| Вiтаю, дружа! |
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
| Марта Піньска."Беларуска" створаны: 20.09.2002, абноўлены: 02.08.2004 11:38, камэнтароў: 165 Ці насам рэч гэта напісана полькай?Падаецца на містыфікацыю таямнічай аўтаркі.knihi.com/zamlitra/proza/bielaruska.html Ты ня першая, хто задае такое пытаньне :) www.livejournal.com/talkread.bml?journal (спадзяюся Павал ня будзе крыўдаваць, што даю спасылку зь ягонага он-ляйн дзёньніка) І у самой справе польская аўтарка.Польскамоўная версыя ў беластоцкім "Часопісе"№7-8,2002.slonko.com.pl/czasopis/in.php?id=arch/20 А выглядала ўсё так натуральна, добры пераклад.Шкада, думала, з'явіўся новы аўтар на Беларусі! Чаму падалося на містыфікацыю? Напрыклад, разважанні пра Глёбуса па-глёбусаўскі і шмат іншага Дзівосна, здаецца ніхто так і не пазнаёміўся з тэкстам! Напэўна, усе пішуць, а не чытаюць.Шкада.Якасны пераклад, па-першае, і аповесць цікавая,даўно ў беларускамоўнай літаратуры такого не бачыла. Дык чытаем Наконт якасьці ня ведаю, бо не маю магчымасьці параўнаць з арыгіналам. А вось мова Пачаўшы чытаць пасьля колькі дзень саромеўся працягваць свой пераклад Гарысана. Як пеў знакаміты бард: "Куды мне да яе " Дый наогул ці патрэбны белліту непрафэсыйныя перакладчыкі? Чыталі і ўжо абмяркоўвалі на Літары месяц ці два таму. Гл. пра "глобуса ў спадніцы", на форуме пра каханне-біфштэкс. Не разумею Сёмуху, як можна перакладаць Біблію і гэную парнуху Мне здаецца, што аўтарка беларуска: навошта польцы лаяць нашых пісьменнікаў. Зараз на Янушкевіча не магу глядзець Правільна, што хлопцы з Архэ адмовіліся ад яе рукапісу. Калі перакладчыку бракуе густу няхай займаюцца не прафесіяналы. Ганна, мяжа паміж парнухай і літаратурай, магчыма, і не настолькі ўяўная, як бы нам гэтага хацелася.Пытанне да Вас: А Кундара"Невыносная лёгкасць быцця" таксама "парнуха"? Там старонак таксама можна знайсці А як ставіцца да "Элементарных часціц" Мішеля Уэльбека, рамана, ушанаванага Ганкураўскай прэміяй?Можна ўбачыць, калі мець жаданне ўбачыць.Гэтак і ў творах А.Глёбуса, калі факусавацца на фізіялагічных апісаннях, то можна бачыць толькі іх. Наконт беларускасці з Вамі згодна.Пакуль не ўпэўнілася ў перакладзе, уявіла сабе сітуцыю, падобную з Роменам Гары-Эмілем Ажарам.Што нехта з беларускіх аўтараў пад псеўданімам напісаў гэтую аповесць Карацей, прыгожая гісторыя, шкада, што не спраўдзілася. Усё залежыць ад пункту гледжання.Хтосці у "Невыноснай легкасці быцця" Кундары убачыць парнаграфію, а хтосці- не. "Элементарных часціцы" Мішеля Уэльбека парнаграфія ці не?Кожны бача тое, што жадае.Так і ў творах А.Глёбуса можна спыніцца на апісанні фізіялогіі, а можна пайсці далей Я не ўпэўнена, што хлопцы з "Архэ" правільна зрабілі, адмовіўшыся ад рукапісу. А ўпэўненасць ў асабістым гусце мяне кранула, як жа літаратуразнаўца!Эталоны густ. Ганна, мяжа паміж парнухай і літаратурай, магчыма, і не настолькі ўяўная, як бы нам гэтага хацелася.Пытанне да Вас: А Кундара"Невыносная лёгкасць быцця" таксама "парнуха"? Там старонак таксама можна знайсці А як ставіцца да "Элементарных часціц" Мішеля Уэльбека, рамана, ушанаванага Ганкураўскай прэміяй?Можна ўбачыць, калі мець жаданне ўбачыць.Гэтак і ў творах А.Глёбуса, калі факусавацца на фізіялагічных апісаннях, то можна бачыць толькі іх. Наконт беларускасці з Вамі згодна.Пакуль не ўпэўнілася ў перакладзе, уявіла сабе сітуцыю, падобную з Роменам Гары-Эмілем Ажарам.Што нехта з беларускіх аўтараў пад псеўданімам напісаў гэтую аповесць Карацей, прыгожая гісторыя, шкада, што не спраўдзілася. nata, няма ў Уэльбэка Ганкураўскай прэміі Наце!!! Тры разы і ўсё пра мяне, прыемна. Адаму: Глядзі, і табе штосьці прыемна. А я думаў, што ты садамазахіст Наце: Тэкст бязумоўна злы. І відавочна пісаўся імсьці з нашых. Надта-ж хочацца мне пабачыць арыгінал рукапісу А вось наконт трэба было зьмяшчаць ці не, згодны з Вамі на сто адсоткаў. Толькі ня кожнаму падабаецца праўда пра сябе. Якія толькі "выпрабаваньні" нам толькі не прапаноўвалі: ад развоем да А вось выпрабаваньня праўдай баімся. А чаму? Прадубляваны посцінг- гэта толькі тэхнічныя праблемы з інтэрнетам.Ён нейкі капрызны ў выходныя дні.Ну, не хачеў ён адсылаць і ўсё тут!Скаргі - правайдару!Прабачьце, калі ласка! Адам, я з павагай стаўлюся да таленавітых людзей, да якіх адношу і Вас.Вы даўно ўжо мэтр сучаснай беларускай літаратуры і гэта аб'ектыўны факт. Імя Уэльбека прысутнічала на абмяркаванні Ганкураўскай прэміі.Школьнікі прагаласавалі за "Элементарныя часціцы".Камітэт крыху напалохаўся, як хлопцы з "Архэ". Уэльбек атрымаў прэстыжную Дублінскаю прэмію гэтага году ў памеры 100тысяч даляраў.А таксама атрымаў Гран пры Францыі ў 2001годзе.magazines.russ.ru/inostran/premii/laurea Прэміі цягнуцца за Ўэльбекам з самай первай кніжкі.Можна лічыць - паспяховая пісьменніцкая судьба. Раман, лінг на польскі часопіс я падала ў самым пачатку.Націсні і ўбачыш.Я пакуль не ўбачыла тэкст, была ўпэўнена, что пісалі браты-беларусы.Можа гэта адваротны пераклад з беларускай? Ну ёсць у гэтым нейкая "ажараўская" таямніца. Рам.Ка.: За "садамазахіста" ты яшчэ ад мяне атрымаеш нешта з сярэднявечных прыладаў для катавання. Не лічу свой густ бездакорным, але, пагадзіцеся, нехта павінен гаварыць гэта падробка, лайно, парнаграфія, а не літаратура. Вершы пра Бога і апісанне мінета робяць тэкст безгустоўным хаця б з прычыны эклектычнасць. Праўда пра сябе? Ну пра мяне там дакладна няма. Ёсць пра маіх сяброў, і ёсць пра ворагаў, ёсць проста пра знаёмых. Не ведаю, наколькі гэта справядліва, але да мастацкай праўды гэта не мае адносінаў. Як сказаў некалі Мэсідж,"двух Глобусаў нашай літаратуры не пацягнуць". Што да Кундэры, Уэльбэка Ну я яшчэ тузін імёнаў назаву у каго а т р ы м а л а с я. Пры чым тут "Беларуска"? "Я нахіляюся над краем ванны і бяру яго жылісты чэлес глыбока ў рот. Краем вока бачу ў люстры асалоду на ягоным твары.Мне хочацца па-малому.Марк прапануе мне, каб я змачыла яму твар і галаву. Я ўстаю над ім, і бледнажоўты струмень залівае яму лоб, валасы, заплюшчаныя вочы і злёгку растуленыя вусны. Калі я канчаю, ён падымаецца і языком казыча маё ўзбуджанае, набрынялае і мокрае лона. Я пускаю ваду з душа, і тады ён моцным струмянём жоўтай мачыапырсквае мне лона. Расхіляю пальцамі сорам і адчуваю прыемныя дрыжыкі, калі неаслабны напор яго мачы дражніць клітар " Марта Пінска.Беларуска. Наце: Вырашэнню якой мастацкай задачы падпарадкоўваецца гэтае апісанне? Наце: У Беластоцкім "Часопісу" друкуецца больш беларускіх пісьменьнікаў, чымсьці беластоцкіх. Так што, калі на мой погляд, наш гэта выраб Ганьне: Прыведазены ўрывак служыць "мастацкай" задачы адлюстраваньня стасункаў літаратараў і крытыкаў паміж сабой. Ды таксама стасункам паміж рознымі літаратарамі Няма сумневу, што Марта бел. аўтар. Тэкст - суцэльная шамякаўшчына. У сёньняшняй мадыфікацыі. З прарывамі ў радыйшчыну. (Ці не з асяродку "Рацыі" тая Марта?) Не разумею агульнага захапленьня. Раман, а Вы сваёй жонцы ў твар сцыце? Для Вас гэта нармальна? Гэта дзеянне падыходзіць пад паняцце "стасункі"? Так доўга Вы строілі з сябе ідыёта, што многія паверылі. А вось жа як класна Вы разумееце сутнасць метафары. "Стасункі паміж літаратарамі " Крытыкі і літаратары спрачаюцца, лаюцца, высвятляюць адносіны з мардабоем і ў судах Але ёсць і ўзаемадапамога, ёсць радасць за поспех іншага аўтара, шчасце ад таго, што з'яўляецца новае імя. Сяброўства, каханне, інтэлектуальная еднасць гэтыя стасункі значна больш моцныя, чым паліванне адзін аднаго 2Аркуш а) Ты даўно Шамякіна чытаў?:) б) вэрсія з радзівам "Рацыя" канешне добрая. Праўда, калі мне пакажуць польскі арыгінал цалкам (а не ўрывак на слонку), дык я згаджуся не падтрымаць тваю гіпотэзу Якая розьніца, хто напісаў, полька ці беларуска? Калі полька, то радуйцеся, што нехта цікавіцца Беларусьсю.Што спадар Сёмуха збольшага можа рабіць добры пераклад. Калі беларуска, то радуйцеся, што нехта зь беларускіх пісуноў ведае трохі беларускую мову. Прачытаў толькі палову тэксту. На мой погляд ёсьць хібы. "Калі я канчаю, ён падымаецца і языком казыча маё ўзбуджанае, набрынялае і мокрае лона" тут слова КАНЧАЮ трэба было заменіць на СКАНЧВАЮ(пасьля гэтага ў мяне няма сумневу, што перакладаў дзядзька Сёмуха). А то сэнс скажаецца.:) Яшчэ сустрэў выразы "расейская баня" і "расейская лазьня". Хаця правільна будзе "руская баня" ці "руская лазьня". Шолам чамусьці называецца шлемам. 2anna "Не лічу свой густ бездакорным, але, пагадзіцеся, нехта павінен гаварыць — гэта падробка, лайно, парнаграфія, а не літаратура." Вам, канешне, відней. Але палавыя акты апісаны:) вельмі рэалістычна, зь веданьнем справы.:) Першыя ўражаньні ад кароткага трансьляталягічнага аналізу: арыгінал - польскі. Ёсьць дробныя недакласнасьці ў перакладзе, прычым у беларускім тэксьце гэтыя месцы менш лягічныя . Наагул - забаўная крыжаванка-крыптаграма. Далучаюся да разгадваньня :) Ганьне: Наша з жонкай шчасьце, што мы ня літаратары, таму да такіх экстрэмумаў не даходзім. Можа гэта дзіўна гучаць, але маё вяскова-сялянскае выхаваньне не дазваляе мне захапляцца гэтым. Наогул, калі шчыра, шматлікія месцы ў кніжцы я прамінуў чырванеючы. Што гэта ня высокая літаратура, з Вамі поўнасьцю згодны. Але гэта проста працяг таго кірунку, зь вядомаым пераборам і меншым талентам, які распачаў у сваіх творах Адам Глёбус. Кірунку, які я калісьці назваў калупаньнем ва ўласным азадку Цяпер наконт стасункаў між літаратарамі. Бязумоўна ёсьць і радасьць, калі іншы літаратар адной з Вамі літ. супалкі. Але ці варта мне зараз шукаць нават на Літары калі ўзровень спрэчкі спускаўся на ттакі ўзровеньм, што калгасныя даяркі-б чыраванелі? У параўнаньні з гэтым паліваньне адзін аднаго мачой выглядае амаль джэнтльменскімі стасункамі Дзе гэта на Літары форум, ад якога б пачырванелі даяркі? Вы сур'ёзна, Раман, лічыце, што занятак літаратурай вядзе да палавых вычварэнняў? Кідаю тады я гэтую літаратурную крытыку!!! Су-палка??? Дарэчы, яшчэ пра пераклад. Фраза "Przy barze ten sam facet sączący jakiś sok" перакладзена, як "Каля стойкі бара нейкі фраер пацягвае сок. Але ёсьць такое слова БАРА, якое і абазначае стойку, прылавак. Шкада, што бара практычна не выкарыстоўваецца ў літаратурнай мове. Ганна, а ці не заарганізаваць і ўзначаліць Вам суполку "тыя, хто крочыць побач", накшталт маскоўскай? Хачыку Меў на ўвазе шамякінскую мадэль апавядальнасьці. Пісаў пачатковец. Бо гэтак намяшаў: і Курапаты, і Няміга, і байкеры, і лезьбіянства, і Марк Шагал, і Пясецкі, і NRM (Згадаўся артыкул Шчура.) Дарэчы, Пясецкі модны празаік у журналюг "Рацыі", якія багата часу праводзілі ў Польшчы. А яшчэ аўтар чытаў "Калосьсе". Бо 1) структура твора падобная да аповесьці "Vis major": разьбіўка на разьдзелы лічбамі, уключэньне ў тэкст вершаў і г.д. 2) гісторыю пра Мінкаўскі палон аўтар мог прачытаць толькі ў "Калосьсе" №8. Наўрад ці аўтар пачуў гэтыя прыгоды з вуснаў самога Алега, прычым гэтак падрабязна ў дэталях (ніводнай дэталі няма па-за межамі таго, што ёсьць у мэмуарных нататках "У татарскім палоне"). Наўрад ці польскі аўтар гэтак добра азнаёмлены з тэвээлаўскім друкам. Аркушу. Ну ёсьць там Шамякіна грам думаецца 300. але ня больш. Пра Пясэцкага ведаюць ня толькі на Рацыі:) Пісаў пачатаковец зялёны. Альбо пісаўся тэкст вельмі пасьпешліва. Намяшаны гарохі з капустамі бязьлітасна. Твая праўда. Паводле таго, што ў тэксьце лічыцца прэстыжна-непрэстыжна то тэкст відаць такі зь Менску. Але гэта ўражаньне ад прачытаньня па дыяганалі з моніка. Жаданьне гэта ўсё перачытаць уважліва пакуль не ўзьнікла. У польскі хвост канешне верыцца слаба. Але байкі пра Мінкіна перакладчык Ямеса Ёйцы травіў у прадмове да зборніку Za niebokresem Europy. Antologia nowej poezji biaжoruskiej 1987-1997. Малаверагодна, што паляк (полька) які (якая) на вуха адрозьнівае Калтрэйна ад Майлса Д. можа напісаць Я ўпершыню слухала Томаша Станьку Гэта ўсёроўна, як напісаць пра цябе, што ты ў Вільні ўпершыню пачуў Верасоў:) Я ў музычнай краме 2 гады прастаяў збольшага ведаю, што такое музычная эрудыцыя. Прынамсі, мне так здаецца. Аналіз віленскага кавалку дазваляе цьвердзіць, што ў аўтара ўсё ў парадку з фізкультурай, а асабліва са стаерскім бегам:) У Нідзе аўтар ўсё ж не бываў, а калі быў, то накушаўшыся хітрых мексіканскіх грыбоў. Зрэшты, бяз розьніцы. абвесьціць гэта нейкім дасягненьнем белпрозы можна толькі прыняўшы на грудзі пэўную колькасьць (мілі)літраў моцных алькагольных напояў і пажадана адлакіраваць іх куфлем-другім біржайскага піва. Мне да некаторай ступені прыемна, што Ганна Кісьліцына хоць аднойчы аказалася ня ў курсе справы і толькі. з прыветам. Ганьне: Шчыра кажучы да чаго прыводзіць заняцьце літаратуры я ня ведаю - не займаўся Але з тым, што менавіта зь літаратуры маё пакаленьне, ды й Ваша таксама, атрымлівала веды пра розныя сэксуальныя й ня толькі вычварэньні Вы, спадзяюся, спрачацца ня будзеце? Ну а пра форумы Хіба ня было такога, што мне прыходзілася пісаць такое: "Ну вы яшчэ пабіцеся тут "? Развагамі і хамствам Кардонскага я абураны, асабліва пра літаратараў і жанчын. Паўтараю для асоба тупых, так хаміць нельга.. [камэнтар мадэратара: гэты пост быў падпісаны псэўдонімам "Дынько"] Хачыку "Аналіз віленскага кавалку дазваляе" Нічога ён Вам Антанян не дазваляе і ня трэба "цьвердзіць". У віленскім кавалку ёсьць некалькі тапаграфічных памылак - ціпа адкуль як ісьці або адкуль што відаць. Так што прынамсі любы "віленскі сьлед" адпадае. 2Бабін "дазваляе-не дазваляе" па ўсякаму бывае. Але навошта Вы хаваецеся? Ёсьць прычыны? Тэкст павярхоўны, як бы мовіць, аднаслойны.Таму прымаю версыю Аркуша, што напісана пачаткоўцам.Падобна на тое.І уж мікст, сваеасаблівае жаданне ўсё сказаць, што сведчыць на адсутнасць вопыту. Як версія - пісалася асобай не жаночага полу.Ёсць нейкая мода на жаночыя прозвішча. Ганна трапіла ў палон ідэі сваего артыкула: "дамы-літаратаркі аб сэксе" і падыходзіла з гэтай пазіцыі.Магчыма, калі прыняць падобны падыход, то яна мела рацыю.Але нешта мне падаецца, што пісалася не дамай.Аўтар(?(ка) проста выкарыстаў жаночая імя. Што з'яўляецца лепшым у творы, гэта апісанні Менску.Вось, на мой погляд, галоўны герой. Реаліі блізкія, пазнавальныя. Добра, спытаем мужчын без ідэй :аўтар жанчына? Ганьне: На мой погляд гэта сааўтарства дзьвюх аобаў супрацьлеглага полу. Дыньку: Працягвайце абураца. Бо я яшчэ ні разу не схаміў. Вось калі схамлю, што Вы тады запяеце? "аўтар —жанчына?" Так(Судзячы па апісаньню інтымных сцэнаў). Хаця Хаця можа які-небудзь "блакітны".:) Цікава назіраць за дыскусіяй. Чаго толькі не даведаесься. Ну, напрыклад, што ўсё, акрамя позы бутэрброда - гэта вычварэньне( слова та якое: выч-варэньне). Ганне: Падказка. Адна асоба Васіль Сёмуха Мужчына. Вычварэнне гэта сэкс без кахання Так я гаварыла раней. Год таму даведалася, што можна займацца каханнем з ваннай, якая напоўненая сырым мясам Аркушу: Структура нагадвае "Доследы" Забужкі адзін да аднаго. А яны друкаваліся і па- польску. Дзіўна, што многа русізмаў. Такое ўражанне, што Сёмуха не ўсё адрэдагаваў. Я калі чытала, уяўляла Галю Булыку. Пакаленне яе кавалераў. Зноў жа, Бартосік для гераіні ўжо "малады." Не думаю, што пісаў пачатковец. Хутчэй нехта паспяшаўся. Ганьне Ну, выглядае, што аўтар ня ставіў задачу напісаць эратычна-сэксуальны твор. Проста выкарыстаў эротыку (парнаграфію) ў якасьці аздабленьня. Бярэ сумніў, што Сёмуха мае якое-кольвечы дачыненьне да "Беларускі". Мо запыталіся? "Вычварэнне — гэта сэкс без кахання" Ці каханьне бяз сэкса. Максімалізм + ідэалізм "Не думаю, што пісаў пачатковец. Хутчэй нехта паспяшаўся." А па-мойму ўсё на паверхні. Пісала польская журналістка. Ну і атрымаўся рэпартаж "Беларусь вачыма замежнага журналіста" + інтым. Замежныя журналісты звычайна заўважаюць брудныя прыбіральні. А гэтай Патыё-піца за шчасце Максімалізм? Магу сабе гэта дазволіць! Ага, Адаме, вось і ськінулі зь цябе маску Гэта добра, але вось прывядзі мне цытату дзе я жанчынам хамлю. Між намі ў параўнаньні з табой, я ў дачыненьні жанчын, паўстаю амаль што Драбам ў белай бране Ну а пра літаратараў. Дык не хасміў я ім, а толькі люстэрка пад нос суваў. Ці-ж мая гэта віна, што адлюстраваньне не радуе вока? Так што й тут ты міма. Як і тады калі сказаў, што ў беларускай літаратуры няма чытачоў Ці гэта твая галоўная задача каб яна, беларуская літаратура, пазбылася нас, беларускіх чытачоў? Дык шчыра табе кажу, як на духу, што да выкананьня гэтай, тваей, задачы зусім нешмат засталося. "Замежныя журналісты звычайна заўважаюць брудныя прыбіральні" Замест прыбіральняў тут зацыкленасьць на пахах. А ўвогуле, Ганна, я спрачацца з Вамі ня буду.Гэта Ваш бамонд і Вы ў менскіх пісунах лепш за мяне разьбіраецеся.І ў Глобусе. Я вось толькі не разумею, як можна з такім вадзіцца? Гэта ж трэба якім мазахістам быць. Бо працэнтаў 99, што абалье брудам ў якіх-небудзь "сучасьніках" любога, хто зь ім блізка стаяў. Ня страшна? Палівачам, Кардонскім, Пінскім і дзецям капітана Гранта: Халява скончылася Сказала мне ўчора Вольга Караткевіч пра дзяцей капітана Гранта. Яна чалавек абазнаны ў Грантах. Калі вашая творчасць нікому акрамя капітана Гранта не патрэбная, гэта зусім не азначае, што яна патрэбная яму. Толькі не трэба казаць пра мараль. Вашая мараль, паводзіны жабрака, які выпрошваючы капейку, думае як яе схаваць ад сабутэльніка, ад сведкі свайго прыніжэння. Я прыніжаю вас свядома. Я прыйшоў вас прынізіць, сказаць хто вы ёсць насамрэч. Вы дробныя баязліўцы. Вы правалілі ідэю стваральнай беларушчыны з-за ўласнай бяздарнасці і хцівасці. Цяпер, поўзаючы па палічках і літарах плявузгаеце абы што, хаваючыся пад маскамі, хіхікаючы і цешыце сваё кволае параненае самалюбства. Люстэрка не ў Кардонкіх і Палівачоў, люстэрка на форуме сУчаснікі. Зазірайце туды часцей. Сумна не будзе. А я Я такі ж як і вы, толькі лепшы. Пісала жанчына, беларуска, можа нават і В.К. :) Чытаць было цікава - але ня больш за тое. Па-першае - другасна, па-другое - напісана ад жаданьня напісаць нешта, а не ад немагчымасьці не пісаць.. Мужыку, іншым чытаць не раю, бо стоміціся: Слухайце, Мужык, Вы-б хоць не ганьбілі гэткае ймя. Ну які мужык у стане так "кучеряво" пісаць, ды пры гэтым так, што па прачытаньні чухаеш сябе патыліцу й спрабуеш сваім шляхецкім розумам дапяцца, што-ж Вы спрабавалі сказаць. Але на тое, што зразумеў паспрабую адказаць: 1. Пра баязьліўцаў. Наконт Палівача ня ведаю, а я, здаецца, зь сябе гэроя ніколі ня корчыў. Дый іншых сідзячы ва ўтульнай Амэрыцы на барыкады ня клікаў. Так што міма. Ну а наколькі я баязьлівец відаць хаця-б з таго, што ніколі, ні на водным форуме ці дыскусіі, не хаваўся за нікамі а падпісываюся ўласным імём і прозьвішчам. А калі ёсьць жаданьне пераканацца асабліва, то давайце спаткаемся й паглядзім хто зь месца спатканьня ўцякаць будзе з разьбітым шнобелем 2. Наконт "ідэі стваральнай беларушчыны" Я-б адказаў, калі-б Вы мне растлумачылі а шо цэ таке? 3. Наконт бяздарнасьці й хцівасьці Пачну з апошняй. Ага менавіта маёй хцівасьцю тлумачыцца шматгадовая грамадзкая праца, за якую я ні атрымаў ні цэнту. Ну як інакш як ня хцівасьцю трэба тлумачыць тое, што ахвяроўваў свае цяжка заробленыя даляры на выданьне кніжак, на набыцьцё кніжак для бібліятэкі Адзьдзелу БАЗА ў Новай Англіі. Менавіта маёй фэнаменальнай хцівасьцю тлумачыцца, што я літаральна па цэнту ашчаджаю грошы каб стварыць фонд для літ. прэміі за лепшую вострасюжэтную кнігу. Ну а пра бездарнасьць, ну дык я й сам не хаваю, што як пісьменьнік я - бездар. Вунь колькі мне прапаноўвалі сесьці пісаць, а я хоць і пішу, але на людзі гэта ніколі не вынясу, бо нават да сярэдняга ўзроўню не дацягваю. А што Вам хочацца яшчэ аднаго графамана ў літаратуры? 5. Ну наконт масак. Вунь паглядзіця за што я аддаў свой голас пры галасаваньні наконт псэўдонімаў. 6. Ну й апошняе Я ўжо адказываў Глёбусу і адказываю Вам, што мая задача ня выплёхваць памыі на галовы пісьменьнікаў, - яны гэта цудоўна й самі безь мяне робяць (адсылаю Вас туды куды Вы нас запрасілі), - а зьвярнуць іхную ўвагу на тое, што хвалюе нас, чытачоў і, такіх як і я, грамадзкіх дзеячоў Мужык, Вы гэта зь вялікага бадуна пІсалі? Прыйдзецца па пунктах адказваць. 1"Халява скончылася" Для мяне яна ніколі і не пачыналася. Зарабляю уласным мазалём у прамамым сэнсе гэтага слова. Аднак Мужыком ніколі не падпішуся( як робяць гэта некаторыя перакладчыкі). 2"Калі вашая творчасць" Мая творчасьць ня ў літарах, а ў зісім іншых рэчах. 3"акрамя капітана Гранта" Пра гранты я толькі чуў, што атрымлівае іх нехта. 4"хаваючыся пад маскамі" У адрозьненьне ад Вас, пад маскамі я не хаваюся. Толькі Палівач. 5"Вы правалілі ідэю стваральнай беларушчыны з-за ўласнай бяздарнасці і хцівасці" Мая беларушчына жыве..Я яе стварыў сам. Бяз грантаў. Тупаваты, Вы нейкі Мужык. Прабачце за прамату. Маеце рацыю толькі наконт баязьлівасьці. Гэта ёсьць. Дарэчы, пра "сУчаснікаў". Дакладней гэтыя опусы трэба было б назваць "Соучастник".Гідка рыцца ў урне вышукваючы халяўныя чэкі. Але дапамагаць яшчэ больш гідка. Ёсць старая показка пра скарпіёна і качку( некаторыя распавядаюць пра жабку) Качачка, качачка, перавязі мяне на той бераг. Ты ж укусіш Не, што ты! Перавязла. А цябе зараз укушу. Ты ж абяцаў! Ну схлусіў. Качачка дурная? Не, няма розніца, на якім беразе ён яе ўкусіў бы Глобус ужо напісаў пра мяне ў "сучасніках". А Дынько надрукаваў у Ніве летам 2001. "Дрэнны" пісьменнік, "добры" рэдактар. Зараз Андрэй стаў афіцыйным абаронцам годнасці літаратараў у ПЭН-цэнтры. У нас праблемы не з Глобусам, а з літаратурай. Сёмуха з Пінскай, С.Адамовіч з Гуменюком, Сін з Вішневым Знікне адзін, знойдуцца іншыя. "Гідка рыцца ў урне (сьметніцы?) , вышукваючы халяўныя чэкі," сказаў Палівач. Ня рыйся. Дапамагаць жанчыне трэба. Ну ты гэта не зразумееш, тульскі ты наш самурай. А думалася, што Літара.нет сапраўды можа стацца нечым. Бо спляжыць можна ўсё й кожнага, незалежна ад ўзроўню зробленага, сказанага, напісанага. Тым больш хаваючыся пад рознымі мянушкамі. Думалася, што можа ісьці нармалёвая спакойная размова — ну, натуральна, не на адным узроўні, пра тое нат ня марылася, а вось каб зьвяртацца з пытаньнямі, рознымі ідейкамі там, каб атрымліваць інфармацыю — праўдзівую, з першых ручак, так бы мовіць. І выявілася, што менска-віленская эліта тая няздольная ня толькі на суразмову, а наагул — на размову бяз хамства, абразы, бяз гэтай распальцоўкі імёнаў. Самазакаханыя да хвараблівасьці пісьменьнікі крытыкесы, надзеленыя касавурым паглядам на ўсё навакольнае філёзафы, занураныя ў самазадаволеную пустэчу дзеячоў, якія разрываюцца паміж місыяй друкаваць андэрграўнд і цеплынёю складаньня гімнаў на замову ўладаў. І адбываецца міжсабойчык. Паміж Дубаўцом і Мармонам, Глёбусам і Мужыком. Мо ім так цікава. Зь імі — не. Янук, добра, што зьмяніў "Дынько" на праўдзівага Глёбуса. А "Сыса" чаму не? Гэта-ж не Мужык, якога можна карыстаць, а сапраўдная жывая асоба?! "тульскі ты наш самурай" - Я не самурай, я католік. У чым розьніца? Для католіка самазабойства грэх. А самурай, ён САМ У РАЙ. Ганьне: Згодны з Вамі, што праблема ня ў асобе Глёбуса. Праблема ў тым ШТО ён піша. Гэта-ж літаратура, так ці не? Ну тым што няма праблемы з Глёбусам я шчыра задаволены. Я зусім ня хлушу. Праблема зь літаратурай, напісалі Вы. Штосьці знаёмае Ба, дык мы-ж гэта ўжо здаецца абмяркоўвалі, й Вы тады, калі мне памяць не здраджвае, неяк спрытна адкруціліся ад у лоб пастаўленага пытаньня. Ну дык у чым, на Ваш прафэсыйна-літаратураведчы погляд праблема. Ці можа хаця-б для пачатку якія-ж часткі й складаюць, уласна кажучы, літаратуру. 2holzteller "Чытаць было цікава - але ня больш за тое" А што ад літаратурнага твора патрэбна акрамя цікавага чытаньня? Мо ня трэба шукаць нечага іншага? Прынамсі ў "Беларусцы". Навуму: Я не пагаджуся з Вамі ў адным: у ацэнцы "Літары". На мой погляд "Літара" адбылася. Я маю на ўвазе як зьява. Тое, што менска-віленская эліта, - а хто іх, уласна кажучы, лічыць элітай, акрамя іх саміх? - не жадае суразмовы, я зноў пастаўлю пад моцны сумнеў. Як мне здаецца, ім патрэбна гэта суразмова нават больш чым нам. Праўда, - шчыра кажучы гэта мая вялікая віна, - замест таго каб ім лагодна сказаць пра прыгожы тварык і выкшталцоныя пальчыкі й толькі, неяк намёкам, даць зразумець, што колер твару нейкі дзіўны, мы адразу ў вочы лупім: "Ну што, нажраўся? Не? Ты паглядзі на сябе як морда апухла!" Вось і не атрымліваецца размовы. А яна, калі шчыра, патрэбна, - ой як-жа патрэбна! - абодвум бакам. Палівачу А што ад літаратурнага твора патрэбна акрамя цікавага чытаньня? Прыехалі. Я вось зараз чытаю кніжку па малекулярна-дынамічнаму мадэляваньню палімэрных структураў. Вельмі цікавая чытанка. Толькі пры чым тут літаратура? Мо ня трэба шукаць нечага іншага? Прынамсі ў "Беларусцы". Ну гэта ж ціпа не дакумэнтальны аповед пра жыцьцё менскіх лезьбіянак і літаратурнае эліты, гы. "Беларуска" пазыцыянуецца як мастацкі твор.. Перачытаў Кісьліцынскі "Біфштэкс". Крыху пакаробіў наступны сказ "Не толькі каханне нераздзеленае — а д н а б а к о в а е, але і аповяд пра яго вядзецца выключна ад першай асобы", дзе прыкладам пададзены ўрывак з апавяданьня Марыі Роўды. У гэтай жа Марыі ў "1896" цудоўная фішка з дзьвухбаковым апісаньнем адной і той ж любоўнай сітуацыі. Мне яна так уставіла, што адразу пасьля чытанкі пайшлі зь сяброўкай у Лошыцу, знайшлі той дом і кватэру, якая апісваецца ў апавяданьні.. "Беларуска" нейкая сінтэтычная, надуманая.. Але гэта, канешне ,маё ўласнае меркаваньне і мой уласны густ.. А Літара - за#бісь :) чэсна слова гы Хольцу: Янук, а для чаго на твой погляд існуе літаратура? Прыклады ты прыводзіш нейкія ня пераканаўчыя, бо тая "чытанка" што ты ўспоніў гэта падручнік. На ім, мабыць, так і напісана Глобус у партках усё ж кручэ Глобуса ў юбцы. Гэта не прыклад. Гэта ў мяне такое пачуцьцё гумару. Я маў на ўвазе, што не ўсё тое, што цікава - ёсьць літаратурай. Літаратура існуе, у прыватнасьці, дзеля таго, каб пасьля чытанкі ў мяне ўнутры стала цяплейша. Дарэчы тое не падручнік :) Дапісаліся, дапараўноўваліся, павар'яцелі Цілі што? Хто тут каго возіць праз раку вечнасці? Качачкі, жабкі, павучкі, пацучкі, скарпіёны Чарапаха вязе вас усіх. Вас сучаснікаў, дамавікоў, суайчыннікаў, супляменнікаў А вы яшчэ і ўкусіць яе хочаце, балбочаце-мармычаце дурнаватыя парады, нібыта ведаеце куды і як плыць. Утапіць бы вас усіх. Ды толькі я добры і харошы, як сапраўдная мудрая чарапаха. Гаспадару: Ну дык падкажы, калі ласка, куды плыць, што пісаць, друкаваць, чытаць каб вярнуўся зноў беларускі чытач? Хольцу: Ну дык ці пацяплела ў душы пасьля таго як прачытаў "кніжку па малекулярна-дынамічнаму мадэляваньню палімэрных структураў"? Неа. Як і ад Беларускі. Кізі во чытаю. Цяплее. А я, паверыш ці не адчыніў для сябе новую сэрыю "Згублены полк" Уільяма Форстчэна, ад якой ня толькі цяплей, а гарачэй на душы становіцца. Праўда чытаць прыходзіцца больш позна вечарам ці ноччу. А днём клятыя падручнікі па вэб-дэвэлапмэнту. *** Проці цячэньня вады Зможа толькі жывое паплыць, Хвалі ж ракі заўсягды Тое цягнуць, што скончыла жыць. Хацеў быў подпіс паставіць БАГДАНОВІЧ, але цэнзура не дазваляе:)))) *** Трэба плыць, расьсякаючы хвалі!!! Хацеў быў паставіць подпіс Ева Сыс, але ж гэта нік-псеўданім Андрэя Дынько.(АРХЭ 1-1998) Чаму Дынько можа быць Сысам, пішучы пра мяне, а я не маю права быць Дынько, пішучы пра Навума Гальпяровіча? Га? Янук? Аліса? мо тады ўжо Евай Дынько? А чыво Вы тада, спадар Глобус, супраціў псэўдонімаў прагласавалі та? А таво і прагаласіў, бо маім псэўдонімам (Глобус) пачалі падпісваць у друку апавяданьні Жоржа Батая. Усе сьмяюцца зь іншых, а зь сябе не хаціца. Нікі, сабачая мянушкі, псэўдонімы не пераможныя ў інтэрнэтпрасторы, але ў асобнай рэстарацыі пад назвай "Літара" можна і паэкперыментаваць. Ну пагаласіць крышку Хахахаха - * сьмяецца зь сябе * На пытаньне та - не адказалі, бо з Вашага адказу выходзіць, што Вы памыліліся і не так прагаласавалі, як думалі. Януку: Я прагаласаваў за літаратуру, за яе законы і правілы, а ты прагаласаваў за інтэрнэт, з ягонымі законамі і правіламі. Калі на Літары перамогуць законы агульнаінтэрнэтныя, без карэктацыі на літаратуру, гэта будзе азначаць толькі адно: людзі гатовыя падпісаць свае словы і адказваць за іх сыйдуць у іншае месца. Толькі не ўспрымай гэта інакш чымсці развагі на тэму. Стварэнне рамак і разбурэнне рамак нармальны жывы працэс. Каб нехта сказаў "гэтага нельга рабіць", трэба каб "гэта" было. Калі "гэтага" няма, як ты яго забароніш? Шкада што "гэта" даводзіцца рабіць мне, трацячы аўтарытэт і час. Але ў нас ёсць відавочны прагрэс. Літара, што не кажы, а заняла сваё месца ў нэце. У нас няма аб'ектыўнасці, пануе эгацэнтрызм. Няма інфарматыўнасці, ёсць вобразы. Крытыка, паступова саступае свае пазіцыі мастацкаму слову. Таму Дубавец мог сабе дазволіць змясціць цэлы форум пад сваім партрэтам і прозвішчам. А паспрабуй ён забраць сваё ж са Свабоды. "Як паведаміла Свабода!" Гучыць пераканаўча. "Як паведаміла Літара!!!" Ясна? Як сказаў Дубавец! Як заўважыла Кісліцына! Як спяваў Вольскі! Як напісаў Аркуш! Як выказаўся Бабкоў! Як пераклаў Хадановіч! Як з'іранізаваў Ахроменка! Таму і прагаласаваў я супраць нікаў, каб Літара набыла твар і вагу за кошт асобаў. За які іншы кошт можна зрабіць Літару? Каб вы гэтага не ведалі, дык не пісалі б на першай старонцы прозвішчы ўдзельнікаў. А ты вазьмі і замяні іх на нікі, разам пасмяёмся са спісу ))) Як твой нік пішацца па-беларуску? Адаму Досыць пераканаўча. 2holzteller "Літаратура існуе, у прыватнасьці, дзеля таго, каб пасьля чытанкі ў мяне ўнутры стала цяплейша." Прыехалі. Ня ўсё, ад чаго становіцца ўнутры цяплей - літаратура.Маю на ўвазе вогненную ваду.:) Адаму: Слушна. Адаме, ўсе правільна, толькі я не бачу, як усяму таму, што Вы напісалі шкодзяць псэўдонімы. Можна ж іх не ўжываць, калі не хочаш, можаш не зьвяртаць на падпісанае псэдонімам увагі, калі не хочаш.. Тут справа ў нейкай форме "выхаванасьці" (у сэнсе "адукацыі"), звычкі. Я ня ведаю як прывучыць аўдыторыю, што давяраць (у пляне аўтарства) можна толькі тым паведамленьням, што падпісаны аранжавым са спасылкай, а на шэрыя глядзець толькі з гумарам.. "хольцтэлер" Палівачу Ёсьць розныя формы цяпла Мне так падаецца, што Вы добра зразумелі маю думку і зараз проста жартуеце. Эх, Талеркін, ня можаш сваё ўласнае імя правільна трансьлітараваць :))) ЗЫ. А я ўсё-ткі з Глобусам згодны. Фіча "псэўдонім" толькі шкодзіць. Гэта хворум пра "Беларуску"? ці пра нікі? ёсьць прапанова зрабіць інтэрнэт-гіпэрраман:адна структура, але кожны эпізод дубліруецца некалькі разоў. Як той борхесаўскі сад. Не падабаецца сцэна ў ваньне напішыце сцэну ў гамаке. Эпізод з Бартосікам перапісаць як бы пра Саладуху. Заместа Макдональдса пра сталоўку ПНУ. Заместа Касьцёла пра царкву, дом Літаратараў. Як у Стэндаля Лёндан і Дувр замяніць на Парыж і Безансон. А калектыўную творчасьць падпісаць калектыўным нікам: Саюз (патрэбнае дапісаць). Zjaviłasia j na KAMUNIKACIE kamunikat.net.iig.pl/www/knizki/pierakla "Biełaruska" Marty Pińskaj u pierakładzie Dziadźki Vasila. Čytajcie i zachaplajciesia! Камунікат, а Камунікат, ці піша Пінская працяг "Беларускі"? Герою роману - Ня ведаю, трэба будзе запытаць Адказ Дзядзькі Васіля ўдзельнікам дыскусіі на litara.net знойдзеце на сайце КАМУНІКАТУ kamunikat.net.iig.pl/adkaz.htm Файна! Дзядзька Васіль - гэта проста цуд! Дзякуй!! Не дурыце вы нам галавы! Бо праблема не ў перакладзе, а ў адсутнасці рамана Наркаманы ў графамана ўкралі накіды рамана! І пытае наркаман: "А ці быў жа там Раман?" Верш гэты з часоў маладосці Васіля Сёмухі. А сваю актуальнасць не страціў. Рамана няма. Ну не атрымалася ў дзяўчыны з першага разу, мо з дугога нешта путнае выйдзе. Крытыку: A ci Vy nie pamylilisia? Iznou pajaulajecca Vasil Siomucha, a my tut uvieś čas pra Dziadźku Vasila havorym A tak ščyra każuczy, kożny chacieu-by być "krytykam", ale użo padpisacca nie kożny chacieu-by Na żal Каго сапраўды разыгралі ў гэтай гісторыі з Мартай і "Беларускай", дык дзядзьку Васіля. Дз.Васілю Гаварыць у пост пра "Беларуску" не хачу. Да АРХЭ не маю ніякіх адносінаў. З Дыньком ледзь знаёмая, Булгакава ніколі не бачыла. Я звычайны наведвальнік сайта Літара.нэт, таму абмяркоўваць са мной узровень яго дэмакратычнасці бессэнсоўна. Спадарства! Вы спрачаецеся наконт аўтарства "Беларускі". А як вы лічыце, хто мог напісаць вось гэта? <a href=knihi.com/proza/don-giovanni.html></a> 2Кардонскі Тэкст бязумоўна злы. І відавочна пісаўся кімсьці з нашых. Дазволю не пагадзіцца. Аднак калі пад "нашымі" разумець беластоцкіх беларусаў (нешта мне падказвае, што аўтар тамтэйшы), тады вы маеце рацыю. Учытайцеся ў тэкст - і вы заўважыце, што аўтар успрымае беларускую рэчаіснасьць зусім не як чалавек, што нарадзіўся тут і вырас. Больш за тое, Піньска пераносіць шматлікія польскія (папросту заходнія, калі заўгодна) рэаліі на нашую глебу. Адна маленькая дэталь, на якую я міжволі зьвярнула ўвагу. У кватэры Беларускі шмат дыскаў з клясыкай: Бах, Скарлаці і шэраг іншых імёнаў. Полька (ад імя якой вядзецца апавяданьне) зьдзіўляецца, наколькі ў Беларусі квітнее продаж нелегальных дыскаў. (Шаноўная пані Піньска! Падкажыце мне месца ў РБ, дзе можна ў вялікай колькасьці і за малыя грошы набываць рэдкую клясыку, а не папсу, якую нам прапануюць тутэйшыя музычныя крамы. Буду шчыра ўдзячная.) 2anna "двух Глобусаў нашай літаратуры не пацягнуць". А хіба пісаць тэксты пэўнай тэматычнай накіраванасьці - прэрагатыва Глёбуса? Вырашэнню якой мастацкай задачы падпарадкоўваецца гэтае апісанне? (Перад гэтым была вядомая вам цытата. - ODA) Мяркую, аўтару хацелася згуляць на антытэзе. Супрацьпаставіць пачварліва-натуралістычнае апісаньне полавых актаў паміж жанчынай і мужчынай эратычнай сцэне дзьвюх лесьбіек. Ілюстрацыя канфлікту жанчын са сьветам, створаным мужчынамі. Наколькі добра гэта атрымалася? З густам кепска. Дый каго цяпер зьдзівіш сэксуальнай разбэшчанасьцю? Іншая справа - псыхалягізм. Але гэтым прыёмам Піньска зусім не валодае. 2Аркуш Тэкст - суцэльная шамякаўшчына. У сёньняшняй мадыфікацыі. З прарывамі ў радыйшчыну. (Ці не з асяродку "Рацыі" тая Марта?) У аповесьці тройчы згадваецца беларуская рэдакцыя Радыё Свабода, куды Беларуска марыць патрапіць на працу. Яна хоча жыць у Празе і зарабляць грошы, робячы культурніцкія праграмы Гэта сьведчыць толькі пра неабазнанасьць аўтара ў радыйных справах: на "Свабодзе" культурай ня надта пракормішся. Чалавек з асяродку "Рацыі" такую лухту ніколі б не напісаў. Ну і што так неяк пра "Беларуску" марты Пінскай усе замоўклі :) А тут вось кніга выйшла друкам на двух мовах. Выдала яе Згуртаваньне Villa Sokrates з Крункаў, што на Беласточчыне, якім кіруе Сакрат Яновіч. Паглядзець кнігу на двух мовах можаце на сайце Беларускай Інтэрнэт-Бібліятэкі КАМУНІКАТ kamunikat.net.iig.pl/www/knizki/litaratu Зьявілася таксама ўнікальная магчымасьць задаць пытаньне Аўтарцы, якая не змагла даехаць на прэзэнтацыю кнігі ў Варшаве напрыканцы траўня. Даехаць не даехала, але арганізатары паведамілі яе e-mail. Калі маеце нейкія пытаньні да Марты Пінскай - піцыце kamunikat@net.iig.pl. З вашых пытаньняў, якія перашлем Аўтацы, атрымаецца сваеасаблівае інтэрв'ю, якое пазьней апублікуем на сайтах КАМУНІКАТ kamunikat.net.iig.pl ды "Беларускія Аўтары" autary.iig.pl Запрашаю ставіць пытаньні Марце Пінскай!!! Была ў Познані і Кракаве тыдзень днямі вярнулася. Пыталася ў кнігарнях "Беларуску" Пінскай. Няма, і нават у крамным кампутары не было, адмыслова глядзелі.:(( Вось гэта й праблема :( Сапраўды, кнігі гэтай купіць нельга амаль нідзе. Пры чарговай пабыўцы ў Варшаве рэкамэндую клюба-кнігарню „Пяшчотны Варвар” (Czuly Barbarzynca) Варшава-Павісьле - на скрыжаванні вуліцаў Добрай ды Заенчай. Тамака адбывалася прэзэнтацыя кнігі й мяркую, што можна яе ў гэтай клюба-кнігарні. Посьпехаў!!! А чаму няма кнігі ў кнігарні? З задавальненнем бы яе адрэцэнзавала, але рабіць рэкламу кнізе, якую ніхто нават у руках не патрымае, бессэнсоўна. Я і так яе рэкамендавала польскім феміністкам, а пасля мы разам упэўніліся, што гэтага выдання не знайсці. Было непрыемна рэкамендаваць фантом. А ці будзе кніга прадавацца ў Беларусі? Ці Сакрат выдаў яе для вузкага кола аматараў? annie: Цікава - рэкамэндаваць "Беларуску" польскім фэміністкам Але прадстаўляючы кнігу ў станоўчым ці ў адмоўным сьвятле? :) czamsaku: Пакуль ня ведаю дзе можна купіць кнігу ў Беларусі :( але неадкладна даведаюся :) і напішу пра гэта усім зацікаўленым (і іншым таксама :) Праўду аднак кажучы, кніга выйшла вельмі малым накладам і калі ня толькі "для вузкага кола аматараў", то хутчэй за ўсё шырока вядомай будзе яна толькі ў гэтым "коле" :) Але кожны, хто захоча, можы чытаць кнігу і на польскай, і на беларускай мовах на сайце Беларускай Інтэрнэт-Бібліятэкі КАМУНІКАТ kamunikat.net.iig.pl/www/knizki/litaratu ЗАПРАШАЮ!!! Як узор постфемінізма беларуска-польскага гатунку. Без святла. Без цемры. Без каментароў. annie: Ага, ясна :) czamsaku i ўсім іншым, хто хоча купіць кнігу Марты Пінскай "Беларуска": кнігу можна купіць у Анастасіі Клецоўкі. мабільнік +375296-765-948 Магчыма, што неўзабаве кніга Марты Пінскай "Беларуска" будзе даступная і ў іншых месцах. Посьпехаў усім аматарам беларускай літаратуры!!! Vydatny pierakład Dziadźki Vasilia (chto b nie chavaw sia pad hetym psewdonimam). Awtar daskanała manipuliuje słovam, niahliedziačy na šmatlikija palianizmy, jakija wžyvajuc sia śviadoma, kab padkreślić pachodžańnie awtara (u niekatorych miescach, prasočvajec sia navat poĺskaja budova skazu). Alie wsio heta nie paharšaje zroblienaj pracy. A jakoje adčuvańnie ńjuansaw movy! Daskanała wviedzienyja mienskija žarhanizmy (jakija niechta wziaw za rusizmy, nu moža jany ji rusizmy, alie ja akurat nie prychiĺnik "čystaj movy"). Raman Kardonski wžo vykazaw sia vyšej, što paślia pračytańnia "Biełaruski", jon nia wpewniwny w svajich pierakładčyckich zdoĺnaściach. Chto nastupny pasprabuje pierawzyjści Dziadźku Vasilia. Шаноўныя літарнікі. Наконт "выдатнасьці" ці "нявыдатнасьці" перакладу - глядзіце, калі ласка, рэцэнзію, напісаную чалавекам, які прачытаў абодва варыянты кніжкі, прычым абедзьве тыя мовы яму родныя. Рэцэнзія гэтая зьяўляецца адным з тэкстаў новага выпуску беластоцкага часопісу "Правінцыя". У тым жа выпуску, як заўжды, салідная порцыя перакладаў сусьветнай літаратуры. На гэты раз - скандынаўскай, чэскай і польскай Між іншага, раман Тар'ей Вэсаса "Лядовы палац" Нумар выйдзе друкам пад канец жніўня. Як заўсёды ў белліце: рэцэнзія лепшая за сам раман. Сама сябе не пахваліш, ніхто цябе не пахваліць? Аказваецца, беларуская прастытутка ахвотна пойдзе, рызыкуючы ня толькі здароўем, але і жыцьцём, каб задаволіць узвод чачэнцаў або „іншых каўказцаў”, але паставіцца катэгарычна супроць „лесьбіянскіх вычварэнстваў” з парай дзяўчат, нават за большую плату. Муйня! Вось ты гаворыш "муйня", а нейкі крытык пасля напіша "ішлі цікавыя дыскусіі ў інтэрнэце". :)) Чытаў кігу ў Інтэрнэце, вартасьці яе бясспрэчныя. Хацеў бы мець друкаваны варыянт. І хацеў бы ведаць тое, пра што тут ідзе гамонка. Ці не прасьцей было б спытацца ў жывога Сёмухі пра ягоны ўдзел у стварэньні кнігі. Былі ж у яго кантакты з калегамі з ARCHE, напрыклад. Можна ж спытацца ў Дынька пра ягоныя кантакты з аўтаркай, з перакладчыкам? У рэзкім і інтрыгоўным "Адказе Дзядзькі Васіля" яснасьці няма, хоць і відаць, што ён здольны і на пераклад, і на аўтарства стыль выдае многае. Але асабіста мне ясна, што містыфікацыя, калі гэта містыфікацыя, удалася і мае свае прычыны, пра якія ніхто нічога не кажа. У кожным разе твор карысны для беларускай літаратуры, а, можа, і для польскай. З постынгу Kamunikatа вынікае, што ні аўтаркі, ні перакладчыка на прэзэнтацыі кнігі ў Варшаве не было. Чаму? А можа і былі "пад псэўданімамі"? Чаму? З тэксту твора ніякага крыміналу не вынікае, чаго ж тады хавацца? Сп. anna грозіцца рэцэнзіяй. Давайце.Інтэрнэтнага тэксту для рэцэнзіі дастаткова. Аналіз Дзядзькі Хведара ў "Правінцыі" крыху пралівае сьвятло на праўду, але яго недастаткова, бо гэта ўсяго толькі тэксталагічны аналіз без дакументальнага пацьвярджэньня. Відаць, застаецца нам толькі дачакацца, калі выступіць Ніл Гілевіч і прызнаецца:))) Ня праўда. Не гражуся. І даваць нікому не зьбіраюся.:) Усе пішуць, які класны пераклад на беларускую. А мне здаецца, што поўна русізмаў, якія нехта на кнігах назваў "жарганізмамі".( Я чытала варыянт рукапісу для АРХЭ.) Таму, калі й буду што рабіць, то толькі тады, калі пабачу кнігу. А імя аўтаркі мяне не турбуе. На кнігах.ком Jašče raz usim chto choča nabyć knihu Marty Pinskaj "Biełaruska": кнігу можна купіць у Анастасіі Клецоўкі мабільнік +375296-765-948 Voś i prablema uźnikła: chto pierakladčyk knihi Marty Pinskaj "Biełaruska" na polskuju movu? Chopic dakładna pračytać Do Czytelnika a usio budzie jasna. Sakrat Janovič niejaka tak vypadkova pounaściu razsakreciu, chto pierakładczyk hetaje knihi. Čytajcie tolki uvażliva :) Šanounyja i Šanavanyja udzielniki dyskusii pra knihu Marty Pinskaj "Biełaruska"! Kali Vam cikava sioje-toje daviedacca pra Autarku (bo sapraudy ni jaje, ni pierakladčyka na prezentacyi knihi u Varšavie nie było) pišycie pytańni da jaje na e-mail kamunikat@net.iig.pl Usie Vašyja pytańni (ja ad siabie taksama sioje-toje dadam) buduć pieradadzieny Marcie Pinskaj (jaje e-mail byu razdadzieny prysutnym padčas prezentacyi knihi u Varšavie) i składuć svajeasablivaje interviu, jakoje paźniej źjavicca na sajcie Biełaruskaj Internet-Biblijateki KAMUNIKAT Dasyłajcie pytańni! Mnie usio-ż zdajecca, što pamylajecca Dziadźka Chviedar (Biełastok) pišučy, što najpierš "Biełaruska" napisana była na biełaruskaj movie, a tolki što paźniej pierakłau jaje niechta na polskuju. Chacia Vašyja dokazy davoli dobryja i mocnyja, ale mahčyma mienavita tamu jany mnie nie chapajuć :) Pytańni da Autarki knihi "Biełaruska" możacie pakidać i na hetym forumie. Ja čaściakom tutaka byvaju. Aга ж "Chopic dakładna pračytać Do Czytelnika a usio budzie jasna. Sakrat Janovič niejaka tak vypadkova pounaściu razsakreciu, chto pierakładczyk hetaje knihi. Čytajcie tolki uvażliva :)" Сакрат выпадкова рассакрэціў Прачытаў уважліва і якая ж была мэта гэтай выпадковасці ў спадара выдаўца?.. Пане kamunikаcie, перакладчыку, можа, і ёсць рацыя хавацца за псэўданімам (Беларусь, лукашызм, свабода слова :))), а якая рацыя аўтарцы пані Марце?.. Дынька патрабаваў імя аўтара, а яму адмовілі ў інфармацыі, таму і не надрукавалі Марту ў ARCHE. Не было ў Дынькі кантакту з Мартай. Кантакт з Дзядзькам Васілём Дыньку не задаволіў. Пытацца ў Сёмухі пра Марту бессэнсоўна. Перакладчык перакладае, а хто пісаў той тэкст яго мала хвалюе. Дзядзька Васіль паперакладаў кнігі Бібліі, а хіба ён нешта ведае пра аўтараў? Цікава: Сёмуха настойвае на тым, што аўтар "Беларускі" — мужчына. Як заўсёды ў белліце: рэцэнзія лепшая за сам раман. Можа так будзе лепей? Як заўсёды ў ліце: рэцэнзія на рэцэнзію лепей за саму рэцэнзію.))) Беларус: "Цікава: Сёмуха настойвае на тым, што аўтар "Беларускі" — мужчына." І мне цікава дзе ж гэта Сёмуха настойвае на аўтары-мужчыне? Наколькі вядома, ён маўчыць, ні бэ, ні мэ. Можа і праўда не мае дачынення? Кантакт з Мартай яўна мае, калі быў перадатачным пунктам паміж Дыньком і аўтарам і яўна нейкія паўнамоцтвы на перагаворы меў, але ўхіліўся. Kamunikat абяцае "ja ad siabie taksama sioje-toje dadam". Можа, і мае рацыю Дзядзька Хведар,ці Максімюк, бо сляды вядуць у Беласток Гаспада, спадарства, панове цікаўныя! Ну, прызнаўся Максімюк, ну, прызнаецца Гілевіч, ну, прызнаецца Аўрамчык, ну, атрымае кніжку anna і разгоніцца на рэцэнзію для лесьбіянак-фэміністак, і што далей? Што далей, я ў вас пытаюся, пры чым тут літаратура?.. што далей? Што далей Вадалей. Jak ja dobra zrazumieu, pieršaje pytańnie da Marty Pinskaj hučyć tak: Перакладчыку, можа, і ёсць рацыя хавацца за псэўданімам (Беларусь, лукашызм, свабода слова…:))), а якая рацыя аўтарцы пані Марце?.. Autar pytańnia kasmacz. Čakaju nastupnych pytańniau da Autarki knihi "Biełaruska"!!! " можа, і ёсць рацыя хавацца за псэўданімам (Беларусь, лукашызм, свабода слова…:))), а якая рацыя аўтарцы пані Марце?.." А што, калі ўсё якраз наадварот? Калі перакладчык паляк(ка), дык хавацца яму (ёй) ніякай рацыі якраз і няма, бо ён(яна) адказвае толькі за якасць перакладу. Калі ж аўтар(ка) нехта з тутэйшых ці нават з Беластока, дык яму(ёй) якраз і ёсць сэнс пачакаць пад псэўданімам, пакуль у нас знікне адна з рэалій сённяшняга беларускага жыцця (лукашызм). Мы не маем маральнага права патрабаваць рассакрэчвання ніякіх прозвішчаў. Прыйдзе спрыяльны час, і яны зробяць гэта самі. Тут якраз будзе дарэчы звярнуцца да “Адказу Дзядзькі Васіля” ўдзельнікам нашай дыскусіі, у якім ён абгрунтаваў сваю адмову назваць Дыньку сапраўднае прозвішча аўтара(кі) “Беларускі”, маючы досвед таго, як вольна рэдакцыя абыходзіцца з паняццем рэдакцыйнай таямніцы аўтарскага псэўданіма, і тым самым асланіў аўтара(ку) і перакладчыка(у) ад магчымых непрыемнасцяў. Мы павінны абмеркаваць (калі здольныя) літаратурныя, мастацкія вартасці кнігі і не больш за тое, пажадана ўзяўшы за адпраўны пункт цікавы і змястоўны артыкул “Дзядзькі Хведара” з Беластока і магчымыя адказы на нашыя пытанні паважанай аўтаркі Марты Піньскай. Čakaju nastupnych pytańniau da Autarki knihi "Biełaruska"!!! Пытанне да аўтаркі: З кім больш яркі секс, з мужукамі ці бабамі? Pa-mojmu pytańnie "З кім больш яркі секс, з мужукамі ці бабамі?" super!!! Tolki dla kaho - mużčynie ci babie? :) Tak ci inakš heta użo druhoje pytańnie da Autarki knihi "Biełaruska"!!! Čakaju nastupnych!!! Pa-mojmu pytańnie "З кім больш яркі секс, з мужукамі ці бабамі?" super!!! Ну дык. тоже хоочу: А чего? :) 2kamunikat А ці былі пытаньні, якія больш тычыцца літаратуры, чым пытаньне пра сэкс з мужыкамі й з бабамі? Мяне заўсёды зьдзіўляла звычка беларускіх чытачоў наўпрост атаясамліваць аўтара тэкста з галоўным героем. Вусатая nata: Tady j davajcie pytańni bolš źviazanyja ź litaraturaj čym z sexam. Usie Čakajuć Vašych pytańniau!!! Дазвольце некалькі пытанняў да пані Марты, якая падарыла чытачам даволі актуальны на сённяшні дзень твор, паказаўшы добрае разуменне сытуацыі ў Беларусі. 1. Як пані Марта вызначае жанр сваёй кнігі? 2. Пані Марта трапна пацэліла ў актуальную маладзёвую праблематыку сённяшняга дня. У якой меры гэтая праблематыка супадае ці не супадае з аналагічнай у Польшчы? Як разумее нас польская моладзь? 3. Выглядае на тое, што перакладчык твора альбо з Польшчы, альбо вялікі сімпатызант польскай культуры і ня менш беларускай (перакладае, не дагаджаючы беларускім густам).Дзе Вы знайшлі такога Дзядзьку? 4. Ці любіце Вы выпіць чарку гарэлкі з малінавым сокам дзеля большай шчырасці ў гутарцы? 5. Як успрымаецца Ваш твор палякамі пры тым, што беларускія чытачы (нашы дыспутанты)ставяцца з пэўнай доляй крыўды, гледзячы на сябе ў люстэрка, паднесенае да вачэй рукой замежнай аўтаркі? 6. Пэўны скепсіс да беларусаў у Вашай пазіцыі адчуваецца з чаго б гэта? 7. Ці ёсць у Вас сябры ў Беларусі? "Як успрымаецца Ваш твор палякамі" А вы мяркуеце, што нехта з палякаў чытаў "Беларуску"? "Ці ёсць у Вас сябры ў Беларусі?" Ёсьць адна сяброўка. 2kamunikat OK. Пытаньне ў мяне будзе такое: Колькі год таму ў Польшчы выйшаў раман Мануэлі Грэткоўскай "Полька" і здабыў сабе даволі вялікую папулярнасьць. "Беларуска" Марты Піньскай зьявілася пазьней. Падабенства паміж двума тэкстамі відавочнае, хоць адна Полька шукае прыгодаў у Швэцыі, а іншая у Беларусі. Для чаго пані Піньска вырашыла скарыстаць такі ж самы літаратурны прыём? Ці была гэта спроба зрабіць пародыю на скандальна вядомую "Польку", альбо аўтарка не магла разьлічваць на вялікую раскрутку ў сябе дома, таму вырашыла папросту запазычыць чужую ідэю ды прасунуць свой опус на Ўсход, дзе з задавальненьнем праглынаюць тэксты і значна горшай якасьці? Дзякуй за ўвагу. І вось яшчэ адно пытаньне: Ці мае Марта Піньска іншыя літаратурныя публікацыі на польскай мове і ў Польшчы? Ці выдавала яна іншыя творы асобнымі кніжкамі? Калі так, то як ейную творчасьць успрынялі польскія крытыкі й чытачы? Які наклад мелі тыя кніжкі, як прадаваліся? Яшчэ раз дзякуй за ўвагу. цікава. Вусатая nata заінтрыгавала "Полькай". пашукаў у сеціве. знайшоў сярод анатацый фразу: Гретковская всегда утверждала: нельзя рассматривать творение вне жизни тела автора. www.litwomen.ru/book.html?id=1042 а хто гэта сьцывярджаў, што памылка бел.чытачоў, што яны атаясамліваюць аўтара і галоўнага героя? :) (разумею, што і тая і тая скрайнасьць ня верны, часам аўтар піша трохі пра сябе, а часам цалкам выдумляе. і піша тое, якім ён хацеў бы быць) Зьмітру, пані Піньска не пакідала чытачам ніякіх інструкцыяў наконт таго, як трэба ейныя тэксты ўспрымаць. Таму я б асьцераглася пакуль шукаць прататыпаў па ўсім Менску. :) Што да літаратурных вартасьцяў, то я б "Беларуску" не асабліва прыўзносіла. Тэкст напісаны гладка, але зьмястоўнасьці й глыбыні яму нестае, хоць прытэнзіі на такое былі. Пані Марта,што Вы скажаце пра Дзядзьку Васіля: ён Вас перакладаў, а таму Вы маеце пэўны досьвед, які ён jak Baltyk (jeszcze morze), а ці jak staruszek (juz nie moze)? WOW!!!! Jak havorać palaki :) Pytańniau szmat. Marcie Pinskaj budzie na szto adkazvać :) Davajcie czarhovyja na kamunikat.net.iig.pl/bielaruska.htm Не, дарагі ты мой КАМУНІСТ-КАТ, асноўная інтрыга будзе на Залатой Літары. Чытай і зайздросці:litara.net/forum/520 Vos' heta j intryha :)) Darujcie, BB, ale heta usio nia tak… Tolki jašče adno maleńkaje pytańnie: čamu ż Vy mianie "kamunistam" nazvali? Heta mnie, na żal, niezrazumieła… :(( Адам Глёбус Кардонскаму(litara.net/forum/520): "Ты для маёй дачкі, як і для мяне - атопак безграшовы. Куды табе да яе… Табе да яе, як Марце Піньскай да літаратуры, паўзці не дапаўзці." Дзіўныя рэчы на форуме "Залатая літара 2004": Адам Глёбус піша дэтэктыўны серыял у посцінгах. Пра што? Пра тое, што Марта Піньска не разбіраецца ў мастацтве і вярзе глупства, пра тое, што не мае сыстэмнай адукацыі ў літаратуры, не разбіраецца ў бізнэсе і зарабляла штомесячна ў 2001 годзе па 200 жалю вартых даляраў (у працягу даведаемся, пра што яшчэ),пра тое, што Марце Піньскай з такімі заробкамі не дапаўзці да літаратуры (гл. цытату), бо, відаць, і яна "атопак безграшовы". Гэта пасля таго як Марта Піньска сваёй "Беларускай" (няважна, арыгінал гэта ці пераклад, на якой мове напісана, але кніга сталася з'явай новай беларускай літаратуры) убіла асінавы кол у бесканкурэнцыйную гегемонію самакаранаванага навамоднага генія. Выснова серыяла загадзя азначаная і ясная даказаць, што Марта Піньска, рэальная ці віртуальная, не разбіраецца ў літаратуры. Можа, яно і так, але ж пры гэтым пасля "Беларускі" чытаць усе гэтыя "дамавікамэроны" і бясконцыя "сямейныя хронікі" нецікава і да пазяхоты нудна. Але пачакаем заканчэння серыялу, ці дапаўзе наш Адам Няхай Марта не крыўдуе на гэтыя зацемкі то ж гульня ў духе новай крытыкі. Але "Беларуска" на мой погляд, ня вартая такіх адзначэньняў, як "зьява ў беларускай літаратуры". Нейкая яна недаробленая, дылетанская. Можа, таму што першая. А калі ўжо параўноўваць з Глёбусам, дык ягоныя першыя апавяданьні нават больш таленавітыя, чым больш позьнія. Глёбус пісьменьнік, а Марта проста студэнтка, якая хоча навучыцца пісаць. Але хіба гэтаму можна навучыцца. litaranka: " ягоныя першыя апавяданьні нават больш таленавітыя, чым больш позьнія." Во, во менавіта! Пра гэта якраз і гаворка.І вы, і іншыя заўважылі! Інакш гэта называецца дэградацыя! Ужо сам факт параўноўвання твораў пісьменніка з творам проста студэнткі, якая хоча навучыцца пісаць, пацвярджае дэградацыю пісьменніка. Мяркуючы па посцінгу Кардонскаму, Глёбус перастаў быць пісьменнікам з таго моманту, калі падмяніў для сябе працу пісьменніка з бізнэсам, і сёння, калі глядзіць на небізнэсмэнаў як на "атопкаў безграшовых", проста студэнтка робіць для літаратуры больш, пісьменнік-бізнэсмэн. У астатнім я з Вамі цалкам згодзен. Цяпер пабачым, колькі бруду вылье хвалёны Глёбус на студэнтку М.П., якая стала яму на дарозе. Ванітуе ад гэтых Адамчыкаў. На Свабоду зайшоў і там яны пра Караткевіча ўспамінаюць: "Калі я праходзіла міма Караткевічавай кватэры, то чула, як ён усьміхаецца". Гэта так маманя Валодзіна кажа. Хаця б мову беларускую вывучыла жонка пісьменьніка. Аказваецца яна ЧУЛА, як Караткевіч УСЬМІХАЕЦЦА. "Марта — проста студэнтка, якая хоча навучыцца пісаць. Але хіба гэтаму можна навучыцца." Ну калі такі класік, як Глобус, піша пра сістэмную ліцяратурную адукацыю, то значыць можна, таварыш літарнка. Трэба толькі ліцяратурны інсьцятут скончыць. Глобус вунь скончыў. Ванітуе ад гэтых Адамчыкаў. На Свабоду зайшоў і там яны пра Караткевіча ўспамінаюць: "Калі я праходзіла міма Караткевічавай кватэры, то чула, як ён усьміхаецца". Гэта так маманя Валодзіна кажа. Хаця б мову беларускую вывучыла жонка пісьменьніка. Аказваецца яна ЧУЛА, як Караткевіч УСЬМІХАЕЦЦА. Каб ты, сучы сын, падпісаўся, я б ведаў каму запіздзячыць у ябло. А так проста скажу: "Валя Аксак зрабіла памылку: напісала замест СМЯЕЦЦА ЎСЬМІХАЕЦЦА." А самае смешнае ў гэтай гісторыі, што Ніны Ўладзімераўны Адамчык проста не існуе ў прыродзе. І як піша сучы сын "маманя Валодзіна" носіць і заўсёды насіла зусім іншае прозвішча. Дзесяць Март не перамацюкаюць аднаго Адамчыка! Але Марта аўтарка, а не персанаж кнігі. Юпітэр, ты злуешся, значыцца, не маеш рацыі!Супакойся, дапісвай сэрыял Тры Марты не перамацюкаюць аднаго Адамчыка!Нагадаю: Марта аўтарка, а не персанаж кнігі. Юпітэр, ты злуешся, значыцца не маеш рацыі. Супакойся, чаго цябе так заела? Пішы спакойна свой сэрыял, а мы пачытаем Адамчык: "Каб ты, сучы сын, падпісаўся, я б ведаў каму запіздзячыць у ябло. А так проста скажу: "Валя Аксак зрабіла памылку: напісала замест СМЯЕЦЦА ЎСЬМІХАЕЦЦА." А слабо табе "запіздзячыць" Валі Аксак? Але ж праблемы імпатэнта! Яшчэ ня позна, наведайся да сэксапатолага, ён табе дапаможа.Дрэнна зрабіла Марта, напісаўшы пра тваю пасцельную паразу, але што зробіш, жанчыны такіх промахаў не даруюць. Спагадаю ўсёй душою. "Каб ты, сучы сын, падпісаўся, я б ведаў каму запіздзячыць у ябло" Сабе запізьдзяч у ябло. Не прамажыш і з сучым сынам не памылішся. "Гартаючы старонкі часопіса «ARCHE», я знайшла апавяданне Адама Глобуса. Дзіўнае стварэнне (у польскім тэксце potwor – “пачвара”) гэты Глобус. Пераспаў з дзяўчынай. Вядомай, зрэшты, журналісткай, і тут жа распінаецца пра свае досведы." напісала Марта "Дрэнна зрабіла Марта, напісаўшы пра тваю пасцельную паразу , але што зробіш, жанчыны такіх промахаў не даруюць. Спагадаю ўсёй душою." напiсаў Спагадца Дзівіць, што дурні не чытаюць тэкстаў ні маіх ні Марты, але сляпцом лезуць у дыскусію. Ёсць бабы, ад якіх мой гуй адварочваецца. І хацеў бы трахнуць, але чэлес не пагаджаецца. Прырода мая не дазваляе апладняць выродлівых блядзюжак. Персанаж "Беларускі" піша: "І хацеў бы трахнуць, але чэлес не пагаджаецца. Прырода мая не дазваляе апладняць выродлівых блядзюжак." Тым больш табе спачуваю, калі ўжо твой гуй кіруе табою, а не ты ім, калі ўжо бабы, якіх хацеў бы, "выродлівыя блядзюжкі". (Як у байцы пра вінагарад: " да зелен, ягодки нет зрелой.")Канечне, тут ужо не сэксапатолаг патрэбен, а здаровы дублёр.Брат, напрыклад, мог бы па-сваяцку падсобіць, калі вельмі часам хочацца Вельмі, вельмі табе спачуваю, але ж, згадзіся сам, ну, не Марта ж вінаватая, дурная баба Ды і сам ты не вінаваты. бо не вечна ж быць маладым гэта якраз і падказвае табе "прырода твая". Але Марта — аўтарка, а не персанаж кнігі. Персанаж яна цяперака. Напіналася Піньска стаць аўтарам, а пераўвасобілася ў персанажку - сУчасніцу Глобуса. Ну, ніяк уразумець не магу, з чаго такія жарсці. Выйшла нармальная кніга, нармальна напісаная, нармальна перакладзеная (і па-польску, і па-беларуску) – радавацца трэба і павіншаваць аўтарку і перакладчыка (хто б яны ні былі!). Ніводнага закіду наконт скажэння праўды, карцінка беларускага жыцця яркая, сымпатыі і да беларусаў і да палякаў – якая ж тут скандальнасць? Якая містыфікацыя? Аўтарскія правы скарыстаныя законна, чаго ж вы, спадарства, дамагаецеся? Прозвішчаў? Дык яны ж напісаныя: Марта Піньска, Дзядзька Васіль. Мовы? Польская, беларуская. Чытайце, ацэньвайце, хваліце, ганьце – ваша права. Але ж не лезце вы ў душы аўтарам, ну, не пускаюць яны вас туды, і, мабыць,маюць рацыю, гэта іх права.Я віншую аўтараў, прачытаў тэксты паралельна, шмат пачарпнуў і з польскага і з беларускага – абаім аўтарам дзякую. Ім удалося супрацоўніцтва, што не часта бывае,гэта відаць і з дыскусіі, хай жа яно доўжыцца зычлівым чытачам на карысць. Запрашаю ставіць пытаньні да Аўтаркі "Беларускі" на сайце КАМУНІКАТ альбо на літаранскім форуме litara.net/forum/117 >>>нармальная кніга, нармальна напісаная, нармальна перакладзеная Гм Начытаўшы мэгабайты крытыкі і меркаваньняў, ужо нічому не даю веры і блытаюся, на якой усё-ткі мове напісаны арыгінал, але што да беларускай часткі, то мы маем прадукт няякасны. Канешне, цікава пачытаць, як наратар(ка) пляжыць сваім снобским фэминизмам (фэминистычным снобствам?:) аднаго, другога и трэцяга але падчас чытаньня "не сядзіць анёл на плячы " Колісь мае сябры бавіліся гульнёй "крытыка на фільм адным радком". Вось жа, калі мімімалізаваць гэтую гульню да "крытыка на раман у адно слова" - то рэцэнзія будзе выглядаць наступным чынам: сыра. Прычым я не ў сэнсе надапрацаванасьці тэксіу, сырасьць -гэта найпершая асацыяцыя, якую выклікае прачытанае. Вільгтная кардонка. Як на мяне, калі выбіраць паміж беларускамоўнымі тэкстамі з назваю "Беларуска", то лепш спыніцца на такой чароўнай штучцы, як навэла "Мілаша Урбана ў перакладзе С. І Ю. Сматрычэнкаў. (arche.home.by/2003-4/urba403.html) Па-першае, напісана карацей:). Па-другое, прафэсійней, глыбей, вастрэй, дыхтоўней. Хіба што аўтар і перакладчыкі і ня думаюць мяняцца ролямі і хавацца пад псэўданімамі. Бо адзінае, што ў "Беларусцы" Марты Піньскай смачна - гэта дбайна спланаваная містыфікацыя, а адзіная цікаўнасьць, якую можа выклікаць раман - спартыўная:)). І ня сьпіцца ж табе, дзяўчо 8) Прачытаў я пару старонак гэтага твору, як на мой погляд, моцна гэта падобна на містыфікацыю (калі так можна сказаць пра мастацкі твор), што напісаны мужчынам. >>>Ніводнага закіду наконт скажэння праўды, карцінка беларускага жыцця яркая, сымпатыі і да беларусаў і да палякаў – якая ж тут скандальнасць? Беларуска дзяўчына з багемнага асяродку, бяз пэўнага роду заняткаў, ціпа добрая журналістка, але дзе працуе, што піша не паказана. І раптам яна атрымлівае працу на Свабодзе, прычым адразу ў Празе, ды робіць там матэрыялы пра культуру. Магу запэўніць, што такое ў прынцыпе немагчыма бяз нейкіх адчувальных заслугаў перад журналістыкай ці Бацькаўшчынай. Чалавек, які гэта пісаў, ня мае ўяўленьня пра беларускі мэдыярынак. Значыцца, аўтарка з Польшчы. Лухту пра мастацтва разьнёс Глобус на суседняй галінцы. Да таго ж аўтарка ня ведае што такое лейсьбійскае каханьне, прынамсі, складваецца такое ўражаньне: сцэны зь любішчам дзьвюх дзяўчынак паказаныя слаба. Значыцца ня ведала і не адчувала нават інтуітыўна, затое імкнулася трапіць у нейкі мэйнстрым (лесьбійкі гэта цяпер модна). Што да традыцыйных момантаў, то й тут ёсьць сумнеў у дасьведчанасьці аўтаркі: сцэнка ў лазенцы выглядае так, быццам пані Піньска не сама гэта зрабіла, не ўявіла сабе, як гэта можа зрабіць, а ўзяла відэа з крутой парнушкай, паглядзела ды апісала ўбачанае. Няма той энергетыкі, імпэту, зь якім аўтар піша пра нешта сапраўднае. Мяне вельмі пазабавіла беларускамоўная прасталытка. І аўтобусы на праспэкце Скарыны пазабавілі (яна зьявіліся там толькі два гады таму, раней тралейбусы бегалі). Ну і шмат чаго яшчэ можна набраць пра "праўду жыцьця", але перачытваць тэкст наноў я не хачу. Скандальнасьці й праўда ніякай. Што да містыфікацыі, то такая магчымая толькі ў нашых краёх, дзе вялікія тэкстолягі, замест таго каб да крэсаў па інфармацыю зьявярнуцца, ладзяць грунтоўныя дасьледваньні твору. Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. |
|