| Вiтаю, дружа! |
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
| Жудасна-эстэтычныя спатканні створаны: 18.09.2008, абноўлены: 18.09.2008 10:58, камэнтароў: 1 (Я чамусьці заўсёды засцерагалася начных матылькоў. Цяпер я патрохі пачынаю хіліцца і ад дзённых) Я сутыкаюся з сусветам. Заміраю і не маю рашучасці зрабіць крок. Я маю ці не занадтую рамантыку і радасць ад начной творчасці—асаблівай такой, шумлівай адзінокімі машынамі і часова гаснучымі ліхтарамі, агучанай мягкім шэптам камп’ютэра, цішынёй кватэры і рэдкімі звонка-далёкімі гукамі напаўзачыненага крану. Соннае святло манітору і збянтэжаная яснасць уласных думак. Я пакідаю адбіткі сваіх пальцаў на павернях цёпла-шэрай клавіятуры. Дзе тут сусвет? А сусвет прылятае да мяне кожную творчую ноч.Срэбна-шэры матылёк ў экране шыбы. Штораз нечакана і ярка. Ён вынікае з нічога, дробна б’ецца целам і крыламі, дакранаецца лапкамі да шкла, танцуе колькі секундаў і знікае за фіранкавай мяжой. Ён кожны раз розны—памерам, колерам, крыламі. Я ведаю, ён не зможа прабіцца да мяне, але мне усё роўна кожны раз становіцца страшна. Я баюся яго ўбачыць і чакаю яго, паглядаючы ў заваконную цемру. Нешта сапраўдна жахлівае ёсць ў ягоных бязгучных рухах. Здаецца, там, за акном, ён крычыць чалавечым ці нават нечалавечым голасам тое, што я ні за што не жадала б пачуць.А потым раптам падаецца, што ён нешта выразна шэпча. Я не разбіраю словы таму, што занадта палохаюся. І атрымоўваецца пантаміма. Пантаміма з неазначаным сэнсам. Ррраз—зверху да самага падваконня ён падае. Самае жахлівае—гук ягоных крылаў. Я стала заўважаць у ім смяротную прыгажосць. Я забываюся на рыфму і прыпыняю друк. Бачыць матылька і адначасова жыць—складана. Так я сутыкаюся з сусветам Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|