| Вiтаю, дружа! |
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
|
Дык зробім жа Знак Крыжа: у імя Айца, і Сына, і Духа Святога ! Палівачу Хіба Караткевіч селянін? Быў савецкім атэістам. Ну і што? Карткевіч і Кунцэвіча маляваў здраднікам і патрашыцелем магілаў. Гэта ніколькі не памяншае яго заслугаў і ролі ў бел.ліце. Вы ўвес час блытаецеся ў маральным, гуманістычным, палтычным, сацыяльным Мы ж не разглядаем Караткевіча як хрысьціянскага мэсіянэра, або проста верніка. Ягонае права было: верыць або ня верыць. Гэткае ж права маеце і вы. Ці за гэта трэба паліць на кастрах? Караткевіч быў (і ёсьцека!!!) не толькі савецкім атэістам, ён быў, і застаецца, і застанецца (як і абяцаў) глыбока савецкім ува ўсім. Каб лепш зразумець ягоны ўнутраны свет, тржба прачытаць “Амон Ра” Пелевіна. Але, вядома, ён быў Вельмі Вялікім Савецкім Беларусом – ягоны маштаб робіць яго Прадцечам Цмочанькі. Выхоўваць наступныя пакаленні ў Духу Караткевіча – прыкладна тое ж, што бінтаваць кітайскім дзяўчынкам ногі. І тое, і другое, забяспечвае своеасаблівую этнакультуралягічную пераемнасць. Вельмі рэкамендую тым, хто мае лішніх дачок. Аркуш:"Хіба Караткевіч селянін?" Усе беларусы - сяляне. Хіба Вы ня ведалі?:) "Вы ўвес час блытаецеся ў маральным, гуманістычным, палтычным, сацыяльным…" Бывае, што і блытаюся. Я ж ня ўсёведаючы апостал беладраджэньня. "Мы ж не разглядаем Караткевіча як хрысьціянскага мэсіянэра" Вы разглядаеце Караткевіча, як беларускага мэсію, беларускага мэсіянэра. Але ягонае мэсіянэрства і мэсіянства ўбогае. Караткевіча можна пачытаць гадоў у 15. Але заставацца на гэтым узроўні ўсё жыцьцё? Ня трэба рабіць з Караткевіча бога. Ён быў савецкім пісьменьнікам. Простым савецкім пісьменьнікам Дзіўна, але верш "На Беларусі Бог жыве" спяваюць на пратэстанцкіх багаслужэннях. А разважанні наконт хрысціянства і вобраз ксяндза Жыховіча ў "Чорным замку Альшанскім"?! А Вам, спадары, не падаецца, што Караткевіч, які, вядома ж не быў анёлам, крылаў не меў, быў проста чалавекам свайго часу Для мяне Караткевіч - найбольш актуальны Вобраз Ворага. Г.зн. калі трэба ўявіць нешта канцэнтраванае, у чым засяродзілася ўсё найбольш асабіста варожае, усё з чым найбольш катэгарычна нязгодны. На кім грунтуецца Ўся Цяперашняя Шчырасьцічка Вегетаціўнянькая. Для мяне ён чалавек, які прыдумаў Сённяшні Дзень (Сурка), як Катоўскі ў Пелевіна ў Чапаеве і Пустаце. Ці вялікі ён сябар Шчыраму Беларускаму Люду, хай люд сам разбіраецца. А мне - асабісты вораг. Во, а для мяне твой Пялевін вораг (у сэнсе чужы), бо засьмячвае глузды беларускаму чытачу рознай пустатой і шкоднымі прыдумкамі. Справа ў тым, што грамадзтва вельмі марудна разьвіваецца (асабліва беларускае), ніякага скачка ў 80-90-х не магло быць (паслухайце, што кажуць бабкі сёньня ў беларускай вёсцы). Мог прыйсьці толька вось такі Манкурт, які нішчыць усё беларускае (у тым ліку савецкае). Перамога магла адбыцца пры ўмове, што ўладу ў свае рукі ўзялі б нацкамы (такія як Бураўкін і інш.) Масква на гэта дала б згоду, (так бы мовіць пераемнасьць). Вось тады і адбыўся б літоўскі варыянт. Кебіч быў слабы і ня меў шырокай падтрымкі. Белнацкамы аказаліся не гатовыя змагацца за ўладу. А дэмакраты не разумелі гэтага прагматызму. Караткевіч таксама быў тым мастком у беларускую будучыню. Ды й ёсьць зараз. Бо праз яго да разуменьня Беларусі прыйшлі тысячы людзей. "Бо праз яго да разуменьня Беларусі прыйшлі тысячы людзей." Караткевіч дапамагае зразумець якой ня мусіць быць Беларусь і якім ня мусіць быць беларус. “Во, а для мяне твой Пялевін вораг (у сэнсе чужы), бо засьмячвае глузды беларускаму чытачу рознай пустатой і шкоднымі прыдумкамі.” Аркуш вызначыць што “шкодна для глуздаў беларускіх чытачоў”! Ну проcта “інжынэр беларускіх дyш”, бля. ..Для мяне Караткевіч - найбольш актуальны Вобраз Ворага Вы можаце мець свае ўласныя ідыёсінкразіі, толькі не трэ іх распаўсюджваць на астатніх, не ўсім яны цікавыя. тым больш у такім расціражыраваным выглядзе. адзін раз сказалі, і хопіць. не ўсім цікавы Караткевіч, не ўсе яго ведаюць, а Манкуртам дык яшчэ меней хто цікавіцца. Шчыраму У нас у краіне ніводная інстытуцыя не будуе Беларусь, а ўлада яе руйнуе. Апошнае спадзяваньне на грамадзтва, дакладней на шчырых, сьвядомых беларусаў, якія, спадзяюся, неўзабаве пранікнуцца думкаю - што Беларусь гэтае тое, што яны зрабілі і робяць, а ня тое, што ім прынесьлі і кінулі пад ногі - карыстайцеся. У нашай сытуацыі (агрэсыўнага ціску з усіх бакоў) мусім увесьці мараторый на любых Пялевіных. Будуй Беларусь у сабе і вакол і яна паўстане! Мусім так сказаць сабе. Адносна беларускай літаратуры. Гэта занядбаны, дзікі сад. Насамрэч там можна адшукаць усё - на любы густ. Ну калі вы ўжо зусім ня можаце без чужаніцы (у вас ломка), дык чытайце пераклады дзядзькі Васіля. Прыстойны выбар - Гесэ, Ніцшэ, Томас Ман Уласна я нядаўна адкрыў для сябе прытчы Янкі Сіпакова. Чытаў іх і раней (кніга прытчаў "Тыя, што ідуць"). Але во перачытаў і зьдзівіўся, як яны за мінулы час набрынялі новымі сэнсамі, алюзыямі, дакладнымі прадказаньнямі і нават партрэтамі. Ці гэта ня ёсьць адзнака добрай літаратуры? Зрабі і ты для сябе такое адкрыцьцё. Падужэй у сваім вачох. Apкушу Да ў цябе з дaхам не лады, дyжы ты наш адкрывальнік. Вашы “шчырыя і свядомыя” так шчыльна зaканапацілі сябе ў ceкты-шчыліны, штo пазбaвілі самі сябе шанцу не толькі “будаваць Беларусь”, але і адэквaтна разумець навакольнае. Ім камфортна ў лабірынтах Лaстоўcкaга, там дзе лёxі і парахня. Свядомыя не будуюць дамы, не пpацуюць на БЕЛАЗЕ, БТЗ, БМЗ, не п’юць дарaгія віны ў pэcтаранах i танныя пaд калгaснымі шaтамі, не прызначаюць стрэлкі, не здымаюць жанчын на вуліцах мeгaполісаў і аграгарадкоў, іх няма сярод мініcтраў, мянтоў, рабацяг, братвы. Cвядомыя жывуць сярод чужых людзeй у чужой краіне. I кожны з гэтых драбязговых лірнікаў пeндрыцца на нацыянальнага прарока. Хвaроба Cёмуха як перакладчык - яшчэ горшы выпадак, чым Караткевіч як ідэёлаг нацыі. Усё гэта няўдалыя сутаргавыя спробы андрафагаў інтэгравацца ў шумерскую цывілізацыю. Усё, гэтая гульня скончаная. Amen Я выбачаюся за тое, што залез у гутарку. Проста мушу задаць пытаньне Аркушу прачытаўшы гэтую ягоную заяву: "Адносна беларускай літаратуры. Гэта занядбаны, дзікі сад. Насамрэч там можна адшукаць усё - на любы густ." Вось і пытаньне: Я даўно шукаю ў беларускай літаратуры творы альтэрнатыўнай гісторыі, баявікі, баявую, эпічную, гераічную і дэтэктыўную фантастыку. Ужо галінкі бясплодныя парвалі ўсю вопратку, але нічога не знаходжу. У галаве зьяўляецца крамольная думка: можа таго, што я шукаю тут і няма? Усё, гэтая гульня скончаная. Amen напiсаў Маnn Kurt 07.12.2005, 22:02 Згода. Пераклады Сёмухі гэта пaсадка на цягнік Брэст-Літoўcкай чыгyнкі, які з’ехаў 100 гoд таму. І метад шчыpaс(ь)цю патыхае: ціпa знаўца сапраўды нарoднае.. >У нашай сытуацыі (агрэсыўнага ціску з усіх бакоў) мусім увесьці мараторый на любых Пялевіных.< БЛЯНДЫНКА , ПЯЛЕВІН І ПРАКТЫЧНАЕ ТЭЗЭЕЗНАЎСТВА Кагадзе адна паненка агаломшыла пытаньнем: — Балахонаў, ты знаёмы зь Пялевіным? — Ну хіба што празь ягоную творчасьць, — зьбянтэжана адказаў я. — Дык можа Пялевін чытае твой блог? — не супыняла цікаўніцкага імпэту яна. — Наўрад ці. У мяне няма фрэндоў-маскалёў. — Можа тады ён на твой сайт заходзіць? — даводзіла да шалу паненка. — Ды з Какосавых Выспаў і то часьцей, чым з Расеі заходзяць. Расейскія наведнікі ўсе выпадковыя і да актыўнай аўдыторыі не належаць. — Дык хіба "Шлем ужаса. Креатифф о Тесее и Минотавре" не пра цябе напісаны? — са шчырым зьдзіўленьнем і прыкметамі расчараваньня выдала яна. — Ці ты, ясачка, грыбоў мэксыканскіх пад'ела? — не вытрываў ваш пакорлівы слуга. — Тэзэй гэта вядомы міталягічны вобраз. І любая яго прыгадка не азначае, што ўспамінаюць мяне. — Балахонаў, не трымай мяне за дуру — напяла пакрыўджанасьць суразмовіца. — Ды не трымаю я цебе за тваю дуру, — сплюгавіў я. — Зьліў зашчытан, — ухмыльнулася яна і дадала, — Пачытай уважлівей "Шлем ужаса". Там, апроч Тэзея на цябе ёсьць іншыя намёкі: двойчы згадваецца слова "балахон" і аднойчы алюзія на назву твайго інтэрнэт-дзёньніка ("возвращаются на круги своя"). — Гм — задумаўся я, не ведаючы, чым крыць далей www.rbcdaily.ru/news/policy/index.shtml? Европу зовут помериться духовностью Политологи пробуют новые версии национальной идеи Идея суверенитета может претендовать на роль искомой русской национальной идеи – к такому выводу пришли близкие к администрации президента и «Единой России» эксперты, занятые разработками новой российской идеологии чуть ли со времени распада СССР. Политологи и политики говорили о новых интеграционных возможностях России, не очень обращая внимание на предупреждение своих коллег из стран СНГ, что все эти декларации воспринимаются ближайшими их соседями как новый виток имперских амбиций правопреемника бывшего Союза. Чтобы никто не сомневался в чистоте помыслов российской власти, член Общественной палаты предложил зарубежным странам измерить свой рейтинг духовности, априори подразумевая, что по этому параметру обойти русских невозможно….. Самым провокационным стало выступление члена Общественной палаты политолога Сергея Маркова. Он назвал элиту 90-х годов «предательской и подлой» и предложил «переформатировать ее». Мессианской же идеей, по Маркову, может стать «глобализация на основе справедливости», где справедливость связана не столько с экономикой, сколько с духовностью. «Без духовности русский человек считает себя неполноценным», – подчеркнул г-н Марков. Чтобы показать всю глубину национального духа, он предложил периодически замерять рейтинги духовности разных стран. «Мы будем делать это, прежде чем предложить свою духовность миру», – подчеркнул он, – как в США замеряют рейтинг демократии». Г-н Марков, правда, не уточнил, по каким критериям может быть измерена такая эфемерная субстанция, как духовность, в то время как правозащитные организации, например, Freedom House, имеют четкие показатели, которые определяют уровень демократического развития страны: положение с правами человека, свободой прессы, собраний и т.д. Но Сергея Маркова это обстоятельство, судя по всему, не смущает. По его словам, еще 40 лет назад говорить о рейтингах демократии было довольно нелепо, так что к замерам духовности тоже привыкнут. У блізкароднасных усходнеславянскіх этнасаў існуюць роднасныя ўяўленні пра пэўную загадкавую субстанцыю, іманентна ўласцівую толькі гэтаму этнасу, і абсалютна не ўласцівую ўсім іншым ("зманкуртаваным") этнасам. У рускіх гэтая субстанцыя называецца "(высока)духоўнасць" (у заходняй перадачы: "загадкавая руская душа"); у беларусоў - "шчырасць". Навуковым вызначэнням гэтыя субстанцыі не паддаюцца ("аршіном обшчым не ізмеріть"). Але яны добра надаюцца на абгрунтаванне рэпрэсій супраць тых, каму гэтая субстанцыя, паводле ацэнак кваліфікаваных экспертаў, не ўласцівая. Няхай жыве спрадвечная еднасць шчырасці з высокадухоўнасцю ! Цікава, а як называецца іх украінскі аналаг ? А можа, і літоўскі ёсць ? Пра подлых пшэкаў не кажу, не можа ў іх быць такога. А можа, і літоўскі ёсць ? Пра подлых пшэкаў не кажу, не можа ў іх быць такога. Альтруізм. Я. Запруднік на Свабодзе: Я часта чую, што людзі, якія пасылаюць пасылкі адсюль з Амэрыкі на Бацькаўшчыну, вельмі рэдка чуюць падзяку за прысланае. У Амэрыцы на кожным кроку чуеш сэнк ю, што б ні зрабіў, і людзі прывыкаюць да гэтага, да выказваньня ўдзячнасьці другому чалавеку. Так што вось такі прыклад культурнай розьніцы паміж беларусам у Амэрыцы і ў Беларусі. Але наагул рысы характару нацыянальнага, мэнталітэт - рэч устойлівая, і дзе б мы ні былі, мы захоўваем сваю лагодную беларускую натуру не хачу ганіць Запрудніка, чалавек стары і сумленны. Аднак проста смешна, да якой ступені жывучы гэты стэрэатып: "ну так, няўдзячныя, зайздросныя, грубыя, хамскія, але ж затое шчырыя " Шчырасць гарантуе, што нашы дзеці будуць жыць пры каралю Віцю І Абрахам Маслоў адкрыў (прынамсі, для сябе), што па меры задавальнення базавых фізіялагічных .патрэбаў іх суб’ектыўная каштоўнасць падае, і на першы план гарантавана выходзяць Патрэбы Вышэйшага Парадку, называныя таксама Агульначалавечымі Каштоўнасцямі: змененыя станы свядомасці (алкаголь, наркотыкі, тытунь, кальян, клей, кампутарныя гульні), прагрэсіўныя хормы сэксу (вельмі шмат, не пералічваю за недахопам месца) і, канешне ж, маральны і фізічны здзек з тых, хто знаходзіцца на ніжэйшых узроўнях актуалізацыі (вось гэта ўжо бязмежная прастора для творчай самаактуалізацыі). Доўгі час памылкова лічылася, што законы Маслоў у Шчырай Беларусі не дзейнічаюць, і тутэйшы люд здольны выдзяляць эндарфіны толькі ад прымітыўных аральна-анальна-генітальных радасцяў. Аднак апошняя дэкада пераканаўча сведчыць: і мы маем права люццамі звацца. Больш за тое, паколькі менавіта мы, як сведчаць класікі, ёсьцека самымі люццовымі люццамі ва ўсёй Люццовіі, дык жаж і эндарфіны ў нас выдзяляюцца нашмат круцейшыя за анемічных паноў. “Апошнія стануцца першымі” – ці не наканавана, на этапе постмадэрнізма, менавіта шчырым беларусам адкрываць усім астатнім бандэрлогам ўсё новыя ўзроўні актуалізацыі? Зайздзошчу Мортэну Харкету, лідэру групы А-Ха, яго бліскучаму майстэрству ствараць светла-элегічную музыку, сумную і радасную адначасова. Сваймі недасканалымі постынгамі я фактычна спрабую рабіць нешта аналагічнае, на даступным мне ўзроўні. Ах так, яшчэ прыгадваецца "Аптымістычная трагедыя" савецкіх часоў усе 69 паведамленьняў Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|