|
|
| Вiтаю, дружа! |  |
|
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
|
|
| |
…за апошнім буйком, заставаўся апошні буёк- адчай сярэдзіны лета, сярэдзіны жарсьцяў, плянаў, надзей…  напiсаў Mesidz 12.07.2002, 07:13
…а на пыльнай дарозе плакала кінутае дзіця. Маці яго памерла, а цёткі-нянькі пабеглі шукаць кавалераў. Пакуль плача дзіця — дуе вецер з Усходу, пакуль плача — не спазнаць нам нірваны. напiсала anna 12.07.2002, 10:54
…пачынаўся вецер з Усходу, і тады можна было пераходзіць раку ўброд, наагул гэта была рака сьмерці (ці сну) і нямногія здольныя перайсьці яе, але мы ішлі, туды, дзе сны разьлітыя ў паветры, у бязьмежжа, каб пачуць ўласны голас ці маўкліню. Туды, у цёмную ваду памяці. напiсаў Тацяна Сьлінка 12.07.2002, 14:29
…пачынаўся вецер з Усходу, і можна было пераходзць уброд раку сьмерці (ці сну), нямногія здольныя гэта зрабіць, але мы ішлі, туды, дзе сны разььлітыя ў паветры, каб пачуць свой голас ці маўклню. Туды, у цёмную ваду памяці, у бязьмежжа. напiсаў Тацяна Сьлінка 12.07.2002, 14:35
padzmuu viecier z Uschodu, i ja ucujau pach mangol-tatarskaha potu i tannaj harelki. напiсаў bielarecki 12.07.2002, 15:02
Кожнаму - па веры яго :) напiсаў Ігар Бабкоў 13.07.2002, 00:58
Кожнаму - па ягонай веры, і калі адзін можа перайсьці раку сьмерці (ці сну) ўброд, іншы ня здольны нават даплыць да першага буйка. А, можа, і рака гэтая - не рака, а зьмяшаны з гарэлкаю пот мангола-татараў, і вецер той - ня вецер, а цяжкі подых азіятаў, якія ці то імкнуцца на захад, ці проста бягуць сабе невядома куды, адзначаючы чарговую гадавіну "вялікай перамогі" альбо чарговую паразу ад зборнай Бэльгіі… напiсаў jaugen 13.07.2002, 12:31
Кіньце вы гэтыя песьні пра Ўсход. Вы геапалітычныя расклады пераводзіце ў маральную плашчызну. Маўляў, расейцы такія крыважэрныя, што сьпяць і думаюць, як высмактаць нашую кроў. Гэткі плач і стогн - доля кволых і бязвольных. Разбудзіў ты, Ігар, плакальшчыкаў. Насамрэч, ХХІ стагодзьдзе - век Усходу. Во й Алімпійскія гульні будуць у Кітаі. Таму й нірванізуе Ігар, што не за гарамі "будысцкае лета" - зь мінарэтамі, будысцкімі храмамі, кальянам, разынкамі і іншымі сухафруктамі… і пляцам Цяньмынь. напiсаў Алесь Аркуш 13.07.2002, 14:41
Аркуш, згарніся ў трубачку, і паглядзі на даёкую зорку праз тую трубачку… напiсаў Зорка 13.07.2002, 17:24
Іней яго схаваў. Ложак сцеле яму вятрыска. Кінутае дзіця. Гэта Басё, а не Бабкоў… напiсала anna 13.07.2002, 18:05
Сумуеце ад крыкаў малп? А плач дзіця на ветры, як вам? Зноў Басё. Кінутае дзіця — асацыіруецца з Будам. У Басё, канкрэтна, вобраз сімвалізуе паразу ўлады, якая прывяла да масавага збяднення. А ты спрабуеш нам расказаць пра хот-догі з сабачаціны, Алесь… напiсала anna 13.07.2002, 18:13
Ня трэба ўсходу, плііііз. Ну можа, апрача ніпонцаў. напiсаў rydel 13.07.2002, 18:27
А як слушна пісаць? Цянь-ань-мынь? Цянь-Ань-Мынь? Цянь Ань… Ганьне Мяса сабачае - асобна, а хот-догі - асобна. Ня блытай. напiсаў Алесь Аркуш 13.07.2002, 19:08
Рыдлю Пачытайце Гесэ пра падарожжа ў краіну Усходу… Можа тады вы зразумееце, што Расея - гэта проста тэрыторыя, ад якой крыху бліжэй да Кітая.:))) напiсаў Ігар Бабкоў 13.07.2002, 19:22
Аркуш, згарніся ў трубачку… Іншы узровень размовы, іншы ўзровень пачуцьцяў, іншая іншасьць… Аркуш тут аркуш, які можна згарнуць у трубачку, каб пасярод сонечнага дня глядзець на воблік зор халодных… напiсаў Зорка 14.07.2002, 14:50
Прыйшоў Аркуш ,ды ўсё сапсаваў напiсаў п-к Ржэўски 14.07.2002, 21:36
Таварышч Бабкоў (сармацкая народная) Таварышч Бабкоў – плён нашых ідэй, Плён нашых надзей і мар Ты сьмела паўстаў за шчасьце людзей, Ты нашым сымбалем стаў Таварышч Бабкоў, з табою народ, Ты бацька яго і сын Мы чуем цябе, мы верым у цябе Ведай – ты не адзін! Вядзі нас на Ўсход – там сонца ўстае, Мы станем раней яго сустракаць Ня трэба мячэй, ня трэба каней, Нам трэба спакойна СПАЦЬ. напiсаў sarmat 05.08.2002, 22:13
sarmat'у калі гэта Бабкоў стаў маёрам? напiсаў А. Мельнікаў 05.08.2002, 22:16
Сармату Я думаю Ваш страх перад Усходам - ад адчаю і несамадастатковасьці. Мне здаецца Вы блытаеце сарматызм з расізмам, з пошукамі барбара, які, як вядома, заўсёды жыве дзесьці там, "на усходзе". Насамрэч барбар заўсёды ў нас саміх. І мне сумна і балюча назіраць, як самыя глыбокія і істотныя (амаль сакральныя) для Беларусі плыні (нэапаганьства і сарматызм/ліцьвінства) паступова пераўтвараюцца ў цень ценю, у імітацыю Заходняга расізму (як яго апісалі Славой Жыжак і Эдвард Саід), у ідэалёгіі маленькіх сэктаў, якія абавязкова патрабуюць Іншага (варожага), каб паверыць, што яны насамрэч існуюць. Дайце сабе рады з Вашым уласным барбарам. Ня бойцесь яго. І, як параіў адзін французскі паэт, developper votre etrangete legitime. напiсаў Ігар Бабкоў 06.08.2002, 23:22
:)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) напiсаў sarmat 07.08.2002, 23:28
Няма словаў? напiсаў Ігар Бабкоў 07.08.2002, 23:39
Калі я ўсьпяваю, няма ні барбара, ні мяне. Наму Аміда Буцу напiсаў sarmat 09.08.2002, 00:11
Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. | |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
напiсаў 
