяваю заўважыць як спэцназ ВДВ аўтаматамі заганяе ў фургон беларускіх мытнікаў з закладзенымі за галаву рукамі.А мы імчым далей… - Палівач! ты што? Заснуў? - выцягвае мяне з успамінаў Кахавец. - Глядзі, падбіты беларускі танк! На узбочыне дагарае Т-80, побач труп жаўнера. Маўчым…Адчуваю як сьляза сьлізгае да носа. Што мы тут робім?.. напiсаў Палівач 29.07.2002, 19:30 Здараецца, што да нашае парафіі прыязджаюць госьці. Гады тры таму назад на Каляды быў нейкі айцец Сяргей, прамаўляў казаньне.Па акцэнту разумею, што ён зь Беларусі. Пасьля, за сьвяточным сталом распавядае, што ёсьць сьвятаром беларускае ўніятскае царквы. Бяседа па-беларуску не атрымліваецца. - У Беларусі мы беларусы, у Расеі - расейцы, - кажа айцец Сяргей. напiсаў Палівач 30.07.2002, 07:55 Калі некаторые "адраджэнцы" і "змагары" за беларушчыну ня могуць прышчапіць мову, нават сваёй сям'і, то як яны зьбіраюцца рабіць гэта ў маштабах цэлае краіны? напiсаў Палівач 30.07.2002, 08:04 Прачытаў форум Тэклі "як выглядае тыповы спажывец беларускае літаратуры". Прыпамінаю, што Зьміцер Бартосік у "Вострай браме" ужо падымаў гэтае пытаньне, і, нават, праводзіў апытаньне ў кнігарнях. Гадоў праз дваццаць назвы падобных форумаў будуць выглядаць крыху інакш, ну, напрыклад: як выглядаў тыповы спажывец беларускае літаратуры і што такое беларуская літаратура? напiсаў Палівач 30.07.2002, 08:27 Пачытваю ў НН тое, што піша Кастусь Травень. Быццам і няма ў мяне да яго асаблівых прэтэнзіяў, але вось прачытаў у адным зь ягоных апавяданьняў, што герой служыў "тры гады ў марской пехоце" і зьявілася нейкая прадузятасьць. Ведаю, што памылка - драбніца, а зрабіць з сабой нічога не магу. напiсаў Палівач 30.07.2002, 21:04 На польскіх форумах таксама бывае абмяркоўваюць беларускія праблемы. Пасьля прачытаньня аднаго зь іх, па адрасу www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=252&w=1798262&a=1798262&v=2 становіцца зразумелым, што размовы некаторых нашых пісак пра "беларускасьць Беласточчыны" чарговы міт, ці грубей кажучы брахня. напiсаў Палівач 30.07.2002, 21:26 Сёння брала інтэрв"ю ў Бартосіка для радыё з нагоды выхаду яго кнігі Чорны пісталет. Распавяла пра Вашу зайздрасць. Развесяліўся. Між іншым, навіна — ён ажаніўся. Мілая жоначка Таня. Мне спадабалася. напiсала anna 30.07.2002, 21:37 Нешта я не зразумеў наконт "марской пяхоты". "е"-"я" ці нешта іншае маецца на ўвазе? Пра сем'і некаторых крутых "нацыяналістаў" вельмі слушна заўважылі! У мяне жонка з Альбаніі лепш па-беларуску разумее, якая ў Беларусі была 2 тыдні, чым этнічныя беларускі некаторых "змагароў". напiсаў rydel 30.07.2002, 21:39 Палівач, не залівай. Ніхто асаблівых мітаў пра Беласточчыну не разводзіў (я маўчу пра дурачкоў ціпа Сямашкі-Мартыненкі). Дастаткова пачытаць тамтэйшую раёнку — газэтку "Ніва", і лішнія пытаньні ня будуць узьнікаць. напiсаў xaczyk 30.07.2002, 21:56 Вельмі добрае прозьвішча мне маці падарыла - Палівач. З такім прозьвішчам-нікам можна ня толькі заліваць, але і паліваць няшчадна ўсё і ўсіх. напiсаў Палівач 30.07.2002, 22:26 У вучэбцы разам з намі абучаліся марпехі. За паўгода да майго прызыва адзін зь іх павесіўся. Няйначай прачытаў у такога вось Травеня, што служыць яму тры гады, хаця марпехі служаць толькі два. А з "е" я апісаўся (ніяк не запомню дзе ставіць націск у гэтым слове). напiсаў Палівач 30.07.2002, 22:31 Лыжка дзёгця ў адрас Бартосіка. У адной зь перадачаў "Вострая брама" сей шануемы мною мэн распавядаў, як добра ён зь сябрам гульнуў пасьля атрыманьня гранту. Падумалася, што гэтыя грантадаўцы больш чым дурні. Мала таго, што іх грошы прапіваюцца і прыкішэньваюцца, дык яны яшчэ і грантасмокаў разбэшчваюць. напiсаў Палівач 30.07.2002, 22:43 Вельмі рады за Бартосіка, што ажаніўся. Вельмі рады, што ў яго мілая жоначка. Вельмі рады, што і ў Рыдля добрая жоначка.Рады, што і ў мяне някепская. Была б яшчэ лепшая, каб мяне занудой і нудзьгой не абзывала. напiсаў Палівач 30.07.2002, 22:50 Ну, сёння ўсе яго аповеды, якія ён чытаў, пачыналіся: "Пілі мы неяк.." :)) напiсала anna 30.07.2002, 22:52 А жонка чытае тое, што пішаце на форумах? напiсала anna 30.07.2002, 22:54 Прачытаў, што Ганна была на вясельлі Ільлі Сіна. Цікава, як маладая беларуская багема спраўляе вясельлі? Няўжо як перформансы? Ціпу выносяць маладых у трунах… напiсаў Палівач 30.07.2002, 22:59 На шчасьце жонка баіцца падыходзіць да кампутара. Пакуль баіцца. Ды і няма калі ёй. Як казаў Караткевіч "пакуль жанчына каля пліты завіхаецца, беларуская мова не памрэ". Прыкладна так. напiсаў Палівач 30.07.2002, 23:07 Людзі жывуць былым. Гэта тычыцца і літаратуры. У тым ліку беларускай, ці, тым больш, беларускай. Даўно прамінуў залаты век літаратуры. Наперад вырваліся TV, музыка, інтэрнэт-забавы.Кнігі чытаюць усё менш і ўсё радзей - усё вяртаецца на кругі свая. Давялося наглядаць, як у адной сям'і, дзе памёр бацька гаспадыні, праводзілі рэвізію-ачыстку кватэры. На сьметнік трапілі практычна ўсе кнігі, якія набываліся гаспадаром, якія дарыліся гаспадару на працягу ўсяго жыцьця. Выглядае, што так будзе і зь беларускімі кнігамі. Спраўджваецца сцэнар "будучае пакаленьне - без беларускай літаратуры". напiсаў Палівач 31.07.2002, 09:25 Палівачу Вянчанне было ў касцёле св. Алены і Сымона. Служба вялася па-беларуску. Вечарам — кавярня акадэміі навук. Танцы, гутаркі… напiсала anna 31.07.2002, 13:38 Палівачу.. ПРабачце … але, чым ужо так адрозніваецца чытаньне кніг ад атрыманьня інфармацыі, эмоцый (чаго там яшчэ) з іншых крыніц?.. багацей стала такіх крыніц - ну дык і добра? а кнігі.. ну, у большасьці сваей ім мейца на сметніках. Колькі сотняў кніг варта, каб іх трымаць на хаце, дыхаць іхнім пылам… адсоўвацца, как даць ім прастору ў сваім жыцьці. напiсала Tekla 31.07.2002, 17:15 Добра, калі вясельле адбываецца па клясычных канонах. А я думаў, што у перформансатараў( і ня вымавіш) дах настолькі паехаў, што і із вясельля перформанс зробяць. Дарэчы, Ганна не каталічка. Угадаў? напiсаў Палівач 31.07.2002, 19:13 Даўно прыкмеціў, што анонсы фільмаў, як правіла, лепшыя за самыя фільмы. А гутаркі аб літаратурных творах цікавейшыя за гэтыя творы.Цікава, чаму гэта так? напiсаў Палівач 31.07.2002, 19:35 Чытаньне кніг адрозьніваецца ад прагляданьня TV. Гэта даўно вядома.Кніг чытаюць меней - гэта таксама вядома. Добра гэта ці кепска - ня мне судзіць. Тэкля напісала, што кнігі варта трымаць "на хаце". Прачытаў і весела мне стала. Тэкля і не здагадваецца, як метка гэта сказана, бо па-беларуску "на хаце" азначае на гарышчы (на чердаке). Там ім і мейсца. напiсаў Палівач 31.07.2002, 19:48 Аднойчы размаўляў з адным выкладчыкам тутэйшага тэхнічнага універа. Ён быў вельмі зьдзіўлены, што Быкаў піша свае кнігі па-беларуску. - А я всегда считал, что по-русски - кажа ён. напiсаў Палівач 31.07.2002, 19:55 Іншы тэхнічны інтэлігент распавядаў мне пра любоў да беларускага "писателя Коротича". напiсаў Палівач 31.07.2002, 19:58 Так і знаў, што русіфікацыя — ня толькі мова, а тармазнутае расейскае паветра, якое ў цябе, Палівач, паміж тваіх нацыяналістычных літараў і словаў усё разбурае. Пасьля і думкі робяцца расейскія-расейскія. Ён прапіў грант… Дык ён ня грант прапіў, а тэкст напісаў, які ты прачытаў! І думаю, без гідлівасьці. Прачытаў, і абурыўся. Гэта ж ён, блін, грошы тэхаскіх нэграў прапівае ды яшчэ і выхваляецца. Дзе ж наша мараль, маўляў! Адчуй, зямляк, што ты па-расейску думаць пачынаеш. І думкі ў цябе этакіе увальні тупаватыя. Як у тульскага самавара. Ён табе тэкст падарыў (пры тым, што ніякага гранта магло і ня быць), а што табе падарылі зубры з энжэосамі — грантасосы "высокамаральныя"? Вось так ідзеш міма ўсяго і разважаеш, што нічога няма і г.д. напiсаў don 31.07.2002, 20:00 Угадаў.:)) напiсала anna 31.07.2002, 20:27 Дарэчы, пра тульскія самавары. Шаноўнаму спадарству( у тым ліку і Дону) і не вядома, мабыць, што існуе цэлы музэй самавараў. У канцы ХІХ стагодзьдзя ў адной Туле было 74 самаварныя фабрыкі, якія выраблялі 165!!! фасонаў(відаў) самавараў. На Усясьветнай выставе ў Парыжы ў 1889 годзе тульскія самавары атрымалі Вялікі срэбны мэдаль. Вось Вам і "тармазнутае расейскае паветра". напiсаў Палівач 31.07.2002, 20:54 Не люблю падарункаў, хай сабе і ў выглядзе тэкстаў. Люблю ўсё купляць за ўласным ма залём заробленыя грошы. Ці не купляць - калі грошай нямашака. напiсаў Палівач 31.07.2002, 21:07 Люблю глядзець тупыя фільмы пра Фантоццы. Не ўяўляю сьвет без тупых - якім жа ён будзе нецікавым і нудным без усялякіх Палівачоў і Фантоццы. Таму тупы будзь яшчэ тупей! напiсаў Палівач 31.07.2002, 21:12 Ганна, каталічка напісала б ня служба, а імша. напiсаў Палівач 31.07.2002, 21:14 Ніколі асабліва не разумеў паэзіі. Ну не кранае і ўсё. Але вось аднойчы прачытаў: Сьвежым сьнегам асыпаў сьнежань вайстраверхія дахі вежаў, камяніцы, каменьне брукаў… Зачапіла Натальля. напiсаў Палівач 31.07.2002, 22:09 Практычна кожны, хто лічыць сябе літаратарам, паэтам ці пісьменьнікам, марыць выпусьціць уласную кніжку.Здавалася б, навошта? Ёсьць жа інтэрнэт, дзе чытачоў нават больш. Адказ просты - літаратары, паэты і пісьменьнікі такія ж людзі, як і астатнія сьмяротныя і ім хочацца бачыць рэальнае ўвасабленьне сваёй працы. Увасабленьне, якое можна памацаць, адчуць дотыкам рук. напiсаў Палівач 01.08.2002, 21:06 Іншая справа, што бальшыня кніг - гэта макулатура, якую ніхто ніколі не прачытае.Так і пыляцца гэтыя творы на гарышчах і ў бібліятэках. Вось леса шкада. Леса, зь якога выраблена гэтая макулатура. Дрэў. Эх, як бы лёгка дыхалася, каб ня высяклі гэтыя дрэвы. Думай пра гэта пісьменьнік, калі пішаш свой нятленны шэдэўр. напiсаў Палівач 01.08.2002, 21:19 Хто ведае, што такое "энжэос"? Што за зьвер? напiсаў Палівач 01.08.2002, 21:30 NGO's - Non-Governmental Organizations - няўрадавыя… трэйці сэктар ціпа напiсаў rydel 01.08.2002, 23:55 Хварэю нейкай незразумелай хваробай. Як называецца ня ведаю, але сімптом такі: нелюбоў да розных сьвятаў. Учора ледзь вытрымаў працэдуру застольля з нагоды народзінаў дачкі, а сёньня ўцёк зь вясельля жончынага брата. Купіў сабе піва і сяджу ў самоце - кайфую. напiсаў Палівач 02.08.2002, 21:46 Прачытаў суседні форум пра мянушкі(не імёны) сабакаў. Дурны прыклад заразны. Насамрэч для беларусаў самай галоўнай жывёлай да апошняга часу быў не сабака, а карова.Бо карова - гэта жыцьцё: малако, твораг, масла і т.д. На другім мейсцы стаяў конь. І толькі потым - сабака. напiсаў Палівач 02.08.2002, 21:53 Яшчэ прачытаў апошнюю "Вострую браму". Энтуазізм так і прэ.Усе гатовы размаўляць па-беларуску. З наступнага панядзелка. Як казаў алкаголік: - З панядзелка пачынаю новае жыцьцё. напiсаў Палівач 02.08.2002, 21:58 Ну і партрэцік Вы сабе намалявалі, шаноўны. Паэзіі не разумею, NGO таксама, народзінаў дзіцяці таксама. Пра што тады гаварыць і навошта? Любаваньне ўласнай дэградацыяй на людзях? напiсаў цікаўны 02.08.2002, 22:02 Людзі любяць стрыптыз. Ськідваньне зь сябе культурнага шалупіньня, то біш дэградацыя, можа таксама каму-небудзь спадабаецца. напiсаў Палівач 02.08.2002, 22:16 Характар чалавека - загадка. Нават, уласны характар. Усё яшчэ не разабраўся, калі я жартую, а калі гавару сур'ёзна. Дзе пралягае гэтая мяжа? напiсаў Палівач 02.08.2002, 22:19 Чамусьці некаторыя думаюць, што веданьне розных абрэявіятур ёсьць прызнакам розумаінтэлекта. Тады такі тэст: разшыфруйце , што азначаюць ОВТ, НСВТ, ОФПП? напiсаў Палівач 02.08.2002, 22:29 Ці ня ёсьць дэградацыяй беларушчыны зацісканьне гэтае беларушчыны, у прыватнасьці літаратуры, ў межы інтэлектуальная паэзія - інтэлектуальная літаратура? А тое, што піша той жа Алесь Белы - гэта літаратура ці не? А багата беларускіх літаратараў пішуць на тэхнічныя тэмы? Самі загналі сябе ў гета, абгароджанае псеўдаінтэлектуальнай дурасьцю і цешацца з гэтага. напiсаў Палівач 02.08.2002, 22:49 А можна даведацца , што Вы называеце інтэлектуальнай, ці не -інтэлектуальнай літаратурай… Я акрамя Бабкова не магу назваць нічога, што хоць як -небудзь было звязана з інтэлектам (ну, за выключэннем крытыкі :))) Псеўдаінтэлект —гэта родны брат штучнага? :)) Але я салідарна з Вамі ў тым, што літаратура ў культурнай рэзервацыі чэзне… напiсала anna 02.08.2002, 23:06 Інтэлектуальнай літаратурай, я называю тую літаратуру, якую пішуць інтэлектуалы, якая разьлічана на інтэлектуалаў, зразумець і прачытаць якую ад коркі да коркі пад сілу толькі інтэлектуалам. Каб далёка не хадзіць, можна прывесьці ў прыклад допіс-артыкул Вашко. Ёсьць яшчэ псеўдаінтэлектуальная літаратура. Праўда тыя, хто яе пішуць, лічаць, што яна таксама інтэлектуальная, але на мой тармазнуты погляд гэта сумнеўна. Прыклад: сабачыя імёны Дона. Нічога ня маю супраць розных літаратур. Хацелася б нармальнай прапорцыі. напiсаў Палівач 03.08.2002, 15:09 Прачытаў цікавую рэч у НН. Апісваюцца ўражаньні ад паездкі ў Нямеччыну. Аўтар піша: "Там ёсьць усё: па дзесяць гатункаў яблыкаў і капусты, агуркі, памідоры, рэпа, пятрушка, шэсьць-восем гатункаў бульбы — ад цьвёрдай у салату да разварыстай. Ёсьць бананы, апэльсыны, ананасы, лімоны, ківі і яшчэ воз з прычэпам вітаміннай садавіны ды гародніны." Гэта пра нямецкія крамы. Цікава, што ў звычайным правінцыйным расейскім гастраноме, ну, напрыклад, у бліжэйшым да мяне, той жа самы набор. Няўжо ў Менску голад? напiсаў Палівач 03.08.2002, 15:29 Прыдумаў такую фразу: "Што ў Расеі гроши', то ў Беларусі грошы". Можна і наадварот. напiсаў Палівач 05.08.2002, 21:34 На трасянцы нельга выразіць складаную думку.Дык чаму беларусы размаўляюць на трасянцы? Таму, што думкі простыя? А мо, наадварот, думкі простыя, таму, што размаўляюць на трасянцы? напiсаў Палівач 05.08.2002, 21:43 Цi ванiтуе культура словамi? Не. У яе бывае славесны панос. напiсаў Палівач 05.08.2002, 21:56 Ніколі не сустракаў у слоўніках словы: балаба, дзябла, жавіна, каўзель, кокат, лагі, махнытка, піскуж, раскрэсы. Няўжо ім наканавана зьнікнуць? напiсаў Палівач 05.08.2002, 22:22 А часта даводзіцца чытаць слоўнікі дыялектызмаў? Чула выраз пра тое, што не варта ездзіць у Тулу са сваім самаварам… Ну, выходзячы на беларускія "гутаркі"-форумы з размовамі пра нашы грошы і пра вашы крамы, Вы моцна разыкуеце… Можа гэта ў Вас апошнім часам думкі сталі простыя? напiсала anna 05.08.2002, 23:21 Пачуўшы слова "маскаль" уяўляю зусім ня тое, што іншыя, бо маскалём у нас чамусьці называюць страказу. напiсаў Палівач 06.08.2002, 18:37 Горад майго юнацтва адметны тым, што ягоны галоўны праспэкт зьяўляецца самым доўгім у Эўропе і цягнецца 15 кілямэтраў.У савецкія часы праспэкт называўся імя Леніна.Сканчваўся ён плошчай, якая канешне ж называлася плошчай Леніна. На гэтай плошчы стаяў помнік… правільна, Леніну.Ленін паказваў сваёй магутнай рукой у бок ГЭС, якая была… імя Леніна.Перад ГЭС ляжаў востраў і называўся гэты востраў востравам Леніна. А насупраць вострава знаходзіўся порт. Порт імя Леніна. Не назвы, а паэма. ЛЕНІНІАНА. Даўно я ня быў у горадзе свайго юнацтва. Цікава, як зараз называецца праспэкт? Няўжо імя Багдана Хмяльніцкага? А можа імя бацькі Махно? напiсаў Палівач 06.08.2002, 18:54 балаба, дзябла, жавіна, каўзель, кокат, лагі, махнытка, піскуж, раскрэсы вы тут напішыце дэфініцыі, прыклады ўжываньня, этымалёгію. і можа яны ажывуць… напiсаў rydel 08.08.2002, 00:49 Жывеце Вы ў Расеі, а самі — з Украіны? А адкуль жа мова? напiсала anna 08.08.2002, 09:25 Усё забываю спытаць, а хто гэтая Наталля…Цытата сапраўды гожая… напiсала anna 08.08.2002, 09:26 Украіна для мяне транзіт. Транзіт даўжынёй у шэсьць год. напiсаў Палівач 08.08.2002, 18:35 Сьнежань Сьвежым сьнегам асыпаў сьнежань вайстраверхія дахі вежаў, камяніцы, каменьне брукаў, бровы жвавых наўзьдзіў людзей. Пад асьнежаны сэрца стукат выплятаю я сетку сьцежак на бязьмежным абсягу сьнежным, дзе ружовы разьліўся дзень. Места сьпіць… Ды ўжо званьніцы клічуць пышных і клічуць ніцых выйсьці, вочы ўзьняўшы ў вышу, хай сабе не маліцца - спачыць. Белы вецер нясе, калыша гэты кліч… І далечам сьніцца: нехта белы, найбельшы кліча іх, блакітных, ад злога ўцячы. А куды ўцячы нам, нясытым ні ўсьмешак, ні сьлёз не блакітным, не асьнежаным белым сьнежнем - толькі шэрым і думкай і ўсім. Хай заходзіцца з плачу ў вежах звон па звоне, ніхто ж карытаў, поўных клунь, у зямное ўшыты, не пакіне, дарма прасіць! Сьвежым сьнегам асыпаў сьнежань вайстраверхія дахі вежаў, камяніцы, каменьне брукаў, бровы жвавых наўзьдзіў людзей. Пад асьнежаны сэрца стукат дапляла я мярэжу сьцежак на бязьмежным прасьцягу сьнежным, дзе ружовы разьліўся дзень. Натальля Арсеньнева напiсаў Палівач 08.08.2002, 18:51 балаба - рыба такая, па-мойму мянтуз дзябла - выдзяўбанае з дрэва карыта для укладкі рыбацкай сеці жавіна - ажына каўзель - лядзяная стужка, па якой коўзаюцца дзеці кокат - вялікая галіна дрэва піскуж - пячкур Раскрэсы - скрыжаваньне вуліц напiсаў Палівач 08.08.2002, 19:16 Дзякуй! А лагі? напiсала anna 08.08.2002, 20:53 Шмат словаў, якія вымаўляліся і якія можна было разгледзець ў паветры, амаль ніколі не заціскаліся ў каркасы зь літар. Лагі і вышэй пададзеныя, зь іх шэрагу. І няхай яны застаюцца ў сваёй дзікай прыродзе - вуснай форме. напiсаў Палівач 09.08.2002, 09:08 Ад нараджэньня чую навокал брутальную лаянку, але сам намагаюся ня ўжываць мацерныя словы. Доўга ня ведаў чалавека, які б ня карыстаўся матам, але высьвелілася, што такі чалавек ёсьць. Гэта мастак Сяргей Лапша, вядомы на Драніках, як Патрон. Праз -наццаць гадоў, магчыма яшчэ адшукаецца такі дзівак, як мы. А мо раней? напiсаў Палівач 09.08.2002, 09:18 мама дарагая, ну колькі ж ва ўсім гэтым мараліну… напiсала Tekla 09.08.2002, 09:32 Ваў! Пабачыў новае для сябе слова - маралін.Што яно азначае, магу толькі здагадвацца, але падобнае на нафталін і каўралін. напiсаў Палівач 09.08.2002, 18:41 Чаму кажуць "мама дарагая", а не "тата дарагі"? Мне, як тату, крыўдна.Трэба, нарэшце пачаць змагацца за раўнапраўе з жанчынамі. напiсаў Палівач 09.08.2002, 18:46 Чамусьці прынята лічыць, што словы "абывацель" і "мешчанін" нясуць негатыўны зьмест. А я заўсёды хацеў быць нармальным мешчанінам, абывацелем, бюргерам, нарэшце. напiсаў Палівач 09.08.2002, 18:55 Чаму, яшчэ кажуць Туркменбашы, Атацюрк, дарагой Леанід Ільіч… напiсаў Mesidz 09.08.2002, 23:30 Абываталь- гучыць збольшага годна для шляхецкага слыху. Так называлі шляхціцаў ды памешчыкаў у Рэчы Паспалітай. напiсаў Mesidz 09.08.2002, 23:41 Сёньня знайшоў у сеціве мапу і тэлефонную кнігу горада свайго юнацтва. Суперсучасная мапа - пстрыкнуў мышкай у любое мейсца і зьяўляюцца вуліцы з нумарамі дамоў.Надрукаваў якое-небудзь прозьвішча, ну напрыклад былога аднакашніка, і зьяўляецца адрас з тэлефонам.Такая вось нармальная фантастыка. Прагуляўся па гораду… Віртуальна, канешне. Галоўны праспэкт як і раней называецца імя Леніна. Даўжэзны такі. А калісьці я яго праходзіў ад пачатка і да канца. Не адзін, зь дзяўчынай. Адзін бы не асіліў. А зь дзяўчынай запраста. Яе звалі Валерыя. Лера. Я быў на чацьвертым курсе, яна на першым.Людзі мы былі вельмі розныя, але вось неяк пасябравалі. Лера прыехала ў Горад зь Мелітопаля. Хутка знайшла сябровак.Мой прыяцель пахажваў да іх, ну і я зь ім. Так і пазнаёміліся зь Лерай.Гулялі па гораду, хадзілі ў кіно. Былі кветкі на восьмае сакавіка і Дзень нараджэньня. Неяк Лера распавяла пра сваю старую кампанію, у якой яна тусавалася ў Мелітопалі. Расказала, як два яе знаёмыя хлопцы забілі чалавека. Прысыпалі пяском і быццам нічога не адбылося пайшлі забаўляцца з астатнімі. На маё пытаньне, як яна адчувала сябе, калі забаўлялася зь імі, ведаючы пра забойства, Лера адказала: - Ну і што тут такога? Сапраўды, што тут такога? Неяк мы засталіся ўдваіх у пакоі. Цалаваліся. Я, хаця і быў старэйшы за яе, ніяк ня мог дапетрыць сваімі курынымі мазгамі, што яна хоча большага.У тыя гады я быў яшчэ тупей чым зараз. Нічога не адбылося… На наступны дзень Валерыя пайшла гуляць з маім аднакашнікам. Не разгубіўся і я. Запрасіў у кіно яе аднакашніцу. Больш мы зь Лерай не размаўлялі. Калі я ўжо быў у войску, мне прыслала ліст знаёмая. Між іншым яна пісала, што Лера ляжала ў больніцы, зрабіла аборт. Пасьля гэтага прыехала мама Леры і забрала яе назад у Мелітопаль. Больш я пра Леру нічога ня чуў. напiсаў Палівач 10.08.2002, 00:06 Наконт Туркменбашы і Атацюрка. Прапаную надаць любімаму кіраўніку Ляксандру Рыгоравічу тытул БУЛЬБАШЫ. Можна, нават, БУЛЬ-БУЛЬ БАШЫ. Як прапанова? напiсаў Палівач 10.08.2002, 21:30 Караткевіч у сваім "Чорным замку Альшанскім" абвяргае легенду пра здань. Ніколі ня думаў, што пачую пра гальшанскіх прывідаў яшчэ раз. Пад час прыпынку ў Гальшанах аглядалі вёску. Выпадкова зайшлі ў музэй, дзе дырэктарка Часлава Акулевіч праводзіла экскурсію. Спадарыня Часлава вельмі маляўніча распавяла пра рэшткі дзяўчыны, што знайшлі пад час будаўнічых работ, пра розныя таямнічыя здарэньні, якія адбываліся з заначаваўшымі ў музэі гасьцямі, расказала і пра асабісты кантакт зь невядомым. Заўважаю на стале ў дырэктаркі расейска-беларускі слоўнік. Высьвятляецца, што спадарыня Часлава доўга жыла ў Расеі і ёй прыходзіцца аднаўляць падзабытую мову. напiсаў Палівач 10.08.2002, 22:31 "И наколка времен культа личности засинеет на правой груди". Які нэрв? А тут… Уяўляеце сабе тату з профілем Буль-Буль-Башы? Ёрнічаская мы нацыя, таму няма ў нас сапраўднай славянскай духовасьці, панімаеш. напiсаў Mesidz 10.08.2002, 23:01 Палівач, Вы ж любіце Высоцкага? напiсаў Mesidz 10.08.2002, 23:09 Мэсідж, а да Полацку ўжо дайшло АРХЭ новае? Я падумваю, ці не зрабіць мне тату Валеркі Булгакава… У нас не ёрніцкая нацыя, а трупажэрная… напiсала anna 10.08.2002, 23:26 не трупажэрная. напiсала Tekla 10.08.2002, 23:43 У 1984 годзе ў калгасе(працоўны семестр) зарабіў 100 рублёў. Вырашыў купіць сабе магнітафон "Вясна". Магнітафон каштаваў 195 рублёў. Грошай не хапала. З прыяцелем пайшлі да магазіна "Некандыцыя" і за 100 рублёў купілі новы, але сапсаваны магнітафон.Прыяцель быў дока ў радыятэхніцы і перапаяўшы ўсяго адну мікрасхему я атрымаў абсалютна новы апарат. На першай запісанай касэце быў Высоцкі."Истопи ты мне баньку по белому".І зараз у мяне захоўваецца гэта касэта, адзіная, якая дажыла з тых часоў.Праўда даўным даўно ня слухаў Высоцкага. Можа паслухаць? Так, што Mesidz, у дзесятку. напiсаў Палівач 11.08.2002, 00:16 Да канца так і не магу зразумець Высоцкага і Шукшына. І, нават, Караткевіча. Якраз праз гэты надрыў і "нерв". напiсаў Палівач 11.08.2002, 00:25 Ну, я не ведаю слова, якое б ўтрымоўвала сэнс таго, што адбываецца. Калі ў праграмным артыкуле рэдактар звяртаецца да беларускіх пісьменнікаў і гаворыць — калі ж вы, сукі, перадохнеце? Вы, вашыя дзеці… Тыя крытыкі і навукоўцы, што пісалі пра вас… Гэта не ёрніцтва, гэта не эпатаж. Артыкул Булгакава хіба праз Фройда можна вытлумачыць… Нагадвае маніфест пралетарскіх пісьменнікаў расіі… напiсала anna 11.08.2002, 06:57 Гэта ў тым абяцаным "Архэ", дзе эротыка і Глобус у юбцы? напiсаў Mesidz 11.08.2002, 09:15 "Бяруць пад ногі"- фраза Дынька, здаецца. напiсаў Mesidz 11.08.2002, 09:26 Не, гэта не пра каханне, а пра тое, колькі каштуе квартэра Зімоўскага — для Булгакава гэта "астранамічная" сума!!! З цікавага табе — Надсан пра Яскевіч. напiсала anna 11.08.2002, 09:33 Адзін з "Тутэйшых" мне кажа: "каб ты бачыў, як гэтыя маладыя з заплечнікамі ІХ слухаюць, раскрыўшы рты". І тут нешта фройдаўскае, старагрэцкае. напiсаў Mesidz 11.08.2002, 09:40 Айцец Надсан, які намовіў Арлова ва ўніяцтва і ў якога працуе Юрась Лаўрык? Цікава… напiсаў Mesidz 11.08.2002, 09:44 Так давайце скажам Булгакаву, што нам ягоныя паводзіны не падабаюцца, )) і што нам падабаецца. Цівілізавана, але безапеляцыйна. Усе набываюць часопіс, усе чытаюць, усе абмяркоўваюць - што яшчэ рэдактару трэба? Скандальнасьць - лепшы шлях да чытача. а, дарэчы, можа Кардонскі чытае Фуко? напiсала Tekla 11.08.2002, 13:21 Тут толькі развесці рукамі, як Джым Кэры на ўручэнні Оскара… Пра Кардонскага… Мажліва чытае, напэўна — чытае, во знік на тыдзень, пабег шукаць "Словы і рэчы". Я ўжо трэці тыдзень не магу асіліць, дайшла да паловы — можа хто перакажа з сярэдзіны? напiсала anna 11.08.2002, 13:41 Я не бачу скандальнасці ў Булгакава… Хутчэй сацыяльная нянавісць, снабізм, хвароба правінцыйнага радыкалізму (Вуді Ален). Пра гэта нельга сказаць — падабаецца ці не… Падабаецца — слова з галіны эстэтыкі. А тут — "бязладныя палавыя сувязі і пазашлюбныя дзеці." П"янства, распуста, палігамія… Маралін папёр з Булгакава… напiсала anna 11.08.2002, 13:54 Навошта чытаць тое, што нельга асіліць ці што не падабаецца? Выкіньце гэтага Фуко на сьметнік.Чай, не да экзамену рыхтуецеся.Бярыце зь мяне прыклад. напiсаў Палівач 11.08.2002, 13:58 Мэсіджу, асцярожна пра Лаўрыка і Яскевіч са мной гавары. А то я ведаю Юрася з 14 ці, а Алену з 17 ці… Трэба іх пажаніць,так, дарэчы, і Надсан думае. І я з ім згодная. І з яго артыкулам, з большага. Я з ёю і яе бацькам працую ў адным аддзеле. напiсала anna 11.08.2002, 13:59 У тым і праблема, што падабаецца. Што для задавальнення. Няма часу чытаць спакойна, з асалодай. Кніга чысціць мазгі як п"яўка. Ёсць пэўны дыскамфорт ад таго, што даводзіцца чытаць поруч розную фігню і складана пераключацца. напiсала anna 11.08.2002, 14:02 Фраза "няма часу" звычайны міт. Часу заўсёды столькі, колькі трэба. Справа ў нас саміх, у нашай недасканаласьці. напiсаў Палівач 11.08.2002, 14:16 Не АБЫ ПРА ШТО, а АБЫ-ШТО напiсаў bДзевачка ў гольфах/b 11.08.2002, 15:14 Падумалася мне што гэта цікава.. Калі сказаць Булгакаву што ў яго "снабізм і хвароба правінцыяльнага радыкалізму" - дык гэта яго толькі ўзрадуе і ўпэніць што такім шляхам крочыць далей трэба (дарэчы, мяне б саму ўзрадавала калі б мне такое сказалію Гэта ж аналітыка, крытыка ей-ей :-))). А вось каб па-простаму - "гаўно ты кажаш, дзядзька.. э-э… сялянскі (ціпа правінцыяльны), і цябе нават крытыкаваць ня варта, і вогуле, шкада лесу беларускага і паперы гэтай газетнай на такое - зусім іншая справа.. Можа гэта мне так толькі падаецца… напiсала Tekla 11.08.2002, 15:36 Акела прамахнуўся!!! Булгакаў заўсёды баў ня тым Булгакавым. Валерка так доўга пісаў пра ППРБ, што не заўважыў, як стаў гаварыць словамі ППРБ. Інцялягенцыя гэта гаўно. напiсаў Дзевачка 11.08.2002, 18:08 "Не АБЫ ПРА ШТО, а АБЫ-ШТО" Вы не арыгінальны.Такі запіс тут ужо ёсьць. Так што, плагіят, шаноўная. напiсаў Палівач 11.08.2002, 18:30 Якія толькі псэўдомнімы людзі не прыдумваюць. Гольфы на дзевачцы, дзевачка ў гольфах. Дзевачка у гольфах ў бары, дзевачцы шашнаццаць лет. Радам худасочны парэнь - на дваіх адзін білет. Прыпеў Вось гэта жызьнь. Жыві не тужы… Ну і так далей. напiсаў Палівач 11.08.2002, 18:38 "калі ж вы, сукі, перадохнеце? Вы, вашыя дзеці… Тыя крытыкі і навукоўцы, што пісалі пра вас…" Якая таленавітая, якая сакавітая фраза. Якая насалода прамаўляць яе. Дзе той Манн Курт? Яму б вельмі, вельмі спадабалася. напiсаў Палівач 11.08.2002, 20:32 Ад хаміць да хахміць усяго адна літара. І гэтая літара Х. напiсаў Палівач 11.08.2002, 20:34 Была адмысловая рубрыка ў НН для практыкаваньняў "ненароджаных", якая плаўна перарасла ў "Грамафон". Пакаленьне ненароджаных, расчараваўшых/ каго?/… Хутчэй ужо, гэта пакаленьне зачарованых мітам "Тутэйшых". Калі ахвяры пачынаюць тузацца, ім прамываюць мозгі чарговай порцыяй Басё, Борхеса, Абдзіраловіча. Шкада, што да Полацка часопіс не дайшоў. Цікава, няўжо Булгакаў сапраўды не на жарт вазбухнуў? напiсаў Mesidz 11.08.2002, 20:38 "калі ж вы, сукі, перадохнеце? Вы, вашыя дзеці… Тыя крытыкі і навукоўцы, што пісалі пра вас…" Сапраўды, так і напісаў? напiсаў Mesidz 11.08.2002, 20:40 Шокінг напiсаў Mesidz 11.08.2002, 20:44 Які шокінг?.. Застрэльшчык будушчага нарабіў пад сябе. Ну выйдзе ягоная дачка Міраслава за гвадэлупца ці за зімбамбвійца Бурумбаку народзіць гуталінчыка-афрыканчыка, Валерка доўга будзе яму тлумачыць пра імбрычкі і нацсвядомасць, а мы пасмяемся, мы — белпісьменнікі неўміручыя. напiсаў Сяргей 11.08.2002, 21:49 Палівачу Ну сакавітая фраза належыць мне… напiсала anna 11.08.2002, 22:21 Ганна, калі Вы будзеце крытычныя агляды пісаць так таленавіта і такой мовай, то Вас будуць чытаць ахвотней, чым тых, пра каго Вы пішаце. Так трымаць! напiсаў Палівач 11.08.2002, 22:45 Булгакаў: "Нібы прадчуваючы свой хуткі адыход у нябыт, беларускія пісьменнікі яшчэ дзесяць-дваццаць год таму м а с а в а аддаваліся ўсім магчымым чалавечым заганам: прагнасці да дармовых грошай, машынаў і кватэраў, славалюбству, данасіцельству і запойнаму п"янству, асабістай пысе і неабсяжным амбіцыям, а таксама н е ў т а й м а в а н а й распусце, якая выражалася ў бязладных палавых сувязях і пазашлюбных дзецях. Не адзін і не два пісьменнікі мелі некалькі сем"яў!" Па -мойму, ён гэта сур"ёзна… напiсала anna 11.08.2002, 22:50 мдя.. і калі мы навучымся жыць у адной краіне… хаця ўжо можам і не пасьпець навучыцца. Я ўжо сёньня спрабавала ўявіць, ці будзе мне падабацца стан меньшасьці ў расейскай федерацыі. І аднак маргінальныя сваркі паміж беларускімі героямі будуць выглядаць цікава… напiсала Tekla 11.08.2002, 22:59 Мякка ён яшчэ сказаў пра гэтых белпісьменьнікаў лысагорскіх. напiсаў Палівач 11.08.2002, 23:00 "калі мы навучымся жыць у адной краіне" Ну вось у РФ і навучымся. напiсаў Палівач 11.08.2002, 23:08 Па-мойму, гэта нешта з Куна- пра гераічныя часы, з гамэраўскім эпічным расьпевам. напiсаў Mesidz 11.08.2002, 23:10 :-)))))) напiсала Tekla 11.08.2002, 23:10 угу, мякка.. добры текст для інтэлектуальнай чытанкі, у нас жа калі кагосьці не абліць .. - дык за мякка )), а мы народ брутальны. напiсала Tekla 11.08.2002, 23:12 Мы — народ неўтаймавальнай распусты… Зараз буду баяцца міма Дома літаратараў хадзіць… напiсала anna 12.08.2002, 07:31 А я заўжды баяўся. Там Сыс- пьяны. Сам бачыў. напiсаў Mesidz 12.08.2002, 15:21 Не напішаш песьнь бяз плагіяту… напiсаў Дзевачка ў гольфах 12.08.2002, 19:21 Дзевачка бяз гольфаў ў бары… Парня худасочнага мара… напiсаў Дзевачка ў гольфах 12.08.2002, 19:25 Памёр Кардонскі. Асабіста я буду яго памятаць доўга. Толькі Кардонскі меў такую непаўторную любоў да беларускіх пісьменнікаў, толькі ён так шчыра перажываў за лёс вершаў, толькі ён мудак з мудакоў, здох і плюну я на яго магілу. Спачуваю блізкім і родным спадара Кардонскага. Ягоная справа, справа нянавісці да талентаў будзе, не будзе, бу не бу е бу… Яшчэ больш патрыёт і бараць біт Кардонскі перажываў за грошы, што забяруць у яго беларускія пісьменнікі. Яны, вылюдкі, забралі. Сэрца Кардонскага не вытрымалага гэтай знявагі. Па… Па… Слёзы душаць мяне, засцілаюць вочы… Піпішууу, як ГГГамэр у сляппууую………. напiсаў Гамэр 12.08.2002, 21:52 Гэта жарт? Альбо праўда? Ня хочыцца ў гэта верыць!Бо для мяне гэта велізарная страта. напiсаў Палівач 12.08.2002, 22:58 Палівач, нешта цябе лёгка падмануць. Сапраўды, не чуваць нашага Рамана, але піздапісулька ад 21:52 гэта, канечне, нейкі танны і брыдкі сьцёб. напiсаў rydel 12.08.2002, 23:50 Прабачце, псэўдапісулька. Я мяркую, ён на вакацыі паехаў кудысцьі… Жнівень… напiсаў rydel 12.08.2002, 23:51 Мне падаецца, што Кардонскі сапраўды, напісаўшы дэтэктыў, памёр. напiсаў Адам Глобус 13.08.2002, 09:21 Прыйшлося аб'явіццца, каб працытаваць Марка Твэна: "Чуткі а маёй сьмерці крыху перабольшаныя". Трэба-ж камусьці й справамі займацца. А што ня чуваць… Дык я сказаў. тое што лічыў і лічу патрэбным. Хрўто хацеў - пачуў… напiсаў Раман Кардонскі 14.08.2002, 13:15 Цяперака ўсе на месцы. напiсаў Адам Глобус 14.08.2002, 13:46 Макс Шчур задае пытаньне "Ці будзе такая беларуская культура патрэбная й цікавая самому беларускаму народу?" Мне таксама хочацца спытаць, праўда ня ведаю каго: - А што, ёсьць нейкі "беларускі народ"? напiсаў Палівач 14.08.2002, 22:33 Аркуш пытаецца: - Як беларускай культуры стацца незалежнай ад дзяржавы? Адзін з адказаў я ведаю: -Трэба, каб зьнікла дзяржава. Так што,welcome да нас у РФ. напiсаў Палівач 14.08.2002, 23:07 Пабачыў на Беларускай палічцы, што падрыхтавана кніга Пятроўскага "Лепшыя думкі чалавека" (3 тамы). Цікава, калі будзе падрыхтавана кніга "Горшыя думкі чалавека", то колькі тамоў назьбіраецца? Мяркую, што ня 3 тамы і ня 30, а значна больш. напiсаў Палівач 15.08.2002, 22:11 Прачытаў "Знакі гарызантальнага часу" і пабачыў слова "несастаяльнасць". Цікава, што яно азначае? Ёсьць падобным на нешта непрыстойнае. напiсаў Палівач 15.08.2002, 22:36 Г.К."Хто хаця б раз не паглядзеў перадачу “За шклом”, дзе маладыя людзі добраахвотна жывуць, мыюцца, голяцца, любяцца за празрыстымі шклянымі сценамі?" Бачна, што Ганна не глядзела "За шклом-3. Ты сёньня ў войску". Я ўвесь чэрвень сачыў, як разьвіваюцца падзеі на палігоне пад Кіевам. Якое там нафіг каханьне, калі марш-кідкі, мардабой і камары. напiсаў Палівач 15.08.2002, 22:49 Дарэчы, я не глядзеў "За шклом" АНІ РАЗУ! Пакуль што не шкадую. Ну, гіджуся я падглядаць у замочную шчыліну! напiсаў Zban 16.08.2002, 13:39 "За шклом-3. Ты сёньня ў войску" адрозьнівалася ад першых выпускаў. Гэта быў сумесны расейска-украінскі праект, дзе дзьве каманды (расейская і украінская) пераадольвалі сябе: сваю ляноту, боль, спакусы і т.д., праходзячы курс маладога байца спэцназу. Сапраўды было цікава назіраць(прынамсі мне). Шкада толькі, што ўсё скончылася скандалам, бо пасварыліся расейскія і украінскія арганізатары. напiсаў Палівач 16.08.2002, 14:44 Беларускі літаратурны працэс (зь яго разважаньнямі пра сьмерць, людзей, якія ў сваім жыцьці, хутчэй за ўсё, блізка са сьмерцю не сутыкаліся), аб якім ідзе гаворка на Літары, мне нагадвае не працэс, а працэсію, якая ў тым накірунку і крочыць - на кладаўё. напiсаў Палівач 16.08.2002, 14:50 закатавалі ўсе ўжо сваімі размовамі пра сьмерць, нябыцьце і цьментажы… гэта, гэта нават ня модна ))) я тут жыву, жыву.. то ў у нас літаратурны працэс памірае, то глобус… то целы народ. ужо гадоў дзесяць як аб гэьым любімыя эстецкія гаворкі вядуцца. А на вуліцы спаткаешь тагож глобуса (ці іншы беларускі народ, літаратурны працэс.. і г.д.) - як заўсёды - усьмешкі, радасьць… Упэўнена - Палівач у жыцьці таксама даволі жыцьцесьцывяржальны (ух, ну і слова). Карацей - я выказваю пратэст супраць пахаваньняў мяне ў любой якасьці (народу і працэссу). напiсала Tekla 16.08.2002, 16:08 Ну ёсць розныя працэсіі — "пахаванне сардынкі", напрыклад, мне падабаецца. Сённяшні літпрацэс — пахаванне сардынак, нацяганых з адной банкі… Розныя групоўкі спрабуюць пахаваць іх у розных месцах. Шуму та, шуму… Дробныя бойкі, аплёўванне —здаецца, гэта і з"яўляецца насамрэч літ.працэсам, які пасля "выпраўляецца" навукоўцамі для нашчадкаў. напiсала anna 16.08.2002, 17:41 хех.. нешта ўзрадаваў той станоўчы матыў, што працес (літаратурны) усёж такі ёсьць - а магло быць горш :-))) як гэта з іньшымі працыэсамі. напiсала Tekla 17.08.2002, 19:52 Загавары пра смерць — трапіш на могілкі. Сёння была на Маскоўскіх — гадавіна са дня смерці В.А.Каваленкі, акадэміка,доктара навук, цудоўнага чалавека. Калі вярталася, нечакана разгаварылася з чалавекам гадоў сямідзесяці пра смерць. Ды так разгаварыліся мы з ім , што прамінулі ўваход, ледзь вярнуліся. Каля ўваходу пазнаёміліся — гэта родны брат Каваленкі. Чысцейшая беларуская мова…Жыве недзе ў правінцыі. Напэўна, пра смерць можна гаварыць альбо з абсалютна незнаёмымі людзьмі, альбо з тым, каму давяраеш як самому сабе. Я рэдка гавару пра смерць. напiсала anna 17.08.2002, 22:17 Тэкля, беларускі народ нельга пахаваць. Нельга пахаваць таго, каго няма. напiсаў Палівач 17.08.2002, 22:23 здаецца тады, Палівач, ёсьць нейкая розніца паміж "няма" І "няма".. і яшчэ рознымі там "няма" а пахаваць можна ўсё што заўгодна - было бы толькі жаданьне, і чаго ёсьць, і чаго "няма", акт пахаваньня — моцны архетыпічны сыьбаль(ваў, вырвалася, але кантэкст патрабуе). І з таго - даволі сыбмалічна жаданьне найбольш эмацыянальных асобаў да пахаваньня найпаважнейшых э-э… ну і гэдак надалей :-)) напiсала Tekla 17.08.2002, 22:30 У вёсках аб сьмерці разважаюць, як аб звычайнай справе, прычым падыходзяць да гэтага утылітарна. Хацеў маці паставіць помнік, параіўся зь цёткамі. У адказ пачуў: - Падажджы, во як бацька памрэ, тады і паставіш дваім. напiсаў Палівач 17.08.2002, 22:32 калі дачакацца сваей сьмерці - дык аб помніку вогуле паклапаціцца хтосьці больш адказны… напiсала Tekla 17.08.2002, 22:38 а па маім асабістым назіраньням - на вёске вогуле, толькі палячая жанчына выклікае абурэньне - усё можа зразумець вясковая тусоўка - забойста, пьянства, распуства :-)) - але не даруецца, калі жанчына запаліць. уух. (ну, на нашай вёске дык менавіта так) напiсала Tekla 17.08.2002, 22:43 Да тых, якія паляць, таксама прывыклі. Толькі ня я. Цярпець не магу "попельніцаў". напiсаў Палівач 17.08.2002, 22:52 ну, хаця я і легендарна талерантна, аднак і ў мяне ёсьць невялічкі спіс таго што я не люблю. )) гэта нічога не змяняе напiсала Tekla 17.08.2002, 22:56 Агласіце ўвесь сьпісак.:-) напiсаў Палівач 17.08.2002, 23:00 ))) ну вось напрыклад - не люблю дрных і пьяных. Дык у мяне столькі сяброў і дурных і пьяных - і я іх люблю. А да астатніх дурных і пьяных мне спраў няма - няхай сабе. Тады якіх дырных і пьяных я не люблю? Аднак казаць што я люблю дурных і пьяных - ну гэта ўвогуле не пра мяне… дык… напiсала Tekla 17.08.2002, 23:07 Вось вы, Палівач, ня любіце тых, што паляць, дзяўчат. "Канкретна" - прозвішчы, імены, пасады, а так - што, палову жанчын вось так, не за што, ні разу не пабачыўшыся??? неее.. з гэткай пастановай пытаньня не магу пагадзіцца напiсала Tekla 17.08.2002, 23:10 А я дык, наадварот, люблю, калі жанчына дурная і п'яная. Яна тады такая даступная.:) напiсаў Палівач 17.08.2002, 23:12 і што? усіх даступных і любіце? ну добра, а калі яна даступная , але не дурная, ці, крый божа, не пьяная? напiсала Tekla 17.08.2002, 23:19 Ну як я магу любіць дзяўчат і жанчын якія паляць, калі я не люблю(нават болей) пах дыму. З такімі пацалуюся толькі пад дулам аўтамата.:) напiсаў Палівач 17.08.2002, 23:21 Разумная жанчына - гэта памылка прыроды.:) напiсаў Палівач 17.08.2002, 23:24 вось і хаваеце не разабраўшыся (сувора)… то ў вас беларускага народу няма, то цалавацца адмаўляецеся - нават не пабачыўшыся (у тым сэнсе, што адмаўляецеся цалавацца з тым (той) каго "няма" (бо ў вас там палячай дзязчыны ж пад рукой "няма"? дык ад чаго адмаўляцца)… дзе лёгіка? напiсала Tekla 17.08.2002, 23:25 …абмылка ну, гуляюся я, прабачце калі ласачка. напiсала Tekla 17.08.2002, 23:27 "што адмаўляецеся цалавацца з тым" З "тым" адмаўляюся цалавацца адназначна. Арыентацыя ня тая. напiсаў Палівач 17.08.2002, 23:36 А "пад рукой" сапраўды зараз нікога няма - ні той якая паліць, ні той, якая ні паліць. Адзін. Сам. Пакінулі ўсе мяне. напiсаў Палівач 17.08.2002, 23:41 ну вось, акурат - нагода падумаць а бел. літпрацэсе ))) напiсала Tekla 17.08.2002, 23:47 Не, я рамонтам лазенкі займаюся. Так бы мовіць рукамі ствараю. Гэта Вам не літпрацэс, тут "халтура" адразу бачна. напiсаў Палівач 18.08.2002, 00:00 Я буду там… Я буду сям… Я буду ням… Я бу… Пасьляпостмадэрнізм. напiсаў Палівач 18.08.2002, 21:37 Ніколі не разумела, чаму слова "лазенка" выклікае эратычныя думкі ў нашых людзей. Асаблівасці нацыянальнага сэксу… напiсаў Лазенік 18.08.2002, 21:49 Ёсьць пісьменьнікі, а ёсьцека пісуны. Пісуны пішуць-пішуць друкуюць-друкуюць, а пісьменьнікамі не становяцца. Станоўчасьці ў пісуноў не стае, каб пісьменьнікам звацца. Што за развагі без узораў… Тыповы пісун — Кардонскі. Карбалевіч і Халіп зноўжа пісун і пісуха. Фядута — пісун. Асноўная рыса пісуна зайздрасьць да пісьменьніка і г.д. напiсаў (+) -- Глёбус 19.08.2002, 10:25 Калі гэта мне, то я, нават, да пісуна не дацягваю. Бо не маю зайздрасьці да пісьменьнікаў. Мы ў розных(паралельных) вымярэньнях жывем.Маё вымярэньне мяне задавальняе. напiсаў Палівач 19.08.2002, 10:58 і ёсьць аналітыкі - паважная справа. Менавіта яны адорваюць нас крытэрыямі, вымярэньнямі, па якіх мы, "нявумныя", будзем адрозніваць пісуноў ад пісьменьнікаў. Дарэчы, трэба яшчэ неяк абазваць і развесьці поймы тых хто літары чытае, чытае і нічога ім, ад чытачоў, якім хто чытае-чытае (чытуны блін) зайздросьціць. Аааа.. і яшчэ ёсьць друкары - яны друкуюць, друкуюць - і таксама не пісьменьнікі, і, нават, не чытуны… Вось структура, тра-ля-ля .. напiсала Tekla 19.08.2002, 12:22 Ёсьць і першадрукары. Скарына. напiсаў (+) 19.08.2002, 16:38 primus… калісьці цяжка будзе дзецям растлумачыць хто такі гутэнберг. Можа канешне і не трэба… напiсала Tekla 19.08.2002, 21:32 Калі пісаць "лазьня", то імхо аніякіх "гэткіх" асацыяцый не ўзьнікае. Менавіта памяншальны-ласкальны ўсё псуе. Адразу зьяўляецца асацыятыўны ланцужок лазенка - шчыліна - похва… напiсаў rydel 20.08.2002, 01:02 Рыдыль, Вы што — таксама зараз адзін засталіся? Палівачу, абы пра што ператварылася ў абы пра сэкс… напiсала anna 20.08.2002, 01:28 З сакавіка, прычым. Няўжо так заўважна? :)) Але ж пра пісуноў пачаў "плюс-Глобус". напiсаў rydel 20.08.2002, 01:30 Паводле дасьледваньняў сярэднестатычны мужчына думае пра сэкс прыкладна раз у адну хвіліну. А як з гэтым у жанчын?:) напiсаў Палівач 20.08.2002, 09:41 Дарэчы, што такое АБЫ ШТО, АБЫ ПРА ШТО? Гэта і розныя дробязі і сур'ёзныя рэчы: сэкс, ежа, жарты, літаратура, праца, каханьне, сьмерць, ізноўку сэкс і каханьне і т. д….. Гэта ЖЫЦЬЦЁ, звычайнае і такое незвычайнае жыцьцё, якое і ёсьць ланцужком дробязей. Дробязей, якія, здараецца, ператвараюцца ў паважныя справы. напiсаў Палівач 20.08.2002, 09:49 Прычым жыцьцё непрадказальна. У жонкі на працы яе інжынер захацеў падзарабіць. Прыкінуўся хворым і нейкім чынам узяў бальнічны ліст. Покуль жонка працавала за сябе і таго парня, гэты інжынер зарабляў - будаваў некаму дом. Штосьці яны там зварвалі, мабыць вадаправод. У выніку спалілі недабудаваны дом. Цяпер інжынер будзе выплачваць гаспадару 15 000 баксаў.Гэта пры зарплаце 2 000 ў год, хворай жонцы і студэнтцы-дачцэ. Кашмар а не жыцьцё. напiсаў Палівач 20.08.2002, 10:05 Палівачу Я ўвесь час хацела спытаць, чым-такім жонка займаецца, што няма часу ў інтэрнэт зайсці — паглядзець, чым муж бавіцца… Пайду за хранометрам і нататнікам — буду займацца даследваннем жаночай сексуальнасці. напiсала anna 20.08.2002, 10:21 Калі ўлічыць, што жонка сэксапільная бляндынка, яе праца падасца незвычайнай. Яна кіруе асобным участкам вадаканала. Каля сотні падначаленых, больш за дзесятак розных аб'ектаў(помпавыя станцыі, ачышчальныя будаваньні, вадаправод, каналізацыя і г.д.) і аварыі кожны дзень. Так што не да інтэрнэту. Ёсьць расейкай, ніколі не жыла ў Беларусі, але размаўляе ў сям'і выключна па-беларуску. Можа не на такой дасканалай мове, як прысутныя, але для душэўнага камфорту мне хапае. Калі я чую ці даведваюся, што ў шматлікіх "адраджэнцаў" хатнія не гавораць па-беларуску, мне здаецца, што гэтых "адраджэнцаў" ня любяць і не кахаюць. Бо калі пакахаеш, вывучыш і суахілі. напiсаў Палівач 20.08.2002, 15:22 Ганна, а свае дасьледваньні жаночай сэксуальнасьці тут апублікуеце? напiсаў Палівач 20.08.2002, 15:24 У беларускай культуры прабел з сэксам. Тут нядаўна ў Гасьцёўні Беларускай палічкі задалі пытаньне, як перакласьці на беларускую слова "миньет". Дык знайшлі ўсяго дзьве беларускамоўныя крыніцы, адкуль гэта можна даведацца. Ганьба. Так што публікуйце свае дасьледваньні на гэту тэму, хто толькі можа. На сёньня гэта больш актуальна, чым раман Глобуса. напiсаў Палівач 20.08.2002, 15:37 Усмаміны, навеяныя здохлым пацуком. Некалькі год таму купілі хамяка, які насамрэч аказаўся хамячыхаю. І клетку купілі. Вярней ня клетку, а такую універсальную італійскую штуковіну з ручкамі, у якой можна трымаць усё, ад рыбак да пацукоў. Мянушка для хамячыхі прыдумалася сама сабой - Люська.Жыла гэта Люська ў нас некалькі год. Але вось аднойчы мы прыкмецілі, што з хамяком нешта ня тое. Зразумелі - памірае. Адвезьлі мы Люську ў парк і пакінулі пад кусьцікам дажываць. Якія былі апошнія гадзіны жыцьця Люські, хто ведае? Можа здохла сама, а можа зьеў яе вожык ці дзікі кот. Прайшоў час і зноўку мы купілі хамяка. Ён ізноўку аказаўся хамячыхаю і назвалі мы яе ізноўку Люськай. Люська была маленькай, але ўжо распуснай. Гэта потым высьвятлілася, калі гэтая Люська-2 выплюнула са свайго цельца двух малюсенькіх дзіназаўрыкаў - сваіх дзетак.Хамячыхіных дзетак дачка потым камусьці загнала па 15 рублёў за штуку, а Люська-2 ўсё яшчэ жыве ў нас. Здаецца, што хутка павязем яе ў парк. Паміраць трэба на волі, а ня ў клетцы. напiсаў Палівач 23.08.2002, 12:39 … Дык, да чаго я гэта вяду? Быў такі вядомы заклік: "Людзі, будзьце пільнымі!" Будзьце пільнымі, калі купляеце хамяка ці пацука - бо можа аказацца хамячыха ці пацучыха зь дзеткамі. Будзьце пільнымі, калі купляеце гольфы - бо ў гольфах можа аказацца дзевачка. Будзьце пільнымі, калі купляеце "Гольф" - бо "Гольф" можа аказацца "Таўрыей". напiсаў Палівач 24.08.2002, 08:51 У працяг размовы пра дэтэктывы.:-) Вось што прачытаў на ТУТаўскім форуме. Піша хлопец, які жыве ў Маскве і, відаць, ведае пра што піша: "Да кнігалюба. Наконт беларускіх пісьменьнікаў, якія маглі б параўнацца з Марынінай, Пелевіным, Акуніным і гэтак далей. Прабачце, не вытрымаў. Выдавецтва “Эксмо-пресс” (гэта якое Марыніну выдае). Мінімум пяць аўтараў дэтэктываў (сэрыі “Вне закона”, “Черная кошка”, “Рожденный вором” і гэтак далей) – зь Менску. Усе – беларускамоўныя, але для Масквы пішуць па-расейску. Прычына – расейская мова (для кніжных яткоў) камерцыяная, а беларуская – не. Псэўдонімы гэтых дэтэктывістаў называць ня буду з пэўных прычынаў. Выдавецтва “Вагрыус” (дзе Пелевін, Пуцін, Дацэнка). Такая ж сытуацыя. Толькі там 2 менскіх аўтара. Выдавецтва “АСТ” (дзе Акунін). Яшчэ мінімум 4 менскіх пісьменьніка. Усе гэтыя аўтары паралельна пішуць і па-беларуску, але не лухту для аматараў “Воров в законе”, а прыстойную літаратуру. Праўда, як кажуць – “у шуфляду”. Ці раз-пораз выдаюць малымі накладамі і за ўласныя грошы. А іх плён “пра вароў” ці “пра забойствы” ёсьць на ўсіх кніжных латках, ад Менска да Хабараўска." Вось так.Зарабляем грошы лухтой і выдаем беларускамоўныя шэдэўры. Я ганаруся белпісьменьнікамі.Яшчэ б даведацца назвы гэтых шэдэўраў. напiсаў Палівач 24.08.2002, 09:26 Маем мінімум 9 аўтараў, якія пішуць для Масквы папулярныя дэтэктывы. Цікава, а сярод прысутных ёсьць гэтыя Пизменники.? напiсаў Палівач 24.08.2002, 11:44 мая сяброўка як раз з беларусі і пісала нйкія там камерцыйныя раманы для масквы (жыла там). Раман дзяліўся на некалькі роўных кавалкаў - і кожны пісаў сваю частку сюжэта. Я можа амерыку адчыняю - але кніжкі ў кішэню пріблізна так і пішуцца (я думаю). у расеі можна прадаць нават гуано трусаў… так што, можа хопіць параўновываць? ато гэта сапраўды хатнія маркетынгавыя даследваньні. напiсала Tekla 24.08.2002, 12:50 Тэкле: А можа й варта заняцца такімі хатнімі, бо прафэсыйныя-ж ніхто не праводзіць, каб зразумець, што праблема ў мовы толькі часткова. А тыя беларускія "шэдэўры" якія пішуцца на грошы заробленыя расейскамоўнымі дэтэктывамі, вельмі часта ня выклікаюць жаданьня іх дачытаць нават да сярэдзіны… Бярэш сябе ў моцныя рукі, успомніўшы пра нацыянальны абавязак неяк дамучыш. Але ніколі ў жыцьці больш гэты "шэдэўр", нават пад пагрозай расстрэлу, у рукі ня возьмеш. напiсаў Раман Кардонскі 24.08.2002, 14:57 Палівачоў-Кардонскіх пачытаў. Ахламоны. Вярзуць абы што, адна ў іх якасьць безумоўна прысутнічае — запаўненьне "эфіру". Думка куртатая адна на дзесяць постынгаў, адна на дваіх, а словы сыплюцца, як крупы зь дзіравага меха.Пустабрэхства. Цікава яшчэ й тое, што ў працоўны час яны ляскочуць-сакочуць, як па загаду. напiсаў Сяргей 24.08.2002, 23:04 Слушна напісаў, хлопча.Ахламон я. Вярзу абы што, нават, і не хаваю гэтага. І думка куртатая/у тры гады зь пячы зваліўся/ і пустабрэхства. Вось толькі Палівач трэба пісаць у адзіночным ліку. Ды і нікі нягожа выкарыстоўваць. А пра працоўны час… Ну дык гэта ў вас працоўны час, бо вы на дзядзю працуеце. А я на сябе. Таму працоўны час сам сабе выбіраю. Дарэчы ніколі не задумваліся, колькі тонакіламетраў макулатуры напісалі "разумныя" пісьменьнікі? Так што мая херня - кропля ў акіяне. напiсаў Палівач 24.08.2002, 23:20 У мяне за сьцяной жыве сусед. Вельмі разумны дзяцюк. Выдатна вучыўся ў МГУ, зараз выкладае матэматыку ў універсітэты. Усё б добра, але ад вялікага розуму дах паехаў. Аднойчы разбудзіла ўначы мяне яго маці.У самой шыя ручніком замотана. Зайшоў я ў кватэру, а там матэматык з нажом. Ну хлопец ён ня вельмі моцны, нож я ў яго забраў, але маці прыйшлося ў траўмапункт везьці, бо пырнуў ён яе ў шыю.Шызафрэнія… Вось і думай пасьля гэтага, што лепш? Быць разумным, але дурным? Альбо дурным, але разумным? напiсаў Палівач 24.08.2002, 23:39 Палівачу: Цікава, а вось калі-б заняцца канкрэтнай справай. Напрыклад браць новыя кніжкі беларускіх пісьменьнікаў, якія выходзяць зараз ды лічацца шэдэўрамі, ды пачаць іх уважліва прачытываць і абмяркоўваць. А то ўсё больш нейкія агульныя словы, ці такія рэцэнзыі, што й кніжку ў рукі браць няма жаданьня. Праўда ў мяне ёсьць пэўныя засьцярогі, што ў нармальнага чытача, - ня зь літтусоўкі, - дах хутка паедзе… напiсаў Раман Кардонскі 25.08.2002, 00:43 Ну вось вырашыў сам выканаць сваю прапанову пайшоў паглядзеў, што апошнім часам выдавалася. Ай божухна, адны вершы, кніжкі вершаў. Як былінка сярод іх тырчыць літаратураведчая кніга Юрэвіча. А дзе мастацкая проза? напiсаў Раман Кардонскі 25.08.2002, 01:14 Сяргей, тут прынамсі ідзе блог… плынь падзеяў і ўспамінаў з жыцьця рэальнага чалавека… што ўжо сама па сабе досыць цікава, імхо… напiсаў rydel 25.08.2002, 12:45 "Адны вершы, кніжкі вершаў" Ну дык мы нацыя паэтаў. напiсаў Палівач 26.08.2002, 20:19 "А дзе мастацкая проза?" У шуфлядах сталоў мегатоны шэдэўраў сваёй чакаюць гадзіны. напiсаў Палівач 26.08.2002, 20:28 Шырока вядомыя ў вузкім коле - гэта пра беларускую літтусоўку. напiсаў Палівач 26.08.2002, 20:32 Штосьці не даю я веры ў "мэгатоны шэдэўраў у шуфлядах", браце. Распачалася калі перабудова, штосдьці не памятаю я каб зьявіліся гэткія "шуфлядныя шэдэўры". А чаму цяпер ты думаеш яны зьявяцца? напiсаў Раман Кардонскі 27.08.2002, 16:39 Гэта вы пра "Шуфляду" Дзяркновіча? напiсаў Адам Глобус 27.08.2002, 16:45 Ня чытаў я той "Шуфляды". Дый гаворка йдзе не пра адзін твор… напiсаў Раман Кардонскі 27.08.2002, 21:41 "А чаму цяпер ты думаеш яны зьявяцца?" Цяпер ня зьявяцца, але праз сто год Archeолягі адкапаюць Шуфляду, ды не адну і сусьвет/а мо і усясьвет/ пабачыць выбух супэрлітаратуры беларускай. Шкада, што нас тады ўжо ня будзе на глёбусе. напiсаў Палівач 27.08.2002, 21:52 Калі сустракаю дзе-небудзь прозьвішча Сыса, адразу ўспамінаю свайго аднавяскоўца Івана Навумёнка. Калісьці ён быў капітанам ВМФ, меў сям'ю. Але сьпіўся, апусьціўся і ператварыўся ў басяка. Шкада. Ці гарэлка згубіла, ці што іншае? напiсаў Палівач 28.08.2002, 21:41 аб навінках.. дарэчы, а чаму ніхто не гаворыць аб кніжке Бартосіка "Чорны пісталет"?. ці я нешта мінула?? напiсала Tekla 28.08.2002, 21:55 Тэкле: Вось калі атрымаем, прачытаем, тады й будзем гаварыць… А пакуль пра што? Я-ж як той тэхасец: пакуль не пабачу, у рукі не вазьму й на зуб не паспрабую - не паверу… Дый неяк нідзе ніякай інфармацыі пра гэную кніжку ня было. напiсаў Раман Кардонскі 29.08.2002, 17:03 Нарэшце расшыфраваў абрэвіятуру ТВЛ - Таварыства Вольных ад чытачоў Літаратараў. Калі залежнымі станеце, спадары? А ў адказ цішыня… напiсаў Палівач 29.08.2002, 19:02 А што яны маюць сказаць, братка? Вунь на форум "На Інтэрнэце зьявіўся…", дзе Алесь Аркуш пяе песьні пра крутую беларускую прозу ў нумары 3-4 часапісу "Правінцыя". Прачытай сам часапісь. І знайдзі там крутую прозу. Калі знойдзеш, тады Шэрлак Холмз у параўнаньні з табой дзіцятка маленькае й дурное. напiсаў Раман Кардонскі 31.08.2002, 00:59 Раман, ты не Шэрлак Холмс. Бог не пакіне цябе. Супакойся. напiсаў Адам Глобус 31.08.2002, 10:22 Глобус прыдумаў слова "інтэрнэтназалежныя". Нават дзіўна, што чалавек, які працуе са словам не адчувае гэтай няўклюднасьці - інтэрнэтназалежныя.Лепей было б інтэрнэтазалежныя. напiсаў Палівач 31.08.2002, 19:47 Часта блытаюць літаратараў зь пісьменьнікамі і пісунамі. Літаратар - гэта чалавек, які зарабляе грошы сваімі творамі-тэкстамі. І жыве на гэтыя грошы. Багата ў Беларусі літаратараў? напiсаў Палівач 31.08.2002, 19:54 Некаторыя пісьменьнікі на Літары блытаюць кропку з пунктам. Хаця, здавалася б усё проста - кропка на паперы, а пункт у прасторы. напiсаў Палівач 31.08.2002, 19:58 Вяртаюся з працы дамоў. У салоне "Газэлі" акрамя мяне яшчэ адзін пасажыр - добра апрануты мужчына сярэдніх гадоў. Ён сядзіць сьпераду, побач на суседнім фатэлі ляжыць каробка з тортам. На прыпынку ў таксі ўвальваецца падгуляўшы пан і усім цяжарам цела плюхаецца на торт. Уладар торта толькі пасьпявае раскрыць рот. Мне сьмешна, а чалавеку гора.:-) напiсаў Палівач 31.08.2002, 22:24 Палівачу: Мне падабалася слова пераломленае напалам, хворае слоўца. Вы яго вылекавалі і зрабілі драўляна-беларускім, дубовым. Інтэрнэтазалежны — гучыць па-медыцынску, як дыягнас, як прысуд. Прыжывецца мусіць маё слова, але ў вашай рэдакцыі. напiсаў Адам Глобус 31.08.2002, 23:06 Проста інтэрнэтназалежны пры першым прачытаньні раскладваецца не на інтэрнэтна і залежны, а на інтэрнэт і назалежны. А назалежны вельмі падобна на незалежны, што робіць слова няўклюдным і скажае яго сэнс. Гэта маё прыватнае меркаваньне, так што не крыўдуйце. Было б цікава паслухаць меркаваньні іншых. напiсаў Палівач 31.08.2002, 23:32 Не крыўдую. Перачытайце маё эсэ "Крыўда". напiсаў Адам Глобус 01.09.2002, 09:16 Войска. Шаба. Адзескі край. Да лімана сто метраў - жаданы рай. Служба не цукар і не мёд, Ліецца з жаўнераў салёны пот. Маршы, танкі, вучэбны бой, Начныя варты:"-Страляць буду, стой!" Альбомы, цэгла, пост у сцягоў, Цяжар пагонаў і сны без сноў. Нарэшце дэмбель і самалёт. Магутны Божа! Прайшло столькі год… напiсаў Палівач 01.09.2002, 13:22 Аднаго разу, калі мне было гадоў шэсьць, маці паехала ў горад. І мяне з сабой узяла. Дзе мы тады хадзілі і што рабілі ня памятаю, запомніў толькі рынак і марожанае, якое матуля мне купіла. Я стаяў у баку ад усіх і і з насалодай еў гэткую смачнату. Засмучала мяне адно тое, што ў марожаным трапляліся нейкія цёмныя камкі. І я іх выплёўваў далой. А гэта ж былі звычайныя разынкі. напiсаў Палівач 04.09.2002, 08:27 Лісце падае з дрэваў – восень на дварэ. Як заўсёды сумую - сум за горла бярэ. Вельмі хочацца плакаць, але слёз няма, Лісце падае з дрэваў, надыходзіць зіма. А зімы не люблю я - хоць забі! Да спадобы мне лета, восень і ты. напiсаў Палівач 04.09.2002, 08:27 Чытаў пра ПЭН-цэнтар, чытаў… Падумалася, што галоўнае, каб ПЭН-цэнтар ня стаў ПЭНІС-цэнтрам. А ўсё астатняе фігня. напiсаў Палівач 04.09.2002, 15:15 А можа, здаровы ПЭНІС ім там і не зашкодзіў бы? напiсаў Пэтроні 04.09.2002, 15:31 У інэце, як і ў лазьні ўсе роўныя. Тэарэтычна. Практычна ж, некаторыя раўнейшыя. напiсаў Палівач 13.09.2002, 12:05 Не было доступу? Што рабіў цэлы тыдзень, калі не сакрэт? напiсаў rydel 13.09.2002, 19:19 Доступ быў. Жаданьня пісаць на Літару не было. Чытаў Ваш ЖЖ, раздражняў летувісаў на адным гістарычным сайце сваёй тэорыяй паходжаньня Літвы, марнаваў свой час перыядычным нічоганядзеланьнем. напiсаў Палівач 13.09.2002, 20:14 На Драніках Патрон напісаў што ў разьвітых краінах людзі мусяць часта мяняць працу. Выходзіць, што я жыву ў суперразьвітой. На працягу апошніх васьмі год я мяняю працадаўцаў па 2-3 разы на месяц. А ў гэтым месяцы зьмяніў ужо чатырох. І нічога. напiсаў Палівач 13.09.2002, 20:22 Зайшоў на персанальную старонку адной беларусачкі і пабачыў наступнае: Клясыкі: Васіль Быкаў Кастусь Каліноўскі Сяржук Сокалаў-Воюш Максім Багдановіч Зьміцер Бартосік Абрагочысься. Але, калі ўлічыць, што гаспадарыні старонкі ўсяго 14 год, спіс выглядае больш-менш зразумелым. напiсаў Палівач 18.09.2002, 12:26 затое шчыра… напiсала Tekla 18.09.2002, 21:07 Стоячы на трамвайным прыпынку пабачыў аб'яву на шыбе крамы,дзе гандлююць кветкамі:"Требуется сторож без вредных привычек". Заінтрыгавалі. напiсаў Палівач 19.09.2002, 11:02 Вось і восень прыйшла. Пахаладала. Пералётныя птушкі паляцелі на зімоўку. Адлятае ў чужыя краі і Славамір Адамовіч. Нават бунтарам з адыходам маладосьці патрэбны буржуінскі побытавы камфорт. Хто наступны? напiсаў Палівач 19.09.2002, 11:08 Дзякуючы МаннКурту даведаўся пра Попера. Трэба будзе пачытаць. напiсаў Палівач 19.09.2002, 11:11 Маладая Кршычка на суседнім форуме напісала:"Беларусь можа бяз нас. Але я хачу такую Беларусь, якая б не магла бяз нас". Няўцям маладзіцы, што бяз кожнага з нас можа ня толькі Беларусь, але і ўвесь сьвет. Зьнікае чалавек і нічога не мяняецца. І трэба лічыць удачай, калі пра зьніклага будуць помніць адзін-два блізкія чалавекі. Маладая яшчэ Кршычка… напiсаў Палівач 19.09.2002, 11:19 Рыдэль шукае настаўніка трасянкі. Рэкамендую Пецю-Несьцерку з Дранікаў. Вельмі перспектыўны ў якасьці настаўніка трасянкі. Да таго ж валодае шматлікімі якасьцямі трасянкамоўных. напiсаў Палівач 19.09.2002, 11:24 Дарэчы, пра трасянку. Я сам асаблівых цяжкасьцяў у камунікацыі зь вясковымі беларусамі ня маю. Прыязджаючы ў сваю вёску пераходжу на родны дыялект(амаль трасянка), альбо размаўляю на спрошчанай расейскай мове. У вёсцы маці ў мінулым годзе размаўляў на спрошчанай беларускай. А вось жонцы - этнічнай расейцы, цяжэй. Калі я яе прывёз першы раз у вёску, яна практычна нічога не разумела ў гаворцы сваякоў і суседзяў. Потым, калі з большага авалодала белмовай, стала разумець. Але ёй цяжка перайсьці на ўзровень субяседнікаў і калі яна размаўляе па-беларуску і калі па-расейску. Відаць, каб адчуваць вясковых людзей трэба нарадзіцца ў вёсцы. напiсаў Палівач 19.09.2002, 13:18 Мая бабуля жыла на Берасцейшчыне…Я павезла да яе мужа. Цягнік, аўтобус…Заўважаю, што нешта яму, любаму, не падабаецца. "Што такое?" "Такія людзі ў вёсцы не выхаваныя — стаіць хлопец каля дзвярэй і на кожным прыпынку глядзіць на гадзіннік і мацюкаецца…" Прыслухоўваюся. "Ой, піздно, піздно…" Ледзь растлумачыла, што хлопец проста спазняецца. А кот на Палессі — кіт… напiсала anna 19.09.2002, 22:13 Не пісьменьнік я. Чаму? Бо непісьменны. напiсаў Палівач 24.09.2002, 22:47 Раптоўна здохла хамячыха Люська. Дачка пусьціла сьлязу. Жонка прапанавала пахаваць Люську на сьметніку, але я закапаў хамячыху ў палісадніку каля дома. напiсаў Палівач 24.09.2002, 22:47 Жыў некалі купец Філіпаў. Меў знакамітую краму ў Маскве. І яшчэ булочную ў Туле. Больш за сто год куплялі тулякі там хлеб і булкі з макам-смакам. І нават пры саветах называлі краму "Филипповский". Перажыла крама і рэвалюцыі і перастройкі. А вось капіталізьм не перажыла.Нядаўна зьнікла. Не, будынак, канешне, застаўся. І крама засталася. Толькі гандлююць цяпер там відэакасэтамі і адзеньнем. Вось гэта, на маю думку, і ёсьць хлапаманства. напiсаў Палівач 29.09.2002, 20:05 А яшчэ быў у Туле купец Ваныкін. Пачынаў свой бізнэс з вырабу трунаў, гандляваў гаспадарчымі таварамі і ўрэшце рэшт зрабіўся вельмі заможным чалавекам. Ні адзін чалавек не зрабіў для горада столькі, сколькі Ваныкін. Ён ахвяраваў гораду два мільёны яшчэ тых, царскіх рублёў.Астранамічная сума! Пабудаваў багадзельню і больніцу.Нават ня больніцу, а цэлы медычны комплекс зь некалькіх будынкаў коштам у 400 000 рублёў.Больніца дзейнічае і цяпер, толькі вось носіць імя не Ваныкіна, а бальшавіка Сямашкі. А на Ваныкіна ўсе забыліся. Ні вуліцы яго імя, ні мемарыяльнай дошкі. Хлапаманства!!! напiсаў Палівач 29.09.2002, 20:05 Здароўце, дык што, Антанян перанес з "Талаша" на "Літару" "Лісты зь ніадкуль" пад назвай "Абы пра што", ці што? напiсаў kviat 30.09.2002, 15:13 Упс :) напiсала alice 30.09.2002, 20:06 Здаравейшых бачылі.:) Антанян, прызнавайцеся, адкуль, што, калі, як і куды перанесьлі. напiсаў Палівач 30.09.2002, 21:27 Некаторыя могуць спытаць, а што лучыць гэтую херню зь беларускай літаратурай? Адкажу шчыра - толькі літара Ў. Нічога болей. напiсаў Палівач 30.09.2002, 21:27 Нават дзіўна, што ніхто дасюль не дадумаўся выдаць часопіс "Ў". А "Ў" гэта ж сапраўдны сымбаль беларускае мовы. І як бальшавікі не дадумаліся скасаваць гэтую літару? напiсаў Палівач 30.09.2002, 21:28 Прачытаў у НН, што "Адзначаючы неабходнасьць “вяртаньня да спрадвечных асноваў роднай мовы”, рэдакцыя("Дзеяслова") пайшла на камбінацыю “наркамаўкі” й “тарашкевіцы”. Ад апошняй запазычаная толькі практыка ўжываньня мяккага знаку для пазначэньня асыміляцыйна памякчаных зычных ды правапіс прыназоўніка “без” і часьціцы “не” перад словамі з націскам на першы склад. Словы іншамоўнага паходжаньня пішуцца ў адпаведнасьці з “наркамаўскімі” нормамі." Я такой "наркатарашкевіцай" ужо больш за год пішу. Прыемна крочыць наперадзе.:) напiсаў Палівач 30.09.2002, 21:28 Сягоння ў Туле адбыўся тэракт. Шафёр аўтобуса палез у забытую валізку. Няма шафёра. Чакаю падрабязнасьцяў ад князя Палівача. напiсаў Дыскурс 30.09.2002, 22:03 А можа Палівач працуе кіроўцам аўтобуса :))) а не эўра-печніком :))) напiсаў rydel 01.10.2002, 00:31 Не Рыдэль, я працую шафёрам мясцовага метро. А эўра - гэта ад слова эўрэй? напiсаў Палівач 01.10.2002, 21:34 Дыскурс, я думаў, што Вы жартуеце. Глядзелі зараз з жонкай фільм па скрыні. Там прыносяць пасылку і баючыся, што ў пасылцы бомба, правяраюць на прысутнасьць металу. Металу няма. Адкрываюць пасылку, а адтуль вывальваюцца чалавечыя вушы. "Дронга" фільм называецца. Дык вось жонка паглядзела і ўспомніла, што ўраніцы на прыпынку да яе падыйшла словаахвотная жанчына і расказала, што сама яна з Алексіна(горад у нашай вобласьці) і што ў іх адбыўся тэракт. У аўтобусе, дзе ехалі бацька гадоў 35 і сын гадоў 14. Бацька пабачыў, што на заднім фатэлі ляжыць кашалёк. Узяў яго, адкрыў - выбух. Бацька загінуў. Вось так. А я і ня чуў аб гэтым. напiсаў Палівач 01.10.2002, 21:34 Усе думаюць, што я жартую. напiсаў Дыскурс 01.10.2002, 22:29 Эўра - гэта мянушка адной вельмі старой грэцкай кабеты. :) напiсаў rydel 01.10.2002, 23:02 А я ўпэўнены, што эўра- ад словаў эўрэйскі эўрэй. Ня стануць грашам імя жанчыны даваць. Ну гады, і ў Эўропу пралезьлі. Пастой. Эўропа, эўро. Ну ты глядзі, мала ім Ізраіля, дык і наш кантынент сваім імем нараклі.:) напiсаў Палівач 02.10.2002, 07:23 Пачаў быў чытаць "Сэксуальны Алфавіт" ГлЁБуса, але кінуў.Бо сумна. Шмат хто і больш шокуёнцэ можа пра сэкс распавесьці. Нават я. Але ня буду. напiсаў Палівач 02.10.2002, 07:24 Па-нямецку гучыць файна: Ой-Ропа. напiсаў rydel 02.10.2002, 18:57 Ня будзеш, бо ня можаш. Хто можа, той робіць. Паліва ў цябе няма. напiсаў Дыскурс 02.10.2002, 19:35 "Паліва ў цябе няма." - І сораму зашмат, каб выносіць на публіку. напiсаў Палівач 02.10.2002, 19:58 Аказваецца ў Саюзе беларускіх пісьменнікаў налічваецца ажна 501 штука( член, чалец, сябар?) гэтых самых пісьменьнікаў. Проста жах. А беларускіх чытачоў ў Беларусі ўсяго 499 штук. Во арыфметыка. А колькі напісана шэдэўраў? Ну, хаця б не шэдэўраў, а проста чытабельных твораў? напiсаў Палівач 02.10.2002, 22:27 Прачытаў на РС "ДЗІЎНЫ БІЗНЭС: ЧАМУ Ў ПРОДАЖЫ МАЛА БЕЛАРУСКАЙ МУЗЫКІ?" Сапраўды дзіўны бізнэс. Калі апошні раз купляў беларускія касэты і CD уразіла вось што. На стэндзе напісаны кошт кампактаў - 5000 руб. Дастаю грошы з мэтаю набыць дыск Алена і працягваю гандляру. А ён хітра так усьміхаецца і кажа: - Это русские пять штук, а белорусские - десять. Бізнэс па-беларуску, іціць йіх маць. напiсаў Палівач 02.10.2002, 22:40 Дарэчы, Анцалот, чаму на сайце Свабоды няма форуму? Адкажыце слухачу з 11-гадовым стажам. напiсаў Палівач 02.10.2002, 22:46 Спытайцеся ў дырэктара (LukashukA@rferl.org). А яшчэ лепш запрапануйце - каб быў. Бо я тут збоку. Мабыць, ёсьць боязь/адчуваньне, што форум можа здэгенэраваць у нешта неадпаведнае. напiсаў ancalot 02.10.2002, 22:57 Запытаўся. Але ж не адкажа Лукашук. напiсаў Палівач 03.10.2002, 18:44 Паглядзеў электронныя адрасы апосталаў беларушчыны са Свабоды: tikhanoviche, sokalaws, radkeviche, ablameikos,bondarukk. Чисто белорусская транслітэрацыя. напiсаў Палівач 03.10.2002, 18:58 Думаю, што яны трансьлітэрацыю не выбіралі. Гэта афіцыйныя формы, якія стаялі ў іх старых пашпартах гадоў 7-8 таму. напiсаў ancalot 03.10.2002, 20:26 Палівач піша: <<Нават дзіўна, што ніхто дасюль не дадумаўся выдаць часопіс "Ў". А "Ў" гэта ж сапраўдны сымбаль беларускае мовы. >> Гэта быў бы плагіят :) Бо ў Львове выдаецца часопіс "Ї" www.ji-magazine.lviv.ua напiсаў Donkey 03.10.2002, 22:33 "Гэта быў бы плагіят :)" У сьвеце ўсё на плагіяце і трымаецца. напiсаў Палівач 04.10.2002, 21:39 Пабачыў на бетонным плоце надпіс "Бей меня - спасай Россию". Але біць няма каго, амаль усе жыды ўжо выехалі з дагістарычнай радзімы на гістарычную. напiсаў Палівач 04.10.2002, 21:40 У Беларусі прыкладна тысяч 50 людцаў вольна чытаюць па-беларуску. Зь іх тысяч 25 маюць грошы, каб раз на месяц купіць беларускую кнігу. Але не купляюць, бо купляць няма чаго. Ня ўмеюць белпісьменьнікі пісаць. І пІсаць ня ўмеюць. Усё на калошыну сабе. А не сабе, дык іншаму. напiсаў Палівач 04.10.2002, 21:40 Адкуль лічба? Што такое "вольна" (fluent)? Хто падлічваў? напiсаў rydel 04.10.2002, 22:09 Я падлічыў. Ёсьць іншыя лічбы? А вольна яно і ёсьць вольна, без напругі. Во дажыліся. Два беларусы высьвятляюць значэньне беларускага слова праз ангельскі адпаведнік. напiсаў Палівач 04.10.2002, 23:02 Толькі што вычытаў у Ластоўскага, што "Беларус павінен жаніцца толькі з беларускай". Як табе, Рыдэль? Дарэчы, калі не памыляюся, то дачка у самога Ластоўскага была летувіскай, а не беларускай. Яшчэ адзін апостал пісаў "не пакідайце ж мовы, каб ня ўмёрлі". А сам для сваіх нашчадкаў, якія пшэкаюць даўно памёр. Калі ж у беларусаў словы ня будуць расходзіцца са справамі? напiсаў Палівач 04.10.2002, 23:02 Лічбы з Тулы. напiсаў Дыскурс 04.10.2002, 23:04 Дык Ластоўскі пазьней выправіў памылкі маладосьці. напiсаў xaczyk 04.10.2002, 23:38 я чытаю па беларуску, я маю грошы каб набываць кнігі. Я не набываю - таму што мне нема часу іх чытаць, працую я, і літаратуру мастацкую не чытаю вогуле, ні ў якіх мовах Калі гэта дапаможа вам дзеля статыстыцы. Што аб "няма чаго" - ідзіце напрыклад у польскую кнігарню і проста палічыце - сколькі там кніжак мастацкіх (не навуковых, каталіцкіх ці штосьці такое) польскага аўтарства (не перакладаў). Хтосьці гэта падлічваў? запытайце нармальнага паляка, што лічыць сябе інтэлектуалам але спецыяльна з літаратурай не звязан - якую польскую кнігу ён апошнію чытаў і калі - і гэта будзе нейкі мастацка-палітычны ці культуровы часопіс - і гэта ў лепшым выпадку. напiсала Tekla 05.10.2002, 01:25 Тэкля, у нас няма кнігарні з польскімі кнігамі, але я бывае, час ад часу гляджу поліш тіві. Дык вось паводле аднаго апытаньня большасьць палякаў за год не прачытвае і адной кнігі. І гэта нармальна. Кесару кесарава, далдону - далдонава. Але ж некалькі працэнтаў насельніцтва кнігі чытаюць. Гаворка якраз і ідзе пра гэтыя некалькі працэнтаў. "я чытаю па беларуску" Вы, відаць, хацелі напісаць "я магу чытаць па-беларуску". напiсаў Палівач 05.10.2002, 14:40 2Дыскурс "Лічбы з Тулы". А ў Вас іншыя лічбы ёсьць? І чым Вам Тула наша не падабаецца? На адной мясцовай FM станцыі, нават слаган ёсьць "Тула - лучший город Земли". :) напiсаў Палівач 05.10.2002, 14:40 2xaczyk "Дык Ластоўскі пазьней выправіў памылкі маладосьці." Як? Дачку ўласнаручна задушыў? напiсаў Палівач 05.10.2002, 14:40 неа. дачкок (2 шт.) ён не душыў, але першую жонку замяніў на другую. напiсаў xaczyk 05.10.2002, 14:51 Значыць памылку ня цалкам выправіў. Вось калі б ён сваіх ліетувісак задушыў, тады б выправіў. Тады б быў мужиком.:) напiсаў Палівач 05.10.2002, 15:13 Каб у іх быў хоць нейкі сэнтымент да бацькі, дык і да беларускасьці не было б такой агрэсіі паталягічнай. Такія памылкі іначай выпраўляюць. Калі наогул выпраўляюць. напiсаў xaczyk 05.10.2002, 15:22 Дык пра тое і гаворка, што лёгка лёзунгамі кідацца. Жыве Беларусь! Не пакідайце мовы! Жаніцеся на беларусках! І т.д. і т.п. Але дзе нашчадкі ўсіх гэтых адраджэнцаў-выраджэнцаў? Дзе нашчадкі Караткевіча? Калі не захацеў выгадаваць дзіцёнка беларусам ці ня змог, то херня ўсе гэтыя лёзунгі і кнігі напісаныя. Адраджэньню ўжо больш за сто год. Мусіла быць 4-5 пакаленьняў беларускай інтэлігенцыі. Ну і дзе гэта беларуская інтэлігенцыя? Значыцца штосьці ня так з адраджэньнем. Памылковым шляхам пайшло. напiсаў Палівач 05.10.2002, 16:49 "Беларус павінен жаніцца толькі з беларускай". Як табе, Рыдэль? Поўны зьвізьдзец. Давайце я вам, Палівач, свае памеры чэрапа і носа прышлю, каб вы канчаткова ўпэўніліся ў маёй (не)беларускасьці. Ці лепей кроў для ДНК адразу? ФУІ, мая жонка размаўляе па-беларуску лепш, чым 75 адсоткаў жэншчынаў з гасударства Эрбэ. …Я нават ня думаў, што адна цытатка можа так поўна сапсаваць маю апінію пра іншага чалавека. напiсаў rydel 05.10.2002, 16:51 "Давайце я вам, Палівач, свае памеры чэрапа і носа прышлю" Мне та навошта? Гэта Ластоўскаму, туды… А мне пофігу у каго якой нацыянальнасьці жонка. У самога расейка. Чытайце Рыдэль больш уважліва. Мо тады апінія пра іншых ня будзе так часта мяняцца. напiсаў Палівач 05.10.2002, 17:05 Дык я не пра вас, а пра Ластоўскага :) напiсаў rydel 05.10.2002, 17:11 Туляку: У сваю люльку трэба глядзець. Ці ёсьць там хто? Ці будзе хто? Можа ня будзем пра сумнае? напiсаў Дыскурс 05.10.2002, 17:14 Навошта тады мне Вашы антрапалагічныя дадзеныя? Я Вашу фотку бачыў. Ісьцінны арыец. А тэкст Ластоўскага можна пачытаць тут www.angelfire.com/wv/uv/images/vlast1.ht напiсаў Палівач 05.10.2002, 17:19 2Дыскурс Чаму пра сумнае? У мяне пакуль усё ОК. напiсаў Палівач 05.10.2002, 17:31 "Навошта тады мне Вашы антрапалагічныя дадзеныя?" Але хто кінуў цытатку мне ў твар, нераўнуючы скураную пальчатку гарачага дуэлянта? напiсаў rydel 05.10.2002, 17:33 Дык Ластоўскі аўтарытэт у адраджэнцаў. Але на мой погляд гэты ягоны тэкст бздура. Вось я і хацеў пачуць Ваша меркаваньне, як брата па нешчасьцю(маю на ўвазе нашых жонак).:) напiсаў Палівач 05.10.2002, 17:57 Дыскурс, а Вы ведаеце, чым люлька адрозьніваеца ад калыскі? Вось я, напрыклад, як і два мае браты, гадаваўся ў калысцы. Ёсьць тут яшчэ такія? напiсаў Палівач 05.10.2002, 18:08 Хоць сабе люлька, хоць сабе калыска; можна і калыхаць і люляць, галоўнае, каб было каго любіць. А калі піпку паблытаць з люлькаю, якая ў дадзеным кантэксце — ложак немаўляці, то ўжо, канешне, цікава атрымаецца. Слова "піпка" можна таксама прачытаць як "нос дзіцяці". А пра нашчадкаў Караткевіча, варта было б, сказаць тактоўней. Ну не дала яму прырода дзяцей, гэта драма, а не загана. І Вы не зазірнеце наперад, можа вашыя нашчадкі будуць албанцамі ці манголамі. Наракаючы на Караткевіча і Ластоўскага, Вы правакуеце лёс. Так мой знаёмы антысіміт закахаўся ў жыдоўку, разгубіўся, перажывае і не можа выбраць паміж перакананнямі і каханнем. Цікава назіраць за такімі патрыётамі. напiсаў Дыскурс 05.10.2002, 22:38 Брава, Палівачу. Мошчна ты пра Адраджэньне задвінуў. І пра Вацлява Лястоўскага. Такі крэтынізм, як у гэтага змагара, можна растлумачыць толькі недахопам ёду. 2 Дыскурс: а дарэчы, адкуль увогуле бярэцца Актуальны Дыскурс ? На якім сайце - ААН, Эўразьвязу ці якой-небудзь іншай паважнай арганізацыі - публікаюцца думкі, які ў дадзены момант павінныя падзяляць усе леваліберальныя гуманітарныя інтэлектуалы ? напiсаў Маnn Kurt 05.10.2002, 23:11 Палівач, сёння нават геній сусветнага маштабу не здолеў бы напісаць добрую мастацкую кнігу па-беларуску. Ну хіба што-небудзь у духу Пелевіна. Зрэшты, ёсць яшчэ адзін жанр, які не засвоены і для якога ёсць патэнцыял – тэатр абсурду. Тым больш, традыцыя Мрожэка пад бокам. Але павер, нікому непатрэбныя гэныя ксёнжкі высокамастацкія. Я вунь са свайго леташняга падарожжа ў Познань вывез некалькі добрых польскіх кніжак. Напрыклад, Wieslaw Kot. Pan Tadeusz: prawda i legenda; Kordian Tarasiewicz. Przygody z kawa i herbata; Hop, szklanke mleka. Ці вазьмі ты расейскае выдавецтва “Слова”, якое выдае fact books на ўзор анлійскіх Dorling Kindersley. Розныя там “Візантыя”, “Грошы Расеі” і г.д. Класныя кніжкі. Адно што расейцы пазіцыянуюць іх як кніжкі для дзяцей (бо які дарослы ўсходнеславянскі мачо будзе чытаць такую лухту), а ў англасаксаў іх не сорамна і дарослым чытаць. Tэлевізія ды кіно рэдукавалі да абсурду думку аб тым, што варта марнаваць час на адсочванне прыдуманых люццоў. Рэальныя, жывыя і памёрлыя, заслугоўваюць значна больш увагі. Таму супакойся і пакінь у спакоі шчырабеларускіх літаратараў. Але павер, напісаць нармальную кніжку на беларускай тэматыцы – суперскладаная задача. Бо трэба ўсю сыравіну назапасіць і апрацаваць самому. Этнакультуролягі шчыратутэйшыя, ад Андруся Беларэцкага пачынаючы, пакінулі па сабе выпаленую глебу. Абапярэцца няма на каго. У мяне ёсць нязбыўная мара пра серыю «нашы». «Нашы грошы», «Нашы карты» і г.д. Канцэпцыю я бачу вельмі добра, нават уяўляю, дзе ілюстрацыі шукаць, але я не здолею адзін рэалізаваць гэтую ідэю ! Патрэбныя спецыялісты-кансультанты-сумежнікі, а іх няма – а нават тыя, што ёсць, выхаваныя ўва ўсходнеславянскіх традыцыях і кааперавацца ня ўмеюць-ня хочуць. Я ўжо не кажу пра каласальны дэфіцыт часу і сродкаў. Магчыма, хутка выйдзе кніжка У. Арлова і Зм. Герасімовіча «Краіна Беларусь» - ілюстраваная гісторыя (каля 2000 ілюстрацый), дзе я выступаў у якасці кансультанта па карцінках. Дык за***ся. Зараз пішу кніжачку пра сыр, = дык халера, складана гэта без кансультантаў ! Тэкст гатовы % на 70, але далей прасоўваецца надта марудна. А ёсць яшчэ мара напісаць з Хачыкам кніжку пра тутэйшую гарбату (Туле прывітанне). Калі будзе здароўе. А яшчэ – ёсць матэрыял на палову кніжкі пра тутэйшае баброўніцтва. Дык клопаты пра сям'ю + няўпэўненасць у геапалітычнай перспектыве РБ не дадаюць энтузазізьму. Цяжка плыць у салянай кіслаце. напiсаў Маnn Kurt 05.10.2002, 23:56 Палівач, дарэчы, я выпадкова трапіў на форум абы пра што. Прагледзеў твае ранейшыя постынгі – дык ты і сам пры жаданні можаш зрабіцца бел. пісьменнікам. Тады знікне неабходнасць крытвкаваць наяўных… Але ў цябе будзе праблема з аўдыторыяй, нават калі ты праявіш максімум мастацкіх здольнасцяў – не таму, што ў цябе персанальна, а проста па вышэйзгаданых прычынах. Усе ў роўным становішчы. Уяўленне пра пісьменніка як пра Сьвятара Незвычайнага зыходзіць у нябыт - і ў РБ асабліва, як нідзе, бо пасля 80 год ЛіМу цяжка паверыць, што пісьменніцтва мае ў сабе нешта ад Духу Святога. Таму калі хочаш дабіцца прызнання, лепш спрабуй драматургію. Бо добрыя п’есы не так лёгка змываюцца ў Лету, а ў Шчырабеларусі асаблівая праблема менавіта з драматургіяй. Адраджэнская драматургія – самы вялікі жах, які я ведаю, Галівудскі horror адпачывае. напiсаў Маnn Kurt 06.10.2002, 10:00 Дыскурсу(ці Дыскурсе) Люлька адрозьніваецца ад калыскі тым, што яе(люльку) падвешваюць да столі. Калыска ж, гэта такі ложак на паўкруглых ножках. Кім будуць мае нашчадкі(унукі і т.д.) я, канешне ж, ня ведаю. Дачка, напрыклад,лічыць сябе беларускай. У нас тут перапіс намячаецца і я ў яе спытаў пра нацыянальнасьць і мову. Адказала, што яна беларуска і мова родная - беларуская(хаця расейскую ведае лепш). Размова ідзе не пра канкрэтныя асобы і нават не пра тэндэнцыю, а пра закон, згодна якому сьвядомы беларус зьяўляецца ад несьвядомых бацькоў і пакідае пасьля сябе несьвядомых дзяцей. Беларус - гэта такая прафесія(як там у Аляхновіча:"сын у яе ў беларусах ходзіць"). У кожнага закона ёсьць выключэньні. Нашыя выключэньні Адам Глобус, Станіслаў Шушкевіч, Зянон Пазьняк - беларускія інтэлігенты з паходжаньня. напiсаў Палівач 06.10.2002, 12:37 МаннКурту Я не лічу, што па-беларуску немагчыма напісаць добрую кнігу. Мова дазваляе. А што ня пішуць, дык справа тут ня ў мове, а ў носьбітах. Напрыклад з белпаэтаў я цаню Багдановіча і Арсеньневу і мяркую, што яны напісалі некаторыя свае творы на належным узроўні толькі таму, што ўвайшлі ў беллітаратуру звонку і не было ў іх вось гэтых беларускіх хлапаманскіх комплексаў у тым аб'ёме, што ў мясцовых абарыгенаў. Ці Караткевіча ўзяць( пры ўсім маім крытыканстве да яго). Мо таму пакінуў сьлед ён у літаратуры, што давялося яму па-за Беларусьсю пабываць. Канешне час літаратурных шэдэўраў і літаратурных класікаў мінуў, бо зьявілася радыё, кіно, тэлебачаньне і інтэрнэт, але нацыянальная літаратура(я маю на ўвазе ня толькі мастацкую, а ўвесь спектр) патрэбна і сёньня. І «Краіну Беларусь» я б задавальненьнем набыў, бо візуальна мы, беларусы, пра сваю зямлю нічога ня ведаем.Апошняя кніга, якую я купіў у Беларусі "Гарады Беларусі на старых паштоўках" Целеша. Добра выдадзеная. Але ж гэта кропля ў моры. Таму я вельмі рады, што ты займаешся нашай гісторыяй (у шырокім разуменьні гэтага слова). А цяжкасьці будуць заўсёды. І не самы горшы зараз час. Былі часы куды больш складаныя і жорсткія. Да таго ж па сабе прыкмеціў, што асноўная маса справаў робіцца толькі ў рэжыме цэйтноту. напiсаў Палівач 06.10.2002, 12:37 Палівач, гэта не мова не дазваляе (лексіка з граматыкай). Гэта рэальнасць не дазваляе, дакладней яе адсутнаць. Няма вольных прыватнікаў, мы ўсе прыгонныя Аркушавых прадсядаціляў. Таму ўсё, што пішам, непазбежна будзе насіць на сабе гэты рабскі адбітак. Графаў Эгмантаў ды Горнаў у нас нямашака. Амэн. напiсаў Маnn Kurt 06.10.2002, 12:48 "гэта не мова не дазваляе (лексіка з граматыкай). Гэта рэальнасць не дазваляе, дакладней яе адсутнаць." Дык і я пра тое ж. Але надзея памірае апошняй. Я спадзяюся на лепшае(бо дурань?). напiсаў Палівач 06.10.2002, 13:09 Вось гэта, тав. Манкурт, дарэмна, пра прадсядацеляў. Любім мы на іх усё чыста спісваць. Гады два таму я казаў бацькам СП і ПЭНу: варта ўжо пачаць выдаваць незалежныя літ. часопісы. Не, - заматлялі галовамі, - гэта немагчыма, маўляў, Лукашэнка задушыць. Я кажу: ну а як Дынько, выдае і ніхто яго ня сільнічае. Маўчаць. А тут прыціснула, дык аказваецца ўмеюць, туды-расьсюды. Вельмі проста наракаць на сытуацыю. Я асабіста ня ўпэўнены, што на Беларусі было б лепш, калі б яна перажыла шокавую тэрапію. Наглядзеўся я ў Літве на яе вынікі. Добра разважаць, маўляў, прыйдуць замежныя інвэстары і ўсё нам тут зробяць. У гэта можа паверыць толькі сапраўдны Сармат. Няўжо Захад захоча ствараць сабе канкурэнтаў на эўрапэйскім рынку. Што, напрыклад, сталася з мажэйкяйскім нафтаперапрацоўчым заводам. Прадалі амэрыканцам, а тыя яго апусьцілі ніжэй калена, як кажа бацька. Зараз Лукойлу аддаюць. Вядома, сьнікарсаў навязуць, крамаў-маркетаў-шопаў… Але гэта ж фаньцікі для абарыгенаў! Ёсьць пра што падумаць. А Вы кажаце, эўратуалеты. Барані Божа, я не апалягэт лукашызму. Ды й цяжка мяне ў гэтым абвінавачыць. У СП не ўваходзіў, у дзяржаўных СМІ не працаваў, дзяржпрэміі не атрымліваў. Аднак не магу я чуць гэты суцэльны бабровы плач. Нешта ў ім хвальшывае, падманлівае. А наконт знакаў. Немагчыма гвалтам такія рэчы зьмяніць. (Колькі Вам, тав. Манкурт, гадкоў?) Як хрысьціянскія месіянэры далучалі тутэйшы люд да веры ў Хрыста? А вельмі проста: узялі ўсе знакі-сымбалі паганства і на іх наклалі свой сьветагляд і ідэалёгію. А ў нас пачалі такое грузіць: Вяікая Літва, Яцьвязь, Сарматыя etc. Лепш ужо заставацца шчырабеларусам з бульбай і самагонам, чым у тую Сарматыю патрапляць. напiсаў Алесь Аркуш 06.10.2002, 13:57 Палівачу: Дзякуй за згадку, але я не выключэнне, а хутчэй правіла, за якое Вы тут агітуеце. Вольскія, Клімковічы, Міцкевічы, Сачанкі, Кісялёвы, Васілеўскія, Раманоўскія, Станюты… Працягваць не буду, бо шмат ёсць прозвішчаў, якімі можа і мусіць ганарыцца наша культура і палітыка. І, паверце, усім нам не лёгка чуць пра памылкі сваіх бацькоў, дзядоў і прадзедаў. Лягчэй забыцца і на мову, і на культуру, і на палітыку… Лягчэй з'ехаць у Расею, ці Амерыку, пачаць з чыстага аркуша і адказваць толькі за сябе. Пра нашы знакамітыя беларускія сем'і ніхто яшчэ талкова не пісаў. Наступны нумар "Архэ" 2-2002 якраз і прысвечаны гэтай тэме — нашы дзеткі. напiсаў Адам Глобус 06.10.2002, 13:59 Манкурту Да, забыўся, - пра этнакультуралёгію. Пры чым тут Беларэцкі? Ці чыталі вы працу Уладзімера Лобача пра традыцыйную сэксуальную культуру беларусаў? Так бы мовіць, шчырабеларускую. Рэкамендую. напiсаў Алесь Аркуш 06.10.2002, 16:41 Глобусу Наконт правіла і выключэньня не зразумеў. Вы, несьвядомы ад сьвядомага бацькі нарадзіліся і ў сваю чаргу нарадзілі сьвядомую дачку? Ці Вы сьвядомы ўсё ж, а бацька і дачка не? Ну а наконт белінтэлігентаў ня трэба локшыны на вушы вешаць. Ёсьць выключэньні - сапраўды менавіта беларускія інтэлігенты, але асноўная маса мае толькі ускоснае дачыненьне да прыметніка беларускі. Гэта тычыцца і ТАНКістаў і яшчэ шмат каго. Адных белпісьменьнікаў у СП 501 штука. Дзяцей і ўнукаў хапіла б на пару беларускіх школ і садкоў, ды і з накладамі кніг праблемаў бы не было, каб сваё ж куплялі. А на самой справе што? Пра ад'езд у Расею. Я зь Беларусі зьехаў яшчэ падлеткам - у 15 гадоў. І за апошнія 20 год пажыў на радзіме ўсяго год. Будзе магчымасьць вярнуцца - вярнуся. напiсаў Палівач 06.10.2002, 17:32 "дык ты і сам пры жаданні можаш зрабіцца бел. пісьменнікам" - Зараз, толькі штаны падцягну і нос вытру.:) напiсаў Палівач 06.10.2002, 17:36 Манкурту У вас нейкая блытаніца ў тэрміналёгіі. Шчырабеларус - гэта такі дзядзька, які проста беларус і нікім іншым быць ня можа. Псэўдабеларус - гэта такі гома сапіенс, які можа быць і беларусам, і кітайцам, і марсіяніным. Во, на ўзор Ганчарыка. Як хутка ён пачаў малаціць па-нацдэмаўску. Ці журналісткі Масьлюковай. Сёньня ў "Народнай Волі", заўтра ў "Саўбеліі", пазаўтраму ў "Марсіянскіх кроніках". Ультрабеларус - гэта зацятыя адраджэнцы. Яны ўвесь час у змаганьні. Часам гуляюць у нейкія таемныя змовы. Але больш за трох рэдка зьбіраюцца. З-за невыносных умоваў на радзіме, шмат ультрабеларусаў пакінула Бацькаўшчыну. Сёньня досыць рэдкі від. Мікрабеларус - гэта беларус, але трошачкі. Калі трэба і дзе трэба. Недабеларус. Беларус, які не здагадваецца пра сваю беларускасьць. Самы пашыраны від. напiсаў Алесь Аркуш 06.10.2002, 19:27 "блытаніца" — прыкол, які ўпершыню ўжыў Пазьняк ("тут блытаніца ў пытаньні!"), сумесь нашай "блытаніны" і расейскай "путаніцы". Ці наадварот. Сапраўдная блытаніца. напiсаў don 06.10.2002, 19:46 э, алесь, ня так усё проста :) табе трэба прайсьці кароткі курс сарматалёгіі… напiсаў ancalot 06.10.2002, 19:50 ну так, коратка: "шчырабеларус" - гэта зборны ідэялізаваны вобраз беларуса, створаны некалькімі пакаленнямі адраджэнцаў (сіцылістаў): рахманы, памяркоўны, працавіты, цягавіты і г.д., а таксама мая асабістая праекцыя гэтага вобраза ў рэальнае жыццё. Радыкальная неадпаведнасць вобраза і праекцыі, а таксама і зваротны ўплыў вобраза, які праз адукацыю і прапаганду істотна ўплывае на фармаванне свядомасці рэальнага беларуса, выклікае вялікі камічны эфект, на якім я, як і належыць манкурту, паразітую. напiсаў Маnn Kurt 06.10.2002, 20:19 Паглядзеў зараз па ТВС рэпартаж Дзятліковіча з Аўгану. Малаток Віктар. Праз 5-10 гадоў можа стаць сапраўднай зоркай беларускай навіннай тэлевізіі. напiсаў Палівач 06.10.2002, 20:25 Дону Во як у мяне глыбака пранік Пазьняк. :))) напiсаў Алесь Аркуш 06.10.2002, 21:58 Палівачу Усё, што Вы напісалі пра люльку "Тлумачальны слоўнік" падае пра калыску, і слушна падае. Люлька і калыска — сінонімы. Абвергнуць слоўнік Крапівы можна, зрабіўшы лепшы. Лічбы, на якія Вы абапіраецеся, правакацыйна-сфальшаваныя. СП, які Вы так не шануеце, гэта — Алексіевіч, Шэлехаў, Спрынчаны, Бубнаў, Чэргінец, Бондар і яшчэ сотня чалавек з шэрай сотні. Як і ПЭН гэта — Артханаў, Чарніцкі, Будзінас з той жа-ж шэрай сотні. Саюз мастакоў яшчэ ў горшым стане, бо тамака беларусаў проста меншасць. Саюз архітэктараў, Саюз капмпазітараў, Саюз тэатральных дзеячаў — суполкі, у якіх беларускае слова зусім не чуваць. Так што пра СП пара перастаць плявузгаць. А Дзятліковіч такі-ж сучы сын, як і ўся журналюжная братва. Журналюга — стукач у законе. Больш мярзотнай прахфесіі не адшукаеш. напiсаў ТТ 06.10.2002, 22:02 А мяне неяк апошнім часам задаўбала гэтае падзяленьне "насельніцтва нашай тэрыторыі", для мяне ўжо даўна няма - яны і мы… усе мы аднолькавыя, і гэта нават на гэтым форуме добра бачна. Свядомыя, псеўда ішчына.. і іншыя падобныя як.. і мне нават цікава заўважаць гэтую "беларускасьць" у самых розных людзях, якія аб гэтым не здагадваюцца. напiсала Tekla 07.10.2002, 03:53 2Тульскому Токарева? "Тлумачальны слоўнік" падае пра калыску," Цяжка пазнаваць мову праз адны слоўнікі. А я гэта ведаю не са слоўніка. А свой тлумачальны слоўнік можаце выкінуць на сьметнік. Глядзіце ў Ожэгава. Там па-мойму ўсё слушна пра люльку і калыску напісана. "Больш мярзотнай прахфесіі не адшукаеш." Шмат мярзотных прафесій на сьвеце. Але як бязь іх абыйсьціся? "Лічбы, на якія Вы абапіраецеся, правакацыйна-сфальшаваныя" Дык давайце абапромся на вашы, неправакацыйна-несфальшаваныя. Выкладвайце. "Саюз мастакоў яшчэ ў горшым стане, бо тамака беларусаў проста меншасць" Я, прызнацца, беларусаў выдзяляю не па запісу ў пашпарце. напiсаў Палівач 07.10.2002, 07:39 Тэкле Падзел ёсьць. Ён выразна праяўляецца ў інтарэсах, якія адстоўвае тая ці іншая групоўка. Напрыклад, расейскамоўным літаратарам Беларусі здаецца, што ім у гэтай краіне, дзе амаль усе размаўляюць па-расейску, не надаецца належнай увагі. І яны змагаюцца за сваё месца пад сонцам. Прадстаўнікі іншай групоўкі, якая складаецца, скажам так, з не зусім таленавітых і сумленных бел.пісьменьнікаў, разумеюць, што дэмакратыя, якая зьмяце пратэкцыянізм, для іх пагібельная. Гэта проста кар'ерысты і яны гатовыя выслужвацца перад кім заўгодна. Ёсьць шмат розных груповак, паміж якімі ўвесь час ідзе вайна. У гэтай вайне шчырабеларусу трэба выбіраць той бок, інтарэсы якога супадаюць з інтэрасамі бацькаўшчыны. Таму ТВЛ і падтрымлівае СП. Часам трэба станавіцца нават на бок сёньняшняй улады. У гэтай вайне няма канкрэтных ворагаў, ёсьць канкрэтныя інтарэсы. Гэта, так бы мовіць, папулярна. напiсаў Алесь Аркуш 07.10.2002, 13:27 Дарэмна я грашыў на Лукашука. Адказаў усё ж. Абяцаў зьмены на сайце Свабоды. напiсаў Палівач 07.10.2002, 20:57 Выглядае так, што мясцовы далDon, сапраўды ёсьць Дубаўцом. Бо піша: "Яшчэ адна тут "знавіца" прабягала, хрэстаматыйных вершаў Арсеньневай не пазнае." Менавіта Дубавец адкрыў занава для маладога чытача Натальлю Арсеньневу, калі ў 1991 годзе ў "Крыніцы" зьмясьціў падборку вершаў паэткі са сваім каментаром. Каментар канчаўся словамі: "Зразумеў, да чаго я вяду гутарку?" Дык, ці зразумеў? напiсаў Палівач 11.10.2002, 11:49 На мой неаўтарытэтны погляд, менавіта "Крыніца" пачатку 90-х была самым лепшым беларускім часопісам. А "Беларуская маладзёжная" - лепшым радзівам. Але тыя часы не вярнуць.Праехалі. напiсаў Палівач 11.10.2002, 11:49 Ну-у, Палівач. І ты, стары, не дагнаў. Які ж я don! Гэта сабака мой віртуальна-крытычны. Я за калашыны не хапаю. напiсаў Сяргей Дубавец 11.10.2002, 12:19 Ды й не хаджу я сюды больш, а ён, бывае, заскочыць. Што ты будзеш рабіць… Сабака. напiсаў Сяргей Дубавец 11.10.2002, 12:30 Мы - Ціпа сумленныя буржуазныя рамеснікі( паводле МаннКурта) - заўсёды не даганяем. Але і "нас не догонят". напiсаў Палівач 11.10.2002, 12:33 згодна наконт крыніцы 90=х. Дарэчы, у мяне была надзея, што "Партызан" мог бы нейкім чынам быць нечым падобным… напiсала Tekla 12.10.2002, 02:33 Ну, Тэкля, ну Вы й сказалі. Ды яны, як раней казалі, нават побач не стаяць… напiсаў Раман Кардонскі 12.10.2002, 04:14 гэта маё эмацыанальнае )) успрыманьне. і больш нічога. а побач стаяць, яшчэ як… напiсала Tekla 12.10.2002, 23:13 Да Вы што! "Партызану" да "Крыніцы" як мне да Глёбуса і ў гэаграфічным, і ў літаратурным сэньсе. напiсаў Раман Кардонскі 13.10.2002, 01:40 хм, сапраўды, я прыпомніла крыніцу канца 80=х, я была зусім малая і гэта была цэлая падзея. і ўвесь час мне бракавала менавіта такога выданьня… напiсала Tekla 13.10.2002, 18:17 перад тым, як гнаць на Партызан, раю таварышу Кардонскаму хаця б пачытаць яго. напiсаў Totengreber 14.10.2002, 01:35 Тотэнгрэбэру: Уявіце сабе, але я прачытаў. Ня ўвесь, шчыра прызнаюся, бо на ўвесь нават маёй мужнасьці й нацыянальнай сьведамасьці не хапіла. Хаця "Архэ", напрыклад, ці "Калосьсе", ці "Зямлю N", ці "Младосьць", ці… чытаю ад коркі да коркі. Зараз аддаў сябру пачытаць. Яму здаецца такая літаратура да спадобы. Калі ня верне, што досыць часта бывае, не заплачу. напiсаў Раман Кардонскі 14.10.2002, 01:59 Кардонскаму: Вось вы сабе і выдалі, ніякі вы не Закордонскі. На усе US , было выслана ня больш за 10 асобнікаў, да і тыя, апроч аднаго нумару, не у дыяспару. Такім чынам, чытаць Партызана вы маглі толькі у Беларусі. Ці есьць у вас алібі? Як вы дасталі нумар Партызана? напiсаў Totengreber 14.10.2002, 22:55 ураааа!!!!! ваў. Гэта ж дэтэктыў і сапраўднае расьследваньне. Шпіёнская аповесьць !! напiсала Tekla 15.10.2002, 00:05 но я ўжо ведаю адмазку для кардонскага.. ((( напiсала Tekla 15.10.2002, 00:06 Тотэнбэргу: Прачытайце ўважліва мой посьцінг на прэзэнтацыі часопіса "Паміж" і ня будзе ніякага дэтэктыву. Вы што думаеце мы тут чакаць будзем калі Вы ці яшчэ нехта, зьлітуецца й вышле мне асобнік кнігі ці часопіса які мяне зацікавіў. Калі "Архэ" ці БГА высылаюць, то на іншыя не дачакаешся. Праўда прыслалі мне яшчэ "Зямлю N" з Навагрудку дык дагэтуль чакаю на каманду каб разьлічыцца. напiсаў Раман Кардонскі 15.10.2002, 02:12 Апытаньне."Чым для вас ёсьць форум?" Хе-хе. - Прыкалоцца і забыцца. А добра та як зь півам. напiсаў Палівач 17.10.2002, 21:27 Людка Сільнова "быць народным пісьменьнікам, Сымонам-музыкам, ці яшчэ якім міфічным песьняром, які кліча за сабой народ і вядзе да шчасьця, гэта й ёсьць найвялікшая мара беларускіх пісьменьнікаў" Чытаў я калісьці казку пра музЫку і пацукоў. Вось няхай пацукі і бягуць за Сымонамі-музыкамі да свайго "шчасьця". А я пас. напiсаў Палівач 17.10.2002, 21:27 Адны круцяць рОманы, другія іх пішуць. Некаторыя сумяшчаюць адно з другім. напiсаў Палівач 17.10.2002, 21:28 Серж Мінскевіч "беларуская мова — у большым мова дзівакоў-элітарнікаў" А фіг вам. Мы - Ціпа сумленныя буржуазныя рамеснікі.Мля.:) напiсаў Палівач 17.10.2002, 21:58 На Беларускай палічцы зьявіўся форум пра беларускую кухню. Файная тэма, але амаль забытая і забітая савецкімі сталоўкамі і гарадской савецкай ежай. У форуме прачытаў пра карэньне аеру ў цукры. Не каштаваў аеру ў цукры, а вось бяз цукру ня раз еў. Ну дык вось пра беларускую кухню. Дзяцінства. Абедаем. Маці кажа, што расейцы усё ядуць з хлебам, нават бульбу. Дружна рагочым.Бульбу з хлебам! Барбажынцы. Пражыўшы амаль усё жыцьцё ў расейскім атачэньні так і не навучыўся есьці бульбу з хлебам. Для страўніка беларуса гэта несумяшчальныя прадукты. Практычна ўсё маці гатавала ў пячы. У чыгунках. Беларускія стравы:Бабка з кавалкамі мяса. Грэцкі суп з малаком. Мяса ў бульбе - калдуны.Чорны суп з грыбамі.Капуста зь яблыкамі. Рыба, засмажаная на патэльні ў малацэ. Халаднікі з бацьвіньня. Драчонікі. Сапраўднае сьвята прыходзіць з першымі маразамі. Колюць парсюка. Пах гарэлай саломы і паяльнай лямпы перамешваецца з пахам смажанай скуры. Аматары сіляюць конаўкай сьвіную кроў. Прыходзяць суседзі на "пячонку". Кавалкі сьвініны соляцца і складваюцца ў драўляныя скрыні - гэта запасы на ўвесь год. З астатняга робяцца два гатункі каўбасы. Адна, якая называецца свойская, выкарыстоўваецца ў сырым выглядзе. Смачнейшую ежу я рэдка еў. З маленькім кавалкам каўбасы зьядаецца паўбохана хлеба. Смаката. Яшчэ адзін гатунак каўбасы - гэта грэчка з крывёй - крывянка. Гэтую каўбасу падсмажваюць на патэльні. Ну і нарэшце, каўбух - таксама някепская рэч. "Свойская". "Крывянка". Бярозавы квас. Смак дзяцінства. напiсаў Палівач 17.10.2002, 22:35 Цудоўна! Аж есьці захацеў, пакуль дачытаў допіс. :) напiсаў rydel 17.10.2002, 22:41 смачна (( а мая мама мне мяса дэголь … эх, паесьці бы нармальна хоць раз у жыцьці :-)) напiсала Tekla 18.10.2002, 01:25 Нейкая ненармальная ў Вас, Тэкля, маці. Амаль усё, пра што Палівач напісаў мая маці таксама гатавала. Але найбольш мне па смаку матчына "Кішка". Эх смаката. Шкада, што кішкамі тут не гандлююць… напiсаў Раман Кардонскі 18.10.2002, 02:50 Палівач: дык навошта пра гэта ўсё пісаць на Форуме "Абы пра што" ? Хадзіце лепей на Палічку, там і падзяліцеся сваймі успамінамі, калякулінарнымі анекдотамі, гастраэнтэранамічнымі рэцэптамі і г.д. Навошта энтрапію павялічваць ? Сардэчна запрашаем. напiсаў Маnn Kurt 18.10.2002, 22:14 Ня ведаю, дзе пачынаецца каламутны Днестр. Ня бачыў. А вось, дзе ён канчаецца, магу сказаць. У яснае надвор'е з шабскага берага можна разгледзець мост, за якім ужо плёскаецца Чорнае мора. Там курорт Затока. Шаба. ШабО. Старая французкая калёнія ў Паўднёвай Бесарабіі. Пасёлак яшчэ нагадвае несавецкае мястэчка. Брук, акуратныя дамкі і белая царква. А на другім беразе Днястроўскага лімана ўсё інакш - тыповая савеччына. Да саракавога года па ліману праходзіла мяжа паміж Румыніей і СРСР. Тут быў драпежны капіталізм, там - лагодная саўдэпія. Наша вайсковая частка аточана высокім мурам. За мурам спіць невялічкі вінзаводзік. Спіць таму, што зараз 87 год - разгар антыалькагольнае кампаніі. А вакол Шаба суцэльны вінаграднік. Лепата. Побач з вінзаводам жыве дзядок. У былым - загадчык калекцыйнымі шабскімі вінамі. У дзядка ў самога ў піўніцы цэлы вінзавод - дзесятак 600-літровых бочак зь віном. Нашае ахвіцар'ё так і пасьвіцца ў старога. А ў замен пасылае жаўнерыкаў на дапамогу па гаспадарцы. Вінаграднік апырскаць, гронкі падвязаць. Некалькі разоў з падачы алькаголіка-зампатэха такое шчасьце выпадае і мне. Папрацаваўшы з задавальненьнем некалькі гадзінаў на паветры іду ў дом. Там ужо чакае накрыты стол - мара савецкага жаўнера. У жонкі гаспадара маці ўсё жыцьцё служыла кухаркай у мясцовага пана-француза,таму і дачка гатуе някепска. Віно я яшчэ ня вельмі п'ю, налягаю ў асноўным на закускі. Выглядае, што дзед грунтоўна прапіў свае мазгі, бо кожнага разу бяседа паўтараецца з дакладнасьцю да слова. Выпіўшы, гаспадар пытае адкуль я родам. Даведаўшыся, што беларус, кажа: - У мяне суседзі беларусы, з пад Віцебска. Але ты размаўляеш ня так, як яны. Пра свой небеларускі акцэнт чую ўжо ня першы раз. Звычайна думаюць, што масквіч. Ну і хрэн зь імі. Потым дзед расказвае адну і тую ж гісторыю, пра сваю паездку ў 44-м да бандэраўцаў, за вінаграднай лазой. І так раз за разам. Але аднойчы дзядок выпівае больш, чым звычайна і пасьля расказу пра паездку ў Заходнюю Украіну дастае з кішэні гадзіньнік. Такі гадзіньнік я бачу першы раз. Выглядае, што залаты, бо халера, цяжкі. - Залаты, залаты - кажа дзед. На накрыўцы зэгарка бачу надпіс: "Любимому сыну Сереженьке Кастраки в день сдачи экзаменов на аттестат зрелости". Над словам "зрелости" нечым нашкрабана слова "половой". - Зь дзяцінства ў мяне гэты гадзіньнік. - кажа дзед. - Да вайны тут у нас Румынія была і мяжа праходзіла па ліману. Аднойчы ранняй вясной катаўся я на санках на лімане. А мне гадоў тады сем было. Цямнела. Гляджу з савецкага боку нейкі чалавек крочыць да мяне. Ну быццам бочка, такі тоўсты.Падыйшоў, пыхціць. Пытаецца:" Мальчик, где здесь дорога на Рио?" - Ну, думаю - псіх.Напужаўся да сьмерці.Але выгляду не падаю. Дае мне ён вось гэты гадзіньнік, а я яго вяду ў гэтае Рыа. Ну да Рыа я яго не давёў, бо ня ведаю дзе гэта. Давёў толькі да румынскай памежнай заставы. А сам хутчэй рабіць ногі. Уцёк. А што з тым псіхам здарылася так і ня ведаю, ці пасадзілі, ці не пасадзілі яго румыны. І прозьвішча ж сваё ён мне называў. Але запамятаў. Бюньдзяр? А мо Бёньдзяр? Не памятаю… напiсаў Палівач 18.10.2002, 22:43 Шаноўны Палівач! Мы тут зь Верацілам С. неяк згадвалі пра аднаго хлопца-актора, Валодзю, які ў Туле шлюбам пабраўся і там жыве. Можа, гэта Вы? напiсаў Францішак ХЛУС 25.10.2002, 01:36 Акторам я толькі ў інцярнеце. Выходзіць, што гэта ня я. А беларусаў і выхадцаў зь Беларусі ў Туле тысячы. Мне прыходзілася шмат разоў зь імі сутыкацца, у тым ліку і з акторам лялечнага тэара. Іншая справа, што мы не гуртуемся разам, у адрозьненьне, скажам, ад жыдоў. Відаць, мы індывідуалісты. напiсаў Палівач 26.10.2002, 10:00 Палівач: даволі выпадкова прачытаў твой постынг пра Сервантэса і Франсіска дэ Кеведа. Дон Кіхот сапраўды цяжкая кніжка як для сучаснага чытача. Бо напісана ж у пачатку 17 ст., з усімі бакавымі дыскурсамі, як тады было амаль абавязкова, і іншымі фармальнасцямі свайго часу. Але пад усімі гэтымі пластамі ёсць рэчы, якія застаюцца актуальнымі і для сённяшняга дня: іспанскі нацыянальны характар у сваіх крайнасцях - Дон Кіхот і Санча Панса, адчуванне трагічнага адыходу чарговай бліскучай эпохі і рэквіем па ёй… карацей, там шмат чаго ёсць. Нездарма ж ёсць некалькі ўзроўняў адаптацыі Дон Кіхота. У мяне такое ўражанне, што Новая Зямля - таксама вельмі цікавы твор, нават для сучаснага чытача, калі паспрабаваць яму растлумачыць нарэшце сутнасць сюжэту (у школе гэтага не робяць) і даць магчымасць уявіць сябе на месцы герояў. напiсаў Маnn Kurt 26.10.2002, 12:46 Да Палівача. Ну й добра, што актор Валодзя — гэта ня Вы! Бо той жа Вераціла казаў — на сваёй вуліцы ў Туле ён лічыцца самым цьвярозым: выпівае на вячэру з жонкаю толькі літру гарэлкі. Вось я і падумаў — як бы Вы па Тут-баях да Літарах пісалі, калі б штовечар гарэлку шлукцілі? напiсаў Hlus 26.10.2002, 21:09 Мне, Палівач, спадабаліся твае "акуратныя думкі". Прыгожа, чорт падзяры… Люблю, скаціна, такія дзялы. Граматна, блін. напiсаў don 26.10.2002, 21:15 У кожнага сваё хобі. У каго хлусіць, у каго гарэлку піць(дарэчы перабольшваеце пра выпіўку ў Туле), а ў мяне ў інцярнеце прыкалвацца. Ды і карысна гэта,бо практыка ў друкаваньні. А п'ю я мала. Сёньня вось бутэльку Паўланэра пшанічнага нефільтраванага, па рэкамендацыі МаннКурта. Някепска. напiсаў Палівач 26.10.2002, 21:29 А я цыстэрну сьпіртасадзяржашчых, панімаеш… Ня будзем пра гэта, ok? напiсаў don 26.10.2002, 22:07 Абразок пра Днестр някепскі, адно што сапсаваў яго канчатак: "Бюньдзяр? А мо Бёньдзяр? " Гэта ціпа для асабліва тупых, так што змазвае ўражанне. А так нічога, некаторыя матывы Даўлатава прасочваюцца. Вам, бацюхна, можна спрабаваць развіваць гэтыя здольнасці, калі ёсць ахвота. Але галоўнае - сюжэт. Не пішыця доўгіх эса пра ўсё на свеце, заманалі за апошнія 100 год. напiсаў Маnn Kurt 27.10.2002, 15:21 Але ж ідзе аповед ад асобы хлопчыка, і калі ён спрабуе ўзгадаць прозьвішча О.Б., то гэта гучыць цалкам натуральна, асабліва ў самым канцы замалёўкі. напiсаў rydel 27.10.2002, 16:09 МаннКурту З творчасьцю Даўлатава я кепска знаёмы. Зразумела, што чуў гэта імя, нешта зь ягонай біяграфіі ведаю, можа некалі пару апавяданьняў чытаў. Але забыўся ўжо. Што такое эсэ, таксама зь цяжкасьцю ўяўляю і сто год іх не чытаў. Наконт сюжэту і даўжыні згодзен. Таму і стараюся пісаць коратка(куртата) і простай, нескладанай мовай. Можа таму і "Бюньдзера" ўставіў. Але ж гэта несур'ёзная забава, а не літаратурныя творы. Пра Сервантэса і Франсіска дэ Кеведа: Тут я кіраваўся толькі ўласнымі эмоцыямі. Сервантэса спрабаваў прачытаць яшчэ ў школе, але не пайшло. Можа быў замалым, можа пераклад набліжаны да арыгінала быў. Дэ Кеведа прачытаў пазьней. Кніга была напісана ў самым пачатку таго ж 17 стагодзьдзя, але даволі лёгка чытаецца і зараз. Пра НЗ: Я ня ўпэўнены, ці трэба добрыя кнігі вывучаць у школе. Прынамсі ў мяне, творы, якія мы праходзілі ў школе пазьней вызывалі алергію. Гэта відаць з-за кепскіх настаўнікаў і ўсіх гэтых сачыненьняў. Таму я ня ведаю як тут быць. напiсаў Палівач 27.10.2002, 16:37 Тут, у "Абы пра што" прайшло незаўважаным вось гэта: "Пяты танкавы корпус расейскае арміі ўваходзіў у Менск. Пачаўся чацьвёрты падзел Усходняе Эўропы." Ігар Бабкоў. З цыклу "Дзёньнікі спадара Дэкарта". Прымроілася: …Апошні прывал перад Менскам. Ляжым каля гусеніцаў сваёй машыны і даядаем сухпай.Сьпякотна.Кахавец даеўшы тушонку шпурляе бляшанку ў траву. - Эх, піўка б! - По машинам! - раптоўна раздаецца каманда. Не пасьпяваем выпіць гарбаты. Хутка сабраўшы кацялкі заскокваем на танк.Рухі даўно адпрацаваны: Засоўваю дзьве нагі ў адчынены люк і праслізгваю ў вежу.Закрыўшы люк на засаўку, падключаю шлемафон. Преобразователь, вычислитель, дальномер - пальцы ў цемры дакладна находзяць тумблеры, - головное зеркало, червячная пара… Спрабую рукаяткамі павярнуць танкавую гармату. З зудзеньнем гармата рухаецца направа, потым налева. Усё ў норме. Калона рухаецца па шашы Масква-Менск у бок апошняга, набліжаючыся да Менска з хуткасьцю 60 км на гадзіну. Кахавец, які сядзіць справа,круціцца ў сваёй камандзірскай вежцы, разглядваючы навакольле. - Палівач! - крычыць ён. - Глядзі! Я тут на іжаку ганяў у маладыя часы! Кахавец як і я бульбаш. З пад Менску, з Зялёнага Бору. Даслужыўся ў расейскай арміі да маёра, два разы быў у Чачні.Цяпер вось за камандзіра танка. Усе экіпажы сфармованы з афіцэраў і жаўнераў запасу - тых , якія служылі яшчэ ў савецкім войску. Падрыхтоўка ў жаўнераў тэрміновае службы аказалася да таго херовай, што прыйшлося сьпешна выклікаць праз ваенкаматы запасьнікаў, ці , як іх называюць у народзе, партызан. Адношуся ў думках на дзесяць дзён назад. Я атрымаў позву. Як былы танкіст-наводчык чатырнадцатае арміі. Выбару не было: альбо пад ружжо, альбо лес валіць. Хуткая перападрыхтоўка, скалачваньне экіпажаў і вось наш корпус пад камандай генерала-дзесантніка Грака імгненна пераходзіць мяжу зь Беларусьсю. На хуткасьці праскакваем мытны пераход. Пасьпяваю заўважыць як спэцназ ВДВ аўтаматамі заганяе ў фургон беларускіх мытнікаў з закладзенымі за галаву рукамі.А мы імчым далей… - Палівач! ты што? Заснуў? - выцягвае мяне з успамінаў Кахавец. - Глядзі, падбіты беларускі танк! На узбочыне дагарае Т-80, побач труп жаўнера. Маўчым…Адчуваю як сьляза сьлізгае да носа. Што мы тут робім?.. напiсаў Палівач 27.10.2002, 20:38 Дык вось пра беллітаратуру. Я прачытаў урывак Бабкова і падумаў, а што калі сапраўды "пяты корпус" пойдзе на Менск? Як будуць разьвівацца падзеі? Гэта ж ня проста стрэлачкі на тапаграфічнай мапе намаляваць ці пару словаў у апавяданьне ўставіць. Гэта пройдзецца па лёсу як тых, хто жыве ў Беларусі, так і расейскіх беларусаў, шмат якіх служыць у расейскім войску. І калі разьвіць гэту тэму і напісаць апавяданьне ці кнігу, то можа атрымацца яна цікавай. Мяне засмучае ў беллітаратуры нецікавасьць, адсутнасьць элементарна цікавых сюжэтаў. Я не магу як МаннКурт дэтальна фармуляваць свае думкі і разважаю хутчэй інтуітыўна. Дык вось я думаю, што літаратура мусіць быць разнажанравай, бо ў розных варунках і сітуацыях патрэбны розныя кнігі. Галоўнае, каб яны былі цікавыя. А ў нас усяго гэтага брак. Практычна нічога няма. Ні добрых падручнікаў з добрымі ілюстрацыямі і даступнымі тэкстамі. Ні даведнікаў. Ні дзіцячай літаратуры. Ні сапраўды элітарнай літаратуры. Ні… Нічога. І нельга ўсё звальваць на адсутнасьць рынку, бо нейкія рэчы можна зьмяшчаць і ў інэце. Калі гэта цікава, то чытачы знойдуцца. напiсаў Палівач 27.10.2002, 20:39 За Сервантэсам, апроч літаратуры, ёсць цэльнае жыццё. Ён страціў руку ў марской бітве пры Лепанта (1571), у якой вырашаўся лёс Еўропы: каталіцка-шавінісцкія Іспанія ды Венецыя супраць мультыкультурна-паліткарэктных асманаў. Правёў некалькі год у Алжырскім палоне, некалькі няўдалых спробаў уцячы, дэманстратыўнае непадпарадкаванне вертухаем, выкуп з палону, які каштаваў сям'і вялікіх намаганняў. Карацей, ён не быў куртуазным аўтарам забаўляльных раманаў. Дон Кіхот - вялікая кніга. Я з яе нават цытату выкарыстаў як эпіграф да сваёй, значна менш вялікай :-) З цягам часу ў псіхалогію людзей мінулых эпох робіцца ўсё больш цяжка ўязжаць, таму структура ДК зараз выглядае вельмі архаічнай і нуднай. Але галоўнае, што ад кнігі застаецца - вобразы: героі і сітуацыі, ў якія яны трапляюць. Калі ты перарыеш памяць, дык прыгадаеш, што такіх амаль рэфлекторных вобразаў ДК табе даў у некалькі разоз больш чым той дэ Кеведа, які, магчыма пісаў больш гладка. Бліжэй да галівудскіх сцэнароў ? напiсаў Маnn Kurt 27.10.2002, 20:56 Дарэчы, ці чытаў ты (а яшчэ лепш глядзеў) "Розенкранц і Гільдэнстэрн мёртвыя" Тома Стопарда ? Вось гэта тое, што я называю класнай літаратурай. Хаця я вельмі мала зараз чытаю мастацкай. напiсаў Маnn Kurt 27.10.2002, 20:59 Розенкранца на жаль не глядзеў і не чытаў. Пра ДК хачу дадаць, што за вобраз Дон Кіхота мы мусім падзякаваць і кіно. Ці ня так? Дарэчы ў Галівудзе бываюць някепскія фільмы, хаця французскія мне бліжэй. Прыкмеціў, што амерыканскія версіі некаторых фільмаў(Цацка, Нікіта і т.д.) атрымліваюцца горшымі за французскія. напiсаў Палівач 27.10.2002, 22:04 Хм, вобраз ДК у асноўным кіно распаўсюдзіла. Але стварыў яго ўсё роўна Сервантэс ! Ну, знайшліся людзі, якія экранізавалі ці адаптавалі - але іх спачатку мусіла захапіць гэтае апавяданне, гэтая сістэма вобразаў і тое, што з ёй адбываецца. І яны рашылі, што гэта можа быць цікавым і многім тым, хто не дачытае кніжку, кіне на якой 50-й старонцы. Я не тое каб хвалюся, але двухтомнік поўны перачытаў 2 разы. Нават адкапаў (адзіны, здаецца ?) вельмі скарочаны пераклад на беларускую 1937 г. Стопарда і зборнік п'ес раю прачытаць і паглядзець фільм. Думаю, нават у Туле ён мусіць быць у нейкіх відэятэках. "Зкаханы Шэкспір" то напэўна ёсць (ягоны ж) - але гэта ўжо шырспажыў з матывамі "Розенкранца…" напiсаў Маnn Kurt 27.10.2002, 22:15 "нават у Туле" - ды Тула эўрапейскі горад, вунь і Паўланэр прадаюць. :-) напiсаў Палівач 28.10.2002, 09:37 No tak, oczywiście, у нас Паўланэр не прадаюць. І дарэчы мала дзе можна знайсці напракат «Розенкранца…». Бо люццы ў нас тутака простыя, шчырыя. Не цурайся іх, панічок. За тое Адраджэньне 1902-2002 і змагалася шчыра, каб Тула была больш цывілізаваным горадам, чым Менск. Павіншуйма сябе, адраджэноіды ! Жакерыя forever ! напiсаў Маnn Kurt 28.10.2002, 22:00 Шаноўны Палівач! Я вам, як калісьці і абяцаў, скінуў інфу пра гомельска-тульскія стасункі 1919 г. Атрымалі? Я ж сам з Гомеля… Вы, мяне, дарэчы згадвалі з нагоды дзюдзікаў, якія беларусы пішуць для маральнай разбэсты маскалёў. Ну, і дзеля грошай, натуральна. Такі ж у нас, беларусаў, бізнэс: напісаць кніжку па-расейску, прадаць яе за амэрыканскія грошы і выдаць сваё па-беларуску. Гэта нават не бізнэс, а мэнталітэт. Наконт таго, што "Тула — "эўрапейскі горад". Маскоўскае ўражаньне. 1999 г. Масква. Ізмайлава. Карацей, сяджу ў фанза, п'ю гарбату, чытаю "Жымень Жыбаа" і нікога не кранаю. Званок. Аднакурсьніца з г. Калугі са сваім мужыком. Сябры, адзін аднога ведаме 8-10 гадоў. Запрашае ў госьці, у г. Обнінск (першы савецкі рэактар, больш за палову жыхароў — з вышэйшай адукацыяй, карацей — расейскі Лёс-Алямас). Як ехаў у калускай электрычцы, што бачыў — доўга распавядаць. Карацей, прыехаў у Обнінск. Лаўлю таксоўку. Кіроўца — ветэран-інвалід гадоў за 75. Называю адэсу. Па дарозе размаўляем. Першая рэакцыя: "А ты че, блядь, не местный?" Сьціпла спрабую дазнацца, а скуль ён узяў? Адказ: "А почему ты мне вы говоришь?" Дабраўся да аднакурсьніцы. Яны з мужыком накрылі мне стол. Людзі прыстойныя, гасьцінныя, спадабалася. Але калі мне сказалі — "извини, у нас выпивки мало на троих" і выставілі трохлітровы слоік самагонкі і 2 пляшкі гарэлкі, я зразумеў, што жывым ня дамся. Пасля 2 пляшак пачалі мне даводзіць, што мы браты (мы, беларусы, з братняю Русьсю) і што нам, маўляў, трэба жыць адной дзяржавай. Калі я спытаўся — а ці будузь мае сыны ваяваць у Ічкерыі, мужык аднакурсьніцы аблаяў мяне "амэрыкана-чачэнскім жыда-масонам". Карацей, да самагонкі я не дажыў. І дзякую Богу. Даведка. Аднакурсьніца па адукацыі — Беларуская Дзяржаўная Кансерваторыя, як і я, адпаведна. Яе мужык — фізмат МГУ. На раніцу ані аднакурсьніца, ані яе мужык на працу не пайшлі. Выклікалі доктара, заплацілі за бюлетэнь і даганяліся самагонкай. Карацей, мая пячонка сказала — калі я не ўцяку, стану рускім. Вы мяне, Палівач, прабачце, але ня думаю, што Тула чымсьці адрозьніваецца ад Обнінска. А калі і адрозьніваецца — то ў горшы бок. напiсаў Францішак Хлус (ён жа Глеб з тут-бай, ён жа Слава 29.10.2002, 02:38 Яшчэ раз. Шаноўны Палівач! Калі Наступным разам Вы з жонкай і дачкой Альжбэтай пойдзеце на шпацыр у гомельскі парк, і калі дачка Вашая спытаецца, хто яшчэ ў нашым горадзе па-беларуску гаворыць, ня трэ' хлусіць, што толькі вы такія. Ёсьць яшчэ мы з братам. Ужо пяцёра. напiсаў Hlus 29.10.2002, 03:09 Усе вышэйапісаныя вобнінскія рэаліі трэба ўспрымаць як агульнарускія, агульнаўсходнеславянскія. Статыстыка рачэй кажа, што Белая абагнала Вялікую па колькасці выпітых на душу градусаў. Маладое пакаленне Вялікіх ваўсю пераходзіць на піва, а пазіцыі Спрадвечнай Гарэлачкі ў нас непахісныя. Адраджэнцы, калі з пафасам "аблічаюць" рушчызну, рацыю маюць толькі напалову. Яны ўвесь час забываюцца дадаць, што ўсе адрозненні Загадкавай Рускай Душы ад Еўропы сваім эпіцэнтрам маюць не Паволжа-Нечарназём'ё, як мо' лагічным было б чакаць, а менавіта наш Этнатубылістан. Адкуль шчыры Дастаеўскі паходзіць ? Так, слушна, ад каранёў-вытокаў, з глыбінь жыватворных народнага духу. Такі геаграфічны казус тлумачыцца доўгім канфліктам, які Агульнарускія мелі са зманкуртаванымі АКаўцамі менавіта на Агульнарускім Франціры (1368, 1370, 1372.. 1772, 1794, 1812, 1831, 1863, 1920, 1944). У гэтым зацятым змаганні самы чысты Агульнарускі характар выявілі менавіта жыхары Франціра. Так яно ёсцека й дагэтуль. Такі во шчыры Вестэрн. напiсаў Маnn Kurt 29.10.2002, 08:13 Славу Інфу не атрымаў. Мой стары адрас накрыўся, так што калі будзе жаданьне, пішыце на palivac@mail.ru Дарэчы Ваш матэрыял я чытаў у НН. А калі казаць пра Тулу ці Калугу, дык Вы малюеце ўсё чорнай-чорнай фарбай. Зразумела, што ўсё ёсьць, і добрае і кепскае. І што, Гомель тут адрозьніваецца ў лепшы бок? Сумняваюся, бо такіх грубых прадаўцоў, як у Гомелі трэба яшчэ пашукаць.І падлеткі такім матам у Гомелі крыюць, што не дай Божа.П'юць таксама ў Гомелі і вобласьці дафіга. А Тула хоць трохі, але разьвіваецца. У 89 годзе гэта быў кашмарны шэры галодны горад. А зараз хоць нешта пачало мяняцца. Будуюць некалькі супермаркетаў, у горадзе каля ста тысяч машын( насельніцтва паўмільёна),аўтазаправак раз у дзесяць больш, чым у Гомелі, абанентаў мабільнай сувязі больш за 50 тысяч і колькасьць усё павялічваецца, кампутарных крам два дзесяткі, мадэрнізуецца сістэма кабельнага ТБ( пракладваюць опта-валаконны кабель, што ёсьць ня ў кожнай краіне). Але і праблемаў шмат. Вунь жонка не пасьпявае аварыі на вадаправодзе ліквідаваць, бо сеці зношаныя. напiсаў Палівач 29.10.2002, 08:54 Пачытаў на РС гутарку з Сысам. Прыкаліст. Сыс: "Знайшлі гарошкаўскага дзеда Грынцю. Дык ён ім тры касэты нагаварыў сваіх вершаў.Ён цяпер глуханямы, але памяць такую мае! " Ну ці не прыкол. Глуханямы дзед нагаворвае касэту. Відаць марзянкай.:) напiсаў Палівач 29.10.2002, 17:33 It's funny як мы з табой аднолькавыя рэчы чытаем у адзін і той жа час і зьдзіўляемся з адных і тых жа рэчаў (калі ты ў ЖЖ бачыў ужо :)). напiсаў rydel 29.10.2002, 23:09 Да Ман Курта. "Статыстыка рачэй кажа, што Белая абагнала Вялікую па колькасці выпітых на душу градусаў." Статыстыка кажа наступнае. Спажываньне алкаголю ў Эўропею (сьпірт на душу насеьніцтва) 1. Расея. 2. Фінляндыя. (зь вялікім адрывам) 3. Францыя. … 8. Малдова. … 11. Украіна. … 14. Латвія 15. Беларусь. Крыху статыстыкі. З 4 рускіх мужыкоў, якія паміраюць сваёй сьмерцью, 3 канаюць у стане АЛКАГОЛЬНАЙ ІНТАКСЫКАЦЫІ (крыніца — сайт Г. Паўлоўскага). Шаноўны Ман Курт! Я ані ў якім разе ня ёсьць русафобам. Я люблю Буніна і Скрабіна, што ўжо пакажчык. Але, калі можна, невялічкі прыклад. 2000 г. Вёска Шэіна, Кастрамская вобл. Электрычнасьці няма. Не таму, што Чубайс, а таму, што так у іх вядзецца з часоў Рурыка. Электрычнасьць — калі саляру завязуць. А ім зарплату год ня плоцаць ("Где деньги, Зин?!.."). З раніцы ЎСЕ мужыкі вёсцы п'яныя. Ва ўмат. Пытаюся: "А как вы работаете?" Адказ: "… … … твоя … работа!" Тры чвэрци Кастрамской вобл. НЯ МАЮЦЬ ЭЛЕКТРЫЧНАСЬЦI. Зусiм. И палова Архангельскай вобл. — тое ж самае. Я калi паезьдзiў па Расеi — мне блага стала! Увогуле, галоўнае ўражаньне: дзікія людзі, дзікія норавы, але ўсе яны ганараццы тым, што ёсьць рускімі, "бо ў іх ёсьць Пушкін". Вы калі-небудзь былі ў вёсцы Соніна Іванаўскай вобласьці? Не? Дарма. Раю. Калі будзе магчымасьць — павандруйце, павандруйце. "Каб любіць Беларусь нашу родную, трэба ў розных краях пабываць…" З павагай да Вас — Францішак ХЛУС напiсаў Hlus 01.11.2002, 04:15 А ўвогуле, калі іхні рускі прэзік заклікае да "інтэрнэт-пісьменнасьці", мне становіцца сьмешна (пасьля паталягічна п'янай в. Шэіна Кастрамской воблю). Што ў інтэрнэт-крамах купляць? Дровы, самагон ці керасіну? Павандруйце, павандруйце па Расеі… Ау, шаноўны Палівач? Вы ў Кастрамской вобл. былі? Не? Шкада. напiсаў Hlus 01.11.2002, 06:48 Шаноўны Пане Францішку, Я спадзяюся, Пан не агітуе мяне супраць інтэграцыі ? Бо мяне не трэба вучыць не любіць Расею, я яе і так моцна не люблю. Мне хапае штомесячных паездак у Маскву. Але нават калі расейская вёска і цалкам здэградавала, дык у буйных гарадах – не толькі 2 сталіцы, але і Екацерынбург, Самара, Ніжні і г.д. – дзікі расейскі капіталізм зрабіў вялікія поспехі. Таму што прыватная ініцыятыва (прўда, вельмі абмежаванага кола людзей) – была разцугляная. Няўжо выпадае ганарыцца сучасным станам беларускай вёскі ? І нават гораду ? Якія цалкам апанаваныя неймаверна раздзьмутай бюракратычнай машынай і цалкам блакуюць любую эканамічную ці творчую ініцыятыву ? Прычым блакуюць не якія-небудзь з месяцу засланыя манкурты, а свае, аўтэнтычна-тубыльскія выхацццы. У нас адна кіруючая партыя – Беларуская Этнакультуралягічная Грамада, і куды б я на ні накіравала сваіх членаў – на вольнае беларускае літаратарства ці на вольныя ж прафсаюзы, яны ўсюды зыходзяць з аднаго і таго ж Сьветацяму. На месцы адражэнцаў я б не ганарылся так моцна нейкімі касметычнымі адрозненнямі ад Расеі. Адкуль узятая Вашая статыстыка, не ведаю, але мне даводзілася сустракаць і іншую, паводле якой сярэдні шчырабеларус выпівае штогод каля 12.5 літраў абс. алкаголю, прычым у асноўным у выглядзе “Крыжачка”, і што гэта больш за сярэднерасейскі паказчык. Прычым ёсць рэгіёны (Кёніг, напрыклад), дзе структура спажывання алкаголю амаль цалкам паўтарае нямецкую, пры абсалютнай даступнасці першагатунковага еўрапейскага піва. напiсаў Маnn Kurt 01.11.2002, 09:40 Слава, усё правільна, толькі без мацюкоў. Вось Дон пашкадаваў Палівача, каб яму лягчэй жылося ў Туле, а ты праўду сказаў, і мне не трэба пісаць, што я пазаўчора бачыў у Маскве. Вайна ў іх там, зусім не еўрапейская, а брудная жахлівая бойка і "гульні" з трупамі. Ну і яшчэ раз… Вельмішаноўны і шаноўны, а потым шукай слоўцы адпаведныя гэтаму звароту. Выпадкова высвятліў, што нашы мадэратары зачысцілі твой допіс пра мяне, гэта на іх сумленні. напiсаў Адам Глобус 01.11.2002, 14:38 В Києві створюється неофіційна сторінка про Андрея Хадановича: dzvinkaxxv.narod.ru/antkhadan.htm напiсаў Любомир 01.11.2002, 15:38 Слава, Вы яшчэ пра Валагодскую вобласьць забылі напісаць. А ў беларускіх вёсках даўно бывалі? А ў прыгарадах і райцэнтрах? Калі ў Вашым расказе пра расейскую вёску слова "расейская" замяніць на "беларуская", то аповед будзе ня менш праўдзівым. Нават пра электрычнасьць, бо правады рэжуць шчырыя людцы на слупах, будзь здаровы. МаннКурт слушна пра спажываньне алкаголю напісаў. Па маіх назіраньнях на беларускай вёсцы п'юць ня менш чым у Расеі. Прычым п'юць не фабрычную гарэлку, а прадукцыю мясцовых "капераціваў". І пагалоўна: і дзеці і жанчыны з мужыкамі. Сітуацыя крыху лепш толькі на каталіцкім захадзе краіны, ды ў так званых "перспектыўных" вёсках. Таму, сапраўды, пакуль што нечым Беларусі ганарыцца. Нават, прадукты цяпер беларусы з Расеі возяць. Сьмех.А дзесяць год таму ўсё было інакш. Пра Тулу вось што скажу. Ну не зусім прыгожая яна пакуль. Хто бачыў серыял "Грамадзянін начальнік", дзе паказалі ўсе яе сьметнікі, можа сабе ўявіць. Ну не развалілі яе немцы ў апошняю вайну(тулякі не пусьцілі) і таму маем другое месца ў Расеі па ветхаму жыльлю, але ж за дзесяць год і шмат чаго зьмянілася. Жыцьцё стала наладжвацца, цяжарных стала больш, горад патрошку прыводзяць у парадак, гандаль пакрысе пераходзіць з рынкаў у крамы, якіх стала шмат. Я ў прадуктовых крамах рэдка бываю, але вось пазаўчора зайшоў не ў самую крутую, дык там адных сыроў больш за сто гатункаў і каўбас прыкладна столькі ж. Гэта аб нечым гаворыць. Еўропа перойдзе на лічбавае тэлебачаньне прыкладна к 2008 году, а ў Туле такая магчымасьць будзе ўжо з Новага году.Прычым па тым жа кабелі можна будзе злучацца і з Інтэрнэтам. Працуюць людзі. Таму і езьдзяць на заробкі ў Расею зь Беларусі, а не наадварот. А п'яніцаў усюды хапае. Вунь выйдзі на вуліцу, а яны ўжо там, уроды. напiсаў Палівач 01.11.2002, 17:56 Адаме, ну навошта вы з Донам мяне шкадуеце? Ня трэба. Біце ў сэрца, біце мячамі. І ўсім астатнім. напiсаў Палівач 01.11.2002, 17:57 Я настойваю на тым, што прычыны, паводле якіх Беларусь усё больш адстае нават ад досыць правінцыйнай Тулы, караняцца ў ідэялогіі Бел.Нац.Адраджэньня 1902-2002, у ягоным цынічным адмаўленні Панскага Прыгнёту і сцвярджэнні, што чым больш прымітыўным з'яўляецца люцц, тым больш ён варты пашаны. напiсаў Маnn Kurt 01.11.2002, 19:59 Тутака быў толькі адзін паварот у сюжэце… Татка шафёр з сыночкам падарваліся ў тульскім аўтобусе. Бацька паспрабаваў адчыніць кашалёк (барсетку) пакінуты злаўмыснікамі, а той выбухнуў. Мужчына загінуў, хлопчык трапіў у шпіталь… З хлопцам што? Ці выжыў? напiсаў Адам Глобус 01.11.2002, 20:19 Ня ў тульскім аўтобусе, у алексінскім. Алексін - горад паміж Тулай і Масквой. Уладзімір Ганін,36 год. Быў уласьнікам ПАЗіка і зьяўляўся старшынёй асацыяцыі прыватных перавозчыкаў. Сам езьдзіў толькі ў выхадныя - каб даць адпачнуць сваім кіроўцам. У нядзелю 29 верасьня на канечным прыпынку салон пакінулі дзьве апошнія пасажыркі і ў аўтобусе застаўся толькі Уладзімір са сваім 14 гадовым сынам Алёшам, які дапамагаў бацьку ў якасьці кандуктара. Як звычайна бацька агледзеў салон аўтобуса і на першым сядзеньні знайшоў барсетку. Раскрыў - выбух. Бацька загінуў на месцы. Алёша са шматлікімі асколачнымі раненьнямі трапіў у больніцу. Асколкі пасеклі яму 40% цела і твар, ёсьць магчымасьць заражэньня крыві. Становішча хлопца цяжкае і яму не кажуць пра сьмерць бацькі. Ля палаты дзяжурыць міліцыя. Такая вось дакладная інфармацыя. напiсаў Палівач 01.11.2002, 21:20 Вось так. А ты думаў, я жартую. напiсаў Адам Глобус 01.11.2002, 22:14 У беларускіх вёсках я быў мінулай нядзеляй. Менская вобл. Барысаўскі р-н, в. Багдан, Барань і яшчэ нейкія дзьве, забыўся, як называюцца. Энтузіясты з АН езьдзяць па навакольлі, расшукваюць гістарычныя адметнасьці. Дык вось. Міжволі параўноўваў Кастрамскі край і Барысаўскі. Параўнаньне не на карысьць Расеі. Пьюць на Барысаўшчыне адназначна меньш. Прынамсі, удзень я падвесяленых ня бачыў. Мо таму, што там больш католікаў. А яшчэ моцна уразіў адзін момант. Вясковыя могілкі. Пасярэдзіне — курган з часоў нэаліта (так, прынамсі, наш кіраўнік сказала, Люда Дучыц). Там жа — раннесярэднявечныя могілкі. І зусім сьвежыя. Камянёў з крыжамі і бязь іх панавалена, як каля Крэўскага замку! І што ўразіла: на Дзяды ЎСЯ ВЁСКА ходзіць і прыбірае могільнік. Бо тут "дзяды пахаваныя і дзяды дзядоў". Не магу ўвявіць нешта падобнае ў Расеі, у вёсцы Соніна Іванаўскай вобласьці. Ну хоць забейце! Да Глёбуса. Валодзя, ніякіх допісаў я не рабіў. Адно выслаў на твое "мыла" апавяданьне пра марынэрку пажарнага колеру. Але без тваіх заўваг друкаваць ня буду. З павагай — Ф. ХЛУС Дарэчы, калі хто хоча, можа далучацца да нашых вандровак. Заўтра выпраўляемся ў Лепель (паганскія крыніцы, крыжы, сутарэньні і гэтак далей). Сур'езна, страшна цікава! напiсаў Hlus 02.11.2002, 06:47 І ячшчэ. Ну мэнталітэт у нас з рускімі розны! Ня горшы і ня лепшы, а проста не такі, як у іх. Я як у Маскве пажыў, прасёк гэта праз тры дні. напiсаў Hlus 02.11.2002, 06:51 Наконт менталітэту ня згодну. Менты ў нас вельмі падобныя, вельмі. Я б, нават, сказаў браты-блізьняты. напiсаў Палівач 02.11.2002, 09:23 Вашыя расейскія мянты лепшыя. Хаця бы таму, што іх меньш. Ды й па расейскаму Крымінальна-Працэсуальнаму кодэксу мент ня мае права быць сьведам. А па беларускаму — мае. Ведаю мо чалавек 10, якіх у 1996 годзе лавілі на антыўрадавых дэманстрацыях і клеілі справу "Плевался, кусался, срывал пуговицы и погоны с сотрудников милиции". І мянты з мусарской акадэміі МУС, якія "правапарушальніка" на вочы ня бачылі, былі сьведкамі. А менталітэт у нас з рускімі сапраўды розны. напiсаў Hlus 02.11.2002, 16:38 Чый мент лепшы? Цікавае пытанне… Толькі, Слава, я не атрымаў марынарку, вышлі мне яе на новую адрэсу hlobus@litara.net, а халодна і дождж пайшоў. напiсаў Адам Глобус 02.11.2002, 17:06 "Беларускія пісьменьнікі ніколі не пісалі "ў стол" С. Дубавец Пісьменьнікі можа і не пісалі. А вось пісуны спрабавалі. І менавіта ў стол. Знайшоў я адзін ціпа тэкст, датуемы 1988 годам. Ціпа не для ціпа інцяляктуалаў. напiсаў Палівач 02.11.2002, 19:57 А цёмна! Хоць ты вока выкалі. Такія цёмныя ночы бываюць толькі ў ліпені. Ні зорак табе на небе, ні месяца. Суцэльная чорная туш. Вось менавіта такой парой і вяртаўся Касьцюк Лушчай дамоў. Адкуль ён вяртаўся? Ну вы даяце! З блядак. Адкуль яшчэ можна вяртацца ноччу ў дваццаць год? Няўжо паважаныя чытачы не былі маладымі? Няўжо не заляцаліся да дзяўчат? Га? Ну так, ну канешне. У Касьцюка ў суседнім пасёлку была дзяўчына. Сьвета. Сімпатычная да жаху. Мела клубы і цыцкі ня горшыя, чым у італійскай сэкс-бомбы Сабрыны. І як толькі надыходзіла шарая гадзіна, Касьцюка цягнула да Сьветы, быццам той кавалак жалязякі да магніта. Час маладзёны спэндзалі вельмі вясёла. Калі ў Сьвецінай хаце ўсе засыналі, Сьвятлана выносіла з каморкі каструлю цёплай самагонкі са скібай чорнага хлеба і гурком і абшарпаны японскі дзьвухкасетнік. Выпіўшы па чарзе нагбом самагонкі з каструлі і закусіўшы, Касьцюк і Сьвета выціралі вусны насоўкай і пачыналі з разьюшаным захапленьнем цалавацца. Потым балакалі аб усялякай усячыне, як-та: аб палітыцы, сэксу і перастройцы, яшчэ музон слухалі. Нагаманіўшыся ізноўку браліся цалавацца. Што было апасьля, яны, як правіла, не памяталі — відаць алкаголь рабіў сваё зьмяінае дзела… Так было і гэтым разам. Праснуўшыся Канстанцін расплюшчыў вочы. У першы момант ён нічога не пабачыў, потым пачалі намацвацца нейкія абрысы будынкаў, копаў сена. Галава гула, быццам унутры пасяліўся рой пчолаў, у рот забілася сена з капы, пад якой яны са Сьвятланай і ляжалі. Націснуўшы на гузік падсьветкі на гадзіньніку, Касьцюк прыжмурыўся. ─ Ні ххера с-сабе, ужо тры гадзіны! Намацаўшы ў цемры нейкі прадмет, які напамінаў мячык, Касьцюк доўга ня мог зразумець, што гэта Сьвеціна цыцка. Калі да яго гэта нарэшце дайшло, ён пацягнуў цыцку да сябе. Сьвета прачнулася. ─ Што , яшчэ хочаш? ─ міла спытала яна. Язык яе ледзь варушыўся. ─ Падымайся, Сьвет. Пайшоў я. ─ Спачатку адзеньне дапамажы сабраць. Сабраўшы шмоткі Касьцюк павёў Сьвету да каліткі. Зямля пад нагамі ў фрэндаў чамусьці пакалыхвалася з боку ў бок, а пасярэдзіне вуліцы зьяўляліся слупы, замінаўшыя нармальнаму руху. Ну вось, нарэшце і доўгачаканая калітка. Пацалаваўшы Сьвятлану апошні раз і ўпіхнуўшы ёй дзьвухкасетнік, Касьцюк прычыніў за сяброўкай калітку і павалокся дамоў. Калі ён зрабіў некалькі крокаў, за каліткай нешта грукнулася, быццам мех з бульбай вываліўся зь пятага паверху. Зьвякнула разьбітае шкло, потым пачуўся голас: ─ А маць тваю!… Каля ваколіцы завыў ці то воўк, ці то сабака і мясцовыя пеўні ня вытрымаўшы гэтага выцьця пачалі нема кукарэкаць… напiсаў Палівач 02.11.2002, 19:57 …Але Косьця нічога гэтага ня чуў. Ягоныя думкі былі занятыя зусім іншым: якой дарогай вяртацца? Дарог было дзьве і звычайна Касьцюк хадзіў даўжэйшай, якая была з асфальтам і праходзіла праз поле. Другая дарога, хаця й была карацейшая, але ішла паўз лес і могілкі. І вось, уявіўшы сябе харобрым Рэмбам ён вырашыў ісьці напрасткі. — Мужык я ці не мужык? — пытаўся Касьцюк у сябе ў дзевяты раз і нарэшце рашыў, што ўсёткі ёсьцека мужыком, рашучым крокам, хістаючыся туды-сюды, рушыў у бок лесу.Праз –наццаць метраў ён аб нешта спатыкнуўся і кулдыкнуўшыся апынуўся долу. Нешта аказалася сукаватым дубцом. Падабраўшы на ўсялякі выпадак гэты дубец ён плёўся і фальшыва насьвістваў папулярны матыўчык “Bad”. Зрэшты і выканаўца гэтага матыўчыку Жана Агузарава — жонка Джэксана,таксама фальшывіла,курва. Касьцюк адчуў, што лес хутка скончыцца. Незаборам і могілкі, а там і да роднай вуліцы рукой падаць. У ягонай галаве калейдаскопам кружыліся мроі. Вось ён на кані, а вось за рулём матацыкла. Не, не матацыкла — машыны… Паветра, да гэтага сухое і цёплае, раптам неяк пахаладзела. Падзьмуў вецярок і пацягнула цьвільлю. Зашамацелі дрэвы. У лесе нешта зарохкала, пачуўся тупат, які напамінаў грукат конскіх капытоў. Касьцюку зрабілася холадна. — Халера, трэ’ было куртку ўзяць ─ падумаў ён і пакрочыў шпарчэй… напiсаў Палівач 02.11.2002, 20:07 …Лес, нарэшце, скончыўся. Ззаду ізноў зарохкала, хтосьці дакрануўся да яго пляча. Канстанцін адчуў, як кроплі халоднага поту сьцякаюць па ягонаму твару. Касьцюк рэзка азірнуўся. Цемра. — Фу! Падалося. І чаго толькі з перапою не памроіцца. — Усё, больш ні граму ў рот, — сказаў ён сабе. Хаця цудоўна ведаў, што заўтра ўсё паўтарыцца. Дубец, які ён увесь час трымаў у рукох, нечакана пацяжэў, зрабіўся быццам сьвінцовы і высьлізнуў з рук. Косьця нахіліўся, падняў дубец — палка ізноў была звычайнай, лёгкай. Касьцюк хацеў быў рушыць далей… А-а-а-а!!! Шалёны, дзікі крык жаху вырваўся з грудзі. Наперадзе ў паветры вісеў пакалыхваючыся чалавек. Не, ужо не чалавек — труп. Усё цела трупа выпраменьвала дзіўнае зялянаватае сьвятло. Сьвяцілася і борка, на якой ён вісеў. Твар, калі гэта можна назваць тварам, быў перакошаны грымасай перадсьмяротных сутараг. Шырока раскрыты рот бяз двух пярэдніх зубоў, лупатыя вочы, якія глядзелі наўпрост на Касьцюка, поўсьць, якая густа ўсыпала маршчыністую скуру нябожчыка — усё гэта выклікала ўсё ўзрастаючы страх. Надзеты труп быў у шкарпэкі і падраную на грудзі майку. Касьцюк уважліва прыгледзеўся і пазнаў шыбеніка — гэта быў стары Хвядос Місюк, п’янтос і крымінальнік, які павесіўся тры дні таму. — Спакойна, Косьця, — загадаў сабе ён, — прарвемся… напiсаў Палівач 02.11.2002, 20:37 …А ў левым баку нешта глуха грукала ў шалёным тэмпе. Тут вецер калыхнуў цела, гнілая борка ня вытрымала нябожчыка і Хвядос грукнуўся вобзямлю з хрыплым гукам. Цела ягонае пачало разьдзімацца, быццам футбольная камера і усё павялічвалася ў памеры. Вось ужо майка распаўзаецца па швох, трашчаць шкарпэткі. Касьцюк стаяў, быццам заварожаны і глядзеў на нябожчыка, ня ў сілах адвесьці вочы. Ногі быццам прырасьлі да зямлі. А нябожчык усё разьдзімаўся і разьдзімаўся. Вось ён дасягнуў памераў шафы і тут прагучаў моцны пляскач. Хвядос лопнуў як мыльны пузыр. Ва ўсе бакі паляцелі сьмярдзючыя кавалкі і ванючыя кроплі незразумелай вадкасьці. У Косьці ўсё адзеньне імгненна намокла, у плячо больна ўдарыла. Пасьпеўшы схапіць прадмет, які яго ўдарыў, Касьцюк зразумеў, што гэта сківіца. А-а-а-а!!! Ізноў залямантаваў Касьцюк і кінуўся бегчы. Ніколі яшчэ ён ня бегаў так хутка, як зараз. Ён бег і страх падганяў яго, жах авалодваў ягоным разумам, а ззаду чуўся такі вар’яцкі рогат… А, бляха! Касьцюк спатыкнуўся і з усяго маху зарыўся носам у пясок… напiсаў Палівач 02.11.2002, 21:26 Яшчэ адзін момант згадаўся. 1987 г. Гродзенская вобл. Ашмянскі р-н., Гальшаны. Этнаграфічная экспедыцыя ад кансэрваторыі. Мяйсцовы ксёнз запрасіў каго-небудзь паіграць на аргане імшу. Я згадзіўся. Карацей — поўны касьцёл вернікаў, і старыя — механізатар Язэп, даярка Тэкля, — усе сьпяваюць ПА НОТАХ І ЛАЦІНАЙ. Вы можаце такое ў Разані ўявіць? Глёбус ня дасьць схлусіць. Я ў той экспедыцыі зь ягоным братам Мірыкам быў, і ён гэта бачыў і чуў сам. І таксама быў дзіка ўражаны. Валодзя Адамчык, навэлку "Марынэрка пажарнага колеру" пра мізантропа-адзіночку Глёбуса я выслаў. Зноў прадубляваў на майл-ру. Заўвагі? Пажаданьні? З павагай — Ф. ХЛУС напiсаў Hlus 02.11.2002, 21:34 Калі б Вы Слава былі католікам і хадзілі на імшу ў касьцёл, то ведалі б, што ў касьцёле звычайна сьпяваюць з такіх песеньнікаў, з нотамі. І ў Гальшанах і ў Туле з Варшавай. Аднак мала хто тыя ноты ведае. А ў Гальшанах я быў, у парафіі Сьвятога Яна Хрысьціцеля.Імша была па-польску. - Чаму па-польску? - спытаў я суседак-бабулек. - Бо тут Польска была - адказалі. напiсаў Палівач 02.11.2002, 21:56 Слава, няма ў мяне больш "ру", гэтае "ру" ў нашых колах лічыцца кепскім тонам. За "Глёбус ня дасьць схлусіць" паважанаму Хлусу — вялікае дзякуй. Толькі Слава звяртайся да мяне на вы, як звычайна, такое вось сціплае пажаданне. напiсаў Адам Глобус 02.11.2002, 22:17 Тое-ж самае і ў Кемелішкоўскім касьцёле. Праўда былі спробы наладзіць службу па-беларуску пры пакойным пробашчы Жураўскім, але новы пробашч, насланец зь Вялікай Сарматыі, пра якую ліе сьлёзы наш Манкурт, хутка гэтую справу зьліквідаваў. "На Крэсах вшісткі мусіме па-польскему…" напiсаў Раман Кардонскі 02.11.2002, 22:35 Глёбусу. Дык я і на "літару-нэт" скінуў. А зьвяртацца на "вы" больш ня буду. Прынцыпова. Ня хочацца. Ці давайце, Уладзімер Вячаслаўвіч, і вы да мяне на "вы". Мы і так за апошнія 12 гадоў адзін адному столькі брыдоты нарабілі, што розьніца паміж "вы" і "ты" непрынцыповая. Зрэшты, ня толькі брыдоты, ёсьць і што прыемнае згадаць. "Ласкавы май", напрыклад. Ці газэту "Цой". Ці нават агульную кніжачку… Ці рэдагаваньне, якому мяне Глёбус і Марцін Юр напрыканцы 80-х у "Бярозцы" вучылі. Сэнтыментальны я, Вова! Ф. Хлус Наконт Гальшанаў. Распытвалі мы, як замак руйнавалі. А гісторыя была такая (як мяйсцовыя краязнаўцы расказвалі). Прыслалі ім ці то старшыню калгаса, ці то партарга (забыўся, каго). Натуральня, не "тутэйшага", а ці то русіфікаванага беларуса, ці то увогуле з Расеі. А ў Гальшанах на той час будавалі школу. Вось гэты нетутэйшы і загадаў: калі школьнік не прынясе пэўную колькасьць цаглінаў, у школу ня пусьцяць. Дзе ў Гальшанах можна было цаглінаў набраць? Правільна, на замчышчы. І школьнікі той замак з такім натхненьнем руйнавалі, што цэглы яшчэ і на кароўнікі засталося. З вандроўкай я крыху памыліўся. Выпраўляемся мы не ў Лепель, а ў Вілейку. Аўтобус праз тры гадзіны. Думаю, Вілейка ня менш цікава за Лепель. Прыеду, раскажу. А то хто хоча з намі? напiсаў Hlus 03.11.2002, 04:26 Да аўтобуса і так да халеры часу, і таму яшчэ адно расейскае назіраньне. У 2000 годзе давялося выпіваць з адным маскоўскім выдаўцом. Пасьля першай пляшкі перайшлі на прафэсыйныя размовы. Пытаюся: "А чаму ў вас у Расеі так папулярныя кнігі пра вароў у законе, блатных, бандзюганаў і гэтак далей? Мо, таму што пол-страны сидело, а пол-страны охраняло?" Адказ: "Не только. Ты знаешь, у нас целиком криминальное сознание. У нас украсть считается почетней, чем заработать". Вось і Глёбус зноў ня дасьць схлусіць. Што цяпер па продажах коціць? Правільна. напiсаў Hlus 03.11.2002, 04:44 Хлусу Быў я ў Вілейцы. Касьцёл стаіць, царква стаіць, а паміж імі помнік Леніну. Вельмі па-беларуску. Начаваў у адной сям'і. Гаспадар распавядаў якраз пра тое, што яго маці, якая вучылася ў польскай школе, чытае па-польску. І дачка-старшакласьніца ведае польскую. А вось ён, як і большасьць людзей сярэдняга веку - нуль у гэтым. напiсаў Палівач 03.11.2002, 08:48 Хлусу: Слава, памятаеш, калі ты жыў у маёй кватэры, пасярод ночы да цябе заваліўся вялікі дзядзька — Саша Мілюцін? Ну той, які накрывачку ад унітаза пабіў. Саша стаў знакамітым герантолагам і кіраваў Сахараўскім універсітэтам. Дык пару тыдняў таму мы пахавалі яго. З наступнага допіса буду называць цябе на "вы". Вось такія сумныя навіны. напiсаў Адам Глобус 03.11.2002, 12:17 Я вось усё думаю пра Хлуса.Не любіць расейцаў за схільнасьць да блатноты і крымінальшчыны і самому ж пісаць усю гэтую херню і тым самым разбэшчваць іх(ды і сябе таксама). І беларусаў разбэшчваць.Марнаваць сваё жыцьцё на тое, што сам ненавідзіш.Нейкі мазахізм. З васьмі дзесяткаў раманаў, якія напісаў Хлус, пераважная большасьць ёсьць звычайнай макулатурай. І ўсё апраўдваць тым, што за заробленыя амерыканскія грошы можна выдаць "сапраўдную беларускую літаратуру". Гэта сітуацыя ў мяне асацыюецца са спальваньнем тысячарублёвай купюры дзеля пошуку ў цемры рублёвай манеткі. Тое ж і з Глобусам — выдаўцом расейскамоўнай макулатуры, усіх гэтых "Указаў ППРБ" і т.п. Вы, дзяцюкі больш шкоды прынесьлі беларускай культуры, чымся карысьці. На мой неаўтарытэтны погляд. Погляд звычайнага мешчаніна і абывацеля. напiсаў Палівач 03.11.2002, 14:43 Палівачу: А ці можна хоць некалькі назоваў "з васьмі дзесяткаў раманаў…" (с)? Проста цікава хто-ж гэта ў нас такі пладавіты… напiсаў Раман Кардонскі 03.11.2002, 14:54 Раману Бяз згоды аўтара гэта было б ня вельмі добрым учынкам. Але ж Вы сышчык, Раман. Паспрабуйце правесьці мініпошук, тым больш, што вышэй Хлус паведаміў сваё рэальнае прозьвішча. Дадам, што Хлус быў адным з аўтараў той старой Крыніцы, у якой друкаваліся Глобус, Шайбак, Сьцяпан, Клімковіч. Я ўжо пісаў, што старая Крыніца была лепшым белчасопісам. Прынамсі, на мой неаўтарытэтны погляд. напiсаў Палівач 03.11.2002, 16:08 …У скронях шчоўкнула, боль ударыў у галаву. Наперадзе ўспыхнула барвова-чырвонае зарава. Вялізарны цяжар прыдавіў Касьцюка і губляючы прытомнасьць ён яшчэ пасьпеў адчуць на сабе ўважлівы позірк зь цемры… Калі ён апрытомнеў, было ўсё яшчэ цёмна. Касьцюк ляжаў пузам да гары пад прадметам, які нагадваў абрысамі крыж. Зямля, халодная, як тыднёвы труп павольна высмоктвала зь яго цеплыню. Угары ў яркіх успышках блізкай навальніцы час ад часу дзіўнымі казачнымі пачварамі адлюстроўваліся кроны бярозаў. Боль у скронях не сьціхаў. — Мне яшчэ катару і сутрасеньня мозгу не хапала, — падумаў Косьця. Ён паспрабаваў падняцца, але тут у цемры бліснулі фасфарычным сьвятлом два агеньчыкі, касьцістая клюшня датыкнулася левай рукі Касьцюка і больна сьціснула запясьце. — Ён яшчэ жывы, — прашапацеў чэраўны глухі голас, — пульс 180. Чуй, Саламон. Можа кончыць яго, га? — Ды не, ня трэба. Не люблю я здохлых. З жывых, яно прыемней кроў смактаць. — Ах ты, халера! Іцюць тваю капусту! Сурвэтак забыліся. Саламон, зьлётай у магілу. Яны там пад падушкай ляжаць… напiсаў Палівач 03.11.2002, 16:52 Палівачу: У ацэнцы старой "Крыніцы" поўнасьцю з табой пагаджаюся. Дарэчы, па-маёй просьбе пашукаў мой сябра падшыўкі старой "Крыніцы", дык нават асобных нумароў не знайшоў. Вось такія дзялы… А што тычыцца ідэнтыфікацыі Хлуса… Эх, каб у мяне быў час і доступ да чытальнай залі НБРБ. Але я й так, здаецца, здагадываюся хто гэта. А вось у мяне чатыры кнігі ляжаць ужо падрыхтаваныя на "Палічку", а вычытаць зусім часу няма. А зараз папёр настрой на пераклад, дык я ажно цэлымі разьдзеламі перакладаю. Але напiсаў Раман Кардонскі 03.11.2002, 18:17 Эх, рукі крывыя сёньня. Дарэчы наконт васьмідзесяці тамоў, - гэта калі я ўгадаў, - ты, браце, крыху перагнуў. Па-маім дадзеным дык ня больш за пяцьддзесят было. І тое, вынік працы не аднаго Хлуса… напiсаў Раман Кардонскі 03.11.2002, 18:21 Прапаную ўсім тутэйшым шчырым этнакультуролягам, асабліва Хлусу, Глёбусу ды Аркушу (калі надарыцца – дык і Бабкову), прачытаць гэны артыкул (БДГ, 1 лістапада) пра карані-вытокі. З глыбінь жыватворных люццовага духу !!!! Ёсьцека чым ганарыцца нашаму шчыраму люду, які скінуў з сябе ціжкі Панскі Прыгнёт зманкуртаваных ліцвіна-сармацкіх краёўцаў. bdg.press.net.by/ Деревня страха Корреспондент "БДГ" побывал на родине известного маньяка убийцы Геннадия Михасевича АЛЕКСАНДР НИКОЛАЙЧУК, ФОТО АНДРЕЯ СПРИНЧАНА Солоники - маленькая деревушка, расположенная всего в двух километрах от Полоцка. Однако чтобы попасть в деревню, нужно проехать через весь город. Другой дороги к проклятому селу нет. Редакционная машина долго петляла по полоцким переулкам, прежде чем выехала на узкую проселочную дорогу. Покосившийся и изъеденный непогодой знак с надписью "Солоники" оказался прямо за железнодорожным переездом. Чуть ниже, в небольшой впадине, раскинулась и сама деревня. Уже издали были заметны неказистые деревянные и кирпичные постройки, которые, видимо, символизируя новую эпоху в жизни белорусского села, красовались облезлыми стенами и выпавшими из кладки кирпичами… напiсаў Маnn Kurt 03.11.2002, 18:33 Вы, дзяцюкі больш шкоды прынесьлі беларускай культуры, чымся карысьці Палівачу, залатыя словы ! Але тваім адрасатам ссы ў вочы, аж яны будуць казаць: "Божая раса". Што за народ такі ? Вядома, землякі ! Яны ўжо 100 год усё адраджаюць глыбіні жыватворныя. Дык ціпа ёсьцека прынамсі тое апраўданне, што не яны персанальна пачалі. напiсаў Маnn Kurt 03.11.2002, 18:40 Эх, Манкурце… Каб твае "зманкуртаваныя ліцвіна-сармацкія краёўцы" яўлялі сабой прыклад для сялянаў. А то пачытаеш у архівах пра іх, асабліва шмат захавалася матэрыялу з 18-га стагодзьдзя, дык у параўнаньні зь імі жыхары вёскі "Салонікі" амаль нявіннымі дзеткамі выглядаюць. Ня ў Хлусу, Глёбусу, ці Аркушу бяда… напiсаў Раман Кардонскі 03.11.2002, 18:47 Раману У біяграфіі Хлуса падаецца колькасьць: "Автор более восьмидесяти пяти опубликованных романов различных жанров" МаннКурту Мне і БДГ чытаць ня трэба, сам магу распавесьці шмат прыкладаў. Можа і не такіх жудасных, але страшных з пункту гледжаньня нармальнага чалавека.Апошні выпадак: прыйшлі мы год таму на вясковыя могілкі са сваёй бядой, а побач яшчэ адна ямка зьявілася. Аказваецца муж засёк жонку, якой не было і трыццаці, двое дзетак засталося, якіх у дзіцячы дом адправілі. Нябожчыца была маёй суседкай па вёсцы і сваячніцай. Я яе дарослай і ня бачыў, запомніў дзіцёнкам. Іншыя выпадкі з аднавяскоўцамі і сваякамі і прыгадваць ня хочацца, каб не растрайвацца. Вёска ўся спілася. Прыгарады вялікіх гарадоў і райцэнтры таксама. На каталіцкім захадзе Беларусі трохі лепш. Увогуле ў Беларусі самы культурны рэгіён - гэта мясьціна паміж Лідай і Ашмянамі. Чысьценькія каталіцкія вёскі з чыстымі дварамі, калодзежа на вуліцы не пабачыш, толькі ў дварах (што нагадвае прыватнаўласьніцкае мінулае),печы абліцованыя зялёнай кафляй(на ўсходзе такога няма), яшчэ нейкі аўтарытэт касьцёла застаўся (у праваслаўнай царквы на ўсходзе няма ніякага аўтарытэта) і г.д. напiсаў Палівач 03.11.2002, 20:25 Палівачу, а ты пачытай стандартнае інтэрвію якой-н. нашай этнакультуралягічнай фолк-рок-поп групы, накшталт «Тройцы», «Палаца», Івана К., Веранікі К. і г.д., аб іхніх візітах да аўтэнтычных ethno-babushkas. Cтандартнае, бо пісаў эталон такога інтэрвію, здаецца, адзін і той жа люцц (ці не Глёбус? А мо Хлус ? нават Бабкоў мог), а далей усё толькі пад капірку перапісваецца. Тут табе і глыбіня але якая, і шчырасць, і кайф ад сівой даўніны, і спрадвечныя звычаі праваслаўна-паганскія, і ўсялякая іншая лабуда ад Сьветацяму. Няхай Аркуш з’ездзіць ў шчырую вёску Саланікі за натхненнем, яму недалёка што з пункту гледжання адлегласці, што з пункту гледжання менталітэту. Мо напіша нейкую нятлёнку антыфеадальную, ціпа як стрэліў пан Патоцкі ў лева яе вуха. Мроіцца мне, па аналогіі з гангста-рэпам шчырых жыхароў Брукліна ды Брыкстана, cтварэнне аналягічнага сацыяльна-пратэстнага музычнага стылю бульбаш-рэпа. Недзе ў гэтым кірунку пайшлі “ляпісы”, але яны вельмі- вельмі soft. Патрэбны ж, на гвалт, ядроны бульбашысцкі хардкор, ультракалгасны панк, з поўным адмаўленнем усіх умоўнасцяў цывілізацыі Гнілога Прыгнятальніцкага Захаду. А Глёбус усё ўпакуе крута і прадасць маскоўскім прадзюсерам, няхай Здоб шы Здуб усяруцца шчыра. У РФ сотні клубаў з канцэпцыяй бруднай эстэтыкі, там шчырабеларушчына можа пайсці на ўра ! Уяві: злучаны драйв Нірваны ды Рамштайна, з ідэялогіяй Дзікага Палявання: нават праз сто год, калі ўсе мы вымрам, калі нашчадкі гэтых няшчасных выпадкова адшукаюць нейкага шляхціца — яны будуць мець поўнае права забіць яго (с) УК. Вокладка А.Г. і У.С. Kill ‘em all ! Найперш зманкуртаваных шляхціцаў і ўсіх, хто іх чымсьці нагадвае, напрыклад, розных апазіцыйных палітыкаў ці розных сепаратысцкіх лабусаў-1991, ну і п’яных сужыцеляў, вядома. А каго сам не заб’еш, здай гестапаўцам-партызанам-паліцаям, хай потым гісторыкі тлумачаць рэзкі ўбытак насельніцтва ў 1654-67 ці 1939-45 гг. Гэта шчырасць, дзеткі. Гэта аўтэнтычная памяркоўна-лагодная шчырадабрыня. Так вучыць нас яснавельможная панна Арэшчыха. Не цурайцеся ж, панічкі. напiсаў Маnn Kurt 03.11.2002, 22:18 Сёньня сачыніў казку для дачкі. Дачцэ спадабалася. А вам? ДАХАВЁНАК* КАЗІК Недалёка ад цэнтру Горада, на даху старога дома жыве дахавёнак Казік. Колькі яму зараз год ён не памятае, бо дахавыя жывуць вельмі-вельмі доўга, а пасьведчаньняў аб нараджэньні ў старыя часы не выдавалі. Носіць Казік старамодную шапачку-цыліндар чорнага колеру, чорны сурдут і чырвоныя штонікі — мода на адзеньне ў дахавых мяняецца ня так часта, як у людзей. Затое мае Казік прыгожыя красоўкі на тоўстай рыфлёнай падэшве і мабільны тэлефончык. У красоўках Казіку вельмі зручна бегаць па коўзкіх дахах, а па тэлефоне дахавёнак звоніць сваім сябрукам, якія жывуць і ў Горадзе і , нават, у іншых краях. Цяпер дахавёнкаў у нас засталося няшмат, бо людзі панабудавалі дамоў, у якіх зусім плоскія дахі. А дахавыя прастор любяць. Вось і прыйшлося шматлікім Казікавым супляменьнікам перасяліцца ў іншыя краі, у розныя Англіі і Ірландыі. У тых краях тады якраз мясцовыя дахавыя ад'язджалі ў далёкую Амерыку і вызвалялася шмат месца. А Казік застаўся дома. І лепшы сябрук ягоны Юзік, таксама застаўся. Юзік жыве ў іншым раёне Горада і сустракаюцца яны з Казікам пераважна па іхніх дахавых сьвятах. А калі ім становіцца сумна, то яны звоняць адзін аднаму па мабільнаму тэлефончыку. Шкада толькі, што мабільная сувязь яшчэ дарагая, а грошы ў дахавёнкаў бываюць не рэгулярна, таму што не бяруць дахавёнкаў на сталую працу без дакументаў. І пенсію не плацяць. Аднаго разу вырашыў было Казік дамагацца пенсіі. Пайшоў у Пенсійны фонд, грукнуў кулачком па сталу і запатрабаваў: — Пенсію давайце! Я грамадзянін рэспублікі! Я Купалу з Коласам нянчыў! Чыноўніца паглядзела на яго паверх акуляраў і кажа: — А дакументы ў цябе ёсьць, хлопчык? Пашпарт, працоўная кніжка? Ну адкуль, скажыце, у дахавёнка можа быць працоўная кніжка. Так і застаўся Казік бяз пенсіі. Аднойчы, на пачатку восені, Казік адпачываў на сваім даху. Там у яго паміж комінам і трубамі ацяпленьня стаіць маленькі ложак. Казік ляжаў на ложку і зьбіраўся званіць свайму лепшаму сябру. Раптам у адчыненае дахавае вакно заляцеў бусел. Бусел быў зусім зьнясілены. Казік даўно жыў на сьвеце, а таму пасьпеў вывучыць шмат моў, у тым ліку і бусьліную. — Хто ты такі і што табе спатрэбілася на маім гарышчы? — спытаўся Казік па-бусьлінаму, шчоўкаючы язычком. — Я Бацік. Я ад сваіх адстаў. Мы ў Афрыку ляцелі зімаваць. Я хацеў жабку спаймаць, адстаў і вось, згубіўся. Ы-ы-ы! Што я буду рабіць?! Я дарогі ня ведаю! — Як жа табе, беднаму дапамагчы? А ты нумар татавага мабільнага памятаеш? — Ага. Па-а-амятаю. — Лічы, пашанцавала табе, хлопча. Дыктуй нумар. Прадыктаваў Бацік нумар. Дазваніўся Казік да Бацікавага таты, распавёў, што сын-шалапут у яго зараз знаходзіцца і дамовіліся яны, дзе буслы будуць чакаць Баціка. Выцягнуў тут дахавёнак свой геаграфічны атлас з-за коміна і растлумачыў Баціку, дзе тое возера, каля якога будуць суродзічы чакаць. Потым выпілі яны Кока-колы на дарожку, бананам закусілі і выправіўся бусел у шлях. А Казік лёг на ложак і засумаваў. Вырашыў было сябруку патэлефанаваць, толькі вось грошы на рахунку скончыліся. Яшчэ горш дахавёнку зрабілася. Але потым Казік успомніў, якую добрую справу ён зрабіў і так яму зрабілася лёгка. Нечакана ў вакно ізноў уляцеў Бацік. У дзюбе ён трымаў кашалёк. — Трымай! — праклякатаў бусел, — на дарозе знайшоў. Ізноў разьвітаўся і паляцеў. Гэтым разам назаўжды. У кашальку дахавёнак знайшоў шмат грошай. Але наш Казік быў прыстойным і сумленным дахавёнкам і ня мог проста так прысабечыць грошы. Ён напісаў некалькі аб’яваў з такім зьместам: Знойдзены кашалёк з грашыма. Гаспадару можна зьвяртацца па адрасу : вуліца Замкавая 29, гарышча, направа каля коміна. Спытаць Казіка Увечары дахавёнак расклеіў аб’явы на слупах і прыпынках. Цэлы тыдзень прачакаў Казік. Але да яго ніхто так і не зьвярнуўся па грошы. Заплаціў тады дахавёнак за тэлефон, купіў красоўкі ў падарунак Юзіку, бо той даўно аб іх марыў, накупляў піва і ўсялякай смачнаты і пазваніў сябруку. Цэлых два з паловай дні піравалі дахавёнкі. Выпілі скрыню піва, зьелі мех каўбасы. Павесяліліся адным словам. * дахавёнак — маленькая істота, якая жыве на дахах напiсаў Палівач 04.11.2002, 13:20 Палівачу: Казка добрая. А як наконт наступнай? Уладзя, спрабую з табой па мылу зьвязацца, але лісты вяртаюцвца назад. Ці мог-бы ты праверыць, што ў цябе з поштай? напiсаў Раман Кардонскі 04.11.2002, 16:44 Пару дзён у Менску ня быў, і уж столькі пра сябе на форуме прачытаў, што мушу абараняцца. Тым больш, што ў Туле і Бостане ўжо пралічылі, хто я, адкуль, колькі і чаго напісаў. Толькі антрапамэтрычных дадзеных не стае для “ідэнтыфікацыі Хлуса”. А то магу даць, каб у сеціве ня рохкацца. Рост – 177, вага – 70, шатэн, фрызура кароткая, твар авальны, вочы шэрыя, нарадзіўся 29.01. 1965 г. Калі мала, магу больш падрабязна і з фотаздымкам і анкетай. Да шаноўнага Палівача. Давайце ад самога пачатку – наконт “шкоды”, якуя я (ды іншыя) “робім для Беларусі”. 1. Пра Расею казаць ня буду, там усе ясна. Давайце пра нас. На Беларусі існуе пэўная (досыць вялікая) колькасьць здэбеларусізаваных “савецкіх” людзей, якая нават пад дулам аўтамата ня будуць чытаць ані Багдановіча, ані Быкава. Нават Шамякіна з Федарэнкай. Ну, скажам, які-небудзь Паша з “Гомсельмаша” ці ягоная жонка Зіна з ф-кі “8 сакавіка”. Усё, што тычыцца Беларусі, для іх – “нацыяналізм” і ўвогуле, “беларускую мову прыдумаў фашыст Зянон Пазьняк”. З тым жа самым посьпехам яны могуць жыць у Барнавуле ці Саратаве, жлукціць сваю гарэлку і гатаваць тазы аліў'е на “октябрьские праздники". І гэтую катэгорыю людзей ужо ніхто ніколі не выправіць і нічым не разбэсьціць. Вы з гэтым згодны? Ну, ёсьць такія людзі? Вось яны і чытаюць пра “вароў у законе”, крымінальнікаў і блатату (яшчэ добра калі ўвогуле нешта чытаюць). 2. Існуюць іншая катэгорыя людзей — Вы, спадар Кардонскі, спадар Ман Курт, вясковы настаўнік Васіль зь вёскі Барань Барысаўскага р-на і гэтак далей. Гэтых людзей нават пад дулам аўтамата не прымусіш чытаць Віцю Дацэнку. І ніякімі “блатнымі” ўжо не разбэсьціш. Вы з гэтым згодныя? Ці Вы перад сном маленькай Альжбэце “Шалёнага” чытаеце? (Казкі, наколькі я разумею. Мне, дарэчы, спадабалася). 3. Першая і другая катэгорыя людзей аніяк не перакрыжоўваюцца. Ну зусім. Гэта як у неэўклідавай гэамэтрыі – розныя плоскасьці. Правільна? 4. Дык каго мы “разбэшчваем”? Беларусь? Ці Пашу з “Гомсельмаша”? А хіба яго можна разбэсьціць больш, чым ёсьць насамрэч? Ці той Паша мае нейкае дачыненьне да Беларусі? Для яго Беларусь – тэрмін геаграфічны (мейсца жыхарства і пячатка ў пашпарце). 5. Я ані ў якім разе не лічу, што заняткі камэрцыянай літаратурай мяне асабіста “разбэшчваюць”. Я што – блатата ці крымінальнік? 6. Нават у камерцыйных рускамоўных праэктах мы заўсёды прытрымліваемся нейкіх прынцыпаў. Ну, скажам, тыя ж чачанцы ў нас – не “тэрарысты”, а “партызаны” і змагары за незалежнасьць. Ці можна запраста напісаць усё, што я думаю пра БТ, Зімоўскага, Казеятку і гэтак далей. Зь іхнімі прозьвішчамі і іхнімі паскуднымі біяграфіямі. Іншым разам маскоўскія рэдактары такое прапускаюць. Драбяза, але прыемна. 7. Затое грошы, якія плоцяць за “блатату”, можна выдаць кніжку па-беларуску. Тыя ж “Здані і пачвары”, напрыклад. Ці “Дзёньнік Вечнага Жыда”. Параўнаньне з тысячарублевай купюрай і манэткай цалкам непрымальныя. Таму што на кожным узроўні розны КПД і розны плён. Вы разумееце, пра што я? Пра “неэўуклідаву гэамэтрыю”. 8. Лічу, што гэта – нармальны спосаб заробку грошай. Мы не рабуем банкі, не бярэм невяртальных крэдытаў і не гандлюем пральным парашком у падземным пераходзе. Прабачце, ярлыкі можна на каго заўгодна павесіць. Нават на Вас (калі Вы жывяцё ў Туле, значыцца, працуеце на расейскую эканоміку і фармальна – на маскальскі імпэрыялізм. І аб'ектыўна Вы – вораг Беларусі). І праца Вашая менавіта дзеля таго, каб расейскі імпэрыялізм узмацняць, а не дзеля таго, “каб у маскалёў залішнюю сотку баксаў урваць”. Фармальна ўсё правільна, ці не так? 9. З чаго гэта Вы, паважаны Палівач, узялі, што я асабіста ненавіджу расейскую культуру? Існуе розьніца паміж Рахманінавым і Алёнай Апінай, Буніным і тым жа Доцыкам. Ёсьць расейская культура, а ёсьць маскальшчына, сурагат, нярэдка замяшаны на імпэрскай маніі веліччы, як у Чаркасава з “Олмы” (вось, Глёбус ня дасьць схлусіць і больш падрабязна распавядзе пра аўтара тэкста “Апошні жаўнер Прэзыдэнта” — панегірык славяніну Лукашэнку. Дарэчы, Глёбус да яго аніякага дачыненьня ня мае. Я таксама). 10. Наконт Вілейкі. У самім горадзе мы амаль не былі (на пару гадзін заехалі, у госьці, было цёмна і горад не глядзелі), езьдзілі па навакольлі. Уражаньні – на сто посьцінгаў (камень з надпісам і крыжом 12 ст., які на вясковых градах стаіць, першабытная абсэрваторыя з рытонамі, крыжамі і паганскімі сымболямі, вясковыя могілкі, якім за 400 гадоў, процьма гарадзішчаў часоў жалеза) і гэтак далей. Дарэчы, і ў Вілейцы, як я зразумеў, ёсьць нямала нармальных беларусаў, якія “на людзях” – па-расейску, бо “так прынята”, а дома – “па нашаму” (не трасянка, а менавіта мяйсцовы дыялект). Я, спадарства, вось што падумаў пасьля гэтае вандроўкі. Калі б у беларускіх школах вывучалі абавязковы спэцкурс краязнаўства (а, пажадана, і геніялёгіі), маральных уродаў у нас на Беларусі было б значна меньш. Памятаеце, шаноўны Палівач, гомельскага прыдурка з тут-бая, якому я доўга-доўга пра “Гарэлае балота” і “Валатаву” тлумачыў, а Вы – пра кніжку Рагалёва? А яму по фігу, абы “беларускій язык” не вучыць, бо “Прыднястро'е нам зробіць”. З павагай да ўсіх – Ф. ХЛУС Да Глёбуса. Уладзімер Вячаслаўвіч, можа нам неяк сабрацца і выпіць? З умовай, што аніводнага слова ня будзе пра працу. І старыя крыўды ўспамінаць ня будем, і біцца пасьля першага кілішку таксама ня варта. Вы ж ня Сіўчыкаў… Уладзіслаў Ігаравіч. напiсаў Hlus 05.11.2002, 04:41 Хлусу А што, Сіўчыкаў такі драчун. Во ня ведаў. А чым ён зараз займаецца? Цікава. Усё ж зямляк. напiсаў Алесь Аркуш 05.11.2002, 08:08 Хлусу: Дзякуй за зьмястоўны адказ. Праўда я Вас у тым, што Вы шкоду робіце беларускай культуры не абвінавачываў. Прыемна пазнаёміцца. Проста цікава, чаго хавацца за нікамі, калі ўсе даўно ведаюць Вашае запраўднае ймя й прозьвішча. Ну можа гэта правілы гульні ў Вас такія… Я на кожны пункт ня буду адказываць, адкажу толькі на пункт другі. Акрамя тых, як Вы лічыця, паралельных сусьветаў існуе яшчэ адзін. І я, пра іншых казаць ня буду, хаця й маю доказы й прыклады перад вачамі, належу да я го. Гэта тыя, хто выйшаўшы з саўковасьці ідуць да беларушчыны. Я, здаецца, яшчэ на палове шляху. Хаця, магчыма, я бліжэй да беларушчыны, чымсьці да "саўковасьці". І я ЎПЭЎНЕНЫ, што адсутнасьць вострасюжэтнай беларускай літаратуры моцна перашкаджае майму, дый ня толькі майму, руху да беларушчыны. У Бібліі ёсьць такі момант, калі Сатана спакушаў Ісуса Хрыста. Гэтак і акаляючая "кніжная" рэчаіснасьць спакушае, такіх як я вярнуцца назад ў саўковасьць стракатымі вокладкамі розных дэтэктываў, фантастыкі, баявікоў… Так, здаецца, ніхто й не адказаў мне на пытаньне ў маім лісьце ў НН: чаму беларускі чытач павінен чытаць няцікавае? Можа Вы адкажаце? напiсаў Раман Кардонскі 05.11.2002, 19:12 Хлусу: Як мне можна набыць Вашыя “Здані і пачвары” і “Дзёньнік Вечнага Жыда”? напiсаў Раман Кардонскі 05.11.2002, 19:44 Алесю Аркушу. Драчун не Сіўчыкаў, а я. Была гісторыя, згадваць не хачу… А займаецца Батонэ (гэта ягоная мянушка) фільтрацыяй тэкстаў на Маскву. На выдавецтва "Эксмо", напрыклад (цяпер ужо не, як мне там сказалі). Мэтодыка была простая. Знайсьці ў Менску аўтараў, замовіць тэксты, купіць у іх рукапісы за капейку, а ў Маскве прадаць за бакс. Карацей, аўтары ад яго разьбегліся (большасьць — беларускамоўныя, між іншым). І працуюць адразу на "Эксмо". Да сп. Рамана Кардонскага. "Здані і пачвары", якіх мы з Марцінам Юрам пісалі, выйшлі ў 1996 г. Прадаваліся ў шапіку ТБМ на Варвашэні. Праз 3 дні шапік зачынілі. Купіць іх цяпер можна хіба што ў рэдакцыі беластоцкай "Нівы". Электроннага варыянта, на вялікі жаль, няма. "Дзённік Вечнага Жыда, або праўдзівую гісторыю Кацапа, Хахла і Бульбаша" з Марцінам Юрам мяркуем выдаць напачатку наступнага года. Прапаноўваў "Ніве" беластоцкай — там пачыталі і сказалі, што ім за такое газэту закрыюць. Прапанаваў аднаму маскоўскаму выдавецтву. Там прачыталі і сказалі — маўляў, калі "Ідушчыя вместе" на Маскве кніжкі паляць, дык за такое ім запраста спаляць выдавецтва. Давядзецца друкаваць сваім коштам. А мне тутай усе кажуць — "разбэста, разбэста…" З павагай — Францішак ХЛУС напiсаў Hlus 05.11.2002, 20:31 Шаноўны пане Францішак, Ну так, бела- і проста- рускамоўныя аўдыторыі амаль не скрыжоўваюцца. Але як наконт таго, каб сварыць рускамоўную версію беларускай культуры ? Ці ўся “беларушчына” заключаецца ў “мілагучнасці” і “шчырасці” ? Ну і ў бульбе, парсюку, Эўфрасінні Полацкай ? Ірландская культура, падазраю, існуе ў асноўным па-англійску і застаецца пры гэтым ірландскай. А дзеячы белкультуры амаль не робяць вылазак у рускамоўную прастору, бо не маюць чаго там паведаміць, апроч вобраза Ганны, Міхася, вобраза маці-паланянкі. напiсаў Маnn Kurt 05.11.2002, 21:37 КАЗІК І ТЭХНІКА БЯСПЕКІ Казік вельмі любіў глядзець калыханку па тэлевізары. Такая цікавая перадача! У ёй паказваюць мультыкі. А мультыкі Казік, як і іншыя дахавёнкі, проста абажае. Усіх гэтых Віні Пухаў зь Пятачкамі, Малышоў з Карлсанамі, фрэкен Бок. Да фрэкен Бок у Казіка была нейкая незразумелая любоў. Ён часта казаў свайму лепшаму сябру Юзіку: — У нас такіх жанчын няма. Казік, нават, зьбіраўся ехаць у Стакгольм, на пошукі фрэкен Бок, і Юзіку прыйшлося прыкласьці шмат намаганьняў, каб адгаварыць яго ад гэтай, ня вельмі разумнай задумы. Свайго тэлевізара ў Казіка не было і ён знайшоў выйсьце. Ён забіраўся на край даху і быццам акрабат завісаў уніз галавой каля суседскага акна. Суседскія дзеці ўвечары глядзелі калыханку і праз акно можна было паглядзець тэлевізар за кампанію разам зь імі. Праўда прыйшлося доўга прывыкаць да таго, што ў тэлевізары ўсё аказвалася дагары нагамі. Але гэта ж дробязі ў параўнаньні з асалодай ад прагляду любімай перадачы. Вось і сёньня Казік заняў сваю пазіцыю і павіс уніз галавой, зачапіўшыся насочкамі за край даху. Суседскія дзеці ў залі ўключылі тэлевізар і па экрану забегалі малёваныя героі. Казік так захапіўся перадачай і разьвітальнай песьняй-калыханкай, што і не прыкмеціў як заснуў. Прачнуўся ён ад ад моцнага ўдару і грукату. Бумс! Ён сарваўся і ўпаў на суседскі балкон. Калі б унізе не было балкону, то ніколі б больш дахавёнку не прыйшлося яшчэ раз паглядзець калыханку. Засталося б ад яго толькі мокрае мейсца. Казік гэта ведаў дакладна. Зусім нядаўна ў Казікавым доме з трэцяга паверху вывалілася бабулька і Казік седзячы на сваім даху бачыў, як за ёй прыязджала карэтка хуткай дапамогі і паліцыя. Успомніўшы гэта Казік аж затрэсься. — Бррр! Неяк ён дабраўся да свайго даху і патэлефанаваў Юзіку. Праз паўгадзіны сябар са слоікам ліпавага мёду быў ужо каля ложка Казіка. — Будзем лячыць цябе мёдам, — сказаў Юзік. Дапамагае ў 99 працэнтах ад любой хваробы. І сапраўды, раніцай Казік быў як агурочык, бодры і вясёлы. Юзік, які правёў усю ноч побач зь сябрам, пачаў яго распякаць: — Будзеш ведаць, як парушаць тэхніку бяспекі. — А што такое тэхніка бяспекі? Казік заўсёды , калі чаго ня ведаў, пытаўся ў Юзіка. Юзік шмат гадоў пражыў на даху гарадской бібліятэкі і лічыўся сярод дахавёнкаў вельмі начытаным і разумным фацэтам. Ён бы і далей жыў на бібліятэчным даху. Але бібліятэка пераехала ў новы будынак, стары будынак пачалі рэстаўраваць і адтуль прыйшлося зьехаць, бо рэстаўратары заміналі нармальна жыць. — Што такое тэхніка бяспекі? — паўтарыў пытаньне Казік. — Ну як бы табе растлумачыць? Юзік абвёў позіркам гарышча і пабачыўшы разетку, празь якую Казік падзаражаў свой мабільны тэлефончык, сказаў: — Пхай два пальцы ў разетку. Юзік і пхнуў. Пасыпаліся іскры і цела Юзіка пачало біцца ў рытмі бугі-вугі. Нарэшце пальцы выскачылі з адтулін разеткі і дахавёнак апусьціўся далоў. З-пад ціліндра ішоў дым, а на каленьках Казікавых штонікаў сьвяціліся дзюры. Лоб у яго быў увесь мокры. — Вось гэта і ёсьць парушэньне правілаў тэхнікі бясьпекі, — весела сказаў Юзік. Ён увесь аж зьзяў ад таго, што змог так наглядна растлумачыць сябру пра тэхніку бясьпекі. — І што мне з табой рабіць? Тэлевізар — гэта як цукеркі, ты ж ізноў папрэшся сваю калыханку глядзець, — Юзік пачаў задумліва хадзіць узад-уперад. — Табе тэрмінова трэба купіць тэлевізар, — нарэшце сказаў ён. — Ага. Тэлевізар! Ды ён трыста талераў каштуе! — Праблема, — пагадзіўся Юзік. Але я што-небудзь прыдумаю. А пакуль, чао… напiсаў Палівач 05.11.2002, 22:25 Да Ман Курта. "Але як наконт таго, каб сварыць рускамоўную версію беларускай культуры ?" Ніяк. Ня можа быць румынскай культуры на кітайскай мове, ці польскай культуры на суахілі. Адзінае выключэньне — англамоўны Джойс. Але шэтае выключэньне пацьвярджае агульнае правіла. А наконт "мілагучнасьці", "чырасьці" ды іншых дэбільных архетыпаў публікі кшталту Іпатавай, якая калісьці зрабіла са сваёй беларускасьці добра аплочваемую прафэсыю — мы яшчэ ў старой "Крыніцы" з гэтага зьдзекваліся. І нават у "Культуры", разам з Валяньцінам Акудовічам. З павагай — ХЛУС напiсаў Hlus 05.11.2002, 23:51 Хлусу: Дзякуй за інфармацыю. Я напісаў ліста ў рэдакцыю беластоцкай "Нівы". Аб выніках паведамлю. Я поўнасьцю пагаджаюся з Вашым апошнім посьцінгам. Дарэчы сам тут на Літары пісаў, што я адношу да беларускай літаратуры. Тут мне запярэчылі, што ўсё створанае на тэрыторыі РБ ды, як я зразумеў, Беласточчыны й Віленшчыны, усё належыць да беларускай літаратуры, нягледзячы на мову. Затое Сяднёў, Віцьбіч, Кавыль і Акула да яе, бел. літаратуры, не належаць. напiсаў Раман Кардонскі 06.11.2002, 00:49 Да Р. Кардонскага. Дзякуй, але ў Беласток можна было не пісаць. Я ў "Ніве" амаль поўгады працаваў, усіх там выдатна ведаю. Да напiсаў Hlus 06.11.2002, 02:38 Да Р. Кардонскага. Дзякуй, але ў Беласток можна было не пісаць. Я ў "Ніве" амаль поўгадa працаваў, усіх там выдатна ведаю. Да й Міра Лукша заўтра (ужо сёньня) будзе ў Менску. Таксама аматар сеціва. Будзе яшчэ адзін сталы наведвальнік "літары"… напiсаў Hlus 06.11.2002, 02:40 Францішку Хлусу: "Але як наконт таго, каб сварыць рускамоўную версію беларускай культуры ?" Ніяк. - Абсалютна нязгодны. Дарэчы, чаму адраджэнская эрудыцыя абмяжоўваецца Джойсам ? А як наконт Йейтса ? І процьмы іншых. Справа ў тым, што ў белліта (ну і ўвогуле ў белкульту) няма message, яки б ён нёс чытачам. напiсаў Маnn Kurt 06.11.2002, 10:01 Да Ман Курта. Тады давайце лічыць беларускай літаратурай Алексіевіч. Сьмешна? Мне таксама. напiсаў Hlus 06.11.2002, 10:06 Зной да Ман Курта. Дарэчы, а хто такія "адраджэнцы"? Дурнаватыя бабы з Мінкульта часоў Вайтовіча, якія на усіх тусоўках лямантавалі пра "крыніцы жыватворныя" ды "чысьціню і мілагучнасьць беларускае мовы"? Гэта ўжо сэкта нейкая… Прабачце, тады я — "неадраджэнец". Бо з-за такіх … мы сёньня маем тое, што маем. напiсаў Hlus 06.11.2002, 10:10 Хлусу: „мы сёньня маем тое, што маем“ з прычыны ўсёй 100-гадовай Дыстанцыі Адраджэньня, а не толькі дзякуючы апошнім 15 гадам. Але за апошнія 15 год можна было шмат чаго зрабіць, калі б свядома паставіць задачу выбіцца з хлапаманскай каляіны. А гэтага зроблена не было, таму што дзецюкі гуляліся ( і дагэтуль гуляюцца !) ў нейкія тандэтныя цацкі. Напрыклад, узяць маю ўлюбёную этнакультуралёгію. Ну што яшчэ можна выціснуць ж гэнае жыватворнае крыніцы ? напiсаў Маnn Kurt 06.11.2002, 12:08 Манкурту: Дурніцу ты, браце, лепіш. Як ні стаўся да пачынальнікаў, да тых-жа нашаніўцаў, то каб не яны, то ня было-б у нас зараз незалежнай Беларусі. А тое, што на "сіцілізм" хварэлі, дык хто на яго тады не хварэў. Нават твой любімы Раман Скірмунт аддаў у свой час яму належнае. А, дарэчы, ты што прапаноўваеш: "…до основанья, а затем…"? Ты ўвесь час крычыш, што трэба зманкуртаваць. Дык ты толькі зірні навокал і колькі ты там зманкуртаваных пабачыш. Іх нават бальшыня, але, прабач за рэзкае слова, пах мачы у пад'ездах слабейшым не стаў, наадварот - узмоцніўся. напiсаў Раман Кардонскі 06.11.2002, 16:37 Хлусу: Дык як-жа тады мне кнігу набыць? Няўжо ў Вас не захавалася хоць некалькі асобнікаў? Прачытаў пачатак "Вечнага Жыду". Некалькі думак пашлю лістом. Ёсьць у мяне пытаньне. Ці маглі-б Вы сказаць, хто-ж хаваецца пад псэўдонімам Чаркасава. Мне тут адзін мой аднакашнік па ЛШМ, на поўным сур'ёзе цьвердзіць, што гэта наш аднакашнік Жэнька Макараў. Але я штосьці веры не даю, хаця пісаў Жэнька ў свой час ліха й нават дэтэктывы ягоныя зьмяшчалі ў "Неве". Проста цікава… напiсаў Раман Кардонскі 06.11.2002, 16:47 С. Дубавец "мы разумелі, якія скарбы схаваныя ад нас і гэтая цікавасьць да беларушчыны… рабіла нас аўтаматычна антыкамуністамі і антысаветчыкамі" Ну і як, багата скарбаў адкапалі? Апошняя "Вострая брама" фігня афігіцельная. напiсаў Палівач 06.11.2002, 17:59 Хлусу: Так, вядома, я маю на ўвазе і адраджэнскіх цётак кшталту Іпатавай. Але вось зірні, чым займаюцца ўсялякія ТБМ-ТБШ ? Змаганнем за школкі шчырабеларускія, але не паляпшэннем-мадэрнізацыяй праграм гэтых школак. За што змагаюцца абодва БНФы ? Якія незлічоныя скарбы шукаў-шукае Дубавец ? Бабкоў таксама паведаміў што за шчырую вёску і за аўтэнтычную бабулю ён мне “пасть порвёт”. Карацей, прачашы ўсю гіерархію Адарджэння, пачынаючы ад апосталаў і канчаючы шараговымі рупліўцамі – і знойдзеш там усё тое самае змаганне-Жакерыю, як і 100 год таму. Што змянілася ў істоце ? Прычым абсурд гэтага шчырага белруху ўжо абсалютна відавочны, як той камуны ці ліберальнай ідэі – але ж не, люццы працягваюць упарта настойваць на сваім. Што яшчэ характэрна: Вашыя псеўданімы. Францішак там, ці Марцін. У мяне дзяцей завуць Марцін, Даніэла, Эмілія – але гэта не псеўданімы, а сапраўдныя імёны. А вы, падазраю, наўрад ці каталікі. Ну дык раскіньце мазгамі, і прызнайцеся, што іншага шляху, апроч як зманкуртаваць-сарматызавацца-харватызавацца, няма, інакш немагчыма супрацьстаяць асыміляцыі. Рашучы і паслядоўны разрыў з традыцыяй “гнілой хаткі”, Гаруна-Бядулі-знакабяды-кепскабудзя, адцуранне ад хлапаманства татальнае і рашучае, на вачах у людзей. 2 млн. намінальных каталікоў, 450 парафій па ўсёй краіне – нешта ж у выніку засталося ад Крэўскай вуніі, адзіны патэнцыял, за які варта пазмагацца, дзеля якога варта ахвяраваць, які цэментуе ў адно мінулае, сучаснасць і будучыню ўсіх зманкуртаваных у гэтым краі, пачынаючы ад Ягайлы. Няма сэнсу марнаваць высілкі, у чымсьці пераконваючы шчырых – як сьвядомых, так і вегетатыўных. Шчыраму шчырае. Няхай ціха співаюцца, амэн. напiсаў Маnn Kurt 06.11.2002, 19:33 У працяг думкі Манкурта: А рэшту, якіясьці восем мільёнаў праваслаўных "у газаву камеру". Каб ачысьціць "лебенсраум" для сарматаў-каталікоў. Хто яшчэ жадае падпісацца пад такой праграмай? напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 01:44 Да Р. Кардонскага. 1. Пад псэўдонімам Чаркасаў хаваецца нехта Серабраньнікаў зь Піцера. Больш за тое — цяпер пад гэтым брэндам (псэўдонімам) піша і цэлая брыгада аўтараў (у камэрцыянай літаратуры — звычайная справа). "Здані і пачвары" знайшоў дома, як Вам даслаць у Бостан? Наконт "Жыда" — лепаш праз форум. Бо дзеля таго мы яго і падвесілі, каб дазнацца думкі (і, пажадана, крытычныя), шаноўнага спадарства. 2. Да Ман Курта. Сына Марціна Юра завуць Францішак. Калісьці за Саветамі ён біўся ў ЗАГСе і зь вялікім скандалам дамогся, каб менавіта так запісалі. А пляменьніцу Марціна Юра завуць Агата. Вось і Глёбус, які зь Юрам у адным двары вырас, ня дасьць схлусіць. Гэта так, між іншым… Катэхізу і ўвогуле гісторыю каталіцызма і ўніі на Беларусі я магу расказваць вам мо гадзінаў пяць. І яшчэ столькі ж — пра грыгарыянскі харал, рэквіемы, месы і гэтак далей. Я ж ня толькі "Францішак", але і "Ўладзіслаў". Ф. ХЛУС. Зараз, дарэчы, новую порцыю "Жыда" падвешу. напiсаў Hlus 07.11.2002, 02:47 Хлусу: Ваў!!!!!! Дык значыць Сярога мне праўду сказаў. Бо менавіта пад псэўдонімам "Серебреников" Жэнька друкаваўся ў ленінградзкай "Смене", а потым "Неве"… Калі траплю ў Піцер то абарву яму вушы… Адразу пытаньне: Ці атрымалі Вы мой э-мэйл? Калі так, то паведамце, калі ласка, кантактны тэлефон у Беларусі й мой сябра з Вамі зьвяжыцца каб разьлічыцца й забраць кнігу. Калі, з пэўных меркаваньняў, Вы не жадаеце даваць Вашыя кантактныя тэлефоны, то я паведамлю Вам тэлефон сябры, ці ягоны э-мэйл адрас, каб Вы маглі зь ім зьвязацца. Перасылка кніг сюды, у ЗША, вельмі дарагая, а ў яго ёсьць нейкія свае шляхі. Дый грошы перадаць мне яму мне нашмат лягчэй, бо шлях адпрацаваны й працуе бездакорна ўжо колькі годоў. напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 03:29 Да сп. Рамана Кардонскага. Вашае "мыла" не атрымаў. Даю яшчэ сваё мыла: ahromenko@tut.by mensk@torba.com ahromenko@ukr.net (гэта маёй жонкі) Наконт Серабраньнікава. Ямы, па чутках, нейкая віртуальная суполка "Саюз Вызваленьня Беларусі" ці нешта ў падобнае (ці існуе такая насамрэч?) сьмяротны прысуд вынесла. Гэта я ў "Совершенно секретно" прачытаў. Во раскрутка для выдавецтва "Олма-прэс"! Брыгада, якая друкуецца пад брэндам "Чаркасаў", дадае да прозьвішча літаркі "тм", гэтым ад "Серабраньнікава" і адрозьніваецца. З павага напiсаў Hlus 07.11.2002, 04:21 Дзіўна, але ліст назад не вярнуўся. Зараз паспрабую паслаць той-жа ліст па ўсім тром адрасам са спадзяваньнем, што хоць па адным ды дойдзе. напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 04:26 Ліст атрымаў. Адказ скінуў. З павагай — Ф. ХЛУС напiсаў Hlus 07.11.2002, 04:40 Ліст атрымауў. Дзякуй за адказ. Будзем чакаць на працяг, ці на выхад кнігі ў сьвет. Зь вялікай павагай, Раман Кардонскі напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 04:58 Вешаю яшчэ адну навэлку і саджуся працаваць. У бліжэйшыя 3-4 дні на сувязь выходзіць ня буду. Часу няма зусім. З павагай — Ф. ХЛУС напiсаў Hlus 07.11.2002, 05:01 Ф.Хлус "саджуся працаваць.Часу няма зусім". Відаць чарговы дзембельнуты раман піша. Абвінавачваць Хлуса ня буду, але сваё стаўленьне яшчэ раз выкажу. Калі адкінуць эмоцыі, то хто такі Хлус? Хлус - расейскі літаратар, бо 99% ягоных тэкстаў напісана па-расейску і для расейскамоўнага чытача(у тым ліку і беларускага). Для чытача, якім Хлус пагарджае, але на грошы якога жыве. Чым адрозьніваецца Хлус ад узгаданых ім жа Дацэнка і Апінай? На маю думку нічым, бо ня выключаю, што той жа Дацэнка таксама Буніна любіць і шэдэўры нятленныя на якой-небудзь фарэрскай ці суахілі габлюе. Ды і Апіна ў вольны час, хутчэй за ўсё не сябе любую слухае, а Рахманінава. Так што Хлус(як дарэчы і Глобус, бо не здарма ж іх Акудовіч у адну каманду залічвае) абсалютна арганічны элемент расейскай папсовай культуры, якая і асімілюе белнасельніцтва. Таму я і лічу, што вы, дзяцюкі, больш шкоды прыносіце Беларусі, чымся карысьці. напiсаў Палівач 07.11.2002, 12:00 Апраўдваць Хлуса ня буду, нават яму ня трэба апраўдвацца, таму што гэта ўжо зроблена авансам на ўсе часы наперад Карнэгі ды Поперам. Але ўдакладню. Расейска-блатны-лагерна-занальны лад жыцця не існуе сам па сабе, для ўзнаўлення яго з пакалення ў пакаленне патрэбныя руплівыя дзеячы культуры. Менавіта яны і забяспечваюць пераемнасць, бесперапыннасць апрычна-ахранна-праваслаўна-загадкавадушэўна-чартагонна-гэбэшнага лайфстайлу. Вось такім рупліўцам на дастаеўска-шансоннай ніве і ёсьцека Хлус і іншыя нашыя экспартныя літаратары, і іх музычныя аналагі - Лепрыконсы ды Ляпісы. Расея - наш Вялікі Брат і найбольшы гандлёвы партнёр, мы ўва ўсіх галінах вырабляем прадукцыю агульнаўсходнеславянскай якасці (літаратура, музыка, піва, сыр і шмат яшчэ чаго іншага) для экономі баджэт спажыўца на ўсёй прасторы Саюзнай Дзяржавы, які тожа хоча люццом звацца. напiсаў Маnn Kurt 07.11.2002, 14:04 Манкурту: А яму так патрэбны твае апраўданьні… напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 16:39 Я думаю, што патрэбны.А для каго ён піша па-беларуску? Для Пашы з Гомсельмашу, як ён выразіўся? Ці сам для сябе? напiсаў Палівач 07.11.2002, 18:34 А вось для каго напісаны "Вечны Жыд"? Хто, - у сэньсе: якая сацыяльная ці этнічная група, - павінен стаць спажыўцом гэтай кнігі. Каму яна адрасавана? напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 20:27 Раман, адказ закладзены ў назьве, проста Вы няўважліва чытаеце: ПРАЎДЗІВАЯ ГІСТОРЫЯ КАЦАПА, ХАХЛА І БУЛЬБАША, ПЕРАКАЗАНАЯ ВЕЧНЫМ ЖЫДАМ - пераказаная каму? - вечным жыдам.:) напiсаў Палівач 07.11.2002, 20:58 А праўдзівую гісторыю трэба было назваць ПРАЎДЗІВАЯ ГІСТОРЫЯ КАЦАПА, ХАХЛА І БУЛЬБАША, ПЕРАКАЗАНАЯ ВЕЧНЫМ ЖЫДАМ,ЯКУЮ ЗАПІСАЛІ РАСЕЙСКІЯ ЛІТАРАТАРЫ ФРАНТИШЕК ХЛУС И МАРТИН ЮР. Нават, назву на расейскі манер прыдумалі, бо думаюць жа амаль увесь час па-расейску.Як казаў Дубавец "тармазнутае расейскае паветра". А тым часам нічога добрага беларускага ня знойдзеш. Прывучыш тут дзяцей да беларускай чытанкі. Ну купіў дзіцёнку кнігу Бадака "Падарожжа ў краіну ведзьмаў", можа куплю Федарэнкаў "Шчарбаты талер". І ўсё. Алес. Прымусяць пісьменьнікі пісаць казкі сваім дзецям самому. Ня будзеш жа карміць іх туфтой пра кепскіх паноў і добрых мужыкоў(ці не таму ў нас вышэйшая адзнака - слова мужык!) і казкамі Глобуса "а высраў скрутак белага палатна". Пра падлеткавыя кнігі маўчу. АУ! напiсаў Палівач 07.11.2002, 21:53 "Прымусяць пісьменьнікі пісаць казкі сваім дзецям самому". - Паливач, у цябе атрымліваецца лепш, як у нашых "профі", далібог. Не тое каб супердасканала, але з мяне ўвогуле беллетрыст як з гаўна куля. Што сапраўды патрэбнае белліту - дык гэта нешта ў духу Андэрсэна (самы лепшы казачнік) ці Шарля Перо. Казкі шчаслівых бюргераў. На нашым бяздонным багацці можна выхаваць толькі маральных уродаў. напiсаў Маnn Kurt 08.11.2002, 00:28 Да Палівача. Вы яшчэ забыліся на праэкт "Вагрыуса" "Шалёны+Люты" (дзе я "Бутырскі"). Калі замала, магу падкінуць дзікі факт са сваёй біяграфіі. Мой дзед, Ахроменка (Ахрамейка)Яўхім Хвёдаравіч, з 1926 па 1944 служыў у ОГПУ-НКВД-МГБ. Сур'ёзна! У 1937 годзе быў начальнікам Запароскага УНКГБ. Забіў да халеры камуністаў і беспартыйных "из леворюционного левольверта". Тым самым змагаўся за беларусчыну (калі камуністых забіваў. Хіба ня так?). Калі не даецё веры — магу даведкі і дакумэнты паказаць. Абмяркуем? Во тэма — расескі пісьменьнік Хлус мае дзеда, які ў 1937 годзе мог запраста забіць дзеда Марціна Юра (Міхася Клімковіча), каторы выратоўваў ад катаваньняў Янку Купалу і Якуба Коласа. Такі ў нас зь Юрам тандэм. Тутай да мяне ў госьці прыехала сп. Міра Лукша зь Беластока. Прачытала посьцінгі. Пасьля 3-ё пляшкі мінэралкі "Менск-2002" доўга лаялася матам. Асабліва з падлікаў тульскіх — колькі адсоткаў я напісаў па-беларуску, і колькі па-расейску. "Ніва" беластоцкая, дзе я працаваў, мае на такое права. Каму скінуць каардынаты "Нівы" беластоцкай? Дарэчы, наконт "Вечнага Жыда". Шаноўны Палівач! Вечнага Жыда прыдумалі не расейцы і ня Дубчык, а Пан Бог (гл. "Эклізіяст" — Агасфэр). А то ёсьць Байран і Апалінэр (па маці — беларус Кастравіцкі), якія таксама пра Вечнага Жыда пісалі. Дзембель-2002. "2002" - гэта ня год. Гэта нумар чарговага рамана. З павагай — ХЛУС Да ўсіх. Я зараз падпіты, і магу каго пакрыўдзіць. Не зважайце! Я ж не заўсёды такі! напiсаў Hlus 08.11.2002, 00:52 Пакуль зь Мірай не напіліся ўшчэнт. "Абвінавачваць Хлуса ня буду, але сваё стаўленьне яшчэ раз выкажу. Калі адкінуць эмоцыі, то хто такі Хлус?" Дзіка нагадвае Ільфа і Пятрова. "А хто ты такі?" 2. "Я думаю, што патрэбны.А для каго ён піша па-беларуску? Для Пашы з Гомсельмашу, як ён выразіўся? Ці сам для сябе?" Пішу не "я", а "мы" з Марцінам Юрам. Для Вас, шаноўны Палівач. а па-расейску мы пішам не "для каго", а "дззеля чаго". Дзеля грошай, вядома! Бо не пісалі бы "Сьляпых" і "Дзембеляў", не было бы грошы ўсё тэта павесіць на сеціва. Ф. ХЛУС напiсаў Hlus 08.11.2002, 00:59 Да Палівача. Ну самае апошняе! Калісьці Глеб Успенскі ("Вагрыус" — які вашага рускага сарцірнага макрушніка выдаваў) павёз мяне знаёміць зь Віцем Даценкам. Даведка. Віця сядзей 7 гадоў за згалтаваньне непаўналетняй. Яму цяпер за 50. Жонкі — 16 (дарэчы, з Гомельскай вобласьці, Добруш). Сядзім і, як кажа Толя Сыс, культурна выпіваем. "што той жа Дацэнка таксама Буніна любіць і шэдэўры нятленныя на якой-небудзь фарэрскай ці суахілі габлюе." Дык вось. Доцык такога слова "Бунін" ніколі ня чуў. Нават слова "суахілі". Ён, пародон, пасьля наведваньня прыбіральні рукі ня мые. Пытаюся — чаму? Адказ — а я ўсё адно потым ссаць (пародон) пайду. Навошта? Потым зноў мыць? Маскоўскі т. Доцыка. (095) 242-43-38. Магу даць адрэсу. Даць? А Вы кажаце — разбэста, разбэста… напiсаў Hlus 08.11.2002, 01:07 Міра Лукша спрабуе разьліць пі кілішках. Я яшчэ не адканэкціўся. 1. "A вось для каго напісаны "Вечны Жыд"? Хто, - у сэньсе: якая сацыяльная ці этнічная група, - павінен стаць спажыўцом гэтай кнігі. Каму яна адрасавана?" Адрасавана ўсім, хто чытае па-беларуску і можа аддаць за кніжку 1,5 бакса. Бо сабекошт у Беластоку бакс толькі за друк. Нармальны рынак. Бо калі ў Маскве ўсе гэтыя курвы пачынаюць лямантаваць — "А почему, знаете ли, читают Воронина, Волкова, Дашкову и Полякову" и "не читают настоящую русскую литературу ("нас"), гэта нагадвае "Вишнёвы сад". Ёсьць пастарунак зямлі, на якім пожна расьціць сад, а можна й чыгунку пабудаваць… Раман, адказ закладзены ў назьве, проста Вы няўважліва чытаеце: ПРАЎДЗІВАЯ ГІСТОРЫЯ КАЦАПА, ХАХЛА І БУЛЬБАША, ПЕРАКАЗАНАЯ ВЕЧНЫМ ЖЫДАМ - пераказаная каму? - вечным жыдам.:) Шаноўны Палівач! Сінтаксіс ведаеце? У 5 клясе вывучаюць. Нават у Туле. Навошта "каму"? "Кім"! 2.Палівачу. напiсаў Hlus 08.11.2002, 01:31 "Пераказаная Вечным ЖЫдам". Родны склон, між іншым… У Вас у Туле да якой клясы вучацца? Сапраўды? А так і ня скажаш… Наліваем і выключаем кампутар. напiсаў Hlus 08.11.2002, 01:39 Хлусу: Далучаюся з гэтага берагу Атлянтычнага акіяну. Спадару Лукшу прывітаньне. Магчыма, што маем агульных знаёмых па Беластоку. Спадзяюся, што пасьля выпіўкі з пахмела, запосьціце працяг "Вечнага Жыда". "Народ патрабуе працягу банкету!" (с) напiсаў Раман Кардонскі 08.11.2002, 01:53 Лукша — не спадар, але спадарыня! Завуць — Міраслава, 1958 г. н. Вова Адамчык калісьці распускаў плёткі, нібыта мы зь ёй каханкі. Вось і Глёбус ня дасьць схлусіць. Правільна? Спрэзэнтавала сваю кніжку "Бабскія гісторыі". Нармальная беластоцкая проза. Прынамсі, мне спадабалася. У "Ніве" працаваў з — Генік і Тосік Мірановіч (праваслаўнікі) — пані Рамашка (сакратыярыят) — Ада Чачуга ("Сэрцайка" рубрыка) — Ганьдзя кандрацюк (у яе мужык паліцыянт) — Максімюкі (абодва) Старэйшы Джойса пераклаў. Клясна! — пан Вербіцкі, былыпарэнчнік Войска Польскага (вёрстка) — Віталь Луба (гл. рэдактар. Шчыры праваслаўны чалавек. Але калі ён дазнаўся, што РПЦ кананізавала Мікалая-2, задаў пытаньне — "аму бы не кананізаваць Распуціна ?" Адрэсу "Нівы" беластоцкай ведаеце? ХЛУС напiсаў Hlus 08.11.2002, 02:08 Зь кімсці з Максімюкоў, ці прынамсі, цёзкам я перасякаўся калі прыехаў у Канаду. Атрымаў ён статус сталага жыхара Канады, а тады зьехаў назад на Беласточчыну. Надта прыгожа, памятаю, ён сьпяваў. А адрэсу я ведаю і ліста туды напісаў, праўда мне ніхто дагэтуль не адказаў. напiсаў Раман Кардонскі 08.11.2002, 03:38 МаннКурту Любая праца, ў тым ліку і літаратурная патрабуе трэнінгу. Я ж у сваім жыцьці практычна нічога не пісаў, нават канспекты рабіў суперкароткімі. Лістоў, таксама, гадоў дзесяць не пісаў. Казкі нарадзіліся й напісаліся за паўгадзіны. Можна лічыць гэта экспромтам. Імёны пазычыў у Несьцеркі з Дранікаў. Любіць ён Казікамі і Юзікамі мацюкацца. Дарэчы, прачытаў казку жонцы - сьмяялася да сьлёз.:) напiсаў Палівач 08.11.2002, 14:14 Хлусу 1) Пра вашага дзеда ў курсе. Я свае юнацкія гады правёў у Запарожжы(ну склалася так), дык там цэлая вуліца імя вашага дзеда была. Зь мемарыяльнай дошкай. У музеі бачыў рэвольвер рэвалюцыйны вашага гераічнага дзеда( побач з шашкай Брэжнева вісеў). Ганарыцеся, памятаюць там дзядка, нават, дзяцей палохаюць: - Ня будзеш манную кашу есьці - прыйдзе дзед з рэвольверам. 2) Пра Міру Лукшу чуў краем вуха. Было дзела, нават, аповесьць яе чытаў пра выцечку ў Вільню. 3) Чую ад Вас абвінавачаньні ў расейскім алкагалізме, а ў самога толькі пра гарэлку й мат. А я , напрыклад, за год не выпіваю і пяці пляшак гарэлкі. Хаця і жыву ў Расеі. 4) Пра недакладныя тульскія лічбы пішыце ня Вы першы. Калі ёсьць дакладныя - падзяліцеся. 5) Пра вечнага Жыда чуў. Пра яго, нават, Астап Бендэр чуў. 6) Пра тое, што Дацэнка слова Бунін ня чуў, Вы шаноўны Хлус Хлусіце. Чуў і бачыў. Калі езьдзіў у Добруш, праз Буніна праязджаў. 7) А з назвай Праўдзівай гісторыі апраставалосіліся. Ну прызнайцеся. 8) Як у вас з пачуцьцём гумару? Калі ўсё ОК, то Вы мяне зразумееце. :) напiсаў Палівач 08.11.2002, 14:36 Палівачу: А казкі, браце, працягвай пісаць. Гэта й будзе лепшым трэнінгам. А што ты так на Хлуса наехаў? Калі ўжо наяжджаць за штосьці, то за тое, што ён зь Юрам (дарэчы даўно сакрэт Палішынэля) мала пішуць па-беларуску. За шэсьць гадоў усяго другая кніга. А пішуць яны, як на мой пэрсанальны густ, нашмат цікавей за Глёбуса, нават лепш за Мудрова, хаця ягоную прозу я люблю. Вось я, напрыклад, ніколі не адмоўлюся ад добрай чаркі ў добрай кампаніі. Дтк што я цяпер - амэрыканскі алькаголік? напiсаў Раман Кардонскі 08.11.2002, 15:48 Дарэчы, пра Вечнага Жыда… Ці бачыў яго хтосьці? Бо мне, галяндзкі бойфрэнд маёй настаўніцы іўрыту Эдны паказываў аднаго мінака ў Ерусаліме й казаў, што гэта менавіта ён. Мінак выглядаў гадоў на пяцьдзесят, ня больш. Я тады, шчыра кажучы, амаль не зарагатаў, спыніла толькі тое, што ў Храме Труны Гасподняй былі. Але зірнуўшы таму мінаку ў вочы, неяк адразу рагатаць расхацелася. Як у вечнасьць зазірнуў. Нават мая дачушка, якой было тады ўсяго сем гадкоў, потым ўвесь час яго ўспамінала. Цікава, што калі пару дзён назад я пачаў жартаваць пра Вечнага Жыда, гэта менавіта яна мяне спыніла, бо, згодна зь ёй, нельга сьмяяцца над чужым горам. напiсаў Раман Кардонскі 08.11.2002, 15:58 Я таксама не настолькі вялікі мараліст, каб ушчуваць Хлуса за тое, што ён экспартуе нашаму вялікаму усходняму суседу ўсялякае фуфло. Няхай бы ён туды і наркату пастаўляў, і іншае любое барахло - абы куплялі. Бо мне гэтай краіны не шкада (няхай ужо Палівач прабачыць). Мяне асабіста кожны дзень маскалі ставяць ракам, растапырваючы пальцы, і я ўжо некалькі год не магу ім нічым адказаць. Мо дажыву калі, а мо так сканаю. Але, па-першае, вельмі цяжка гандляваць наркатой і самому не падсесці на іголку. А па-другое, калі ўжо нехта пачне вырабляць таварную беларускую культуру ? Каб і якасць была, і запатрабаванасць ? Гэта датычыцца не толькі кніжак, але і сыру, піва, вопраткі, - чаго заўгодна, у цане чаго будзе закладзены і наддатак за імідж. Як у французскую і італьянскую касметыку ці сыр, у нямецкае, чэшскае, бельгійскае піва і г.д. Заўважу, што калі гэта імідж Несцеркі&Аліндаркі і іншых зямлякоў, дык гэта не наддатак да цаны, а наадварот, дыскаунт. Дык хто ж, халера, заклапоціцца павышэннем дададзенай вартасці беларускай культуры ? Хіба толькі Лука 8 год гуляе на паніжэнне кошту краю ? А адраджэнцы, усе апошнія 100 год ? напiсаў Маnn Kurt 08.11.2002, 18:28 Хлусу: Адрэсу "Нівы" беластоцкай ведаеце? Мне патрэбны адрас Алеся Барскага для адной справы. Ці мае ён эл. адрас ? Ці ў крайнім выпадку, тэлефон даведацца. напiсаў Маnn Kurt 08.11.2002, 18:30 Prof. Dr.Hab. A. Barszczewski Wydzial Lingwistyki Stosuwanej I Filologii Wschodnislowianskich Uniwersytet Warszawski Ul. Szturmowa, 4 02-678, Warszawa POLAND напiсаў Navum 08.11.2002, 18:41 Прабачаю, МаннКурт. Ці дажыву я да таго часу, калі буду ў сваіх Баўсунах стаяць на беразе Бесядзі, глядзець за раку - туды, дзе пачынаецца Расея і думаць: а гары яна гарам - я дома. Дык ці дажыву? напiсаў Палівач 08.11.2002, 19:23 Палівач, ну ты спытаўся. Скуль мне ведаць ? А я дажыву ? АЛЕ ТРЭБА ВЕРЫЦЬ !!! Наконт дажыць - не дажыць: www3.uj.edu.pl/alma/05/53.html Na tym tle tym bardziej należy docenić efekty domowego, patriotycznego wychowania Emeryka hr. Hutten-Czapskiego, w połączeniu z jego pasją kolekcjonerską do ojczystych pamiątek. Poczucie narodowe sprowadziło w 1894 roku tego wysokiego urzędnika carskiego razem ze zbiorami do Krakowa, miasta nazywanego wówczas "matecznikiem Polski, do którego przybywają na starość wielkie lwy, orły i niedźwiedzie, aby tu złożyć swoje kości". Ну і, вядома: I гэтак пары патрыярха? тых звярыных Жывуць нябачнымi ? нязведаных глыбiнах, Дзяцей сваiх пускаюць за лясо? гранiцы, А самi без турбот бытуюць у сталiцы. Ад стрэльбы цi мяча яны не прападаюць, А толькi натуральнай смерцю памiраюць. I маюць могiльнiк, куды ў часiну смерцi Iдуць звяры i птушкi поўсць цi пер’е здзерцi. Мядзведзь, калi сваёй жаваць не можа стравы, Алень, калi бяссiльным стане i кульгавым, Шарак, калi ўжо кроў яго ўся ў жылах крэпне, Крумкач, як пасiвее, сокал, як аслепне, Арол, якога дзюба так у круг сагнецца, Што ўжо замкнутай назаўсёды застанецца, Iдуць на могiльнiк. Звер ранены цi хворы Бяжыць у родны кут праз нетры i заторы. Таму у месцах тых, дзе чалавек праходзiць, Нiхто касцей звярыны дохлай не знаходзiць. напiсаў Маnn Kurt 08.11.2002, 20:15 Хлусу: У мяне ёсьць пытаньне: "Ці мае Міхась Клімковіч якое-небудз дачыненьне да вядомага дэтэктыўшчыка Максіма Клімковіча?" Я, шчыра прызнаюся, не надта дасьведгчны ў розных псэўдонімах. напiсаў Раман Кардонскі 08.11.2002, 22:02 Раман Унук МаннКурт. Калі ласка - за Барскага-Баршчэўскага. напiсаў Navum 08.11.2002, 22:11 Ага, дык Максім значыцца ўнук. А што, мне падабаецца гэты дуэт двух унукаў… напiсаў Раман Кардонскі 08.11.2002, 22:53 Дарэчы, трэці закід Хлусу: паколькі мы рэальна ніяк не адмежаваныя ад Св. Русі, дык усё тамтэйшае лайно аўтаматычна расцякаецца і па нас, пластом такой самай таўшчыні. Вось калі б гэта быў “осмас”, фільтрацыя ў адзін бок, дык няхай бы тады напісанне такога лайна пад густы слухачоў Радыё Шансон і гледачоў усіх дэбільных расейскіх ТВ-каналаў было б цэлай цынічнай галіной нац. індустрыі. Любыя шкляныя пацеркі, якія мы можам прадаваць усходнім барбарынцам – няхай працуюць на нацыянальную эканоміку. Але як самім не патануць у гэтай каламутнай плыні ? Дзякуй за Барскага – прашу прабачэння, што “дзякуй” пасля “калі ласка” :-) напiсаў Маnn Kurt 08.11.2002, 23:06 Гэта я, Хлус… 1. Да Палівача. "Пра вашага дзеда ў курсе. Я свае юнацкія гады правёў у Запарожжы(ну склалася так), дык там цэлая вуліца імя вашага дзеда была. Зь мемарыяльнай дошкай." — Калі ў Вас у Расеі ведаюць ня толькі, дзе "ь" ставяць (Вы, дарэчы, не зусім тарашківіцай валодаеце, бо ў Вашых расейскіх школах ня вучаць), пэўна, ведаюць і google.com У вольны Ваш час раю пашукаць у г. Чымкенце вул. імя Ахроменка. 2. За абарону Гомеля ў 1941 г. Ахроменка Е. Ф. атрымаў ордэн Леніна (на "вінту"). Калі канкрэтна — ліквідацыя парашутнага дэсанта СС на "Валатаве" (калі Вы спараўды з Гомеля, а не з Лубянкі, мусіце ведаць, дзе гэта. Падаю больш канкрэтна — "Мельнікаў Луг". 3. Каб не злавацца адзін на аднога, падаю цытату Новіка-Піюна, якую я ад яго чуў. Калісьці ён, небарака, сядзеў у Бярозы-Картузскай (ад кляштра Картузіянцаў назоў). Сядзеў пры Пілсудзскім, пры Сталіне, пры Гітліры, зноў пры Сталіне… А цытата была такая (падслухаў выпадкова ад жаўнераў санацыянае Польшчы): "Гэтых беларусінаў у вязьніцу садзіць ня трэба. Адзін адному глотку перагрызуць". Канец цытаты. Я — беларусін. Вы — з Тулы (мо, нават, таксама беларусін). Дзе ў Вас ярэмная вена, каб грызьсьці? З павагай — Ф. ХЛУС Дарэчы, наконт Марціна Юра. Калі б не Міхась Клімковіч, Купала бы ніколі не напісаў выкшталцоную пародыю на соцрэалізм "Над ракой Арэсай" (пра "паравозік" і "за возікам возік"). Вы, спадарства, верыце, што чалавек, які напісаў "славен хорам астрог" і "бье ад цэгл сьценаў лёдам зімовым" мог усур'ёз напісаць "Арэсы"? Сьцёб, прытым дзікі! Калі каго абразіў — пардон. Хлус напiсаў Hlus 13.11.2002, 01:25 Палівачу. "Пра недакладныя тульскія лічбы пішыце ня Вы першы. Калі ёсьць дакладныя - падзяліцеся.@ Пішу. Вашая "немытая Россія" (Лермантаў) вінна — зьнешняя пазыка 150 млрд 600 млн — унутраная 177 млрд. 967 млн (без ГКО) А потым можна поа сотавую сувязь у Туле, пра тэлевізыю лічбавую, пра іншае… Калі вы, расейцы, за ўсю сваю гісторыю навучыліся толькі кленчыць на Захадзе (які ненавідзіце) крэдыты, а потым кленчыце (на Захадзе, які ненавідзіце) рэструктарзацыі — калі вы, расейцы, ёсьць аматарамі шоў "піва па-расейску" (пагром на Цьверской, калі вашая, расейская сборная прайграла Японіі). Дарэчы, паводле статыстыкі, больш за палову Менска сымпатызавала Японіі. Як у Маскве на "Эксмо" распавёў — а….лі. — калі-небудзь Захад, які вы, расейцы, так ня любіце, запатрабуе пазыкі (калі з нафты не пачнуць гарэлку рабіць). І…? З павагай да Расеі — Хлус і Марцін Юр (званіў толькі што. Згодны) напiсаў Hlus 13.11.2002, 01:49 Хлусу: 1) Я не тарашкевіцай пішу, а "палівалкай" — адчуйце розьніцу.:) Прычым увесь час удасканальваю яе. Хутка вось думаю адмовіцца ад Ь, а потым ад галосных.:) А ўвогуле пра правапіс я на гэтым форуме вышэй пІсаў. Дарэчы, чаму БЮСТ Драздовіча? Ці Вы ня ведаеце, што такое бюст? 2) Пра google, ня трэба ўспамінаць. Я гэтым googlАМ на Драніках Анцалота і Патрона пакрыўдзіў здуру. 3) Пра абарну Гомеля ў курсе. Я нейкі час маладосьці правёў у Гомелі(ну склалася так:)).Апошнім разам, калі быў на тым Лугу, дык нават помнік там бачыў. Толькі вось не зразумеў, каму ён - ці немцам, ці абаронцам? Помнік называецца Лядовы палац.:) Дарэчы, Ваш дзед пад якім псеўданімам змагаўся з эсэсманамі ў Валатаве? Драздоў, Архіпаў, Азоў, Карасёў? 4) Nie jestem беларусінам. Беларусіны ў Бялымстоку. 5) Пра Арэсу ведаю толькі тое, што гэта крама такая ў Гомелі. Я ў тым раёне жыў і ня раз туды заходзіў. 6) Пра дакладныя лічбы. Ну дык колькі Вы напісалі старонак па-расейску? А па-беларуску? А цяпер складзіце прапорцыю ўзроўню класа пятага. Ну дык чый Вы літаратар, беларускі ці расейскі? 7) А вось вены мае грызьці ня раіў бы. Навошта. Ды і ў венах тых жоўчы з атрутай больш чым крыві. Атруціцеся яшчэ. напiсаў Палівач 13.11.2002, 09:09 Крыху ня ў струю. Атрымаў сёньня кніжку Станкевіча "Любіць ноч - права пацукоў". Разгарнуў яе і, нават ня чытаючы адчуў, што знаходжуся ў нейкім тэатры абсурду? Ну хто бачыў яе, той мяне зразумее. Тлумачу тым, хто яе не бачыў. Значыцца так кніжачка кішэннага фармату, агульным аб'ёмам 332 бачыны налічвае адзін раман (ну, для такога аб'ёма кнігі на адзін раман не хапае, але там яшчэ пяць!!! аповесьцяў?!! ды два апвяданьні. Да мяне пачаў пакрыху даходзіць сэнс сучаснага беларускага "новаязу". Гэта калі аповесьць абзываюць раманам, апавяданьне - аповесьцю. Ну а кароткую нататку як? Ну, вядома-ж, апавяданьнем. Гм, а што як хто вырашыць раман напісаць? Як мы яго абзавём? Правільна, эпапеяй! напiсаў Раман Кардонскі 13.11.2002, 22:29 Chlusie! Lepsz nie pautaraj u virtualnym sviecie taho, szto stvarylasia u virtualnych mazhach Hlobusa. Choc, peuna, ja i nia suprac. Palivaczu! Mira Luksza sapraudy pje tolki mineralku (czas czasom piva "Zubr" abo bielastockija "Dajlidy"), budz jana spadar, spadarynia, i niehledziaczy na jaje seksualnyja praferencyi. <mluksza@poczta.onet.pl> напiсала Міра Лукша 14.11.2002, 10:25 Міра, я ня вельмі зразумеў сэнс Вашага постынгу. Асабіста мне ведама, што Міра Лукша спадарыня. Прычым судзячы па фота - сімпатычная. У маладосьці(дзесяць год таму назад) чытаў Вашы кароткія апавяданьні ў "Маладосьці".:-) Дарэчы, як там Нінка? Ізноў выйшла замуж? У -наццаты раз? :-) напiсаў Палівач 14.11.2002, 18:13 Нінка, бачыце, узяла ды памерла, хай ёй зямля пухам будзе. Народ памятае. Летась выдала я ў Беластоку даволі тоўсьценькую кнігу (у Бібліятэчцы Літаб'яднаньня "Белавежа") "Бабскія гісторыі". Гэта аповеды ня толькі пра баб, але й пра мужыкоў ды зьвяроў. Таксама пэўны адказ, ці ёсьць штосьці такое, як "жаночая літаратура", пра што там і сям дыскутуецца, таксама і тутака. Гумянюк кажа, што я пішу "мужчынскія вершы", ён жа-ж таксмама, праўда ці не? На здымках мы ўсе сымпатычныя, а ў кожным бэстыя расьселася! Міра напiсаў Міра 15.11.2002, 09:37 Міра, а для каго Вы пішаце і выдаеце кнігі па-беларуску? Бо беларусаў у Польшчы амаль не засталося(калі не памыляюся, на апошнім перапісе на Беласточчыне беларусамі запісалася тысяч дваццаць усяго), а ў Беларусі сітуацыя такая (цытую адзін артыкул Дубаўца): як бы мы не казалі пра сябе - нацыянальная літаратура! - усе гэтыя словы застаюцца толькі загалоўкамі матэрыялаў сямейнай насьценгазеты, аўтары, рэдактары і выдаўцы якой - бабуля, дзядуля, тата з мамай і мы з братам. Да таго ж кожны з нас у гэтай газеце чытае толькі тое, што напісаў сам. напiсаў Палівач 15.11.2002, 19:48 Да сп. Палівача. 1. "Дарэчы, Ваш дзед пад якім псеўданімам змагаўся з эсэсманамі ў Валатаве?" — не пад псэўдонімам, але пад прозьвішчам. У 1941 годзе Ахроменка быў начальнікам лінейнага НКУС г. Гомеля (занадта многа камутістых пастраляў у Запарожжы, разжалвалі. Магу даслаць Вам дакумэнты). А мо, і замала пастраляў. Калі Вы адведаеце Гомель, і ў Вас будзе з дачкой Альжбэтай нагода наведаць так званы краязнаўчы музэй, на 2 паверсе ёсьць фота майго дзеда (з калідора налеве, другая заля ці запытайцеся пакаёўку). Калі я тамака, у Гомелі, буду, магу пагазаць стэнд ці ў бацькі вазьму дакумэнты і фота (скажам, разам з Баліцкім, наркам НКУС Украіны). Ці зьвяртайцеся да майго брата, зь вялікай радасьцю дашлю "мыла". 2. "Бо беларусаў у Польшчы амаль не засталося" — Шаноўны Палівач! Пяць дзён таму Мірка з гэтага самага кампутара пісала ліст пра беластоцкіх беларусаў. Скажу больш: мя зь ёй выпівалі ў адлегласьці 50 см. ад машырны, зь якой я пішу гэты посьцінг, і я ёй распавядаў маскоўскі пункт гледжаньня, нібыта "знаете ли, так называемых белорусов в Польше придумали Сталин и Рокоссовский, чтобы уровновесить, знаете ли, белорусов в Польше и поляков в СССР". Міра раззлавалася моцна. Калі я ня маю рацыі, усім наведвальнікам магу запрапанаваць кнігу Сакрата Яновіча "Доўгая сьмерць Крынак". А калі пасьля гэтага тэкста хто скажа, нібыта на Беласточчыне "беларусаў Сталін з Ракасоўскім прыдумалі", можа, як моя коліжанка Міра кажа, "дастаць у вуха". Міра! Ну стаміўся я ўсім расказваць, нібыта на Беласточчыне ёсьць беларусіны! Ну працаваў я тамака сярод беларусінаў! Ну нармалёвыя людзі! Ну стлумач, Мірка, сама! 3. Шаноўны Палівач! Казкі ў Вас значна лепшые за кпіны. Навошта нам (тым больш з Гомельшчыны землякам) лаяцца? Казкі пішыце, дый годзе! З павагай — Ф. ХЛУС напiсаў Hlus 16.11.2002, 00:44 1. "Ну дык колькі Вы напісалі старонак па-расейску? А па-беларуску? А цяпер складзіце прапорцыю ўзроўню класа пятага. Ну дык чый Вы літаратар, беларускі ці расейскі?" 2. Прапорцыя ня ёсьць прапазыцыя. Я ўжо сп. Кардонскаму піасаў — мы ня Адамы Міцківічы і не Францішакі Багушэвічы, ня маем маёнткаў, каб зь іх жыць. Але маем дзяцей і сем'і. А яны хочаць есьці. Прапануеце нам йсьцьі працаваць у "Советскую Белоруссію"? Ага, тэраз… Мігэль дэ Свэрвантас ўсё жыцьць пісаў паэму лацінаю "Сцыпіён Афрыканскі". Але яго ведаюць ак аўтара "Дон Кіхота". Мы, натуральна, не Сэрвантасы, але пісаць пра "інтэграцыю" ці "луку" ня будзем нават за усе абяцанкі Пашы Якубовоча.Ёсьць пэўная мяжа. Увогуле, калі бяз кпінаў і сур'езна. Вы — гомельскі беларус, я — таксама. Навошта нам адзін аднога зьневажаць? Сэнс? напiсаў Hlus 16.11.2002, 01:01 А сэнс такі, што там дзе сабраліся два беларусы разам, утварылася тры палітычных партыі… напiсаў Раман Кардонскі 16.11.2002, 15:12 Хлусу: Напісаўшы ўжо два лісты ў "Ніву" неяк і запраўды пачынаеш сабе пытаньне задаваць, а ці ёсьць там беларусы, у сэнсьсе "ці ёсьць хто жывы"? А зь беластоцкімі беларусамі я спазнаўся ў Таронта. Нармалёвыя людзі. Менталітэт зусім беларускі, дый нацыянальнай сьведамасьці пабольш чым у сярэдняга беларуса. напiсаў Раман Кардонскі 16.11.2002, 15:16 Палівач! Для каго мы пішам пабеларуску? Ну, для сябе. Можа гэта свайго роду ананізм ці якое іншае "zboczenie". Беларусаў у нас столькі, колькі трэба, а абы-якіх ня трэба. Ведаю Беларусаў і з Таронта, у тым майго кума Алеся Палескага (ён цяперака ў Эўропе). Я, колькі жыву, ня маю нейкае меркі на колькасьць у чалавеку нацыянальнай сьвядомасьці. Ведаю беларускіх дзеячаў, якія брэшуць шмат пра гэта, а дзеці ў іх выхаваліся на мала што такіх, што мовы ня ведаюць, а ярых ворагаў беларушчыны. Яны і запісваліся ў перапісе Палякамі, пэўна, найбольш зь ляку, але не таго іх дзядоў і бацькоў, што прыйдуць розныя "Бурыя" ды "Райсы", і не то што ў "рай" усходні адправяць, а спаляць, зарэшуць, выстраляць у патыліцу. Цяпер тыя Р і Б - героі, а помнік іх ахвярам як цяжка паставіць! Дарэчы, мяне нядаўна нейкі асьвяцоны балван пасылаў у Гродна ці Мінск, калі мне ў яго айчыне не падабаецца. Што яму маю тлумачыць, што тут я ад стагодзьдзяў жыву, тут маё Княства, і ўсё. Вядома, мы жывыя на Беласточчыне. Міра напiсаў Лукша 20.11.2002, 10:05 "Беларусаў у нас столькі, колькі трэба, а абы-якіх ня трэба" Міра, нацыя - гэта ня секта. У прынцыпе, беларусы ад Бранска(расейскага) і да Бранска(польскага) аднолькавыя(у маіх мясьцінах таксама Тапіла ёсьць).Аднолькавыя яны і ў нежаданьні беларусамі звацца.А чаму? Што, ўсе абы-якія? А можа сама канцэпцыя беларускасьці заганная? Ну што можа даць беларускасьць і Беларусь з нацыянальна сьведамай інтэлігенцыяй асабіста мне? Трындзеньне пра лапці і вясковыя мазолістыя рукі ды постмадэрнізм у эўрапейскім кантэксьце ад спадара Вішнёва.Адны крайнасьці. А мне, як і большасьці, крайнасьці не патрэбныя. Я мешчанін-абывацель і мне патрэбная дабротная-дабрэнная беларуская культура, якая можа задаволіць мае сярэдне-шэрыя запатрабаваньні. А такой беларускай культуры і такой літаратуры няма.Прынамсі, я яе ня бачу. А таму эўрапейскай Беларусі яшчэ доўга ня будзе, на мой неаўтарытэтны погляд, а калі і будзе, то ня беларуская. Бо Эўропа - гэта Мяшчанства зь вялікай літары. напiсаў Палівач 20.11.2002, 20:37 Палівачу: Трапіў ты, браце, проста ў "дзесятку" сваім сказам: "Я мешчанін-абывацель і мне патрэбная дабротная-дабрэнная беларуская культура, якая можа задаволіць мае сярэдне-шэрыя запатрабаваньні." (с)Палівач. Пакуль у нас будуць шукаць нейкую апрычонасьць высокую ды вандраваць "за межы сьвядомасьці" так і застануцца беларусы сэктай нейкай. Нешматколькаснай, але ўпартай у адмаўленьні рэчаіснасьці… Ці праверыў ты сваё мыла, што падаў у сваёй інфармацыі на Літары, бо ўсе мае лісты вяртаюцца? напiсаў Раман Кардонскі 20.11.2002, 21:33 Міра, чытаю Вашыя "Бабскія гісторыі". Шчыра кажучы, яшчэ раз пераконываешся, што беларус застаецца беларусам, дзе-б ён ня жыў, нават у ЗША. Дарэчы асобныя зь гісторый Вы часам ня зь мястэчка Кемелішкі, што на Астравеччыне прыхапілі. Надта сюжэты падобныя, да таго што ў нас было. напiсаў Раман Кардонскі 20.11.2002, 21:37 Усё ў яго добра з мылам, Раман. напiсала anna 21.11.2002, 07:25 Палівачу Дык мяшчане ў любой краіне самі ствараюць сваю культуру - абіраюць сабе куміраў, плоцяць грошы за Кіркорава і Модэрн Токінг, ствараюць попыт на свае часопісы (у тым ліку й Плейбой), кнігі, стыль (шпалеры там, посуд, слонікаў)… Ані Глёбус, ані Аркуш, ані Бабкоў, ані Вішнёў, нават усе разам бел.пісьменьнікі, і тыя што ў Саюзе, і тыя што не ў Саюзе, стварыць культуру для абывацеля ня змогуць. Праблема ў тым, што беларускі мешчанін жыве ў расейскай субкультуры. Чытае "талстушку", глядзіць расейскія каналы, слухае расейскую папсу. Беларускіх мяшчанаў, напэўна, меньш, чым беларускіх пісьменьнікаў. Выглядае, што ты, Палівач, рэдкі овашч, які невядома як вырас на чужой градзе. напiсаў Алесь Аркуш 21.11.2002, 08:56 Аркушу: Вы вельмі моцна памыляецеся. Але мы тут можам зноў пачаць новы віток аргумэнтаў. Беларускіх мяшчанаў пакуль, і то толькі крыху, забясьпечвае папсой у музыцы адзін Ален. Ну я там, магчыма, не дасьведчаны, хаця нашая фанатэка ўразіла нават Віктара Шалкевіча. Але вось у літаратуры… Дарэчы я, дый не я адзін, гатовы набываць беларускую мяшчанскую літаратуру, тое што Глёбус пагардліва дзюдзікамі кліча. Але дзе яна? А ствараць самім… Ну дык калі я ня здольны, ну няма ў мяне таленту, што рабіць тады? Усяроўна ствараць. Ну вось і заняўся я перакладамі, каб хоць у гэтым сэньсе задаволіць мяшчанскія патрабаваньні… напiсаў Раман Кардонскі 21.11.2002, 16:03 Ja tam dziauczyna ź vioski, daczka dryvasieka. Mianie zadavolić można tolki śvieżym i dobrym dzikim miasam, słovam taksama. Mieszczanin mnie asacyjujecca z dobrym majstram z miasteczka Krynak, jaki robić dobryja, niepramakajuczyja boty, jak niabożczyk tata Sakratau. Nu, "i pieśniu rodnuju lublu ja". напiсаў Mira Łuksza 21.11.2002, 16:44 Алесь Аркуш, здаецца, Глобус прасіў пісаць ягонае прозьвішча праз "о". Зусім выпадкова заірнуў у слоўнік і пабачыў Globus — паток, плынь крыві, крывяны шарык. Ёсьць у ім гэты крывавы шар. Варта пісаць праз "о". напiсаў Пачатковец 21.11.2002, 16:48 "Палівач, рэдкі овашч" Вы б, таварыш Аркуш, казалі ўжо прама: брыдкае качаня, якіх на нашым калгасным быдладвары сьветацямным дзяўбуць за неадпаведнасць караням-вытокам. Але хачу вас, адраджэнцаў, афіцыйна папярэдзіць: зманкуртаванне і сарматызацыя будуць усё пашырацца, ад да поўнага вытручвання пякучкі-крапівы і іншага аўтэнтычнага пустазелля дустам ды дыяксінам. напiсаў AKowiec zmankurtowany 21.11.2002, 20:27 Раману Раман, Ганна мае рацыю. З маім "мылам" усё добра. Аркушу Алесь, а беларускія пісьменьнікі(ці шырэй, інтэлігенты) спрабавалі стварыць нешта беларускае абывацельскае? Ды і ці заўсёды абывацелі самі ствараюць сваю культуру? Добры прыклад - Хлус. Быццам і абывацелем сябе ня лічыць, а стварае абывацельскія творы. Прычым, расейскамоўныя. Што, ня можа і для нас папрацаваць? Тэма гэтая настолькі ёмкая і вялізарная, што ня ведаю адкуль і з чаго пачынаць. Яшчэ мяне зьдзіўляе такое вось пагардлівае стаўленьне белінтэлігенцыі да матэрыяльнай культуры. Маўляў "шпалеры там, посуд, слонікаў". Ці стварыў бы Л. Толстой свае шэдэўры, калі б жыў не ў нармальным доме, а ў нейкай старожцы зь зямляной падлогай? Я сумняваюся. Нармальнае эўрапейскае грамадства можа існаваць толькі тады, калі ў ім пераважаюць рамесьнікі-абывацелі, ці, калі хочаце - сярэдняя класа. Вось на гэта і трэба працаваць. А вы чым сто год займаецеся? Ад вашага беларускага ванітваць хочацца. Я зь дзяцінства ненавіджу вашую сялянскую калгасную беларушчыну сьлязьлівую."Людзі на балоце". Любы нармальны чалавек імкнецца да лепшага, а беларушчына ў нармальных людзей асацыюецца з нэндзай і бядотай. Таму і ня хочуць людзі такой беларушчыны.І бягуць ад яе. І будуць бегчы, пакуль нікога не застанецца. Ці пакуль тыя, хто лічыць сябе нацыяналістамі не перастануць выпендрывацца і не пачнуць нармальна жыць: багацець, прафесійна ўдасканальвацца, гадаваць нармальных дзяцей, ствараць уласную беларускую і беларускамоўную эўрапейскую грамаду. Трэба вучыцца гэтаму ў прыбалтыйскіх суседзяў. Міры Міра, я якраз і ёсьць такім майстрам-мешчанінам. Боты я праўда ня шыю, іншым займаюся. Спрабую рабіць сваю справу добра. А пра беластаччан вось што распавяду. Некалькі ксяндзоў у нас былі зь Беластока. Адзін,Гжэгаш, нават, прымаў першую споведзь у дачкі. Другі, Дарыюш, і зараз працуе. Прозьвішча ў яго Harasimowicz. Ня трэба быць вялікім спяцом, каб ведаць, што такое прозьвішча мае беларускае праваслаўнае паходжаньне. Аб чым я яму і сказаў. Ну ён спачатку казаў, што ня можа быць, а потым усё ж прызнаўся, што продкі былі з-за Буга. І калі я сказаў, што Вы, маўляў, беларус, дык ён амаль не пакрыўдзіўся. Вось так, беларус на Падляшшы - гэта як абраза. напiсаў Палівач 21.11.2002, 20:56 "беларус на Падляшшы - гэта як абраза" - ну, ціпа таго. І ў Віленскім краі прыкладна так сама. А ўсё чаму ? Праз хлапаманства гэнае сранае, праз карані-вытокі. Праз загадкавую ірацыянальную ўсходнеславянскую душу, ціпа. напiсаў Маnn Kurt 21.11.2002, 22:03 Палівачу: Паслаў толькі што ліст, спадзяюся што ня вернецца. Выкарыстоўваю твой адрас што на Літары. напiсаў Раман Кардонскі 21.11.2002, 22:04 Манкурту: А можа справа крыху ў іншым? Мая бабуня, Настасься Троцкая (1900 г.н), вёска Сакаўшчына, Валожынскага раёну, да апошняга свайго дня адмаўлялася называць сябе беларускай. Заўсёды з гонарам казала: "Я - ліцьвінка!", хаця чыстаце ейнай беларускай мовы мы с табой маглі-б пазайздросьціць. І на сто гадоў адраджэньня яна ўвагі, перакананы, не зьвяртала. Вось як растлумачыць гэта? напiсаў Раман Кардонскі 21.11.2002, 22:09 Палівач, а чаму ты свае погляды адстойваеш, як таварыш Ч? Да стварэньня масавай белкультуры заклікаў у 1994 годзе яшчэ адзін наш Ч — Дубавец. Навет нумар НН быў прысьвечаны сярэдняй клясе і яе каштоўнасьцям. Паразумньня паміж Ч і сярэдняй клясай ніколі не адбудзецца, вось чаго ні ты ні Дубавец не разумееце. Быць у Туле каталіком і спрачацца з ксянзом за нацыянальнае можа толькі Ч. Так што пра сярэднюю клясу ты не залівай. Ты проста выпадкова апынуўся у гэтай самай клясе, а паўсім ты — звычайны алігарх, часова скуты ў сродках. Жадаю табе як хутчэй зарабіць алегархічны капітал, частку якога можна будзе пусьціць на стварэньне белслонікаў для белмяшчаначак. напiсаў Слон 21.11.2002, 22:46 Слоніку А мне што, чужыя погляды адстойваць? Ды і не адстойваю я збольшага свае погляды, а так, інфармую. Праўда, ня ведаю каго і дзеля чаго. І яшчэ, Палівач Слоніку не таварыш. Так што, пра таварыша Ч ня трэба заліваць - не па адрасу. З ксяндзамі стараюся не спрачацца - а то грахі не адпусьцяць.:) Люблю іранізаваць-правакаваць. Я ксяндзу Дарыю яшчэ сказаў, што і Беласток беларускі горад. Ад яго рэакцыі на гэта адчуў вялікае задавальненьне:) Пра сярэднюю класу. Стараюся быць у ёй , але цяжка да яе дапаўзьці, цяжка. А да алігархаў мне дапаўзьці жыцьця ня хопіць. Ды і не хачу я быць алігархам. Лепш магнатам.:) напiсаў Палівач 21.11.2002, 23:54 Працягваем абы пра што. У сярэдзіне 80-х я набыў у запарожскай кнігарні"Глобус"(за дакладнасьць назвы не паручуся,даўно гэта было) кніжачку. Кніжачка каштавала ўсяго 71 коп. і была кішэннага фармату. Зрэшты, так яна і называлася "Rozum do vrecka", што ў перакладзе са славацкай азначае "розум у кішэні"(так Анцалот?). Кніжачка гэта ня што іншае, як маленькая энцыклапедыя. Добра выдадзенная, з малюнкамі і інфармацыяй практычна аб усім: ад працягласьці жыцьця розных жывёлаў да … Ня ведаю, нават, да чаго. Энцыклапедыяй гэтай, час ад часу, я карыстаюся па сёньня. І зайздрошчу, што няма такой беларускай. Дарэчы, славакі зьлямзілі кніжку ў чэхаў. Дык вучыцеся выдаўцы хрэнавы. Вось з чаго трэба пачынаць адраджэньне. Людзьмі звацца. Цьфу! напiсаў Палівач 21.11.2002, 23:54 Jakści nie zauvażyła ja, kab abrazaj było być nazvanym pravasłaunym na Padlaszszy. Pravasłauje - sapraudnaje, jak viera, a nie relihija razam z usioju arhanizacyjaj - jakraz trymaje u nas biełaruszczczynu. U hety raz u samauradavych vybarach achvicyjna Carkva padtrymała nie Biełaruski Vybarczy Kamitet, jaki samastojna vystupiu sa svaimi kandydatami (u Padlaski Sejmik nazbirali my 15 tysiacz hałasou, u haradzkuju radu Biełastoku - taksama, na naszaha kandydata na prezydenta Biełastoku prahałasavała 5 tysiacz; z dvanaccacioch był piaty…), a Sajuz Levych Demakratau, dzie znajszlisia pierabieżczyki z Forumu Mienszaści Padlaszsza i czatyroch z ich znajszłosia u radzie jak pravasłaunyja, jany, dareczy, biełarusy. Ale pres-sakratar jepiskapa, choć u druku vyraksia naszaha kamitetu, kazau, szto "za nas maliusia"! Biełarusy z Sakolszczyny, Dubrouszczyny, jakija pryhoża havorac "palićvinsku", katoliki, jakija jaszcze krychu tamu czytali "Nivu" i pisali u jaje, na żal, użo nie biełarusy. Dau by taki u mordu, kali-b ty, czuży, nie z jahonaje vioski, azvausia da jaho pabiełarusku albo skazau, szto jahonaja mova - biełaruskaja! Co wolno wojewodzie, to nie tobie, smrodzie. Mira напiсаў Міра Лукша 22.11.2002, 10:32 Палівачу Ты наіўны малец. Хлус табе ўжо патлумачыў: ствараў расейскую папсу таму, што за гэта плацілі. Ці ты думаеш, што пакліканьне адчуў? Заплаці Хлусу ня менш чым маскалі-выдаўцы, і ён табе гэткую ж папсу зробіць па-беларуску. Вось і ўся праблема. А такіх як Хлус маем у адным Менску чалавек 20-30. напiсаў Алесь Аркуш 22.11.2002, 13:44 Меў-бы Ты, Палівач, дзетак з трое, як Хлус, у тым аднаго сына - Арманіна, другога сына - Беларуса, і дачку Ўкраінку, дык карміў-бы ты іх "папу" - не адным сухім хлебам, каб вучыліся цярпець і верыць у светлае заўтра, дзе і бульбы ўсім хопіць, і хлеба, і да хлеба. А як гэтыя халернікі (тых 20-30, як іх палічыў Аркуш) праводзяць беларусізацыю федэральнай мовы! І, што цікава, нашы хлопцы ўмеюць як ніхто, і тарашкевіцай, і… "палівалкай". напiсаў Дачка Сакрата 22.11.2002, 14:43 "Jakści nie zauvażyła ja, kab abrazaj było być nazvanym pravasłaunym na Padlaszszy." Не праваслаўным Міра, а беларусам. Што Вы і падцьвердзілі напрыканцы свайго допісу. "Pravasłauje - sapraudnaje, jak viera, a nie relihija razam z usioju arhanizacyjaj - jakraz trymaje u nas biełaruszczczynu." Ну, праваслаўе ня ёсьць верай, ня ёсьць яно і рэлігіяй. Усяго толькі канфесія. Да таго ж вельмі шкодная канфесія для беларушчыны. І не ўтрымае праваслаўе беларушчыну на Беласточчыне. Сёння 20 000 назвалася беларусамі, а на наступным перапісе будзе ўсяго пару тысяч - такі мой прагноз. Праваслаўны паляк - гэта зараз вельмі модна на Беласточчыне. Ці ня так?:) Калі б мне было гадоў на дваццаць меней, то я б сказаў так: Каталіцызм - рулёз! Праваслаўе - адстой!:) Не крыўдуйце - жартую.:) напiсаў Палівач 22.11.2002, 18:51 Аркушу "Ты наіўны малец" Ну дык, што ўзяць з абывацеля. Чай, не Сакрат. І, нават, не Бабкоў-філёзаф.:) "ствараў расейскую папсу таму, што за гэта плацілі" Такое наіўнае пытаньне ў мяне: а чым тыя, хто зачыняў беларускія школы, горшыя за сёньняшніх беларускіх расейскамоўных літаратараў? А тыя, хто страляў бел інтэлігентаў? Чаму на іх кажуць "Фі, бякі!" ? Яны таксама грошы зараблялі, таксама дзетак кармілі. Патлумачу, што я ня супраць таго, што людзі працуюць за грошы. Я - за. Але, калі аб'ектыўна працуеш супраць белкультуры, то можа ня трэба сябе за белпатрыёта выдаваць? Так і сказаць сумленна: - Заплаці і я адмоўлюся ад уласных прынцыпаў. І будзеш сумленным чалавекам. напiсаў Палівач 22.11.2002, 18:52 Дачцэ Сакрата "Меў-бы Ты, Палівач, дзетак з трое" А хто ведае, можа і буду мець. Але ў мяне яны ўсе будуць беларусамі. Пастараюся, як-небудзь. "А як гэтыя халернікі (тых 20-30, як іх палічыў Аркуш) праводзяць беларусізацыю федэральнай мовы!" А паралельна русіфікацыю другой дзяржаўнай мовы РБ. напiсаў Палівач 22.11.2002, 18:52 1. Да сп. Аркуша. "Ані Глёбус, ані Аркуш, ані Бабкоў, ані Вішнёў, нават усе разам бел.пісьменьнікі, і тыя што ў Саюзе, і тыя што не ў Саюзе, стварыць культуру для абывацеля ня змогуць." Га? (Як кажуць у Баршчоўцы Гомельскай вобл.) Спакойна. Тры гадзіны таму разам зь Юрам распрацавалі чарговую сэрыю для мешчаніна. Расейскага. Па-расейску. Паўтаруся 1000 разоў. Ані я, ані сп. Марцін Юр ня ёсьць Францішакамі Багушэвічамі. Мы ян маем маёнткаў, каб займацца прыгожай пісьменнасьцю, як, "извините, Туреньев". Алі кожны маже жонку і дзяцей (я, як Мірка слушна заўважыла — трох), і таму мусім зарабляць грошы. Прынамсі, пісаць на Маскву больш прыстойна, чым у "Савецкую Беларусію". Я тутака нядаўна ў кампутары знайшоў старую рэцэнзыю на свой рускі роман. Цытую. "В романе Ф. Волкова "Жулик" (гэта значыцца — мяне — Ф. Хлус, У. Ахроменка) Россия представлена куском земли, где обитают исключительно киллеры, бандиты, проститутки, олигархи, алкоголики, террористы и бомжи. Однако роман имеет большую коммерческую перспеуктиву и потому рекомендован для издания в твердом переплете" — канец цытаты. І каб за такое яшчэ — і грошы? З Масквы? За якія беларускія кнігі выдаваць? Казка! 2. Да сп. Рамана. Я да Вас скінуў слоўнік. Чарговая праблема з канэктам. Вы атрымалі? Скінцеся на "мыла", калі не складана. 3. Да ўсіх, хто ня верыць у тое, што ў Беластоку жывуць беларусы. Масква, месяц таму, размова з маскалямі. Яны — мне: "знаете ли, белорусов в Польше придумали Сталин и Рокоссовский, чтобы уравновесить поляков в СССР, и вообще, знаете ли, на вы (мы гэта значыць) всю жизнь под поляками прогибались, так что это мы вас от полонизации и католизации спасли". — канец цытаты. Мірка! Тваю маці, братоў, сп. Лубу, Мірановіча, Максімюка і нават котку Рэшку зь Вяселай вуліцы таксама "Сталін з Ракасоўскім" прыдумалі як "белерусінаў"? Дарэчы, у Маскву еду праз 2 тыдні. Магу запісаць на дыктафон (па-расейску) і даслаць у Беласток празь сеціва. Гэта ў Маскве — афіцыяная гістарыяная думка. З павагай да ўсіх — ХЛУС Заўтра павешу чарговага "Жыда". Цяперака няма часу, бо, як слушна заўважае сп. Палівач, трэба чагорвы праект пісаць. Дзеці! напiсаў Hlus 24.11.2002, 02:16 "За ўсё жыцьцё толькі адзін раз давялося паразмаўляць у Гомелі зь незнаёмым чалавекам па-беларуску. Суразмоўнік, як лёгка здагадацца зусім не беларус, а зусім наадварот - паляк. Ксёндз Славамір з гомельскага касьцёла." Прыемна знайсьці агульных знаёмых! Гомельскі Касьцел — на старых могілках, вул Савецкая, р-н старога аэрадрома. Тамака пахаваная мая прапрабабка ў 1901 годзе, нават ведаю месца, дзе магіла. Зьлева — АРЗ, ён жа ГАЗ (Гомельскі аўтарэмонтны завод, я калі быў падлеткам, там краў "катафоты" са спісаных аўтобусаў), далей - СШ нумар 26, дзе я вучыўся з 1 па 7 клясу. Яшчэ далей — крама, так званая "26-ая", яшчэ далей — так званы "Поселок Красный Октябрь", дзе я жыў. Наш дом, які мой прадзед з Баршчоўкі будаваў у 1924, Сазонт Кірылавіч, стаіць і дагэтуль, здаецца. На старым цьвінтары, дзе цяперака сьв. Касьцёл, у нас урокі фізкультуры ўзімку праходзілі (лыжы)… А Вы, яснавельможны сп. Палівач, яшчэ палічылі, што я на Вас пакрыўдзіўся. Грэх то ёсьць вялікі крыўдаваць на чалавека, які ведае цьвінтар, дзе мая прабабка пахаваная! Зь вялікай павагай да Вас — ХЛУС Ф. Дарэчы, Вы ў Рэчыцы калі-небудзь быді? Я пра Касьцёл пытаюся (тамака потым піўнуха гнюсная была). Дык у тым р-не таксама могілкі былі, дзе мае продкі з боку маці (маці маёй маці) таксама пахпаваныя! Сьв. Касьцёл, дарэчы, дзейсны. напiсаў Hlus 24.11.2002, 02:33 "Добры прыклад - Хлус. Быццам і абывацелем сябе ня лічыць, а стварае абывацельскія творы. Прычым, расейскамоўныя. Што, ня можа і для нас папрацаваць?" 1. Проста каб раз і назаўсёды закрыць тэму. Мю сына Глеба, 12 гадоў (першы шлюб), са мною пакуль не жыве Вучыцца ў гімназыі г. Ялты, між іншым — амаль у 300 м. "дома ля сіняй бухты" (зруйнаваны). Месяц гімназыі каштуе 75 даляраў. Плюс — наведвае нядзельную школу пры Армянскай царкве (маці армянка), я — толькі "за", каб Глеб ведаў па-армянску (ясна, па-беларуску чытае). Плюс — апранацца і есьці. Плюс — былая жонка беспрацоўная. Спраўдзіць інфармацыю можна ў сына Глеба ahromenkj@torba.com Тамака на нейкім форуме прафэсыйны мізантроп Глёбус цікавіўся маім сынам Глебам? Вова, напішыце. Глеб адкажа. Можа і матам, калі пра мяне хоць нейкае брыдкае слова пачуе. Нават па-армянску, ці па-беларуску. Праўда, бяз "ь". 2. Сын Косьця, 9 гадоў. Ад другой жонкі (жонку выгнаў за расізм да Глеба — "черножопый", "армяшка"). Вучыцца ў Музычным Ліцэі (Менск, пл. Свадобы-7, зьлева ад сьв. Касьцела Найсьвяцейшай Панны Марыі), я ў гэтай школе вучыўся з 8 па 10 клясу, тады яна называлася Сярэдняя Спэцыяльная Музычная Школа пры Беларускай Дзяржаўнай Кансэрваторыі). Адукацыя бясплатна. Але — апранацца, есьці, падручнікі, ноты, плыткі (сам па адукацыі музыка, ведаю, што трэба). 3. 30.03. 2002 нарадзілася дачка Ліза (Альжбэта). Памперсы, дактары, штучнае харчаваньне. 4. Жонка вучыцца ў інстытуце на юрыста. Хабар выкладчыкам, падарункі, гэтак далей. Жонка маладае, трэба апранаць і, між іншым, карміць. Бо не працуе. 5. Мне, дарэчы, таксама трэба кава, цыгарэты, раз-пораз — "Белавеская", сала, цыбуля… Ну, і іншыя прысмакі. А цяпер падсумуем. Не таму пішу так падрабязна і так шчыра, што хачу, каб мяне тутака ўсе пашкадавалі. Гэты не стрэптыз, і я не распранаюся перад усімі. За сябе я сам заўсёды адказваю. Проста, каб раз і назаўсёды скончыць размовы пра "а вы знаете, эти предатели белорусской литературы Ахроменко и Климкович по-русски пишут… Да, детективы, они, знаете ли, нам ну таку-у-ую великую шкоду делают!" З павагай — Ф. Хлус напiсаў Hlus 24.11.2002, 03:05 Хлусу: Толькі што паслаў Вам ліста. Слоўнік атрымаў. Ужо пачаў працаваць над ім. Падрабязнасьці лістом. напiсаў Раман Кардонскі 24.11.2002, 04:13 Каталіцызм - рулёз! Праваслаўе - адстой!:) Менавіта. Наеліся грыкі гэнай, высокадухоўна-загадкавадушэўнай. Жыве Лаціна ! Набліжайма перамогу лацінскага рацыяналізма над усходнеславянскай недарэчнасцю ! напiсаў Маnn Kurt 24.11.2002, 09:53 Такое ўражанне, што ёсць дзеці, якіх не трэба карміць… Вось Ахромавы хочуць есці, а астатнія — не. Дастаеўскі, між іншым, таксама дзеля грошай пісаў — забойцы, прастытуткі, гульцы… Адчуйце розніцу! У "Браслаўскай стыгмаце" добрае апавяданне пра Ахроменку — "Брудны посуд". Думалася, на фіга каму ведаць, якія вусы ў яго жонкі? Зараз ужо ведаю, і пра дзіцёнкавы памперсы і дзе прабабка пахаваная. Заўсёды Хлус уяўляўся беларускім Астапам Бэндэрам. Можа Літара змесціць яго здымак — у перспектыве агульнай цікавасці? напiсаў Цікаўны 24.11.2002, 13:33 Мяне заўсёды цікавіла нейкая неадпаведнасьць паміж "прынцыповай" апініяй асобных, скажам так, пісьменьнікаў і самім жыцьцём. Я, - хоць ты забі! - не магу ніяк зразумець, чаму зарабіць грошы на расейскай "папсе" а потым на гэтыя грошы выдаць кнігу па-беларуску якая была хутка раскуплена гэта загана нейкая. А атрымаўшы грошы з захаду, грант там нейкі, выпусьціць у сьвет штосьці што толькі такія цікаўныя як я й набудуць гэта правільна. Адзіны папрок які я мог-бы кінуць Франьцішку Хлусу, дык гэта што ён недаравальна мала піша па-беларуску. Але я ня ведаю, ягонага матэрыяльнага стновішча таму й ня кіну. Магу толькі папрасіць, каб пісаў як мага больш. Ды заадно паведаміў, калі мы можма спадзявацца атрымаць "Вечнага Жыда" у кніжным, так-бы мовіць, фармаце. напiсаў Раман Кардонскі 24.11.2002, 13:57 Цікаўны "Можа Літара змесціць яго здымак — у перспектыве агульнай цікавасці?" Паглядзець можна тут. www.eksmo.ru/authors/114.jpg напiсаў Палівач 24.11.2002, 16:16 Сам ня ведаю, навошта гэта АБЫ ПРА ШТО? Навошта расповеды,пытаньні, закіды і паліваньне? Якое я сам маю дачынеьне да Беларусі і беларушчыны? Якое права маю судзіць іншых? Ня ведаю. Крыху апраўдваю сябе тым, што заўсёды марыў і мару вярнуцца дамоў. Можа гэта ніколі і не здарыцца, але веру. Хаця 90% супраць дзесяці, што накрыецца беларушчына медным тазам і будзе панаваць на тэрыторыі, якая зараз завецца РБ, суцэльная расейшчына, прычым расейшчына не Толстого і Чехова, а расейшчына Хлуса, Лепрыконсаў,Алёны Свірыдавай і ўсіх астатніх, якім няма чысла. Такая сумная перспектыва. Але я - беларускі мешчанін, прайду сваім шляхам да канца, паспрабаваўшы застацца самім сабой і згіну ў рэшце рэштаў. Можа маё жыцьцё нічога і ня вартае, можа мне і ня ўдасца вырасьціць сваіх дзяцей беларусамі - час пакажа. Але я спрабаваў. напiсаў Палівач 24.11.2002, 16:54 Трымайся, Палівачу. Сёння напрыклад свята Св. Цэцыліі, патронкі касцёльнай музыкі. У нашым Св. Роху быў канцэрт парафіяльнага хору, там мой старэйшы таксама спявае. У хоры чалавек за 20, і слухачоў усё ж было больш за 100. Так што, можа загляне яшчэ сонца і ў наша ваконца. Захоўвай цвярозасць, але і надзеі не губляй. Amen. напiсаў Маnn Kurt 24.11.2002, 18:08 Во, а Глобус пісаў, што руды і неахайны! А што ён па-беларуску выдаў на "дэтэктыўныя" грошы, акрамя "Зданяў і прывідаў", якія былі гадкоў дзесяць таму? напiсаў Цікаўны 24.11.2002, 20:26 Цікаўнаму: Ну дык і я пра тое-ж - вельмі мала напісана ім па-беларуску. За гэта я на яго наракаю. Але кідаць камяні ў яго бок ну не пачну. напiсаў Раман Кардонскі 24.11.2002, 21:03 Захацелася паразмаўляць… а мне падабаюцца "людзі на балоце".. як яны ўвечары на лаўцы семкі лузгалі. штосьці ў гэтым ёсьць :-) і аб расейскіх грошах і кніжнай расейскай прасторы - штосьці ж адбываецца з чалавекам, калі ён піша тое, што прыймаецца там… мне заўсёды гэта было незразумела, мне здаецца мы павінны нават телевізію расейскую не глядзець, каб забыцца… ах, зноўку ж мяне не так зразумеюць…((( напiсала Tekla 24.11.2002, 22:00 Тэкле: Справа ў тым, што кожны мае на жыцьцё як-небудзь зарабляць. Аб гэтым і размова йдзе. Хтосьці робіць эўрарэмонт ці кампутарныя праграмы піша дзеля пражыцьця, а хтосьці кнігі. Ну вось нічым іншым Хлус ня можа зарабіць грошы беларускім пісьменьніцтвам, дык ён зарабляе як умее. Гэтым хто ыолькі не займаўся й будуць займацца, пакуль пісаць беларускія кніжкі не стане эканамічна выгадна, ці хаця-б мэтазгодна. Хто можа сказаць, ці маюць рацыю Хлус, Глёбус ды іншыя так робячы? Я ня ведаю. А Вы? напiсаў Раман Кардонскі 24.11.2002, 22:12 спосабы заробку мяне не турбуюць у дадзеным выпадку, але і гаворка не аб тым. гэта як бы хутчэй падобна мець мужа-барана з грашыма і мець каханка жабрака. сюжэт так нічога сабе - толькі ў галаве ж нешта адбываецца. :-)) дык не, я наадварот за тое, каб ва ўсіх было як мага болей грошаў, але ж гармоніі хочацца %-))) напiсала Tekla 24.11.2002, 23:52 Гармоніі хочацца ўсім. Вось толькі я зразумець, што гэта яна, гармонія? напiсаў Раман Кардонскі 25.11.2002, 01:07 Хлусу: Тройчы пасылау' ліст. Ні разу ні вярнуўўся, але, і гэта дзіўна, пацьверджаньня аб атрыманьні адрасатам я не атрымаў. Правіерце, калі ласка, Ваша мыла. Усім: Выбачаюся за асабістыя аб'явы. Але-ж і форум адпаведны "Абы пра што"… напiсаў Раман Кардонскі 25.11.2002, 16:09 Куды падзеўся спадар Беларэцкі? Я яму дасылаю бясконца мэйлы, а ад яго — ні гуку. Спадар Беларэцкі, дзе Вы? У-у-у-у! напiсаў Zban 25.11.2002, 19:51 "У "Браслаўскай стыгмаце" добрае апавяданне пра Ахроменку — "Брудны посуд". Думалася, на фіга каму ведаць, якія вусы ў яго жонкі?" Затое я загаў, я якой марынэрцы выдавец "Статей и речей Первого Президета Республики Беларусь Александра Григорьевича Лукашенко" (так на вокладцы, выдаў сын Вова Адамчык) — дык якога колеру ў выдаўца Лукашэнкi марынэрка. Скинуў яму (Вове) навэлю. Хлусiць, што "нераскрылася". "Цiкаўны", кали Вы сапраўды мужчына, а не міт — пры ўсіх запрашаю раскрыцца. Адрэса і тэлефон. Калі псэўдонім "цікаўны" яшчэ раз зьявіцца — абяцаю зьмясьціць на форуме навэльку "Марынэрка пажарнага колеру, альбо Адам Глёбус і помнік Язэпу Драздовічу". Глёбус тамака Панікоўскі (калі я, Уладзіслаў Ахроменка — Астап Бэндар). А, зрэшты, мне ўсё гэта чытаць — тое ж самае, што ў прыбіралье Жлобінскага вагзалю мазурку танчыць. Зараз ужо ведаю, і пра дзіцёнкавы памперсы і дзе прабабка пахаваная. (Цікаўны). Ты, … (мушу захаваць цнатлівасьць сайту), сьпярша нарадзі 3 (тры) дзеці, і забясьпеч іх (не выданьнямі Прэзыка РБ і не рабаваньнем сяброў дзяцінства з Маркса-36), а потым можаш мне раіць. Казёл. … . … . Правілна падумаў. напiсаў Беларускі Астап Бэндар з Бруднага посуду 27.11.2002, 16:45 Аў! напiсаў Hlus 27.11.2002, 16:53 Цікаўны "Можа Літара змесціць яго здымак — у перспектыве агульнай цікавасці?" Паглядзець можна тут. www.eksmo.ru/authors/114.jpg напiсаў Палівач 24.11.2002, 16:1 Шаноўны Палівач! Вы — прыродны Стукач, а не "Палаівач" Шкадую, што ў 1937 г Вы ня жылі ў г. Запарожжы і ня ведалі Ахроменка (Ахрамейка) Яўхіма Хвёдаравіча. Такі ж я, беларускі АМТПА БЭНДАР (Ахроменка). Я разумею, што з Вас, грамадзяніна гнюснай нямытай Расеі, гшэнэтычная скіраванасьць такая — НКВД (ФБС). Але ж нельга та такое ступені — с "явками" и "паролями"! А то, можа, скінуць адрэсв, дзе заховаюцца рацыя, парашут ды іншы шпігунскі шпэнт? Га (як кажуць у Баршчрўцы)? Ўладзіслаў Ігараіч Ахрменка. 1965 г. р. Астатняе — згодна даносу сп. Палівач — "Можа Літара змесціць яго здымак — у перспектыве агульнай цікавасці?" Паглядзець можна тут. www.eksmo.ru/authors/114.jpg напiсаў Палівач 24.11.2002," ПАЛІВАЧ! Вы — адзін з найбольш прыстойрных беларусаў, якіх я бачыў у сваім жыцьці! Ф. Хлус. напiсаў Hlus 27.11.2002, 17:09 Казёл ты! Не глядзі налева і направа манітора! Так, ты правільна, сп. Стукач, зразумеў. Проста, проста ў манітор! Правільна. Рукі на стол. Далонямі адзін да ааднога. Зьвесьці. Стой. Тамака зьвева ад манітора — "Икона — св. Георгий-Победоносец, поражающий Русским Серпом и Молотом гидру русофобии". Стоп. Можна перахрысьціцца ў наручніках. За сотавую сувязь, пазыкі вашай нямытай РФ МВФ, варварства, азыяцтва… Ну, сп. Стукач (на форуме, Вы мяне зраўумелі. Да сустрэчы. Аў! Хто тамака "Цікаўны"! Мне як — наняць чалавекак, каб Вашае "мыла" паламаў? Ці Вы самі адкрыецеся? У. І. Ахроменка. Астатняе — у стукача Палівача. З павагай - В. Хлус напiсаў Hlus 27.11.2002, 17:25 Ну апошняе. Вова! Адамчык! Мо мне напісаць пра "стыгматы", якія пакінуў на Маркса 36-23 твой сябра, палкоўнік КГБ Султанаў? У савецкія (андропаўскія) часы? Які курыраваў ВНУ. У тым ліку — і мастацкія… БГТХІ, напркклад. Аў! Во "стыгматы" атрымаюцца! напiсаў Hlus 27.11.2002, 17:33 =Дачцэ Сакрата "Меў-бы Ты, Палівач, дзетак з трое" А хто ведае, можа і буду мець. Але ў мяне яны ўсе будуць беларусамі. Пастараюся, як-небудзь.= Калі будзешь мецЬ, маеш права трандзець. Як кажуць у вёчцы Б. на Гомельшчыне. Спраўдзіць можна адпаведна пасадзе. Ф. Х. напiсаў Hlus 27.11.2002, 18:37 ZBan* Куды падзеўся спадар Беларэцкі? Я яму дасылаю бясконца мэйлы, а ад яго — ні гуку. Спадар Беларэцкі, дзе Вы? У-у-у-у! Ja zanadta virtualnaja i nietryvalaja asoba. "Aholenaja Bielarus" - hulnia. Surjoznaha u hetym niama nicoha - ani idejau ci kancepcyj, ani vykanannia ci implementacyji. Navosta ja vam patrebny? напiсаў bielarecki 27.11.2002, 21:36 Слава, Султанаў вучыўся з Ігарам Цішыным, пазней за мяне, а потым ажаніўся на дачцэ нейкага генерала-сілавіка. Ці быў той генерал з гэбэ ці з гуру, не скажу, бо не ведаю. Тут не раман, каб даваць волю фантазмам і маразмам. Султанаў замалады быў, каб у той час курыраваць БДТМІ, а тым больш мець званне палкоўніка. Што ў Султанава было, дык гэта, як і ў цябе, здольнасць гіпербалізаваць.Гаў!!! —:))) Калі цяпнеш ці пыхнеш, адрубай комп! напiсаў Адам Глобус 27.11.2002, 23:02 Якія Вы, хлопчыкі, усе харошыя! Як харашэнька вітаецеся, гаўдыюды! Хвайна, калі так усе абыпрашто, і ведаем, колькі ў каго дзетак, на чыёй срачцы дзе якія стыгматы. Гэта намнога цікавей, бачыце, чым нейкая іншая беллітаратура. Міра напiсаў Міра 28.11.2002, 09:18 2bielarecki Давядзецца адказваць - як у той показцы: "Чаго вы мне ў дзьверы звоніце? - Пагаварыць хочам". Вось і я пагаварыць хачу. напiсаў Zban 28.11.2002, 19:19 Некалькі дзён таму вырашыў быў пакінуць Літару. Але цяпер перадумаў.Крыху пазьней. напiсаў Палівач 28.11.2002, 19:59 Здрада. Яна такая ж натуральная спадарожніца жыцьця, як і дружба і каханьне. Я прытрымліваюся думкі, што чалавек мае права на здраду, бо ёсьць чалавек слабой істотай.Але самому сустракаць здраду ня хочацца. Дык як абмінуць здраду? Адказ просты: ня мець сяброў і каханых.Тады табе ніхто ня здрадзіць, тады табе ня будзе каму здраджваць. напiсаў Палівач 28.11.2002, 19:59 Доўгі час шукаў у жыцьці маральных і нацыянальных аўтарытэтаў.Не знайшоў. напiсаў Палівач 28.11.2002, 19:59 Ды і навошта яны. напiсаў Палівач 28.11.2002, 20:00 Жонка здрадзіць. напiсаў Шэкспір 28.11.2002, 20:07 Закон спалучаных пасудзінаў: Чым больш выліваеш памыяў у душы іншых, тым больш памыяў зьбіраецца ў собскай душы. напiсаў Палівач 28.11.2002, 20:11 Бог мой, Палівачу, якія крыштальна-чыстыя думкі наведваюць Вас. Пра душ, пра пасудзіны, пра зліцьцё… Ці то рапарацыйныя працы ператамілі Вас, ці то спрадвечная "руская хандра" заела… Раней схільнасьцяў да сафістыкі на Вашае галінцы я не заўважала. Без Вашае абыштошнасьці будзе сумнавасьценька. Чао! напiсаў Чао 28.11.2002, 20:51 Прачытаў постынг, які падпісаны Шэкспір. Успомніўся выпадак зь дзяцінства: Хлапчукі палезьлі ў чужы сад за яблыкамі.Злазілі няўдала - іх пабачыла бабка-гаспадыня ЛІса. Усе ўцеклі, а аднаго яна спаймала. - Чый ты? - спытала баба ЛІса Вову Камадыня. - Давыдзёнкаў, - схлусіў Вова, назваўшы мой прыдомак. Бабка паскардзілася маім бацькам… Прайшло ўжо трыццаць год.І Вовы Камадыня, які адведаў зоны, год няма на гэтым сьвеце і бабы ЛІсы няма, а я не забываю пра той выпадак. напiсаў Палівач 28.11.2002, 21:01 Чао "ці то спрадвечная "руская хандра" заела…" Унылая пара. Ачэй расчараваньне… напiсаў Палівач 28.11.2002, 21:14 Приятно мне… напiсаў Пушкін 29.11.2002, 15:00 Пачытаў гутарку з Пашкевічам. Яшчэ тыя куміры ў яго:"Я с удовольствием встречусь с Сергеем Владимировичем Михалковым, человеком, которого я высоко ценю и уважаю." Пасьля сустрэчы зь Міхалковым прыстойнаму чалавеку трэба рукі мыць. напiсаў Палівач 01.12.2002, 22:30 Годзе ў дзевяностым напісаліся самі сабой, так бы мовіць, два вершыкі, па матывах фільму "Служылі два таварышы, ага". Ітак, дваццаты год, Крым. У ложку белагвардзейскі ахвіцэр Высоцкі і прастытутка. Яна: Господин капитан, отчего Вам не спится? Может вспомнили юность и именье свое? Может Вам захотелось хоть на миг очутиться В тех местах, где когда-то бродили вдвоем? В старом парке над Сожем мы гуляли часами. Среди кленов и лип Вы гонялись за мной, А догнав, очень нежно меня обнимали, Я шептала "Люблю, юнкер мой дорогой". Но пришла вдруг война - наше счастье украла, За царя и за веру Вы ушли воевать. Я ждала Вас два года и очень страдала, А потом похоронка… Но кто же мог знать? Через месяц погиб брат у озера Нарочь. Революции, голод и гибель отца. Я осталась одна средь дымов и пожарищ, А вокруг сущий ад и не видно конца. Чтобы выжить пришлось торговать мне собою, Продавалась своим и чужим за рубли. За что Бог наказал меня этой судьбою? Я ответа не знаю. Не знаете Вы. И вот Крым, наконец. Встреча с Вами. О, Боже! Не погибли Вы - живы. Хоть в шрамах от ран. Я виновна пред Вами, я знаю. Но все же, Вы простите меня, дорогой капитан… Ён, задумліва выпаліў цыгарэту: Ах, моя милая Ирэн, Я не забуду Вас до смерти. Я вспоминал Вас каждый день И до сих пор люблю, поверте. За эти долгие шесть лет Я испытал немало горя. Окопы, плен, потом побег, И, наконец, Россия, воля! Я Вас искал, но не нашел. Ваш дом сгорел, а Вы исчезли И красный начался террор И я ушел с дугими вместе, К Деникину, на тихий Дон, Чтоб отстоять свою Россию. Я с детства был в нее влюблен. Останусь верен ей и ныне. Што сталася зь імі потым мы ведаем. Такая вось сумная гісторыя. напiсаў Палівач 05.12.2002, 21:54 Сёньня даведаўся, што я ёсьць рэлігіёзным экстрэмістам. напiсаў Палівач 05.12.2002, 21:55 Часам зьяўляецца жаданьне паглядзець старыя фатаграфіі. Некалькі старых чорна-белых здымкаў са свайго архіва я выклаў тут palivac.narod.ru/photoalbum.html напiсаў Палівач 10.12.2002, 22:41 Малойца, Палівач. напiсаў Адам Глобус 10.12.2002, 23:14 Выпадкова прачытаў вось гэта www.russ.ru/journal/odna_8/98-07-24/orli Шмат новага даведаўся. Напрыклад, пра беларускага скульптара Азбура. Так, так, менавіта Азбура. Яшчэ пра азбуку Тарашкевіча. Пра самага вядомага беларуса.Якога? Шеремета. Ня памятаеце такога? Я таксама. Яшчэ, што "Гродно был единственной территорией, которая спокойно принимала европейское телевидение". Ага. Толькі цікава якое тэлебачаньне можна было глядзець на Калінінградчыне? Відаць чукоцкае. Карацей кажучы - чытайце. напiсаў Палівач 14.12.2002, 11:10 Паглядзела. А чаму б Літары не змяшчаць біяграфіі і здымкі сваіх сталых наведвальнікаў — Кардонскага, Палівача, Тэклі? Што думаеце, Хольц, Аліса? напiсала anna 14.12.2002, 14:53 Ганьне: А чаму-б тады не зьмясьціць тут наогул здымкі ЎСІХ наведвальнікаў. Так і паставіць патрабаваньне: бяз прысланага здымку не зарэгіструем. Цікава, а на колькі ў такім выпадку скарацілася-б ліста наведвальнікаў? напiсаў Раман Кардонскі 14.12.2002, 14:59 Раману Не думаю, што скароціцца. А што , ты хіба супраць? напiсала anna 14.12.2002, 15:10 Ганьне: Я толькі "за". Дый наогул цікава паглядзець у твар чалавека зь якім спрачаешся. Але мне здаецца што ні Аліса, ні Хольц міленькі з гэтым не пагодзяцца… напiсаў Раман Кардонскі 15.12.2002, 03:00 Ня бачу вялікага сэнсу. А ты хоць, Рамане, Ганьне даслаў свой jpeg-твар? напiсаў rydel 15.12.2002, 04:48 Даслаў, Уладзя, даслаў. Яна ім зараз сваіх суседзяў палохае, каб ня змушалі яе больш лесьвіцы мыць… напiсаў Раман Кардонскі 15.12.2002, 05:26 Яны і не прымушалі. Але зараз не мыю. З"явілася прыбірачка — мужчына, між іншым. Уладзіны здымкі бачылі ўсе, а Кардонскага да гэтай пары "блытаюць" з Дынькам. "Абы што" — самая папулярная галінка (595 паведамленняў). Хто павінен "прызнаць" Палівача, каб яго імя з"явілася ў левым слупку сярод пісьменнікаў? напiсала anna 15.12.2002, 07:40 Ганьне: Дык каб колькасьць напісанага аўтаматычна залічала ў пісьменьнікі, то ў нас тады столькі-б іх разьвялося… Але ў сэньсе Палівача поўнасьцю падтрымліваю, бо яму пісаць трэба. Гэта бачна ня толькі па гэтаму форуму, гэта бачна па сьвежаму, бяз стэрэатыпаў, ягонаму пагляду жа жыцьцё. напiсаў Раман Кардонскі 15.12.2002, 14:23 Рыдлю: Калі хочаш папалохаць сваіх калегаў на працы, а сучасныя немцы надта палахлівыя, магу прыслаць і табе. Калі робіш увялічаны партрэт, раздрукуеш на прынтары і павесіш над сваім працоўным месцам, то начальства за вярсту абыходзіць будзе… напiсаў Раман Кардонскі 15.12.2002, 14:26 Прачытаў. Дзякуй Ганна, дзякуй Раман за добрыя словы. Вашымі вуснамі ды мёд піць. Але спадзяюся знойдуцца і тыя, якія лыжку дзёгцю… Прапаную за тысячу постынгаў ставіць побач зь пісьменьнікамі, за дзьве тысячы разьмяшчаць фота на Літары, а за тры… а за тры даваць Вялеса. :) Калі ж сур'ёзна, то цікава, чаму ў спісе пісьменьнікаў няма Дубаўца, Міры Лукшы, Славы Ахроменка? А ёсьць тыя, якія і на Літары не паказваліся і твораў іхніх мы тут ня бачылі? напiсаў Палівач 15.12.2002, 20:19 Хіба гэта ўсё так важна, Палівач? Хто дзе чаго і па чом. Глупата. Ты во пішаш-пішаш і ня ведаеш — ці то лямку цягнеш, ці так бальдзееш. Правільна? А гэтыя чытаюць і ня ведаюць, што гэта — можа Чэхаў новы тамбоўскі ці проста так нейкі самавар сьцябаецца. Забаўная штука інтэрнэт. Як бы табе на рабоце стакан налівалі — для стымулу, праўда? Законна, не з-пад палы. А ты во і азадачаны — харашо табе ці ты гэта прыгон адрабляеш? Загадка. Купала не разгадаў, цяпер Палівала спакушаецца. Толькі Калевала ведае. У іх, блін, у фінаў, усё ясна. Гэта мы ніяк не зраземеем, ці то манна нам зь неба ўпала, ці птушка сярнула. Эх, судзьбіна наша нацыянальная… (галосіць). А гаўкнуць усё адно хочацца, скажы, Палівач? напiсаў don 15.12.2002, 22:28 600-ты: Сапраўды, Палівача даўно пара ў левы слупок, як я, здаецца, прапанаваў самым першым. напiсаў Маnn Kurt 15.12.2002, 22:28 Не-а, не паспеў 600-м. напiсаў Маnn Kurt 15.12.2002, 22:30 Гэта таму што ў цябе мяно нехарошае, ня наша, манкурт. Ты хоць і гусісься, а заўсёды ў апошнім радзе стаіш. Мо паспрабуй не гусіся? Абчалавечніся, сам сябе паслухай, тады й будзеш трапляць у пяцісотыя, а мо і ў шасьцісоты сядзеш. Пара б ужо — на піве. напiсаў don 15.12.2002, 22:35 Чаму не вашае мяно? Вашае, сабачае… Дон, Рыдаль, Манкурт, Мармон, Мухтар… напiсаў Чалавек 15.12.2002, 23:05 Ты, чалабрэк, Дона ня ў той шэраг залічыў. Дон — гэта Дунай, Дзьвіна, Дняпро… Мяно нашае. Астатнія тут ні пры чым. Скажу табе, але па вялікім сакрэце, што Дон — больш нашае, чым Чалавек. Поняў? Толькі нікому, алрайт? Далей — у кнігах глядзі. Там растлумачаць. напiсаў don 15.12.2002, 23:12 Rydel - рыдлёўка. Маё. Роднае. напiсаў rydel 16.12.2002, 01:21 Дзякуй і табе, МаннКурт. Я думаю, што сапраўды ня важна, у левым ты слупку ці зусім ня ў слупку. Галоўнае, што некаторыя прачыталі мае некаторыя думкі і некаторым з гэтых некаторых нешта спадабалася. А некаторым - не.:) Прабачце за жарты. напiсаў Палівач 16.12.2002, 10:34 Дону: Адукаванаму сабаку трэба выражацца "панятней". А то напісаў ты "ня ведаеш" і незразумела мне, хто ня ведае? Я? Ці ты? А мо, іншыя? Я-та дакладна, ведаю, чаму пішу-пішу. Прычыны розныя. І сьцябаюся, канешне - здараецца.Але больш з-за іншага пішу. І яшчэ. Лепш табе Задунаем называцца. Во гэта наша мяно. Калі хто ня ведае - Задунаем раней нашу Беседзь называлі. напiсаў Палівач 16.12.2002, 10:34 Палівачу Дзякуй за заўвагу што да сьпісу пісьменьнікаў. Спадар Дубавец сам папрасіў прыбраць ягонае прозьвішча. Спадар Ахроменка піша пад псеўданімам (і калі зарэгіструецца пад сваім імём ці папросіць нас пра гэта, мы абавязкова дададзім яго ў сьпіс). А перад Мірай Лукшай выбачаемся — тэхнічныя памылкі. Выправім у бліжэйшы час. напiсала alice 16.12.2002, 15:14 Ганне Мы ставім фатаздымкі і біяграфіі ўсіх літаратараў і карыстальнікаў Літары, якія нам гэта дасылаюць. Спадарыня Ганна, калі хочаце дапамагчы некаторым пісьменьнікам скласьці невялічкія тэксцікі пра іх саміх для Літары, будзем вельмі ўдзячныя. Можа быць, калі-небудзь сама дабяруся да гэтай справы, але зараз няма часу: чамусьці хочацца працаваць і весяліцца. напiсала alice 16.12.2002, 15:28 Хацеў гэты тэксьцік памясьціць на форуме "Як беларусы…", але памяшчаю тут: Далёкі ўжо чэрвень 93-га году. Цягніком “Калінінград – Масква” вяртаемся з бурштынавага краю дамоў. Застаецца ззаду летувіска-беларуская мяжа, мільгаюць за вакном заходнебеларускія краявіды. Прыгожа. Чарговая прычыгуначная вёска сканчваецца і пачынаецца поле, на якім капашацца абарыгены. Але стоп! Што такое? Я бачу як пад адхонам, побач з чыгункай зьзяе белая пляма. Вагон набліжаецца да плямы і я здагадваюся, што гэта… Гэта голы азадак абарыгена. Абарыген утульна разьмясьціўся на раскірэчанай дзеўчыне і па ягонаму азадку, пакалыхваючамуся ў такт колаў цягніка я разумею, чым яны займаюцца. Сэкс па-заходнебеларуску… …Аўтобус “Масква-Тула” пад’язджае да горада і на ўзбочыне каля дрэваў ізноў маячыць белая пляма. Я ўжо не зьдзіўляюся азадку – на гэты раз жаночаму. Туалет па-расейску… напiсаў Палівач 16.12.2002, 22:19 Даўно ўжо ня хочацца чытаць Васіля Быкава. Прачытаў некалі "У тумане" і пасьля гэтага ша! - як адрэзала. Нават калі чыталі яго творы на радыё "Свабода" я выключаў прыймач. Думаю, што прычынай гэтаму ёсьць не мастацкая каштоўнасьць, альбо некаштоўнасьць тэкстаў Быкава, а нейкая змрочнасьць, якой патыхае ад яго апошніх кніг.Таму відаць і старанюся іх, што так багата гэтае змрочнасьці было і ёсьць у жыцьці. Але, спадзяюся, прыйдзе такі момант, калі мне захочацца перачытаць Быкава.Надзеюся. напiсаў Палівач 17.12.2002, 21:35 Згаджаюся з табой, братка, бо мне, часамі, як Быкава чытаю проста завыць хочацца ад нейкай змрочнай тугі якая валам прэ ад ягоных кнігаў. А я-ж, хоць і бачыўся зь ім адзін толькі раз, гадоў дваццаць назад, ён здаўся вельмі аптымістычным чалавекам, здольным і пажартаваць, і чарку кульнуць, дый пятой прытопнуць. Што з намі робіць час… напiсаў Раман Кардонскі 17.12.2002, 22:09 Я б удакладніў - асабісты час. Гэта значыць, што старасьць, альбо хвароба, альбо нейкая трагедыя асабістага чалавека.Пры Хрушчове куды больш змрочныя часы былі, але той жа Быкаў не такі быў - бо быў маладым. напiсаў Палівач 17.12.2002, 22:20 Ты, тамбоўскі воўк, толькі Бесядзь нашу не чапай. напiсаў Бабкоў у гольфах 17.12.2002, 23:10 Чарку кульнуць — можа быць. Але нагой прытопнуць? Ты, Раман, яго з расейскім акторам Р.Быкавым не блытаеш? А я люблю сённяшнія быкаўскія прыпавесці больш, чым ранейшыя раманы. напiсала anna 18.12.2002, 04:52 Эні, "быкаўскія" з малой? напiсала anna 18.12.2002, 04:53 Ганьне: Ды не, ня блытаю. Мы-ж не пра тое, што падабаецца ці не. Быкаў - талент, але надта, як на мой густ, змрочны талент. А хочацца чагосьці аптымістычнага, бо прачытаўшы Быкава, часамі, зьяўляецца жаданьне біцца галавой у сьцяну ад адчаю. Магчыма на гэта Быкаў і разьлічвае. Ну добра, разаб'е мы, так званыя "сьвядомыя", сабе галовы, і… Ну якая карысьць ад гэтага будзе? напiсаў Раман Кардонскі 18.12.2002, 16:57 А Бабкоў у гольфах — гэта ціпа Бабкіна Надзея? А Бесядзь вось тут palivac.narod.ru/photo12.jpg Сам фатаграваў на мяжы РБ і РФ. напiсаў Палівач 18.12.2002, 22:09 палівач, выбачайце, але назва топіка падыходзіць… трымаю ў руках кніжачкі: греты чесновіцкой …мне пріснілся паріж… і дімы сорцева "остров це". на расейскай мове, дарагой паперы і вогуле з пантамі. чіста інфармацыя :-)) напiсала Tekla 19.12.2002, 01:44 эта-а… дзіма строцев )) стамілася ўжо )) напiсала Tekla 19.12.2002, 01:46 Раману А той факт, што ўсе памруць, — і Вы, і я, і нашы дзеці — не выклікае жадання "біцца галавой у сцяну"? напiсала anna 19.12.2002, 06:40 Ганьне: Дык гэта лёс, у сэньсе памерці, чакае кожнага. Дык тады, згодна з Вашай лёгікай, трэба як толькі з матчынай утробы выкараскаўся галавой у пятлю. Памром мы ўсе, гэта так? Але ў тым і загадка чалавечай натуры ў тым, што нават чалавек безнадзейна хворы на рак, працягвае нейкія пляны строіць, працягвае проста жыць, да чагосьці імкнуцца. Пры ўсёй маей вялізарнай павазе да спадара Васіля Быкава, але вось гэта змрочнасьць, гэты пэсымізм, гэтая намаляваная шэра-чорнымі колерамі будучыня больш за ўсіх лукашэнак, шэйманаў з замяталінымі адпіхваюць ад беларушчыны людзей. Хопіць можа ліць сьлёзы пра "страчаны лёс", пара ўжо гэты лёс, - які, як на маю думку, зусім не страчаны, - браць у свае рукі. напiсаў Раман Кардонскі 19.12.2002, 08:02 Ня далі мне сёньня папрацаваць.Сусед зьверху заліў маю лазенку і мне прыйшлося тэрмінова вяртацца дамоў. Але справа ня ў гэтым, ці, хутчэй, амаль ня ў гэтым. Ня дзеля таго пішу, каб паплакацца. Рэч у тым, што сусед, які ёсьць прафесарам пед.універсітэта, нават не папрасіў прабачэньня.Побытавая культура, як і культура наогул, праяўляецца ў дробязях. Выглядае, што бомж, што прафесар - розьніцы няма. Такая рэчаіснасьць. Праціўна. напiсаў Палівач 19.12.2002, 16:19 Палівачу: Затое на ўвесь сьвет крычаць пра нейкую там "расейскую духоўнасьць"… напiсаў Раман Кардонскі 19.12.2002, 17:19 Дарэчы, куды Mann Kurt зьнік. - www.livejournal.com/talkread.bml?journal - Яму канчатак павінны спадабацца. :)) напiсаў rydel 22.12.2002, 17:16 Тут я, побач, нясу сармацкую асвету шчырым крывічам. Берамя белых… напiсаў Маnn Kurt 22.12.2002, 18:01 Дарэчы, выйшла ў Расеі пародыя на "Гары Потэра" - называецца "Поры Гатэр і каменны філёзаф". Напісалі 2 беларусы. Спадар Глёбус, Ваашя кампанія? напiсаў Petroni 23.12.2002, 18:41 Чаму "дарэчы"? Хто такі Петроні? Што такое "Ваашя"? Чаму дэфіс замест працяжніка? На правільнае пытанне атрымаеш правільны адказ. Скажу шчыра, надакучылі дурбальскія пытанні. напiсаў 1 беларус 23.12.2002, 22:38 Наконт "Ваашя" — прасю пардону: як кажа Раман Кардонскі, у кожнага бываюць крывыя рукі. Мелася на ўвазе "Вашая". Наконт таго, хто такі Пэтроні… Я ж не пытаю, хто такі "адын беларус". Наконт "дарэчы"… Дык тут усё дарэчы — форум так называецца. напiсаў Petroni 24.12.2002, 15:10 Віншую вас з Божым Нараджэньнем. Усяго-усяго… напiсаў Палівач 24.12.2002, 20:07 Віншую ўсіх з Калядамі! Усяго найлепшага ўсім! напiсаў Раман Кардонскі 25.12.2002, 00:40 Калі жончын брат быў яшчэ маленькі, бацькі павезьлі яго на радзіму бацькі - на Кёнігсбергшчыну. На зялёным прускім лузе гарадскі хлопчык Сярожа ўпершыню пабачыў кароў. - Ой, папа! Сколько у коров пиписек! - радасна зьдзівіўся Сярожа, пабачыўшы гронкі цыцак. напiсаў Палівач 27.12.2002, 23:12 Зімна нешта на вуліцы. На Ражство вырашылі з жонкай прашыбнуцца па крамах. Едзем у маршрутцы №37. У салоне цёпла і ўтульна, а звонку мароз. Аж выходзіць ня хочыцца на сьцюжу. - Ну што, едзем да канца? - пытаюся ў супружніцы. - Сплюнь, - адказвае жонка. - ????? - гляджу я на яе. - Ты што, ня ведаеш, які канечны прыпынак у трыццаць сёмага маршрута? - Не, ня ведаю, - кажу я. - Могілкі. :) Сапраўды, ранавата. напiсаў Палівач 27.12.2002, 23:12 Цэлы год не заходзіў у мясцовыя кнігарні. Нарэшце, сёння збочыў са шляху і завітаў у самую вялікую. Ну што сказаць - паліцы ломяцца. Прыкмеціў, што значную колькасць складаюць беларускія кнігі.Ёсць дэтэктывы Чаргінца(ау! Раман Кардонскі), ёсць "Всемирная история" у -наццаці тамах, якую склалі, між іншым, Глобус з Бадаком і Харэўскі з Шайбаком(становіцца зразумелым, чаму у людзей заўжды часу не стае - историю пішуць на дваццаці тысячах старонак).Ёсць кулінарныя кнігі(ау! МаннКурт). Заўважыў сем тамоў украінскай кухні і сем старонак беларускай кухні (знайшоў у адной з кніжак). Прыходзіцца пагадзіцца з таварышам Лукашэнкам, што нешта вартае можна напісаць( і прачытаць) толькі па-расейску(ну ў крайнім выпадку па-ангельску). Бедныя прыхільнікі беларушчыны! Уявіў, як такі заходзіць у падобную кнігарню і адчувае сябе, у лепшым выпадку, маргіналам-вычварэнцам.Шкада.Людзі ўсё ж. напiсаў Палівач 28.12.2002, 14:47 Вовачка ў кнігарню схадзіў, якая радасць. Ну хоць раз на год, і тое дзякуй Богу. З Калядамі віншую і з наведваннем кнігарні. напiсаў Адам Глобус 28.12.2002, 17:19 Дзякуй, Палівач. Але знайшлася добрая душа прыслала мне дзьве кніжкі Чаргінца, абедзьве па-расейску. Я, вядома, удзячны, але хацеллася-б мець хоць штосьці яго па-беларуску. І не зьвяртай увагі на пад'ялдыкваньні. Той-жа Глёбус, калі-б не праца, гадамі-б кнігарні не адведваў-бы… напiсаў Раман Кардонскі 29.12.2002, 02:22 Рэальны выпадак, пра які распавёў сёння Батыр. Вяртаецца, значыць, гэты Батыр дамоў з працы на маршрутцы.За ім сядзіць маладая жанчына з сынам гадоў пяці. - Мама, купі банана! Мама, купі банана! - на ўвесь салон крычыць пяцігадовы смаркач-тэрарыст. Так працягваецца хвілінаў пяць. Нарэшце хлопчык замаўкае і пасажыры ўздыхаюць з палёгкай. Але, не тут было. - Мама, купі банана… а то я скажу тату, што ты смактала пісю ў дзядзі Пеці. У пасажыраў адвальваюцца сківіцы, а кіроўца ледзь утрымлівае руль. Маці хлопчыка не ведае куды дзець вочы. Пасажыр, які сядзіць побач з хлопчыкам, дастае дзесяць рублёў і дае малому: - На. Толькі не кажы тату нічога. На што адна з прысутных жанчын з'едліва пытае: - А ці не той самы Вы дзядзя Пеця?… Жыццё больш смешнае за анекдот. напiсаў Палівач 30.12.2002, 20:47 Гэта проста Тула, Палівач. Тула, а не жыцьцё. напiсаў don 30.12.2002, 21:11 А што Тула ? Што, месца жыхарства ў Вільні аўтаматычна ўзвышае кагосьці над (вымушаным) туляком ? Я пэўны час пражыў у Ташкенце, і была імавернасць, што там захрасну. То што з гэтага ? Нешта люццы, якія звацца, праяўляюць дзіўную, але відавочную пыху з нагоды сваёй уяўнай перавагі. Ці не тая ж гэта самая “перавага”, што ў прыгонных над панамі, неадукаваных над адукаванымі ? Адраджэньне-Жакерыя супраць Панскага Прыгнёту, га, Дон ? напiсаў Маnn Kurt 30.12.2002, 21:38 Дык акрамя пыхі больш нічога й не застаецца. Усё ўяўнае. напiсаў Navum 30.12.2002, 21:42 Да Батыра дайшло… напiсаў Анегдот 30.12.2002, 22:16 Я па размеркаванню ў 86 годзе мусіў ехаць у Ташкент на адзін з радыёзаводаў. Складзіся жыццё крыху інакш і мы, МаннКурт, маглі б там сустрэцца. напiсаў Палівач 30.12.2002, 22:18 Дык вы і сустрэліся, нарэшце, у сваім Ташкенце. Вярблюджая шапка і ты, палівачная машына з фільма "Я шагаю па Маскве". Вы як косьці продкаў, што з свае чужыны-магілы цягнеце ўсё ў труніну. Гэта як пярэстарак падлетку кажа: Нічога ў цябе ня выйдзе! Выйдзе, манкурты сранавы. Выйдзе. Але не пра вас. Таму вам у прадчуваньні і херова. Ну й каркайце, вераб'іныя. напiсаў don 30.12.2002, 22:25 "Выйдзе. Але не пра вас." Ты, Дон, як той Даніла-майстар з анекдота: " - Ну что, Данила-мастер, не выходит каменный цветок?" :) напiсаў Палівач 30.12.2002, 22:48 У мяне, Доне, магчыма, і не выйдзе, а ў вас, талякоўцаў, УЖО НЕ ВЫЙШЛА. Розніцу адчуваеш, майстра самаактуалізацыі ? Чуў, што Эўразьвяз ужо ўфундаваў Хосьпіс "Вырай" для Адраджэнцаў-алкаголікаў, з аддзеламі ў Вільні і ў Празе ? З усіх кранаў цячэ "крыжачок", пад кіраўніцтвам дасведчаных "зацейнікаў" ставяць Абедзьве Самадзейныя Лявоніхі, а ў бібліятэчках-покуцях на кожным паверсе - Стары Ўлас, Вінцук Адважны і Вацляў Лястоўскі. напiсаў Маnn Kurt 31.12.2002, 10:00 Цікава, але ўжо ня першы раз сабака Дубаўца штосьці абяцае, на штосьці намякае. Але дзе абяцанае? Пакуль акрамя ідыёцкай формулы, проста па Леніну, пра тры састаўныя часткі САПРАЎДНАЙ ЛІТАРАТУРЫ, нічога лепшага ня выйшла. А так хочацца, каб атрымалася, бо толькі тады й спыніцца "карканьне нашае вераб'інае" (с)Дон… напiсаў Раман Кардонскі 01.01.2003, 17:13 Ну, што ж, так як я выступаю тут у якасці касцей продкаў, што з свае чужыны-магілы цягнуць ўсё ў труніну(як кажа Дон) і ў сувязі з заканчэннем навагодне-сільвестровага карнавалу, скідваю маску і ўстаўляю свае рыфмаванкі з іншага форума.Папярэджваю, што ўсялякае падабенства з рэальнымі асобамі з'яўляецца выпадковым і т.д. і т.п. У маніторы не плявацца.Морду набіць можна і потым. Ну сказанула Яга. Пэргідролем. Рэчывам гэным саветы калолі. Зараз жа модныя нашы бляндынкі Сыплюць сабе "Бляндаран" пад хусьцінкі. Сыплюць з бляшанкі ад фірмы Шварцкопф У іншую тару хімпарашок, Гідрапірыта яшчэ дадаюць І на галовы ўсю гэтую муць. Але ж якія выходзяць паненкі! Пекныя, быццам Мірашнічэнка. Ох і люблю я такую красу! І ў ложку і па за, і, дажэ, в лесу. Хлопчык Сярожа сьніў супэр сон, Быццам бы мАча ён, а ня Дон. Вочы расплюшчыў Сяргей ад экстаза, Столькі мачЫ, што ня хопіць і таза. Хлопчык Сярожа сьніў дзіўны сон, Быццам бы мАча ён, а ня Дон. Быццам бы супэр, ёлкі, мужык, Па пысе налева і ўправа ўжык-жык. Вочы расплюшчыў Сярожа на золку, Бляха! Няма ні трусоў ні бэйсболкі. Дзевачка ў гольфах сядзела ў засадзе, З Глёбусам побач( ён тэж у атрадзе). Цэльную ночку на немцаў чакалі, Ад хвалявання кусты ўсе зас…. Бацька Лука наглытаўся экстазі. Днюе й начуе цяпер на ўнітазе. Выйшаў эфект нечаканы, аднака. Пуцін пургену падсунуў, ну бяка. Бабуся Пятруся сустрэла удачу, Бо згвалцілі ноччу ведзьму на дачы. Думалі дзеўку пярдоляць ў гародзе. А бабка і рада шчэнсьлівай нагодзе. Эдзік Тарлецкі сьніў страшны сон, Быццам на дзеўку залез раптам ён. Быццам засунуў… руку пад спадніцу, Мацае ейную, быццам, сініцу. Вочы расплюшчыў Эдзік у поце. Фу, адлягло. Побач сябар Валодзя. Данчык з Тарлецкім пад ручку гулялі, Бору Майсеева раптам спаткалі. Богдан з Барысам сьпявалі дуэтам. Эдзік няшчасны быў очань пры этам. Віталь Сямашка па Вільні гуляў. Раптам гэй-клюб гэны пан напаткаў. А ў гэным клюбе зямляк Маісеяў. І вось ідзе інтэрв'ю на Расею. - Вы, хто у ложку? - пытае Сямашка. - Я? Не манашка. Зусім не манашка. Бабуся Пятруся з мястэчка Плябанцы соліць гуркі з памідорамі ў банцы. Квасіць капусту ў дубовай кадушцы І б'е очань часта морду падружцы. Годзік казы — гэта вам не барана, Бабуся Пятруся ўстае очань рана. Соліць гуркі, потым вершыкі піша І ў ложак да хахаля — дзедушкі Грышы. А ў дзедушкі Грышы ўстае очань рана. Годзік казы — гэта вам не барана. Ды не гаруй ты, Анюта — ня нада. Знойдзем мы гэтага злобнага гада. Дустам ягоным накормім падлюку І сіліконам замочым мы суку. Бабуся Пятруся любіла сабак іх смажыла гэтак, іх смажыла так. І дзедушку Грышу бабуся любіла, Ды так, што па яйкі член адкусіла Бабуся Пятруся супчык варыла І ўнукаў карміла — па місцы на рыла. Грызла масольчыкі ўнучка Ірыша, - Дзякуй бабуся, смачны дзед Грыша Бабуся Пятруся па Менску хадзіла І неяк яна пад трамвай угадзіла. Назаўтра знайшлі невядомыя людзі На рэйках бабусіны пекныя грудзі. Грудзі прадалі заежжым кітайцам, Кажуць, што любяць яны іх са смальцам. Бабця ж нядоўга зусім гаравала штучныя цыцкі сабе ўсталявала. Хлопчык Сярожа еў очань многа. Мог ён за раз праглынуць насарога. Неяк у вёсцы сажраў ўсё бацьвіньне. Год галадалі вясковыя сьвіньні. Глёбус з Кардонскім ў гестапа гулялі, Ганну ў падвале яны катавалі. Выдралі поўсьць — усё цела баліць, Больш ёй ня прыйдзецца ногі галіць Вова Арлоў очань мошчны мужык, Ён у Гішпаніі быў быццам бык. Тарэадорамі дзеўкі за Вовам Бегаць па пляжы суткі гатовы. Аліса ў Ціраспаль чыгункай часала. Ня ела, ня спала — радзіму чакала. Дарэмна хадзілі бацькі па пэрону Выдзьмула ветрам Аліску з вагону. Рыдэль і Эсмі ў Альпах дурэлі, Вову Каткоўскага, раптам. сустрэлі. Селі пад ёлку, сьлівовіцы выпілі, І з радасьці Вову зубы ўсе выбілі. Зміцер Бартосік клёвы пацан, Носіць ў кішэні чорны наган. Дзеўкі пры відзе аб'ёмнай кішэні Гатовы цярпець любыя лішэнні. Котку павесіў, галку, сабачку, Мышку, карову, пеўня і качку. Потым суседскую дзевачку Кацю, А на дэсэрт сваіх маму і бацю. Глёбус з Кардонскім з ночы да ранку Пілі ў Ню-Ёрку за шклянкаю шклянку. Так налакаліся, блага ім стала, — Жыве Лукашэнка! — у бары гучала. Раз Алесь Аркуш паехаў да ляхаў, Думаў, што баб там навалам. Аж, бляха! Дудкі! На ўвесь Бялысток адна Міра. Але у Міры другія куміры. МаннКурт піў Паўланэра суткі. Марна чакалі ворагі — дудкі! Ім не пабачыць хуткай канчыны. Ёсць ў Беларусі шчэ з пузам мужчыны. Ох і дурэў я суткі адзін. вершыкаў крыўдных нашкрабаў тузін. Будзе мне больна, калі літаранцы Мяне рассэкрэцяць, такога зас…ца. напiсаў Палівач 03.01.2003, 17:47 Бу ты, браце, хоць бы маё прозьвішча выкінуў. Напісаў бы: Адам з Раманам гулялі ў гэстапа… Не так-бы крыўдна было-б. А зрэшты, як у тым анэкдоце, працягваейце палкоўнік… напiсаў Раман Кардонскі 03.01.2003, 18:16 Раман, заўвага прымаецца. Адам з Раманам гулялі ў гестапу. Дону ў піўніцы адрэзалі лапу. Морду набілі і хвост адтапталі. — Дзе партызаны? — ў яго ўсё пыталі.:) напiсаў Палівач 03.01.2003, 18:53 Манкурту: Глёбус аб напоях і не толькі: belgazeta.com/articl.shtml?num=20021230. напiсала nata 03.01.2003, 20:11 Манкурту Прачытаў у "Вострай браме" РС пра Коласаву НЗ. Чаму твае думкі агучваюць іншыя людзі? Цікава. напiсаў Палівач 04.01.2003, 18:21 Цытата з Дубаўцовай "Вострай брамы": "таму і няма ў прэзыдэнта ніякай ідэалёгіі, таму так за восем гадоў нічога й не прыдумалі, што застаўся, відаць, з маленства непераадолены комплекс грэблівасьці да сваёй уласнай мовы." Справа тут, паважаны спадар Дубавец, не ў грэблівасці, ці больш слушна, не столькі ў грэблівасці, як у прысутнасці комплексу непаўнацэннасці. Гэты комплекс прысутнічае практычна ў кожнага беларуса. Не толькі ў Лукашэнка. Мяне вельмі здзівіў у свой час закід "Нашай Свабоды" у бок Віці Лукашэнка, што, маўляў, дыпламат, а па-расейску размаўляе з жудасным беларускім акцэнтам. Гэта пішуць прасунутыя беларускія дэмжурналісты, у якіх такі ж комплекс другагатунковасці, як і ў іншых беларусаў.Хто вырашыў, што беларус па-расейску мусіць гаварыць без акцэнту? Хто дадумаўся да такога дэбілізму? Калі прыбалт па-расейску з акцэнтам, то гэта "так мило", калі паляк па-расейску з акцэнтам, то таксама "мило", а як беларус, то "Фі". Хворыя людзі. Амаль усе беларусы хворыя людзі. З гэтай жа оперы і фенамен Курэйчыка. Можа ён і геніяльны драматург — не ведаю, але справа не ў гэтым. Справа ў тым, што яго прызналі ў "сталіцы". Табакоў!Ооооо! А калі б не сказаў Табакоў "Оооо!", што б тады? Акторы, што гралі ў "Ускоренной помощи", сталі папулярнымі ў Беларусі толькі пасля паказу па ОРТ. — Масква прызнала, можна і нам. Пры гэтым мянты ў фільме ў беларускай форме, але ж паказваюць "российскую провинцию". Комплекс расейскай правінцыі — вось прычына, па якой мовы беларускай саромеюцца, нават тыя, хто валодае ёй і размаўляе. Не было б гэтага комплексу і размаўляў бы Лукашэнка па-беларуску лепш і за Дубаўца і за Пазняка.Прычым без усялякага акцэнту. З-за гэтага непераадоленага комплексу і сядзіць Беларусь там, дзе сядзіць — у поўнай дупе. напiсаў Палівач 04.01.2003, 20:43 Сумна прызнавацца, але ў шмат чым ты, браце, маеш рацыю. Але вось растлумач ты мне, дураку, а чаму гэта я ніякага комплексу не адчуваю? Наадварот ганаруся сваёй беларускасьцю. Нават амэрыканцы гэта заўважаюць… напiсаў Раман Кардонскі 04.01.2003, 21:58 Адчуваеш, Раман, адчуваеш.Не заўсёды і не ў любой сітуацыі, але адчуваеш. Скажам, у сям'і. Быць беларусам у Беларусі цяжэй, чым у Расеі, не кажучы ўжо пра Штаты.У Штатах гэта лёгка, але нядоўга. Усяго адно пакаленне і няма беларуса. напiсаў Палівач 04.01.2003, 22:13 А вось тут ты, браце, стрэліў у малако, бо я сваю дачку пачаў пакрыху прывучаць да такой справы як пераклады зь беларускай мовы на ангельскую. Ня мне, вядома, ёй мужыка падшукваць, і як у яе сям'і будзе, ня ведаю. Але ведаю, што ўжо зараз ёсьць карысьць ад яе ангельска-беларускай дзьвюхмоўнасьці. Мабыць я занадта абамэрыканізаваўся сам, бо ўсё меру на карыснасьць… напiсаў Раман Кардонскі 04.01.2003, 22:29 І комплексу ў мяне і ў Беларусі ня было. Прынамсі падчас апоняй вандроўкі ніхто не пачуў ад мяне й слова па-расейску. напiсаў Раман Кардонскі 04.01.2003, 22:30 Дай Бог, Раман. Дай Бог. напiсаў Палівач 04.01.2003, 22:36 Палівач: дзякуй за ўвагу. Гэта з майго дазволу – бо мы разам напісалі артыкул у Спадчыну пра дзядзькаву выправу ў Вільню, якім я спадзяюся падвесці вынікі абвешчанай крыху раней гульні. Папраўдзе кажучы, я жахліва стаміўся ад працы над гэтым «эксперыментальным» нумарам Спадчыны – яна цягнецца ўжо 10 месяцаў, і зараз вось праблема ў тым, што давялося мяняць чалавека, які вярстае і г.д. Карацей, адсутнасць рэдактарскага досведу даецца ў знакі. Калі нумар усё ж выйдзе (што для мяне справа рэшткаў гонару і годнасці), дык ён, здаецца, мусіць быць цікавым, але гэта мой позірк. Тэма нумару – «Прыватная ўласнасць», а героі большасці артыкулаў – быццам бы альтэрнатыва традыцыйным героям і тэмам шчырабеларускага ЛіМа. У мяне няма ўпэўненасці, што такі часопіс (а кажучы шырэй – такая беларушчына) запатрабаваныя ў наш постмадэрнісцка-адкытаінфармацыйнаграмадскі час. Аднак я мушы адправіць гэны message in a bottle, калі ўдасца. Дарэчы, форум “Абы пра што” цяжка грузіцца праз даўжыню. Мо варта зрабіць “Абы пра што-2” ? Дарэчы, ці не трывожны гэта сімптом, што самая цікавая для абмеркавання тэма – менавіта “Абы пра што” ? Гэта чыста беларуская ці агульначалавечая рыса ? напiсаў Маnn Kurt 05.01.2003, 13:34 Добра, посцім 660 паведамленне і пачынаем Абы пра што-2. Дарэчы, у мяне грузіцца нармальна. І навошта загружаць увесь форум, калі дастаткова 25-ці постаў? напiсаў Палівач 05.01.2003, 18:41 Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны.		навiны iнтэрвiю рэцэнзii тэорыя лiтаратура арганiзацыi выдавецтвы выданьнi пэрсаналii форум пра праект пошук транслятар дапамога [?] архiў клакоцкага blonde-attack глобус беларусi дасьледваньнi калекцыя лiтпрацэсiя лявонiха няшчырасьць пiнскi трыкатаж грэгерыя лiрыка хайку сучаснiкi полацкiя кронiкi глiняны вялес  Беларуская Палiчка  Pravapis.org  Навiны ТВЛ  Наша Нiва  Arche  Дзеяслоў  Фрагмэнты  Nihil  Калосьсе  Асацыяцыя Ўкраiнскiх пiсьменьнiкаў
			2002 © litara.net | iнфармацыя пра праект хостынг прадстаўлены ext|media