|
|
| Вiтаю, дружа! |  |
|
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
|
|
| | Інтэртэкст створаны: 17.02.2003, абноўлены: 20.03.2003 19:12, камэнтароў: 177 Разьмешчаны ў сеціве твор не становіцца ад гэтага фактам літаратуры…  напiсаў marmon 17.02.2003, 15:52
Сеціва — гэта бібліятэка. У бібліятэцы становяцца фактам слоўнікі, даведнікі і падручнікі, а таксама — зборнікі, гадавікі газэтаў і часопісаў, кніжныя выданьні. Але ня творы… напiсаў marmon 17.02.2003, 15:53
Слоўніку ці падручніку ня трэба ставаць фактам літаратуры, а трэба стаць фактам бібліятэкі. Навэле, эсэ, вершу немагчыма наўпрост стаць фактам бібліятэкі, трэба перш стаць фактам літаратуры… напiсаў marmon 17.02.2003, 15:54
Гюго або Сэлінджэр у сеціве чытаюцца з тым самым адчуваньнем тэкставай вартасьці-нявартасьці, што і форумныя гавэнды Кардонскага. напiсаў marmon 17.02.2003, 15:56
У сеціве творы — не для чытаньня, а для пошуку цытат… напiсаў marmon 17.02.2003, 15:57
Сеціва выціскае з кніжнае прасторы слоўнікі, энцыкляпэдыі і падручнікі. Але на творы гэта не распаўсюджваецца. Бо калі з інтэрнэту перадрукаваць у часопісе верш, эсэ ці апавяданьне, гэта будзе першапублікацыя… напiсаў marmon 17.02.2003, 15:58
Тут няма праблемы аўтарскага права або адэкватнага ўспрыманьня. Ёсьць праблема прасторы. Адна рэч — прастора кнігі, часопіса, газэты; і зусім іншая — прастора бібліятэкі… напiсаў marmon 17.02.2003, 16:01
Пра свой апублікаваны ў кнізе твор пісьменьнік кажа: ён больш не належыць мне. Але ў вачох чытача твор асацыюецца зь пісьменьнікам. Пры публікацыі ў сеціве прападае і гэтая апошняя залежнасьць. Твор, зьмешчаны ў інтэрнэце, які датуль не друкаванаўся на паперы, НЕ НАЛЕЖЫЦЬ НІКОМУ… напiсаў marmon 17.02.2003, 16:10
Гэта тычыцца і твораў, выказваньняў, словаў, якія ПІШУЦЦА ў сеціве… напiсаў marmon 17.02.2003, 16:11
Таму можна браць тэксты Мармона, і публікаваць пад якім заўгодна імём. напiсаў krambam 17.02.2003, 16:15
Альбо ўзяць "выбранае" з лкпшых базараў Літары, і надрукаваць вялікі раман, кшталту "Людзі ў інтэрнэце". напiсаў krambam 17.02.2003, 16:16
Альбо ўзяць "выбранае" з лепшых базараў Літары, і надрукаваць вялікі раман, кшталту "Людзі ў інтэрнэце". напiсаў krambam 17.02.2003, 16:17
Вы кажаце, што я бяз вашага ведама перадрукаваў у часопісе вашыя словы, напісаныя ў сеціве і падпісаныя вашым імем? Але вашае абурэньне беспадстаўнае. Бо вы — адпусьцілі свае словы ад сябе на цэлыя два лягічныя крокі, вы самі дазволілі ім быць нічыімі. А я — на цэлыя два крокі адкруціў лёгіку ў адваротным накірунку. Калі раней было: аўтар — кніга — бібліятэка, дык ціпер стала: бібліятэка — пэрсанаж — кніга. напiсаў marmon 17.02.2003, 16:19
Вы можаце ўсё, што заўгодна. Плата за гэта — ваша аўтарства. І маё таксама… напiсаў marmon 17.02.2003, 16:22
Але вы можаце значна меней менавіта як пэўная асоба, якой "ёсьць што сказаць" іншым. Бо вы — ужо ня вы. І вашыя ан-лайнавыя творы ніколі ня стануць фактам літаратуры. Калі, натуральна, вы не паспрабуеце зрабіць іх такімі на паперы. напiсаў marmon 17.02.2003, 16:27
Раман "Людзі ў інтэрнэце" (выбранае з базараў) будзе не пра людзей, таму ня будзе і раманам. Гэта, у найлепшым выпадку, будзе скопішча чыстых думак, чым мы з вамі ўсе тут і ёсьць. Як асобы, мы ўсе тут ніхто. Адсюль такая спакуса сказаць адно адному тое, чаго ў газэтнай палеміцы, а тым больш, у вочы не сказаў бы ніколі. напiсаў marmon 17.02.2003, 16:31
І што? Якая генэральная выснова? Давай он-лайн пісаць дзюдзік які-небудзь. Ці пра Дон-Жуана. напiсаў krambam 17.02.2003, 17:44
лепей — вершы пра Бабкова. напiсаў *** 17.02.2003, 17:57
krambam Давай пра Дон-Жуана. Але донжуанаў шмат: легендзе сем стагодзьдзяў. Якога абярэм? напiсаў буля 17.02.2003, 17:58
Можна пра аднаго віленскага. напiсаў krambam 17.02.2003, 18:03
Ну, давай, пачынай, бо нешта мне ён цьмяна ўяўляецца. напiсаў буля 17.02.2003, 18:05
Але, каб не "здаваць" рэальнага чалавека (мы ж не сУчасьнікі), перанясем дзею, напрыклад у Маладзечна. Зрэшты, буля — не мармон. напiсаў krambam 17.02.2003, 18:08
Будзем маляваць комікс у стылістыцы "мурзілка". Бо "Вайну і мір" он-лайн закалябесься пісаць — фармат ня той. напiсаў krambam 17.02.2003, 18:09
Ага! Жыў-быў у Маладэчне Дон-Жуан… напiсаў буля 17.02.2003, 18:11
Выкладчык музычнай школы нумар 158 Ёсіп Сымонавіч Картапельскі ад ранку быў не ў гуморы… напiсаў krambam 17.02.2003, 18:12
У яго не стаяў! напiсаў бамбуля 17.02.2003, 18:13
Не, Ёсіпа мучыла эрэкцыя: трывалая й працяглая, якой не замінала нават бязьмежная колькасьць гарэлкі, прынятай напярэдадні. Ёсіп закрахцеў, трэ рыхтавацца да лекцыі. напiсаў krambam 17.02.2003, 18:17
Што ж зь ім здарылася? Няўжо чарговая каханка заявіла, што 20 см. - гэта мала для поўнага шчасьця? напiсаў крам 17.02.2003, 18:17
Не, з рэаліямі зусім кепска. У Маладэчне столькі музычных школ не набярэцца. І потым у школах лекцыі не чытаюць. Дарэчы, а што ён выкладае ў музычнай школе? напiсаў бам 17.02.2003, 18:20
Ёсіп зірнуў на партрэт трэцяй — улюбёнай — жонкі. Сугляданьне для настаўніка ператварылася ў свайго кшталту мацыён, як і цыгарэта з кавай замест ранішняй гімнастыкі. Што ранак Ёсіп тры хвіліны ўзгадваў лепшыя эпізоды жыцьця з трэцяй жонкай, цяпер грамадзянкац ПАР. напiсаў krambam 17.02.2003, 18:23
Бам гэта ж комікс! напiсаў krambam 17.02.2003, 18:24
Дык што ён выкладае ў музычнай школе? напiсаў бам-бам 17.02.2003, 18:25
Тады я пас. Ня ўмею маляваць. напiсаў бамс 17.02.2003, 18:26
Перачытай зацемкі мармона й далучайся да пісАньня. А не, дык я пайшоў на піва. напiсаў krambam 17.02.2003, 18:26
крамбаму Добра табе! напiсала ODA 17.02.2003, 18:27
А лепш баявік: Труп міргаў невідушчымі вачыма. Сэрца ўжо спынілася, а мышцы працягвалі рухацца. Чалавек па мянушцы Таксафон ужо ня чуў, як сьвісталі кулі над ягонай голенай галавой… напiсаў krambam 17.02.2003, 18:31
А сапагі над яго галавой ня сьвясьцелі? напiсаў трах-бах 17.02.2003, 18:35
…Пісьменьніца адвярнулася ад кампутара. Яна цудоўна ўявіла сабе гэтую, калісьці любую, галаву. "Цешся, цешся сваім ня вартым мяне жыцьцём", — падумала пісьменьніца. Праз хвіліну зьявіўся радок: "Разрыўная куля зьнесла палову чэрапа Таксафону, усё цалкам ніжэй носа". напiсаў krambam 17.02.2003, 18:39
Ці яшчэ трылер: І тут Яніна заўважыла, што ў пакоі ёсьць нехта яшчэ. Сэрца застыла ў прадчуваньні нечага жахлівага. Зь цёмнага кутка да Яніны выйшаў Лесавік-Пачварнік і працягнуў да дзяўчыны свае страшныя лапы… напiсаў трах-жах 17.02.2003, 18:40
Ты яшчэ напішы, што ў папярэднім жыцьці лысая галава належыла опэрнаму дырыжору. напiсаў трах-бах 17.02.2003, 18:41
Яніна закрэчыла, але яе ніхто не пачуў… Ну і што Лесавік-Пачварнік павінен зь ёй зрабіць, бо мне фантазіі нестае? напiсаў трах-цібідох 17.02.2003, 18:45
І тут Яніна ўзгадала словы мармона: "Твор, зьмешчаны ў інтэрнэце, які датуль не друкаванаўся на паперы, НЕ НАЛЕЖЫЦЬ НІКОМУ…" І спыніла баяцца. напiсаў Лесавік-Пачварнік 17.02.2003, 18:57
Далей будзе казка. І працягнула Яніна да Лесавіка рукі, і абняла яго, бо адчула, што ў душы ён белы і пухнаты. І ператварыўся ён у казачнага прынца. напiсаў цібідох-цібідах 17.02.2003, 18:59
А на ранак Яніна прачнулася, і зразумела, што яна выкладчык музыкі, і яму трэба зьбірацца ў школу. напiсаў цібідах-цібідох 17.02.2003, 19:04
Узяў выкладчык музыкі сваю віялянчэль і пашоў на працу, дзе яго чакалі вучні зусім без музычнага слыху. "На што я трачу сваё жыцьцё!" - думаў настаўнік, ідучы па вуліцы. напiсаў бух 17.02.2003, 19:07
Выкладчык захацеў павесіцца, але сустрэў Таксафона… напiсаў бабах 17.02.2003, 19:09
Таксафон ішоў па вуліцы, матляючы решткамі галавы, якую яму адстрэлілі ў часе начной бойкі. напiсаў бух-бах 17.02.2003, 19:12
Мармону: Вашае выказываньне: "Разьмешчаны ў сеціве твор не становіцца ад гэтага фактам літаратуры…" здаецца мне дзіўным. Як і Вашае разуменьне бібліяртэкі. У бібліятэку людзі заходзяць ня толькі каб узяць сабе кнігу. Што гэта за кніга, факт-слоўнік, ці нефакт-твор нікога, акрамя Вас, не абыходзіць. Нават слова вымаўленае зыходзіць ад кагосьці. Гэты хтосьці мае на гэтае слова "аўтарскае" права, калі слова, вядома, арыгінальнае. А спалучэньне слоў ужо твор. Як і кожны будынак мае свайго архітэктара, гэтак і моўны, сецевы… твор мае свайго АЎТАРА. І яму належаць аўтарскія правы. А тое, што Вы пішаце гэта нейкі сецевы анарха-бандытызм. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:14
Раптам Таксафон знайшоў сябе дзесьці на Бостаншчыне. "Ты зь якой бібліятэкі?" — злавіла адзінае ацалелае вуха голас, падобны да голаса Кардонскага. напiсаў бляха 17.02.2003, 19:19
Не пасьпеўшы адказаць ён адчуў прафэсыйны ўдар па нырках. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:21
А Таксафон зьдзіўлена прамовіў: "Які ж ты Кардонскі, калі ты негар?!" напiсаў муха 17.02.2003, 19:24
- Ты, б…, адказываць будзеш, ці не? - зноў прагучаў знаёмы сіпаты голас і ён адчуў як яйцы прышчаміў кірзавы сапог 44-га разьмеру. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:24
Кардонскі зароў: "А-ёй, а-ёй!" А віртуальны жмурык рушыў у бліжэйшы бар. напiсаў бляха-муха 17.02.2003, 19:25
"Не, не Кардонскі, - падумаў Таксафон, - ён нават у Сеціве такія словы ня выкарыстоўвае. Мабыць гэта сам Мармон, па маю душу." напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:26
"Ага, пэўна беларускі літаратар завітаў", — падумалі бостанскія мурыны, калі заўважылі ў бары Таксафона. напiсаў муха-бляха 17.02.2003, 19:29
Які Кардонскі ў нас выхаваны! напiсаў б...ха-муха 17.02.2003, 19:29
"А дзе гэты бліжэйшы бар? - спытаў сам сябе Таксафон. - Трэба спытацца Кардонскага, той ведае, а Муху, - гадам буду!, - прышыбу, каб ня зудзеў." напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:29
А Кардонскі тым часам ціхенька заплакаў, і моўчкі паехаў у Нью-Ёрк. напiсаў вуха-бруха 17.02.2003, 19:30
- Жыве Беларусь! - раптам зараўлі мурыны ў бару. "Глядзі ты, як тут папрацаваў Кардонскі" - падумаў Таксафон. І толькі адчыніў рот каб штосьці сказаць… напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:32
Як адчуў на плячы чыюсьці руку. Рэзка крутануўшыся каб вызбваліцца Таксафон стаяў перад таўстым і няпрыгожым чалавекам. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:35
…Як зьявілася Яніна. "Яшчэ адзін беларускі ўпырхлік", — адразу ж напісала Літара. напiсаў бляха-ха 17.02.2003, 19:35
"Што за пачвара?" - падумаў Таксафон. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:36
Во, бляха, тут Кардонскага трэніруюць на пісьменьніка! напiсаў уражаны 17.02.2003, 19:36
Бон шанс! напiсаў Маладзечанскі стралок 17.02.2003, 19:37
- Кардонскі, - ветліва сказала пачвара. - А Вы, братка, мабыць, з тых хто спрабаваў незалежную сетку кнігагандлю арганізаваць, а зараз тут за азылем? напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:38
- Ды не, - разгублена адказаў Таксафон. - Пасланы літаранцамі каб на пісьменьніка цябе вышкаліць. А то ў нас дэтэктывы няма каму пісаць. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:41
- Дык за гэтую справу трэба выпіць, - сказаў Кардонскі й пацягнуў яго да стойкі бара. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:43
Пакуль нашы гэроі выпівалі й закусывалі жыцьцё на Літары йшло сваім чынам… напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:44
Давай, Кардонскі, тужся! Яшчэ крыху! Малойца! Давай-давай!… напiсаў сілна-моцна ўражаны 17.02.2003, 19:45
Спадарства! Мы прысутнічаем пры народзінах новага пісьменьніка - Рамана Кардонскага. То дапаможам яму, каб пупавіна раптоўна не заблыталася ці яшчэ якое гора ня здарылася. напiсаў А-ёй-а-ёй! 17.02.2003, 19:47
- Дзякуй, шчырае беларускае дзякуй, - са сьлязамі на вачах, казаў узрушаны Кардонскі. Такі клопат, такія высокія пачуцьці. Пра пупавіну нават успомнілі. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:51
Галоўнае, каб кішку ўпільнаваў. напiсаў Спачувач 17.02.2003, 19:52
А гэтым часам літаранцы наматвалі пупавіну нованароджанага пісьменьніка на ягонае-ж горла. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:53
Я Кардонскаму псэўданім прыдумаў — Каменны Цьвяточак. напiсаў Прыдумшчык 17.02.2003, 19:54
- Здохні гад, як ты нас дастаў! - літаранцы пачалі сьціскаць пупавіну на горле Кардонскага. - Здохні, кляты канкурэнт! напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:55
- Вы, што гады робіце?! - выйшаў з алькагольнага трансу Таксафон і, нядоўга думаючы, даў па вуху Глёбусу. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:57
Кардонскі, дык як, не выходзіць каменны цьвяточак? напiсаў Пытальнік 17.02.2003, 19:57
-Ну што, Даніла-майстар, не выходзіць Каменны Цьвяточак? - спытала Хазяйка Меднай гары. - Нне-е-е! - адказаў Даніла-майстар.:-) напiсаў Палівач 17.02.2003, 19:58
Той замест таго каб адказаць сеў да камутара каб даць здачы віруальна праз сваіх "сУчасьнікаў". напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 19:59
Кардонскі — міма двойчы. Даніла майстар сядзеў у прыбіральні. напiсаў Удакладняч 17.02.2003, 20:01
Якая прыбіральня на Ўрале?:) напiсаў Палівач 17.02.2003, 20:02
Горы. Толькі горы навокал… напiсаў Палівач 17.02.2003, 20:02
А ты, Кардонскі, па-мойму сядзіш у Данілы ўнутры. прынамсі, цяперака. напiсаў Мілая Ўсьмешка 17.02.2003, 20:02
- Хлопцы, вы што? - разгублена пытаўся Кардонскі, бачачы вакол сябе бойку, якая суправаджалася такімі характэрыстыкамі літаранцаў адзін аднаго, што вушы ў яго чырванелі ад сораму за белліт. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 20:03
Ладна, Палівач, можа, пазабаўляй публіку, пакуль Кардонскі ня ўцёк? На піва трэба йсьці. Наўперад удзячны. напiсаў псэўдонім 17.02.2003, 20:04
- Эх, якая дзеўка, - падумаў моцна падпіты Кардонскі, адчуваючы як сьведамасьць пачынае драбіцца, на яго ў Бостане, Данілу на Ўрале. Адчуваючы як душа й цела пацягнулася да Хазяйкі меднакй гары. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 20:07
А бойка кацілася сваім шляхам, хаця п'яных у дупель нашых гэрояў даўно ўжо ня было ў бары. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 20:08
Фіг вам усім.:) напiсаў Палівач 17.02.2003, 20:19
- адказаў хітры Палівач і выйшаў з бойкі. - Куды ты? - рашчаравана спытаўся Мармон. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 20:23
- Абрыдлі Вы мне ўсе, - адказаў Палівач і выйшаў за дзьверы. напiсаў Раман Кардонскі 17.02.2003, 20:25
Разьмешчаны ў сеціве твор не становіцца ад гэтага фактам літаратуры… Слоўніку ці падручніку ня трэба ставаць фактам літаратуры, а трэба стаць фактам бібліятэкі. Навэле, эсэ, вершу немагчыма наўпрост стаць фактам бібліятэкі, трэба перш стаць фактам літаратуры… А цяперака так: Разьмешчаны ў кнізе, часопісе ці газэце твор не становіцца ад гэтага фактам літаратуры… Ну і… Ты сябе тут апраўдаць паспрабаваў. Ня выйшла. Бо форма паплыла, касьцяк хруснуў, хрыбетнік пераламіўся. Ты думаеш, можна ўзяць чужое і прадаць за сваё? Сьмяротны грэх! Бяры. Твой вабар. Фактам літаратуры становіцца твор. А слоўная дрысня, абракадабрычны тэкст, пустабрэхнае рыфмаплётства фактам літаратуры не становіцца, хоць ты яго на пергаменьце залатымі літарамі напішы. Кніга знаходзіць свае творы, як і творы знаходзяць сваю кнігу. Твор, літаратурны ў тым ліку, можа жыць у нэце, можа ў кнізе, можа ў рамцы на сьцяне вісець. Гэта прапаганда патрабуе рэгляментаванасьці і адэкватнасьці, гостаў і нарматываў, а твору і творцу патрэбны свабода і воля. напiсаў Адам Глобус 18.02.2003, 00:23
Вакол сядзелі дзяўчаты: Ода, Анна, Алеся Ж., Ужо ня дзевачка і Чытачка АРХЭ. Усе яны пачырванелі і паглядзелі на Рамана, ці здолее даць належны адказ. Раман маўчаў. Ужо ня дзевачка падцягнула гольф на левай назе. Раман глянуў на гольф, і думка заіскрылася ў галаве, закруцілася на языку… Яна гатовая была выйсці з Кардонскай галавы, але нешта перашкаджала… /Працяг будзе/ напiсаў Чытачка АРХЭ 18.02.2003, 23:45
Устаўная сківіца!!! напiсаў Стаматолаг без дыплому 18.02.2003, 23:46
У беларускай літаратуры трэба адрозьніваць ФАКТ і ЗЬЯВУ. Калі зьява пазнаецца праз эстэтычныя якасьці, дык факт — праз факт публікацыі твора ў кнізе, часопісе, газэце. Гэта праблізна тое самае, што кваліфікацыя пісьменьніка празь ягонае членства ў СП. Калі літаратар, хой сабе ён стаў зьявай літаратуры, не зьяўляецца членам СП, ён ня можа быць прызнаны пісьменьнікам. Калі ён прынцыпова не ўступіў у СП, але пры тым дасягнуў пэўных эстэтычных посьпехаў, яго прымуць у пісьменьнікі пасьля ягонае сьмерці, калі ня будзе каму пярэчыць, а эспэшная грамада зь лёгкасьцю праігнаруе ягоную волю (як "дурасьць" ці нешта падобнае). напiсаў marmon 04.03.2003, 10:15
Але я не пра тое. Сьцьвердзіўшы, што твор у сеціве — гэта яшчэ ня факт літаратуры, я хацеў гаварыць пра зьяву, пра эстэтыку. Калі інтэрнэт не стварае фактаў, дык ён яшчэ й нівэлюе зьявы. Пытаньне ў тым, ці гэта спэцыфіка нашага ўспрыняцьця вершаў і прозы з манітору, ці гэткая нівэліроўка закладзеная ў самой прыродзе электроннага сеціва? напiсаў marmon 04.03.2003, 10:16
Мае назіраньні дазваляюць сьцьвярджаць, што калі перанесены на "Палічку" твор-зьява прыдатны толькі для цытаваньня або для якіх даведачных патрэбаў, дык твор, перанесены зь сеціва, дзе пісаўся ў анлайнавым рэжыме, на паперу, нясе ў сабе выразныя прыкметы эстэтычных мутацыяў. Адчуўшы гэта, я падумаў, што анлайнавы фармат або ў прынцыпе непрыдатны для паўставаньня ў ім літаратурных зьяваў, або гэта толькі пытаньне часу і эстэтычныя мутацыі, пра якія я казаў, стануцца ў будучыні ня рысамі гэтых анлайнавых практыкаваньняў, але рысамі нашага з вамі ўспрыманьня літаратуры, у тым ліку і старое клясыкі. напiсаў marmon 04.03.2003, 10:17
Такая пэрспэктыва ня можа цешыць з гледзішча лінейнага разьвіцьця літаратуразнаўчае думкі шляхам пакаленных пераацэнак. Дапускаю, што мы маем справу з чарговым "інфраструктурным" захапленьнем, якімі ў свой час былі радыё або тэлевізія. Праўда, сеціва мае татальны характар… напiсаў marmon 04.03.2003, 10:18
Пра ПЭН і СП ты проста фігню сказаў. Пра ПЭН не сказаў? Бо сам уступіў. З кім не бывае. Вось яны сапраўды існуюць паралельна з літаратураю, што не скажаш пра НЭТ. Слухаць музыку па тэлефоне незручна, як глядзець кіно нафаршыраванае рэкламаю гадка глядзець па ТБ. Хто спрачаецца… Чытаць романы ў НЭЦЕ ніхто не будзе, а вершык і верш, жарцік і аповяд, показку і казку чаму не прачытаць? Аўтарскі варыянт, аўтарскі чарнавік з'яўляецца на тваім працоўным стале, цікава… А падгледжаная-падслуханая размова-перапіска цікавых табе закаханых людзей нават захапляе. напiсаў Тутэйшы 04.03.2003, 12:08
Пісаць у сеціве, тое ж, што пісаць на плоце. Толькі плоты бываюць без гаспадара, а ў сайтоў гаспадары абавязкова ёсьць. Хоча — сьцярэ, хоча — пакіне твой тэкст. напiсаў krambam 04.03.2003, 17:47
Здаецца ў футурыстаў пачатку ХХ-га стагодзьдзя была ідэя пісаць вершы, і расклейваць на слупах — каб да народу даходзіла. Сеціва — гэта й ёсьць тыя слупы. Ці можа стацца верш на слупе-плоце фактам і зьявай літаратуры? напiсаў krambam 04.03.2003, 17:57
Калі міма пройдзе крытык, забалдзее, напіша рэцэнзію, апублікуе ў часопісе, то станецца. А калі пакіне побач на плоце, то, пэўна, не. напiсаў krambam 04.03.2003, 17:59
"слоўная дрысня, абракадабрычны тэкст, пустабрэхнае рыфмаплётства фактам літаратуры не становіцца" Не становіцца ЗЬЯВАЙ, а ФАКТАМ становіцца: "Шматтомная дрысьня". "хоць ты яго на пергаменьце залатымі літарамі напішы". Можа стацца фактам выяўленчага мастацтва. Вунь Вішнёў кніжку выдаў — вельмі цікава аформленая. напiсаў krambam 04.03.2003, 18:13
Адзін рэдактар мне сказаў: "Калі будзе апраўданьне, я нават слова Х@Й на першай паласе вялікімі літарамі зьмяшчу". напiсаў krambam 04.03.2003, 18:17
Конкурс "Гліняны Посьцінг" напiсаў Сецявік 04.03.2003, 18:19
Калі міма пройдзе крытык Ну і ішлі б міма. Не-е, зачапіцца трэба. А інакш, які ты крытык? Толькі на вашую крытынічную думку пісакам хочацца плюнуць, і яны пілююць. Адзін рэдактар мне сказаў Адзін рэдактар, адзін чалавек, адзін гармон, адзін мармон… Лабуда. Можа стацца фактам выяўленчага мастацтва Тут зусім не твая тэрыторыя. Рэдактара, крытыкам, журналістам патрэбна мусіць апраўданне, справаздачы розныя, улікі пралікаў, пралікі выгодаў. Пісакам гэта пофіг. Хачу напішу Х@Й ГІТЛЕР, а захачу напішу ГУЙ ГІТЛЕР. Во як. напiсаў Тутэйшы 04.03.2003, 19:10
Рэзва! напiсаў krambam 04.03.2003, 19:14
"Рэдактара, крытыкам, журналістам патрэбна мусіць апраўданне" Яны апраўданьне не шукаюь, яны яго ствараюць, прыдумляюць, калі хочаш. "Тут зусім не твая тэрыторыя". Чыя? Пушкіна? Алеся? На плоце й маляваць можна, пісаць-та можна "з рысункамі". Ці можа стацца кампутарны малюнак у інтэрнэце творам фактам-зьявай мастацтва? А мьюзік? Усё — мая тэрыторыя. напiсаў krambam 04.03.2003, 19:17
І канчай ты свае наезды на СП, ну неактуальна гэта, не 1987 год у нас. Прыкарытнікі, прыкарытнікі… Няма карыта. 15 гадоў пра адно і тое ж. Задзяўбло. Саюз журналюгаў лепшы? Іх там колькі 2? 3? Якое дачынене мае саюз дызайнераў да дызайну? Ніякага. Як і саюз журналістаў да журналістыкі. Як АН РБ да літаратуры. Але ўсе робяць выгляд, што маюць дачыненне, што ад іх залежыць лёс літаратуры і мастацтва, дызайну і свабоды слова. Наіў. напiсаў Тутэйшы 04.03.2003, 19:23
Усё — мая тэрыторыя. Запазычана ў мяне, а таму добра. напiсаў Тутэйшы 04.03.2003, 19:25
Я не пазычаў. Дзе ёсьць? напiсаў krambam 04.03.2003, 19:28
"І канчай ты свае наезды на СП" Зь кім гаворыш? напiсаў krambam 04.03.2003, 19:29
Яны апраўданьне не шукаюЦь, яны яго ствараюць, прыдумляюць, калі хочаш. Дзеля сябе і прыдумляюць. У тым і соль, што дзеля сябе, і баяцца ў гэтым прызнацца. Пісакі смялейшыя, як мастакі, як музыкі. Яны крочаць паперадзе рэвалюцый. А гэтыя мастацтвазнаі, музыкашведы з літаратурацытавальнікамі паўзуць за імі, і гавораць: " Мы з заду, бо мы разумныя!" А яны проста ў задніцы. напiсаў Тутэйшы 04.03.2003, 19:32
Я не пазычаў. Дзе ёсьць? Заўтра знайду, зноску зраблю і каментар. Спрэчка была з Юрэвічам ці Навумам. Ён спрабаваў сказаць "мой форум", нешта такое. Зь кім гаворыш? З сабою, як кожны нармальны карыстальнік нэту. напiсаў Тутэйшы 04.03.2003, 19:36
"Запазычана ў мяне, а таму добра". У каго ў цябе? У сеціве няма "ў мяне". напiсаў Тамтэйшы 04.03.2003, 20:43
А дзеля каго прыдумляць? Дзеля каго пішуць вершы, маршы й песьні з аповесьцямі? напiсаў krambam 04.03.2003, 20:48
У аднаго гаспадара аднаго беларускага бібліятэчнага сайту адзін гаўнюк стырыў тэкст, і паставіў на свой ціпа бібліятэчны сайт. Што значыць стырыў? Ну, той, гаспадар, папрацаваў, а засранец зкапіяваў, і скарыстаў. Я пытаюся, а што рабіць? А гаспадар кажа: "Толькі адзінае — знайсьці і ў рыла даць". напiсаў Паўсюдны 04.03.2003, 22:27
У аднаго гаспадара аднаго беларускага бібліятэчнага сайту адзін гаўнюк стырыў тэкст Так можна дэтэктыў пачынаць. Адразу два невядомых Хероя. Пытанне 1: дзе гаспадар бярэ тэксты? 2: хто яму дазваляе браць тыя тэксты ў аўтараў? Чаму яму можна браць, а іншым нельга? Хрэновы пачатак атрымаўся. Пачнем інакш… Адзін злодзей даў другому злодзею ў рыла. Зноў кепства. Два прапагандыста беларускай літаратуры навыперадкі яе прапагандуюць і нават з-за гэтага сварацца. Цікава напiсаў Ledu 04.03.2003, 22:51
У сеціве няма "ў мяне". Ёсць. Быкаў і ў сеціве Быкаў. Дубавец — Дубавец. Дубавец можа быць яшчэ кімсці, калі сам захоча, але Быкавым Васілём Уладзіміравічам з творам "Знак бяды" ён быць не можа, ён застаецца Дубаўцом з нататкаю "Вайна гэта бяда". У нэце, як ў свеце, кожны са сваёй бядой. напiсаў Ledu 04.03.2003, 22:57
Ledu Ja dau persanalna svoj tekst persanalna Haspadaru. I ja persanalna byu aburany. Ja persanalna xacieu by bachyc spasylku na sajt Haspadara. Paniau? напiсаў Pausiudny 05.03.2003, 20:58
Ну, той, гаспадар, папрацаваў, а засранец зкапіяваў, і скарыстаў. Выходзіць абодва папрацавалі. Ja persanalna xacieu by bachyc spasylku na sajt Haspadara. Хацець нешкодна. Хаці. І разбярыся сам з сабою. Спачатку ты пішаш — гаспадар папрацаваў, потым — я даў. Спачатку — у рыла, потым — хачу спасылку. Paniau? Не, такіх я не разумею. З такімі хаценнямі ты паўсюдным ніколі не станеш, бо сам супраць свайго распаўсюджвання і выступаеш. напiсаў Ledu 06.03.2003, 11:41
Ну, той, гаспадар, папрацаваў, а засранец зкапіяваў, і скарыстаў. Выходзіць: абодва папрацавалі. Ja persanalna xacieu by bachyc spasylku na sajt Haspadara. Хаці. І разбярыся сам з сабою. Спачатку ты пішаш — гаспадар папрацаваў, потым — я даў. Спачатку — у рыла, потым — хачу спасылку. Paniau? Не, такіх я не разумею. З такімі хаценнямі ты паўсюдным ніколі не станеш, бо сам супраць свайго распаўсюджвання і выступаеш. напiсаў Ledu 06.03.2003, 11:42
Бывае й так. Хаціш, як лепей і памыляешся. напiсаў Ledu 06.03.2003, 11:44
Добрымі памненьнямі збрукаваная дарога ў … напiсаў Speer 06.03.2003, 14:29
…дарога ў Вільню. напiсаў С 06.03.2003, 16:39
…З Полацку. напiсаў S 06.03.2003, 17:55
Вось два спосабы абыходжаньня з тэкстам: трансьляцыя і фіксацыя. Кніга фіксуе тэкст. Сеціва, якое цяпер адносяць да электронных мэдыяў, — трансьлюе яго. Падобна як маглі б трансьляваць радыё або тэлевізія. Чаму б мне ў тэлеэкране не пісаць на дошцы квадратнымі літарамі свае імпрэсіі, а вам — не фіксаваць усё гэта на відак? Але ж так ня робіцца. Чаму? Таму што тэлевізія — гэта іншы жанр, які мае свае апрычоныя сродкі мастацкага тварэньня, а значыць, ня мае ніякае патрэбы падмяняць сабою друк. Тэлевізія сваімі сродкамі выдатна дапаўняе энцыкляпэдыі, даведнікі і падручнікі. Але тэлевізія ня робіць вершы ці апавяданьні фактам літаратуры. Яна можа толькі інтэрпрэтаваць іх у сваім жанры. напiсаў marmon 07.03.2003, 13:13
Інтэрнэт, як і тэлевізія, таксама мае свае апрычоныя сродкі — выяўленчыя, відэа- і аўдыёмагчымасьці, што могуць падтрымліваць літаратурны пэрфоманс, але самі сабою ня робяць твор фактам літаратуры. Дадатковы тэкстуальны сродак, які дае нам сеціва, гэта — гіпэртэкст, магчымасьць бясконцае колькасьці спасылак і пераадрасацыяў. Гэта сапраўды рэвалюцыйная функцыя ў жанры энцыкляпэдыяў, падручнікаў і навуковых прац. Можна дапускаць таксама стварэньне гіпэртэкстуальных літаратурных твораў. Але гэта будзе толькі дапаўненьне да прыгожага пісьменства, аснову якога па-ранейшаму складаюць верш і апавяданьне, зафіксаваныя на паперы. напiсаў marmon 07.03.2003, 13:13
Падобным чынам на працягу эпохаў прыгожае пісьменства папаўнялася драматургіяй, радыёп'есамі, кінасцэнарамі. Але гэта заўсёды былі "прамежкавыя" жанры, якія неадступна адсылалі нас да тэатру, радыё і кіно, бо па прыродзе сваёй — неаддзельныя ад іх. Тое самае і з творамі, пісанымі ў сеціве. Надрукаваныя на паперы, яны заўсёды будуць адсылаць нас да сеціва, дзе рэалізуюцца ўва ўсёй паўнаце выкананьня — з флэш- і гіпэртэкстуальнымі эфэктамі. Што да "проста" вершаў і апавяданьняў, пісаных у сеціве, дык яны — такая самая літаратура, як тыя вершы й апавяданьні, якія я пісаў бы квадратнымі літарамі на дошцы ў тэлеэкране, а вы — фіксавалі б усё гэта на свой відак. напiсаў marmon 07.03.2003, 13:14
Хто з літаратараў не любіць паперу? Гамэр. Сакрат. Вялікія сляпыя, вялікія аўтары песняў. Для іх відак, і нэт, і ТБ асабліва не перашкаджаюць. Яны складаюць сваю песню без уліку яе далейшай графічнай матэрыялізацыі. Паэт складае верш не для паперы, не для нэту. Мастак піша карціну не для выставы і грошай. Музыка грае на дудачцы не дзеля каровы ці авечкі. Таму варта разглядаць нэт і кнігу, як аднолькава атдаленыя рэчы ад уласна творчасці. Можна адаптаваць тэкст для нэта, а можна аформіць яго ў кнігу. У нэт дзешавей, у кнігу даражэй. У нэце тэксты для бяднейшых, у кнігарнях тэксты для больш заможных. Як і фільмы, па ТБ з рэкламаю для галоты, на касетах для сярэдняга спажыўца і ўжо без памперсаў і пракладак. У нэце выйгралі літаратары-графікі, а прайгралі літаратары-песняры. У свой час, са з'яўленнем радыё, счаслівая карта выпала гукапісцам, а жывапісцы чакалі тэлебачання. напiсаў Тутэйшы 07.03.2003, 14:18
А момант рэклямы? Адна справа — выставіць фрагмэнт у якасьці анонса. Іншая рэч, скласьці часопіс цалкам з тэкстаў, што ўжо вісяць у інтэрнэце. напiсаў krambam 07.03.2003, 14:36
"У нэце тэксты для бяднейшых, у кнігарнях тэксты для больш заможных". У нас такая сытуацыя будзе ня хутка. Колькі каштуе гадзіна нэту адносна кошту кнігі? Колькі тых кніг, і колькі часопісаў? Вунь Кардонскі й у нэце чытае, і выпісвае сабе ў ЗША тое, што прачытаў. напiсаў Дзядзя Вася 07.03.2003, 15:01
"У Беларусі няма такіх гумарыстаў, артыстаў, палітыкаў ці іншых публічных асобаў, мова якіх гучэла б ярка і запамінальна. Апроч аднога чалавека. Тое, што афарызм прымушае думаць, зрабіла яго самым папулярным літаратурным жанрам, які выкарыстоўваюць палітыкі. І чым больш харызматычны палітык, тым больш у яго афарызмаў. Чэрчыль… Мао… Лукашэнка". Вось прыклад памылкі, якую зрабіў журналіст Дубавец. На места Пісьменніка ён уплішчыў Палітыка. Журналіст, тым і адрозніваецца ад літаратара, што, з лёгкім сэрцам, падмяняе каштоўнасці. Маментальнае ён спрабуе выдаць за манументальнае, таннае спрабуе загнаць як дарагое. Залепы і каламбуры, ён называе афарызмамі. Журналіст ёсць журналіст, сягонне адно скажу, а заўтра — другое. Быў Машэраў, быў Слюнкоў, былі Паўлаў і Дземянцей… Ну не Сакраты яны, запішаш ты за імі ці не запішаш, літаратурай гэтыя занатоўкі не стануць. За кім запісваць? Ведаю, а не скажу! Бо калі палітыкі з журналістамі даведваюцца пра літаратара, узнікае келіх з цыкутаю. напiсаў Тутэйшы 07.03.2003, 15:53
Дзядзя, колькі ты кніжак набыў за апошні год? А колькі ў нэце прачытаў? напiсаў Цётка 07.03.2003, 15:56
Я ў нэце кніжкі не чытаю. Апрача адной — Алесі Ж. Па-першае, мне шкада вочы (і так ужо мінус пяць). Па другое, я люблю чытаць на канапе. Па-трэцяе, я так гадаваўся — з кніжкай. А 200 старонак на пррынтары друкаваць я не зьбіраюся. Для мяне праблемы няма. напiсаў Дзядзя Вася 07.03.2003, 16:12
Як разумею, ты за год не купіў ніводнай кнігі. напiсаў Цётка 07.03.2003, 16:20
Я рэгулярна заходжу ў букінст. Я купіў кніжку Бартосіка — з аўтографам. А ў асноўным дораць кніжкі. Ведаюць — люблю пачытаць. Асабліва ўслых і нарасьпеў. А часам пад акампанімэнт. напiсаў Дзядзя Вася 07.03.2003, 16:24
Ledu, S & C Nous ne tenons en nostre main Le temps futur du lendermain La vie n'a pais… напiсаў Speer 08.03.2003, 14:16
Ком тужур ожурд'юі нуз аллон дан ля нюі. напiсаў Комтужур 12.03.2003, 14:11
Ва ўмовах Нэту ўжо не зьявяцца тамы перапіскі Маркса з Каўцкім, ці дзеячоў БНР. Хіба, самі іх апублікуюць. напiсаў Шарыкаў 12.03.2003, 16:15
Цяпер — практыка. напiсаў marmon 12.03.2003, 18:38
Натуральна, цікава было б спраўдзіць маю эмпірыку практыкай. Ня ведаю толькі, ці магчыма гэта на Litarы, зрэшты, дастаткова будзе выкласьці прынцып, а скарыстаецца ім хто ці не — пакуль што ня так і істотна. напiсаў marmon 12.03.2003, 18:38
Ці можна ў сеціве напісаць літаратурны твор і што гэта магло б быць (што нешта фармальна адрознае ад традыцыйнага пісаньня — у гэтым я ўжо паспрабаваў вас пераканаць)? напiсаў marmon 12.03.2003, 18:38
Ідэя такая. Сёньняшнія форумы на Litara.net (ці нейкай падобнай старонцы) структурна (а таму і зьместава) мала адрозьніваюцца ад форумаў Tut.by ды іншых падобных. Гэта гульня бяз правіл. Не згадаю ніводнай "дыскусіі" зь якім-кольвек пазытыўным вынікам. Мабыць, кожны слухае толькі сябе. Між тым, літаратура ва ўсіх сваіх жанрах — гэта заўсёды гульня па правілах, няхай сабе для кожнага новага твору — новых, але заяўленых аўтарам. Таму і літаратурныя форумы маглі б будавацца ў адпаведнасьці з канонамі літаратуры, а не стыхіі сеціва. напiсаў marmon 12.03.2003, 18:39
Структура форумаў магла б выглядаць наступным чынам. Кожная галінка ствараецца пэўным аўтарам з пэўнымі мэтамі, гэтаксама як распачатае апавяданьне ці артыкул. Гэта значыць, і афармляецца яна, як кніга ці артыкул — як пэўны твор: Аўтар. Назва. Скажам, мой форум назваўся б: "Мармон. Інтэртэкст". Гэта першая важная прапанова. Далей, калі аўтар пазначаны, ён мусіць мець і поўную аўтарскую свабоду. Гэта значыць, ён — гаспадар галінкі, які адсочвае, ці разьвіваецца пастаўленая ім напачатку задача. Ён мусіць мець магчымасьць вычышчаць сваю галінку ад усяго, што яму здаецца непатрэбным, ня ў тэму і г.д., а таксама рэдагаваць яе так, каб яна фармавалася ва ўяўнае цэлае. У выніку кожны форум — гэта і будзе пэўная думка, задача, ідэя ў разьвіцьці. напiсаў marmon 12.03.2003, 18:39
Аўтар — поўны гаспадар, чые магчымасьці на галінцы і чыя адказнасьць за яе — ні з кім не падзеленыя. напiсаў marmon 12.03.2003, 18:40
У прынцыпе ніхто ня будзе нічым абмежаваны. Кожны можа завесьці сваю аўтарскую галінку. Затое замест пары соцень перабранак мы атрымаем пару дзясяткаў арганізаваных дыскусійных тэкстаў, а то й мастацкіх твораў, змадэраваных аўтарамі. Каб "чыста пабрахацца" адзін з адным, можна выпусьціць пару і на Tut.by ці дзе заўгодна, дзе не стаяць спэцыфічныя задачы. Што да маёй прапановы, дык падобная структура вырашыла б праблему дачыненьняў літаратурнай творчасьці і сеціва нашмат раней, чым эмпірычныя пошукі або аб'ектыўнае стыхійнае разьвіцьцё. Ня маю сумневу, што гадоў праз… мы да гэтага дойдзем. Хоць можам і раней. напiсаў marmon 12.03.2003, 18:40
Мармон /Аўтар — поўны гаспадар, чые магчымасьці на галінцы і чыя адказнасьць за яе — ні з кім не падзеленыя/ Не бывае так, Мармон, каб аўтар быў ПОЎНЫМ гаспадаром. Ні ў рэале ні ў віртуале.Ты ж разумны мэн. Мармон /літаратурныя форумы маглі б будавацца ў адпаведнасьці з канонамі літаратуры, а не стыхіі сеціва/ Дык яны і будуюцца. Прыглядзіся. "Сучаснікі","Хронікі Полаччыны" "Абы пра што"… напiсаў Мармур 12.03.2003, 20:13
Канкрэтная прапанова. Я за. Янук з Алісай, апытаньнем, ці аўтарскай воляй? Хто ўладальнік дыску, на якім зьяўляюцца постынгі. Што гаворыць ціпаагульнапрынятая этыка? Ці не рызыкнуць-праэкспэрэмэнтаваць? Міні-рэвалюцыйнуць? Можна форум пакінуць як ёсьць, а завесьці яшчэ й Новафорум. напiсаў krambam 12.03.2003, 20:19
Мармур /Не бывае так, Мармон, каб аўтар быў ПОЎНЫМ гаспадаром./ Нібыта філязоўстваньне? Завёў бы сваю галінку на тэму што ёсьць ПЛЎНЫМ, а дзядзьку? Гэта ж клясна. напiсаў krambam 12.03.2003, 20:21
Ага і ўсім паролі разаслаць. Вось рэдактура будзе дык рэдактура. Вар'ятня адпачывае. напiсаў Мармур 12.03.2003, 20:22
Ня ведаю, што такое ПЛЎНЫМ і клясна. Ведаю ПОЎНЫМ і класна. Але класнага ў гэтым нічога не бачу. напiсаў Мармур 12.03.2003, 20:24
І не дзядзьку я, а цётку…люблю. напiсаў Мармур 12.03.2003, 20:25
Ціпа, разумны… Засяраньне словамі галінкі. Пра тое й вядзецца. напiсаў крамбам 12.03.2003, 20:50
Ага, ціпа. напiсаў Мармур 12.03.2003, 21:10
Каб "чыста пабрахацца" адзін з адным, можна выпусьціць пару і на Tut.by ці дзе заўгодна, дзе не стаяць спэцыфічныя задачы. Мармон, а якія задачы ў Літары? Спецыфічныя. напiсаў S.Lem 12.03.2003, 21:34
/"Мармон. Інтэртэкст"./ /Аўтар — поўны гаспадар, чые магчымасьці на галінцы і чыя адказнасьць за яе — ні з кім не падзеленыя./ У цяперашняй сытуацыі тэхналёгія наступная. Ты бярэш гэты форум, чысьціш яго як хочаш, і вешаеш пад назвай Інтэртэкст-2. Апрача цябе туды хто-небудзь піша. Ты рэдагуеш, і вешаеш Інтэртэкст-3. І так па меры накапленьня. напiсаў РАЦЫЯналізатар 13.03.2003, 15:40
Мармону: Пры ўсей маерй да Вас павазе, дазволю сабе не пагадзіцца з Вашым меркаваньнем. Форум, на мой погляд, гэта веча народнае. Кожны выказывае, часамі недарюэчна, сваю думку. На мой погляд сачыць за завілінамі дыскусіі цікавей, чымсьці калі зьбярэцца вузкае кола адзнадумцаў, страшна далёкіх ад народу, й пачне разважаць на тэму: "Як нам рэарганізаваць…" З майго шматгадовага ўдзелу ў форумах вынес просты выснаў, што ніякага практычнага выніку з дыскусіі ня бывае, за такім рэдкім выключэньнем, што яно толькі пацьверджвае гэта правіла. Калі справа йдзе пра штосьці практычнае то гаворка адразу пераносіцца ў прыват. А задачы спэцыфічныя Літары за год існаваньня, на мой погляд, так і не акрэсьліліся. Але лепш спытаць Алісу наконт таго наколькі вынік адпавядае задумцы Літары… напiсаў Раман Кардонскі 13.03.2003, 16:28
Можа будзем без паліваньня адзін аднаго брудам, спардар Кардонскі? Я разумею‚ што кожны аднаго сябе лічыць "геніям"‚ а рэшту літаратараў бездарнасьцямі. Ну магчыма больш-менш талеруе сябраў адной зь ім творчай суполкі. Але ці варта‚ схаваўшыся за псэўдонімы‚ так напінацца‚ каб паліваць адзін аднаго? Ці сталі-б Вы паўтараць гэта не схаваўшыся за нікамі? Я ня пісьменьнік‚ ня літаратар‚ наогул асоба ня творчая‚ як мне здаецца‚ але‚ часамі‚ глядзець на паводзіны вас‚ людзей творчых‚ проста не маю сілаў. Прабачце‚ накіпела… напiсаў МармоНІК 13.03.2003, 16:42
Тэхнічна такі форум можна стварыць. Я думаю, што, калі ёсьць патрэба, то мы так и зробім, як толькі Янук знойдзе час. Дзякуй вам за ідэі. Зараз буду пісаць для яго ТЗ. напiсала alice 13.03.2003, 16:43
Слухай Мармонік, а навошта ты зьвяртаешся да мяне МАІМ-ЖА посьцінгам? А зараз прывядзі прыклад дзе я кагосьці брудам паліваў. Я чакаю… напiсаў Раман Кардонскі 13.03.2003, 16:46
Які ты сур'ёзны, Раман. Ну ніяк ня хочаш гумар разумець. :_))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))0 напiсаў МармоНІК 13.03.2003, 16:55
Гумар у цябе нейкі спэцыфічны. Ты то сам яго разумееш? напiсаў Раман Кардонскі 13.03.2003, 17:00
Не заўсёды. напiсаў МармоНІК 13.03.2003, 17:09
Дык можа вернемся да тэмы гутаркі? напiсаў Раман Кардонскі 13.03.2003, 17:27
Мармону: Ён мусіць мець магчымасьць вычышчаць сваю галінку ад усяго, што яму здаецца непатрэбным, ня ў тэму і г.д., а таксама рэдагаваць яе так, каб яна фармавалася ва ўяўнае цэлае… Ты сказаў. Рукі рэдактарскія свярбяць. Разумею. Дык качні сабе тэксты, адрэдагуй і выстаў. Ты ж ужо так і зрабіў у "Дзеяслове". Аўтар — поўны гаспадар, чые магчымасьці на галінцы і чыя адказнасьць за яе — ні з кім не падзеленыя… Ты сказаў. Зрабі свой сайт. Будзь на ім Гаспадаром. Ты ж так і рабіў на "Край.орг". Не атрымалася? Не запрацавала,бо нэт збудаваны і будуецца на дадаванні, а не на адыманні, як прапануеш ты. Ты робіш спробы зачысціць Літару, як зачысціліся НН і АРХЭ. Зачыстка прывядзе да падыхання. Ведаеш, а я шчыра парадаваўся, калі подох АРХЭ-СКАРЫНА. Калі прааналізаваць гэтае крытыканскае выданне, якое паразітавала на целе беларускай культуры, дык стане відовочнай твая памылка з адыманнем. Матэматыка, брат, ляжыць у аснове віртуальнай рэальнасці. + ці - ? Вось пытанне. напiсаў О 13.03.2003, 17:27
Толькі не падумайце, што мы зьнішчым існуючыя форумы ў іх сёньняшней форме. напiсала alice 13.03.2003, 17:49
Аліса, як прыклад прапаную гэты форум аддаць Мармону. Надзяліць яго мадэратарскімі правамі. А потым мы ўсе паглядзім, што з гэтага атрымаецца. Калі й сапраўды штосьці путане атрымаерцца, дык можна тады практыку пашырыць. напiсаў Раман Кардонскі 13.03.2003, 20:57
У сеціве ўсё — сіюмінутнае. Тут няма часу, адлегласьці, аб'ёму. Таму тут хутчэй убачыш уласнае глупства, але ня здолееш ацаніць постаць іншага. У сеціве не ствараюцца постаці. напiсаў marmon 20.03.2003, 08:30
Вось Глёбус — рысоўшчык, хуліган і задзірака, з аднаго боку, і — яркая постаць свайго часу, а гэта значыць, той, кім узбагачаецца культура і кім яна хораша выглядае навонкі. Добра зроблены тэлефільм пра яго стаў бы рэклямаю Беларусі. Я бачыў такія фільмы пра ягоных раўналеткаў-паэтаў — немцаў, палякаў, літоўцаў. І мне празь іх падабаліся іхныя краіны і культуры, а ў выніку — падабалася жыцьцё. Тое, што згаданыя немцы, палякі і літоўцы ў жыцьці — самыя сапраўдныя гаўнюкі — засталося за кадрам. Бо разумная культура пакідае за кадрам усё, што яе не стварае, а разбурае, усё, што не працуе на яе імідж. напiсаў marmon 20.03.2003, 08:31
Сеціва — наадварот — высьвечвае ўсё сіюмінутнае, лішняе, пустаканфліктнае, а ў выніку — разбуральнае для культуры. Беручыся ствараць у сеціве постаці Караткевіча або Разанава, Арлова ці Глёбуса, мы атрымліваем аднамерныя, вартыя жалю праекцыі, а то нават і проста зводзім асобу творцы ў кропку. Бо няма адлегласьці, дыстанцыі паміж табой і Паэтам, таму зьяўляецца адчуваньне, што і розьніцы ніякай няма. напiсаў marmon 20.03.2003, 08:32
Тут Акадэмія Мастацтваў і базар-вакзал — два ў адным. І кожны "мінак" спакушаецца заявіць, што Міро — бяздарны мазюка, што Паэзія — пусты занятак, а Купала — ніякі ня геній (ну дакажыце мне ягоную геніяльнасьць, чым ён такі ўжо вялікі і большы, скажам, за Аркуша, га?). У інтэрнэце разбураецца культура. Гэта так, прынамсі, у дачыненьні да беларускага сеціва, якое сёньня прэвалюе ў нас над культурай Кнігі й імкнецца падмяніць яе сабою. напiсаў marmon 20.03.2003, 08:33
Інтэрнэт — служка, абслуга, лёкай, які мусіць адчыняць дзьверы Прыгожаму Пісьменству. Ён існуе для Кнігі, а не яна для яго. Калі ж яны мяняюцца ролямі, тады Акадэмія Мастацтваў ператвараецца ў базар-вакзал. напiсаў marmon 20.03.2003, 08:33
Ёсьць адмысловае вызначэньне празаічных жанраў. Апавяданьне пішацца за адзін прысест. Аповесьць — за адзін прысест, расьцягнуты ў часе. Гэта значыць, "аўра" застаецца тая самая, калі творца, скажам, на тыдзень ізалюецца ад зьнешняга сьвету і іншых заняткаў. Раман пішацца за шмат прысестаў. У сеціве немагчыма напісаць ні апавяданьне, ні аповесьць, ні раман. Бо on-line ня ведае часу, які можна было б вылічваць адным прысестам ці — адным расьцягнутым, ці — многімі. Тут усё адбываецца "ў гэты момант". Можа таму сеціва так любіць хайку — самы сіюмінутны жанр. напiсаў marmon 20.03.2003, 08:34
Мармону: Глёбус, бязумоўна, яркая постаць, але надта, прабачце, няпрыемны ад яго пах. Згаджаюся я і з Вашым вызначэньнем таго, што ня ўсякі літаратурны твор зьмешчаны ў Сеціве становіцца зьявай у беларускай літаратуры. Але згадзіціся й Вы, што далёка ня кожны твор надрукаваны на паперы становіцца такой зьявай. Мне здаецца, што калі параўнаць колькасьць "хітаў" якога-небудзь твора на "Беларускай Палічцы" і параўнаць з накладамі гэтай-жа кнігі, то параўнаньне будзе не на карысьць папяровай кнігі. А з тым, што трэба прапагандаваць нашых пісьменьнікаў трэба й перадачы пра іх ствараць трэба, дык з гэтым хто, у здаровым розуме, спрачацца будзе? Але, - папраўце мяне калі я памыляюся, - не надта Вы іх, беларускіх пісьменьнікаў рэклямавалі ў бытнасьць рэдактарам НН. Няўжо апрача Глёбуса ня было больш нікога? Няўжо такой няўрадлівай сталася нашая "літаратурная ніва"? напiсаў Раман Кардонскі 20.03.2003, 16:47
І дзе гэта ты, мент насаты, мяне нюхаў? напiсаў Адам Глобус 20.03.2003, 17:45
Я ня думаю, што Глёбус ня мыецца ці неяк надзвычайна патнее каб сьмярдзець. Хіба толькі шкарпэткі да вечара могуць скіснуць ці, калі ён паліць, з роту можа несьці вэнджаным лёгкім. Бізнэсовец мусіць быць чыстым, з дарагім парфумам: гэта частка ягонае працы. Іначай хто з шашком будзе працаваць? Глёбус - бізнэсовец. Ад яго пахне, хутчэй за ўсё, нечым кшталту "Йошы" ад Йошы Ямамота, прынамсі я б яму гэтую марку рэкамэндаваў. напiсаў Заякот 20.03.2003, 19:00
Дык ты-ж і ня сьвецішся як лямпачка, але-ж піша-ж Мармон: яркая постаць. Дзякуй Богу, што не зьзяючая. Гэтакі й пах, ад цябе, як і сьвятло… напiсаў Раман Кардонскі 20.03.2003, 19:12
Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. | |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
